بحث:امامت از دیدگاه اهل سنت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۰

2026-05-20T08:00:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۰
خط ۲۵۹:		خط ۲۵۹:
	[[جمهور]] معتقدند که امام باید در اصول و [[فروع]] [[مجتهد]] باشد تا بتواند امور دین را به پا دارد و بر [[عقاید دینی]] [[برهان]] اقامه نماید و [[شبهات]] را حل کند و در حوادث و [[احکام]] بدون کمک دیگران [[فتوا]] دهد؛ زیرا مهم‌ترین چیزی که از امامت مقصود است، [[حفظ عقاید]] و فیصله دادن محاکم و رفع [[دعاوی]] است، و این امور، بدون [[اجتهاد]] در اصول و فروع تمام نمی‌شود<ref>ایجی، عبدالرحمان، شرح المواقف، ج۸، ص٣۴۵.</ref>.		[[جمهور]] معتقدند که امام باید در اصول و [[فروع]] [[مجتهد]] باشد تا بتواند امور دین را به پا دارد و بر [[عقاید دینی]] [[برهان]] اقامه نماید و [[شبهات]] را حل کند و در حوادث و [[احکام]] بدون کمک دیگران [[فتوا]] دهد؛ زیرا مهم‌ترین چیزی که از امامت مقصود است، [[حفظ عقاید]] و فیصله دادن محاکم و رفع [[دعاوی]] است، و این امور، بدون [[اجتهاد]] در اصول و فروع تمام نمی‌شود<ref>ایجی، عبدالرحمان، شرح المواقف، ج۸، ص٣۴۵.</ref>.
	[[تفتازانی]] نیز در [[حکمت]] [[وجود امام]] می‌نویسد:		[[تفتازانی]] نیز در [[حکمت]] [[وجود امام]] می‌نویسد:
	در کتاب‌های [[فقهی]] یادآور شده‌ایم که امت امامی را لازم دارند که دین را زنده کند و [[سنت]] را به پا دارد و داد [[مظلومان]] را بستاند و [[حقوق]] را استیفا کرده، آنها را در مواضع خود قرار دهد<ref>تفتازانی، سعدالدین، شرح المقاصد، ج۵، ص۲۳۳.</ref>.<ref>[[~~عزت‌اله~~ فرشادفر\|فرشادفر، ~~عزت‌اله~~]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)\|امامت در نهج البلاغه]]، ص ۴.</ref>		در کتاب‌های [[فقهی]] یادآور شده‌ایم که امت امامی را لازم دارند که دین را زنده کند و [[سنت]] را به پا دارد و داد [[مظلومان]] را بستاند و [[حقوق]] را استیفا کرده، آنها را در مواضع خود قرار دهد<ref>تفتازانی، سعدالدین، شرح المقاصد، ج۵، ص۲۳۳.</ref>.<ref>[[عزت‌الله فرشادفر\|فرشادفر، عزت‌الله]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)\|امامت در نهج البلاغه]]، ص ۴.</ref>

	===در اصطلاح [[امامیه]]===		===در اصطلاح [[امامیه]]===
خط ۲۶۵:		خط ۲۶۵:
	{{عربی\|الإِمَامَةُ رِيَاسَةٌ عَامَّةٌ فِي الدِّينِ بِالْأَصَالَةِ لَا بِالنِّيَابَةِ عَمَّنْ هُوَ فِي دَارِ التَّكْلِيفِ}}<ref>سید مرتضی، رسائل الشریف المرتضی، ج۲، ص٢۶۴.</ref>؛ «امامت، [[ریاست عام دینی]] است که شخص از ناحیه [[خدای تعالی]]، نه به [[نیابت]] از [[مکلفان]]، آن را دارا می‌شود».		{{عربی\|الإِمَامَةُ رِيَاسَةٌ عَامَّةٌ فِي الدِّينِ بِالْأَصَالَةِ لَا بِالنِّيَابَةِ عَمَّنْ هُوَ فِي دَارِ التَّكْلِيفِ}}<ref>سید مرتضی، رسائل الشریف المرتضی، ج۲، ص٢۶۴.</ref>؛ «امامت، [[ریاست عام دینی]] است که شخص از ناحیه [[خدای تعالی]]، نه به [[نیابت]] از [[مکلفان]]، آن را دارا می‌شود».
	[[علامه حلی]] نیز می‌نویسد: «امام کسی است که از سوی [[خدای تعالی]]، [[ریاست عام]] [[دین]] و [[دنیا]] را در دنیا دارا شده است»<ref>علامه حلی، الألفین، ص۱۲.</ref>.		[[علامه حلی]] نیز می‌نویسد: «امام کسی است که از سوی [[خدای تعالی]]، [[ریاست عام]] [[دین]] و [[دنیا]] را در دنیا دارا شده است»<ref>علامه حلی، الألفین، ص۱۲.</ref>.
	تعریف هر دو [[طایفه]] از «[[امامت]]» به هم نزدیک است؛ ولی به دلیل این که [[امامیه]]، [[ریاست]] [[دینی]] و [[دنیایی]] امام را از سوی [[خداوند]] می‌داند برای امامت شرایط و ویژگی‌هایی را قائل می‌شود که [[اهل سنت]] هیچ کدام از آنها را نمی‌پذیرند. از نظر [[شیعه]]، امام نه تنها بر همه [[انسان‌ها]] ریاست عام دارد، بلکه همچون [[پیامبر]]، بر [[مؤمنان]] سزاوارتر از خود آنها است و امام [[عصمت الهی]] دارد و هیچ‌گونه [[خطا]]، کار خلاف و [[بدی]] و [[پلیدی]] از او سر نمی‌زند. او [[حجت]] خدای تعالی بر همه انسان‌ها، بلکه بر تمام [[آفریدگان]] است و پیروی‌اش بر همه [[واجب]]، [[مخالفت]] او به طور مطلق و بی‌هیچ قیدی [[حرام]] است؛ به این دلیل، [[فیض کاشانی]] می‌نویسد: «هر صفتی که در پیامبر شرط است، در امام هم لازم است، جز [[نبوت]]»<ref>فیض کاشانی، علم الیقین، ص۳۷۷.</ref>. [[شیخ صدوق]] در [[معانی الاخبار]] از [[پیامبر اسلام]] نقل می‌کند که فرمود: «امام را از آن رو امام می‌گویند که مقتدای [[مردم]] است و از سوی خدای تعالی [[منصوب]] شده و پیروی‌اش [[بندگان]] واجب است»<ref>شیخ صدوق، معانی الاخبار، ص۶۴.</ref>.<ref>[[~~عزت‌اله~~ فرشادفر\|فرشادفر، ~~عزت‌اله~~]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)\|امامت در نهج البلاغه]]، ص ۵.</ref>		تعریف هر دو [[طایفه]] از «[[امامت]]» به هم نزدیک است؛ ولی به دلیل این که [[امامیه]]، [[ریاست]] [[دینی]] و [[دنیایی]] امام را از سوی [[خداوند]] می‌داند برای امامت شرایط و ویژگی‌هایی را قائل می‌شود که [[اهل سنت]] هیچ کدام از آنها را نمی‌پذیرند. از نظر [[شیعه]]، امام نه تنها بر همه [[انسان‌ها]] ریاست عام دارد، بلکه همچون [[پیامبر]]، بر [[مؤمنان]] سزاوارتر از خود آنها است و امام [[عصمت الهی]] دارد و هیچ‌گونه [[خطا]]، کار خلاف و [[بدی]] و [[پلیدی]] از او سر نمی‌زند. او [[حجت]] خدای تعالی بر همه انسان‌ها، بلکه بر تمام [[آفریدگان]] است و پیروی‌اش بر همه [[واجب]]، [[مخالفت]] او به طور مطلق و بی‌هیچ قیدی [[حرام]] است؛ به این دلیل، [[فیض کاشانی]] می‌نویسد: «هر صفتی که در پیامبر شرط است، در امام هم لازم است، جز [[نبوت]]»<ref>فیض کاشانی، علم الیقین، ص۳۷۷.</ref>. [[شیخ صدوق]] در [[معانی الاخبار]] از [[پیامبر اسلام]] نقل می‌کند که فرمود: «امام را از آن رو امام می‌گویند که مقتدای [[مردم]] است و از سوی خدای تعالی [[منصوب]] شده و پیروی‌اش [[بندگان]] واجب است»<ref>شیخ صدوق، معانی الاخبار، ص۶۴.</ref>.<ref>[[عزت‌الله فرشادفر\|فرشادفر، عزت‌الله]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)\|امامت در نهج البلاغه]]، ص ۵.</ref>

	===تفاوت دیدگاه امامیه و اهل سنت===		===تفاوت دیدگاه امامیه و اهل سنت===
خط ۲۸۵:		خط ۲۸۵:
	در حالی که [[اهل سنت]]، [[امام]] را در حد حاکمی می‌شمارند که وظیفه‌اش اموری از قبیل [[تدبیر]] [[لشکر]] و [[حفظ مرزها]] و ایجاد [[امنیت]] است. امامی که این‌گونه باشد، مسلماً می‌تواند با [[انتخاب مردم]] پایدار شود؛ ولی [[امامت]] در نظر [[شیعه]] چنان است که [[انتخاب]] او از سوی مردم یا [[تفویض]] [[حق]] خود به او، بی‌معنا و بطلانش آشکار است.		در حالی که [[اهل سنت]]، [[امام]] را در حد حاکمی می‌شمارند که وظیفه‌اش اموری از قبیل [[تدبیر]] [[لشکر]] و [[حفظ مرزها]] و ایجاد [[امنیت]] است. امامی که این‌گونه باشد، مسلماً می‌تواند با [[انتخاب مردم]] پایدار شود؛ ولی [[امامت]] در نظر [[شیعه]] چنان است که [[انتخاب]] او از سوی مردم یا [[تفویض]] [[حق]] خود به او، بی‌معنا و بطلانش آشکار است.

	بنابراین، [[اختلاف]] میان شیعه و اهل سنت و مسئله امامت، ماهوی است. [[اهل]] [[سنت امام]] را [[حاکم]] و [[امیر]] [[مسلمانان]] می‌دانند، امام شیعه، امارت و [[حکومت]] بر [[خلق]] را شاخه‌ای از امامت امام به شمار می‌آورند و با وجود او، هیچ کسی را برای امارت و [[سلطنت]] بر خلق [[صالح]] نمی‌دانند؛ زیرا امارت و سلطنت را حق مسلم او می‌دانند که از سوی [[خدای تعالی]] به وی عطا شده است، ولی خواست [[خداوند متعال]] این است که [[امامان]] از این حق خود زمانی استفاده کنند که مردم ب ه آنها روی آورند؛ چنان‌که [[پیامبران]] دارای [[مقام امامت]] نیز این‌گونه عمل کرده و هیچ‌گاه به [[زور]] بر مردم حکومت نکرده‌اند. بنابراین، امام هیچ‌گاه از صلاحیت حکومت و امارت فرو نمی‌افتد؛ ولی حکومت زمانی فعلیت می‌یابد که مردم به او روی آورند. این امر درباره [[رهبری دینی]] آنها نیز صادق است. آنان هیچ‌گاه در [[بیان احکام]] دین به زور [[متوسل]] نمی‌شوند؛ همان‌طور که [[پیامبران الهی]] در رساندن [[ادیان]] و [[شرایع]] به مردم هیچ‌گاه زور به کار نبرده‌اند.<ref>[[~~عزت‌اله~~ فرشادفر\|فرشادفر، ~~عزت‌اله~~]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)\|امامت در نهج البلاغه]]، ص ۵.</ref>		بنابراین، [[اختلاف]] میان شیعه و اهل سنت و مسئله امامت، ماهوی است. [[اهل]] [[سنت امام]] را [[حاکم]] و [[امیر]] [[مسلمانان]] می‌دانند، امام شیعه، امارت و [[حکومت]] بر [[خلق]] را شاخه‌ای از امامت امام به شمار می‌آورند و با وجود او، هیچ کسی را برای امارت و [[سلطنت]] بر خلق [[صالح]] نمی‌دانند؛ زیرا امارت و سلطنت را حق مسلم او می‌دانند که از سوی [[خدای تعالی]] به وی عطا شده است، ولی خواست [[خداوند متعال]] این است که [[امامان]] از این حق خود زمانی استفاده کنند که مردم ب ه آنها روی آورند؛ چنان‌که [[پیامبران]] دارای [[مقام امامت]] نیز این‌گونه عمل کرده و هیچ‌گاه به [[زور]] بر مردم حکومت نکرده‌اند. بنابراین، امام هیچ‌گاه از صلاحیت حکومت و امارت فرو نمی‌افتد؛ ولی حکومت زمانی فعلیت می‌یابد که مردم به او روی آورند. این امر درباره [[رهبری دینی]] آنها نیز صادق است. آنان هیچ‌گاه در [[بیان احکام]] دین به زور [[متوسل]] نمی‌شوند؛ همان‌طور که [[پیامبران الهی]] در رساندن [[ادیان]] و [[شرایع]] به مردم هیچ‌گاه زور به کار نبرده‌اند.<ref>[[عزت‌الله فرشادفر\|فرشادفر، عزت‌الله]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)\|امامت در نهج البلاغه]]، ص ۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:11716.jpg\|22px]] [[~~عزت‌اله~~ فرشادفر\|فرشادفر، ~~عزت‌اله~~]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)\|'''امامت در نهج البلاغه''']]		# [[پرونده:11716.jpg\|22px]] [[عزت‌الله فرشادفر\|فرشادفر، عزت‌الله]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)\|'''امامت در نهج البلاغه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Jaafari: /* پانویس */

2026-05-20T06:17:58Z

پانویس

@@ خط ۲۵۳: / خط ۲۵۳: @@
 حاصل آنکه [[ضرورت امامت]] در دیدگاه [[شیعه]] مبتنی بر [[عقل]] است (همان‌گونه که اصل [[نبوت]] بر عقل مبتنی است) و [[مشروعیت امامت]] و حضور آن نیز، از [[آموزه‌های دین]] نشأت می‌گیرد که در [[کتاب و سنت]] آمده است، نه آنکه تعبیر و توضیح حوادث پس از [[وفات پیامبر]] [[خدا]]{{صل}} باشد، تا با [[دلیل اجماع]] و در قلمرو [[تکلیف شرعی]] [[اثبات]] گردد<ref>به همین رو که امامت در تفکر شیعه در متن قرآن و سنت حضور دارد، تفسیر آیات ولایت اهل بیت و معانی روایات نبی اکرم{{صل}} در این باب، منسجم و همگونند و هر کدام مفسر یکدیگر در جای خود قرار می‌گیرند و سرانجام به یک مقصد منتهی می‌شوند. برخلاف تفسیر اهل سنت از این آیات و روایات، که تشتت و اختلاف معنا در آنها فراوان است. این نکته را در بررسی تطبیقی تفسیر آیات ولایت (کتاب دوم از سلسله پژوهش‌های تفسیر تطبیقی) ملاحظه کردید.</ref>.<ref>[[فتح‌الله نجارزادگان|نجارزادگان، فتح‌الله]]، [[بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین (کتاب)|بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین]] ص ۱۰</ref>
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: /* منابع */

2025-04-08T07:32:42Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۲
خط ۲۵۳:		خط ۲۵۳:

	حاصل آنکه [[ضرورت امامت]] در دیدگاه [[شیعه]] مبتنی بر [[عقل]] است (همان‌گونه که اصل [[نبوت]] بر عقل مبتنی است) و [[مشروعیت امامت]] و حضور آن نیز، از [[آموزه‌های دین]] نشأت می‌گیرد که در [[کتاب و سنت]] آمده است، نه آنکه تعبیر و توضیح حوادث پس از [[وفات پیامبر]] [[خدا]]{{صل}} باشد، تا با [[دلیل اجماع]] و در قلمرو [[تکلیف شرعی]] [[اثبات]] گردد<ref>به همین رو که امامت در تفکر شیعه در متن قرآن و سنت حضور دارد، تفسیر آیات ولایت اهل بیت و معانی روایات نبی اکرم{{صل}} در این باب، منسجم و همگونند و هر کدام مفسر یکدیگر در جای خود قرار می‌گیرند و سرانجام به یک مقصد منتهی می‌شوند. برخلاف تفسیر اهل سنت از این آیات و روایات، که تشتت و اختلاف معنا در آنها فراوان است. این نکته را در بررسی تطبیقی تفسیر آیات ولایت (کتاب دوم از سلسله پژوهش‌های تفسیر تطبیقی) ملاحظه کردید.</ref>.<ref>[[فتح‌الله نجارزادگان\|نجارزادگان، فتح‌الله]]، [[بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین (کتاب)\|بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین]] ص ۱۰</ref>		حاصل آنکه [[ضرورت امامت]] در دیدگاه [[شیعه]] مبتنی بر [[عقل]] است (همان‌گونه که اصل [[نبوت]] بر عقل مبتنی است) و [[مشروعیت امامت]] و حضور آن نیز، از [[آموزه‌های دین]] نشأت می‌گیرد که در [[کتاب و سنت]] آمده است، نه آنکه تعبیر و توضیح حوادث پس از [[وفات پیامبر]] [[خدا]]{{صل}} باشد، تا با [[دلیل اجماع]] و در قلمرو [[تکلیف شرعی]] [[اثبات]] گردد<ref>به همین رو که امامت در تفکر شیعه در متن قرآن و سنت حضور دارد، تفسیر آیات ولایت اهل بیت و معانی روایات نبی اکرم{{صل}} در این باب، منسجم و همگونند و هر کدام مفسر یکدیگر در جای خود قرار می‌گیرند و سرانجام به یک مقصد منتهی می‌شوند. برخلاف تفسیر اهل سنت از این آیات و روایات، که تشتت و اختلاف معنا در آنها فراوان است. این نکته را در بررسی تطبیقی تفسیر آیات ولایت (کتاب دوم از سلسله پژوهش‌های تفسیر تطبیقی) ملاحظه کردید.</ref>.<ref>[[فتح‌الله نجارزادگان\|نجارزادگان، فتح‌الله]]، [[بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین (کتاب)\|بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین]] ص ۱۰</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	# [[پرونده:IM010746.jpg\|22px]] [[فتح‌الله نجارزادگان\|نجارزادگان، فتح‌الله]]، [[بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین (کتاب)\|'''بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین''']]
	~~{{پایان منابع}}~~

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Jaafari: /* پانویس */

2024-12-31T05:01:25Z

پانویس

@@ خط ۲۴۲: / خط ۲۴۲: @@
 ۱ -[[خدا]]، ۲- [[پیامبر]]، ۳- [[صاحبان فرمان]] و [[زمامداران]]، به هر شکلی و به هر نحوی بر شما [[حکومت]] نمایند، و به هر کلک و حقه‌ای زمام امور را به دست بگیرند.
 نتیجه یک چنین [[مکتب]]، ظهور [[واقعه کربلا]] و حادثه [[حره]] [[مدینه]] و تسلط حجاج‌ها و سفاح‌ها بر [[جان]] و [[مال]] [[ملت]] می‌باشد، و کسانی که در راه آنان [[جهاد]] می‌کردند و [[شمشیر]] می‌زدند، خود را [[مجاهد فی سبیل الله]] می‌دانستند که خدا به آنان [[وعده]] [[بهشت]] داده است.<ref>[[جعفر سبحانی|سبحانی، جعفر]]، [[پیشوائی از نظر اسلام (کتاب)|پیشوائی از نظر اسلام]] ص ۲۰.</ref>.
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: /* منابع */

2024-12-26T08:10:45Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۰
خط ۲۴۲:		خط ۲۴۲:
	۱ -[[خدا]]، ۲- [[پیامبر]]، ۳- [[صاحبان فرمان]] و [[زمامداران]]، به هر شکلی و به هر نحوی بر شما [[حکومت]] نمایند، و به هر کلک و حقه‌ای زمام امور را به دست بگیرند.		۱ -[[خدا]]، ۲- [[پیامبر]]، ۳- [[صاحبان فرمان]] و [[زمامداران]]، به هر شکلی و به هر نحوی بر شما [[حکومت]] نمایند، و به هر کلک و حقه‌ای زمام امور را به دست بگیرند.
	نتیجه یک چنین [[مکتب]]، ظهور [[واقعه کربلا]] و حادثه [[حره]] [[مدینه]] و تسلط حجاج‌ها و سفاح‌ها بر [[جان]] و [[مال]] [[ملت]] می‌باشد، و کسانی که در راه آنان [[جهاد]] می‌کردند و [[شمشیر]] می‌زدند، خود را [[مجاهد فی سبیل الله]] می‌دانستند که خدا به آنان [[وعده]] [[بهشت]] داده است.<ref>[[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[پیشوائی از نظر اسلام (کتاب)\|پیشوائی از نظر اسلام]] ص ۲۰.</ref>.		نتیجه یک چنین [[مکتب]]، ظهور [[واقعه کربلا]] و حادثه [[حره]] [[مدینه]] و تسلط حجاج‌ها و سفاح‌ها بر [[جان]] و [[مال]] [[ملت]] می‌باشد، و کسانی که در راه آنان [[جهاد]] می‌کردند و [[شمشیر]] می‌زدند، خود را [[مجاهد فی سبیل الله]] می‌دانستند که خدا به آنان [[وعده]] [[بهشت]] داده است.<ref>[[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[پیشوائی از نظر اسلام (کتاب)\|پیشوائی از نظر اسلام]] ص ۲۰.</ref>.

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	# [[پرونده:Jawahir-kalam-1.jpg\|22px]] [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۱ (کتاب)\|'''جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۱''']]
	~~{{پایان منابع}}~~

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: /* از فروع دین بودن امامت از نظر اهل سنت */

2024-12-26T08:10:27Z

از فروع دین بودن امامت از نظر اهل سنت

نمایش تغییرات

Bahmani: /* تعریف امامت نزد متکلمان سنی */

2024-12-26T07:24:19Z

تعریف امامت نزد متکلمان سنی

@@ خط ۲۴۲: / خط ۲۴۲: @@
 ۱ -[[خدا]]، ۲- [[پیامبر]]، ۳- [[صاحبان فرمان]] و [[زمامداران]]، به هر شکلی و به هر نحوی بر شما [[حکومت]] نمایند، و به هر کلک و حقه‌ای زمام امور را به دست بگیرند.
 نتیجه یک چنین [[مکتب]]، ظهور [[واقعه کربلا]] و حادثه [[حره]] [[مدینه]] و تسلط حجاج‌ها و سفاح‌ها بر [[جان]] و [[مال]] [[ملت]] می‌باشد، و کسانی که در راه آنان [[جهاد]] می‌کردند و [[شمشیر]] می‌زدند، خود را [[مجاهد فی سبیل الله]] می‌دانستند که خدا به آنان [[وعده]] [[بهشت]] داده است.<ref>[[جعفر سبحانی|سبحانی، جعفر]]، [[پیشوائی از نظر اسلام (کتاب)|پیشوائی از نظر اسلام]] ص ۲۰.</ref>.
 ==از [[فروع دین]] بودن [[امامت]] از نظر [[اهل سنت]]==

Jaafari: /* منابع */

2024-11-18T06:20:14Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* پانویس */

2024-11-17T09:53:52Z

پانویس

@@ خط ۲۴۲: / خط ۲۴۲: @@
 ۱ -[[خدا]]، ۲- [[پیامبر]]، ۳- [[صاحبان فرمان]] و [[زمامداران]]، به هر شکلی و به هر نحوی بر شما [[حکومت]] نمایند، و به هر کلک و حقه‌ای زمام امور را به دست بگیرند.
 نتیجه یک چنین [[مکتب]]، ظهور [[واقعه کربلا]] و حادثه [[حره]] [[مدینه]] و تسلط حجاج‌ها و سفاح‌ها بر [[جان]] و [[مال]] [[ملت]] می‌باشد، و کسانی که در راه آنان [[جهاد]] می‌کردند و [[شمشیر]] می‌زدند، خود را [[مجاهد فی سبیل الله]] می‌دانستند که خدا به آنان [[وعده]] [[بهشت]] داده است.<ref>[[جعفر سبحانی|سبحانی، جعفر]]، [[پیشوائی از نظر اسلام (کتاب)|پیشوائی از نظر اسلام]] ص ۲۰.</ref>.
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: /* منابع */

2024-11-10T05:13:25Z

منابع

@@ خط ۲۴۲: / خط ۲۴۲: @@
 ۱ -[[خدا]]، ۲- [[پیامبر]]، ۳- [[صاحبان فرمان]] و [[زمامداران]]، به هر شکلی و به هر نحوی بر شما [[حکومت]] نمایند، و به هر کلک و حقه‌ای زمام امور را به دست بگیرند.
 نتیجه یک چنین [[مکتب]]، ظهور [[واقعه کربلا]] و حادثه [[حره]] [[مدینه]] و تسلط حجاج‌ها و سفاح‌ها بر [[جان]] و [[مال]] [[ملت]] می‌باشد، و کسانی که در راه آنان [[جهاد]] می‌کردند و [[شمشیر]] می‌زدند، خود را [[مجاهد فی سبیل الله]] می‌دانستند که خدا به آنان [[وعده]] [[بهشت]] داده است.<ref>[[جعفر سبحانی|سبحانی، جعفر]]، [[پیشوائی از نظر اسلام (کتاب)|پیشوائی از نظر اسلام]] ص ۲۰.</ref>.
 == پانویس ==
 {{پانویس}}