بحث:امامت در کودکی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۲۶

2024-04-16T14:26:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~==نویسنده: آقای ظرافتی==~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[امامت]] در [[باور]] [[شیعه]]، از اهمیّت بالایی برخوردار است؛ زیرا در [[تفکر]] [[شیعه]]، [[جایگاه امامت]]، [[الهی]] است: {{متن قرآن\|قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>«بگو: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref>، {{متن قرآن\|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}}<ref>«من تو را پیشوای مردم می‌گمارم» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref> و به دست [[رسول خدا]]{{صل}} یا [[ولی خدا]] برای دیگران معرّفی می‌شود: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref> تفاوتی ندارد، شخصی که به عنوان [[امام]] معرّفی می‌شود [[کودکی]] پنج ساله، یا اینکه [[چهل]] سال از سن او گذشته باشد.		*[[امامت]] در [[باور]] [[شیعه]]، از اهمیّت بالایی برخوردار است؛ زیرا در [[تفکر]] [[شیعه]]، [[جایگاه امامت]]، [[الهی]] است: {{متن قرآن\|قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>«بگو: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref>، {{متن قرآن\|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}}<ref>«من تو را پیشوای مردم می‌گمارم» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref> و به دست [[رسول خدا]]{{صل}} یا [[ولی خدا]] برای دیگران معرّفی می‌شود: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref> تفاوتی ندارد، شخصی که به عنوان [[امام]] معرّفی می‌شود [[کودکی]] پنج ساله، یا اینکه [[چهل]] سال از سن او گذشته باشد.

Wasity: جایگزینی متن - 'آیه شریف' به 'آیه شریف'

2022-03-10T12:05:34Z

جایگزینی متن - 'آیه شریف' به 'آیه شریف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۵
خط ۷:		خط ۷:
	#[[خداوند]] متعال در [[قرآن کریم]]، خطاب به [[حضرت یحیی]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. واژه {{متن قرآن\|صَبِيًّا}} به [[کودک]] اطلاق می‌شود و [[حضرت یحیی]]{{ع}} در حالی که صبی بود به [[مقام]] [[نبوّت]] و [[حکومت]] رسید.		#[[خداوند]] متعال در [[قرآن کریم]]، خطاب به [[حضرت یحیی]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. واژه {{متن قرآن\|صَبِيًّا}} به [[کودک]] اطلاق می‌شود و [[حضرت یحیی]]{{ع}} در حالی که صبی بود به [[مقام]] [[نبوّت]] و [[حکومت]] رسید.
	#در [[قرآن کریم]] درباره [[حضرت عیسی]]{{ع}} آمده است: {{متن قرآن\|فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنْتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا}}<ref>«(مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۱.</ref>. [[قندوزی]] پس از ذکر [[ولادت امام مهدی]]{{ع}} می‌نویسد: گفته‌اند که [[خداوند]] تبارک و تعالی، ایشان را در سن [[طفولیت]]، [[حکمت]] و فصل‌الخطاب [[عنایت]] فرمود و او را نشانه‌ای برای عالمیان قرار داد؛ همان‌گونه که در [[شأن]] [[حضرت یحیی]]{{ع}}فرمود:{{متن قرآن\|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. همچنین در [[شأن]] [[حضرت عیسی]]{{ع}} فرمود: {{متن قرآن\|قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّاقَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}}<ref>«گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۰.</ref><ref>ینابیع الموده، ص۴۵۴.</ref>.		#در [[قرآن کریم]] درباره [[حضرت عیسی]]{{ع}} آمده است: {{متن قرآن\|فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنْتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا}}<ref>«(مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۱.</ref>. [[قندوزی]] پس از ذکر [[ولادت امام مهدی]]{{ع}} می‌نویسد: گفته‌اند که [[خداوند]] تبارک و تعالی، ایشان را در سن [[طفولیت]]، [[حکمت]] و فصل‌الخطاب [[عنایت]] فرمود و او را نشانه‌ای برای عالمیان قرار داد؛ همان‌گونه که در [[شأن]] [[حضرت یحیی]]{{ع}}فرمود:{{متن قرآن\|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. همچنین در [[شأن]] [[حضرت عیسی]]{{ع}} فرمود: {{متن قرآن\|قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّاقَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}}<ref>«گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۰.</ref><ref>ینابیع الموده، ص۴۵۴.</ref>.
	#مسأله [[خلافت]] و [[امامت]] بر پایه [[لیاقت]] -حتی در [[کودکی]] و [[نوجوانی]]- در [[اسلام]] پیشینه دارد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[سال سوم هجرت]]، پس از [[نزول]] [[آیه~~]] [[~~شریف]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} را که [[نوجوانی]] بیش نبود، به [[خلافت]] و [[وصایت]] [[منصوب]] کرد و به [[قوم]] خود [[دستور]] داد که حرف او را شنیده، از او [[اطاعت]] کنند.		#مسأله [[خلافت]] و [[امامت]] بر پایه [[لیاقت]] -حتی در [[کودکی]] و [[نوجوانی]]- در [[اسلام]] پیشینه دارد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[سال سوم هجرت]]، پس از [[نزول]] [[آیه شریف]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} را که [[نوجوانی]] بیش نبود، به [[خلافت]] و [[وصایت]] [[منصوب]] کرد و به [[قوم]] خود [[دستور]] داد که حرف او را شنیده، از او [[اطاعت]] کنند.
	#در نگاه و [[باور]] [[شیعه]]، [[امامت]] [[انسان]] [[کودک]] و نوجوان، چیز تازه‌ای در [[جامعه]] [[شیعی]] نیست، بلکه به اتفاق [[شیعه]]، این کار پیش از [[امام مهدی]]{{ع}} نیز بوده است: [[امامت امام جواد]]{{ع}} در سن هشت سالگی و [[امامت امام هادی]]{{ع}} در سن نه سالگی نمونه این کار است.		#در نگاه و [[باور]] [[شیعه]]، [[امامت]] [[انسان]] [[کودک]] و نوجوان، چیز تازه‌ای در [[جامعه]] [[شیعی]] نیست، بلکه به اتفاق [[شیعه]]، این کار پیش از [[امام مهدی]]{{ع}} نیز بوده است: [[امامت امام جواد]]{{ع}} در سن هشت سالگی و [[امامت امام هادی]]{{ع}} در سن نه سالگی نمونه این کار است.
	*ممکن است کسی اشکال کند که چه ضرورتی دارد [[امام]]، [[کودکی]] باشد، در حالی که ممکن است، مورد [[شک و تردید]] گروهی قرار گیرد؟ آیا بهتر نبود که [[انسان]] بالغ و مکلّف، به [[مقام امامت]] [[برگزیده]] می‌شد؟		*ممکن است کسی اشکال کند که چه ضرورتی دارد [[امام]]، [[کودکی]] باشد، در حالی که ممکن است، مورد [[شک و تردید]] گروهی قرار گیرد؟ آیا بهتر نبود که [[انسان]] بالغ و مکلّف، به [[مقام امامت]] [[برگزیده]] می‌شد؟

Wasity: جایگزینی متن - 'حضرت یحیی' به 'حضرت یحیی'

2021-04-28T13:17:17Z

جایگزینی متن - 'حضرت یحیی' به 'حضرت یحیی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۴۷
خط ۵:		خط ۵:
	*از پرسش‌هایی که با محوریت نگاه [[اهل سنت]]، به [[امامت]] درباره [[امامت]] [[امام زمان]]{{ع}} مطرح شده این است: آیا کسی می‌تواند در سن [[کودکی]] به [[مقام امامت]] و [[خلافت]] برسد؟ به دیگر سخن، [[کودکی]] که [[تکلیف]] ندارد، چگونه می‌تواند به [[امامت]] برسد؟		*از پرسش‌هایی که با محوریت نگاه [[اهل سنت]]، به [[امامت]] درباره [[امامت]] [[امام زمان]]{{ع}} مطرح شده این است: آیا کسی می‌تواند در سن [[کودکی]] به [[مقام امامت]] و [[خلافت]] برسد؟ به دیگر سخن، [[کودکی]] که [[تکلیف]] ندارد، چگونه می‌تواند به [[امامت]] برسد؟
	*در پاسخ به این [[پرسش]] می‌گوییم:		*در پاسخ به این [[پرسش]] می‌گوییم:
	#[[خداوند]] متعال در [[قرآن کریم]]، خطاب به [[حضرت~~]] [[~~یحیی]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. واژه {{متن قرآن\|صَبِيًّا}} به [[کودک]] اطلاق می‌شود و [[حضرت~~]] [[~~یحیی]]{{ع}} در حالی که صبی بود به [[مقام]] [[نبوّت]] و [[حکومت]] رسید.		#[[خداوند]] متعال در [[قرآن کریم]]، خطاب به [[حضرت یحیی]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. واژه {{متن قرآن\|صَبِيًّا}} به [[کودک]] اطلاق می‌شود و [[حضرت یحیی]]{{ع}} در حالی که صبی بود به [[مقام]] [[نبوّت]] و [[حکومت]] رسید.
	#در [[قرآن کریم]] درباره [[حضرت عیسی]]{{ع}} آمده است: {{متن قرآن\|فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنْتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا}}<ref>«(مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۱.</ref>. [[قندوزی]] پس از ذکر [[ولادت امام مهدی]]{{ع}} می‌نویسد: گفته‌اند که [[خداوند]] تبارک و تعالی، ایشان را در سن [[طفولیت]]، [[حکمت]] و فصل‌الخطاب [[عنایت]] فرمود و او را نشانه‌ای برای عالمیان قرار داد؛ همان‌گونه که در [[شأن]] [[حضرت~~]] [[~~یحیی]]{{ع}}فرمود:{{متن قرآن\|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. همچنین در [[شأن]] [[حضرت عیسی]]{{ع}} فرمود: {{متن قرآن\|قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّاقَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}}<ref>«گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۰.</ref><ref>ینابیع الموده، ص۴۵۴.</ref>.		#در [[قرآن کریم]] درباره [[حضرت عیسی]]{{ع}} آمده است: {{متن قرآن\|فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنْتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا}}<ref>«(مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۱.</ref>. [[قندوزی]] پس از ذکر [[ولادت امام مهدی]]{{ع}} می‌نویسد: گفته‌اند که [[خداوند]] تبارک و تعالی، ایشان را در سن [[طفولیت]]، [[حکمت]] و فصل‌الخطاب [[عنایت]] فرمود و او را نشانه‌ای برای عالمیان قرار داد؛ همان‌گونه که در [[شأن]] [[حضرت یحیی]]{{ع}}فرمود:{{متن قرآن\|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. همچنین در [[شأن]] [[حضرت عیسی]]{{ع}} فرمود: {{متن قرآن\|قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّاقَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}}<ref>«گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۰.</ref><ref>ینابیع الموده، ص۴۵۴.</ref>.
	#مسأله [[خلافت]] و [[امامت]] بر پایه [[لیاقت]] -حتی در [[کودکی]] و [[نوجوانی]]- در [[اسلام]] پیشینه دارد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[سال سوم هجرت]]، پس از [[نزول]] [[آیه]] [[شریف]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} را که [[نوجوانی]] بیش نبود، به [[خلافت]] و [[وصایت]] [[منصوب]] کرد و به [[قوم]] خود [[دستور]] داد که حرف او را شنیده، از او [[اطاعت]] کنند.		#مسأله [[خلافت]] و [[امامت]] بر پایه [[لیاقت]] -حتی در [[کودکی]] و [[نوجوانی]]- در [[اسلام]] پیشینه دارد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[سال سوم هجرت]]، پس از [[نزول]] [[آیه]] [[شریف]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} را که [[نوجوانی]] بیش نبود، به [[خلافت]] و [[وصایت]] [[منصوب]] کرد و به [[قوم]] خود [[دستور]] داد که حرف او را شنیده، از او [[اطاعت]] کنند.
	#در نگاه و [[باور]] [[شیعه]]، [[امامت]] [[انسان]] [[کودک]] و نوجوان، چیز تازه‌ای در [[جامعه]] [[شیعی]] نیست، بلکه به اتفاق [[شیعه]]، این کار پیش از [[امام مهدی]]{{ع}} نیز بوده است: [[امامت امام جواد]]{{ع}} در سن هشت سالگی و [[امامت امام هادی]]{{ع}} در سن نه سالگی نمونه این کار است.		#در نگاه و [[باور]] [[شیعه]]، [[امامت]] [[انسان]] [[کودک]] و نوجوان، چیز تازه‌ای در [[جامعه]] [[شیعی]] نیست، بلکه به اتفاق [[شیعه]]، این کار پیش از [[امام مهدی]]{{ع}} نیز بوده است: [[امامت امام جواد]]{{ع}} در سن هشت سالگی و [[امامت امام هادی]]{{ع}} در سن نه سالگی نمونه این کار است.

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==نویسنده: آقای ظرافتی== ==مقدمه== *امامت در باور شیعه، از اهمیّت بالایی ب...» ایجاد کرد

2020-07-08T08:09:51Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==نویسنده: آقای ظرافتی== ==مقدمه== *امامت در باور شیعه، از اهمیّت بالایی ب...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==نویسنده: آقای ظرافتی==
==مقدمه==
*[[امامت]] در [[باور]] [[شیعه]]، از اهمیّت بالایی برخوردار است؛ زیرا در [[تفکر]] [[شیعه]]، [[جایگاه امامت]]، [[الهی]] است: {{متن قرآن|قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>«بگو: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref>، {{متن قرآن|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}}<ref>«من تو را پیشوای مردم می‌گمارم» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref> و به دست [[رسول خدا]]{{صل}} یا [[ولی خدا]] برای دیگران معرّفی می‌شود: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref> تفاوتی ندارد، شخصی که به عنوان [[امام]] معرّفی می‌شود [[کودکی]] پنج ساله، یا اینکه [[چهل]] سال از سن او گذشته باشد.
*[[اهل سنت]]، [[بلوغ]] را یکی از [[شرایط امام]] می‌دانند و بر این باورند که هرچه سن شخص بیشتر باشد، برای [[امامت]] مناسبت‌تر است. همین نگاه و معیار را در مورد [[برتری]] [[خلفا]] نسبت به [[امیرمؤمنان]]{{ع}} به کار گرفتند.
*از پرسش‌هایی که با محوریت نگاه [[اهل سنت]]، به [[امامت]] درباره [[امامت]] [[امام زمان]]{{ع}} مطرح شده این است: آیا کسی می‌تواند در سن [[کودکی]] به [[مقام امامت]] و [[خلافت]] برسد؟ به دیگر سخن، [[کودکی]] که [[تکلیف]] ندارد، چگونه می‌تواند به [[امامت]] برسد؟
*در پاسخ به این [[پرسش]] می‌گوییم:
#[[خداوند]] متعال در [[قرآن کریم]]، خطاب به [[حضرت]] [[یحیی]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن قرآن|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. واژه {{متن قرآن|صَبِيًّا}} به [[کودک]] اطلاق می‌شود و [[حضرت]] [[یحیی]]{{ع}} در حالی که صبی بود به [[مقام]] [[نبوّت]] و [[حکومت]] رسید.
#در [[قرآن کریم]] درباره [[حضرت عیسی]]{{ع}} آمده است: {{متن قرآن|فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنْتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا}}<ref>«(مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۱.</ref>. [[قندوزی]] پس از ذکر [[ولادت امام مهدی]]{{ع}} می‌نویسد: گفته‌اند که [[خداوند]] تبارک و تعالی، ایشان را در سن [[طفولیت]]، [[حکمت]] و فصل‌الخطاب [[عنایت]] فرمود و او را نشانه‌ای برای عالمیان قرار داد؛ همان‌گونه که در [[شأن]] [[حضرت]] [[یحیی]]{{ع}}فرمود:{{متن قرآن|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>«ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. همچنین در [[شأن]] [[حضرت عیسی]]{{ع}} فرمود: {{متن قرآن|قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّاقَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}}<ref>«گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است» سوره مریم، آیه ۲۹-۳۰.</ref><ref>ینابیع الموده، ص۴۵۴.</ref>.
#مسأله [[خلافت]] و [[امامت]] بر پایه [[لیاقت]] -حتی در [[کودکی]] و [[نوجوانی]]- در [[اسلام]] پیشینه دارد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[سال سوم هجرت]]، پس از [[نزول]] [[آیه]] [[شریف]] {{متن قرآن|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} را که [[نوجوانی]] بیش نبود، به [[خلافت]] و [[وصایت]] [[منصوب]] کرد و به [[قوم]] خود [[دستور]] داد که حرف او را شنیده، از او [[اطاعت]] کنند.
#در نگاه و [[باور]] [[شیعه]]، [[امامت]] [[انسان]] [[کودک]] و نوجوان، چیز تازه‌ای در [[جامعه]] [[شیعی]] نیست، بلکه به اتفاق [[شیعه]]، این کار پیش از [[امام مهدی]]{{ع}} نیز بوده است: [[امامت امام جواد]]{{ع}} در سن هشت سالگی و [[امامت امام هادی]]{{ع}} در سن نه سالگی نمونه این کار است.
*ممکن است کسی اشکال کند که چه ضرورتی دارد [[امام]]، [[کودکی]] باشد، در حالی که ممکن است، مورد [[شک و تردید]] گروهی قرار گیرد؟ آیا بهتر نبود که [[انسان]] بالغ و مکلّف، به [[مقام امامت]] [[برگزیده]] می‌شد؟
*'''پاسخ:''' ممکن است عواملی در این [[گزینش]] مؤثّر باشد:
#[[امتحان]] [[مردم]]؛ زیرا با [[اثبات]] امامتِ طفل از راه [[معجزه]] و جهات دیگر، [[انسان]] [[امتحان]] می‌شود که چگونه در برابر [[حقّ]] [[تسلیم]] شود.
#برای [[اثبات]] این که [[امامت]] این شخص از جانب [[خدا]] است؛ زیرا اگر [[امامان]] تنها در بزرگسالی به [[مقام امامت]] می‌رسیدند، ممکن بود شخص [[خیال]] کند که [[مقامات]] و [[کمالات]] آنان اکتسابی است، ولی در طفل صغیر، هیچ‌گاه این [[گمان]] برده نمی‌شود و اگر طفلی، فضایلی در حدّ [[امامت]] داشت، شکّی نیست که او از جانب [[خداوند]] به [[مقام امامت]] رسیده است؛ همان‌گونه که درباره [[امام جواد]]{{ع}} چنین رخ نمود. از سویی توجیهی برای امّی بودن [[پیامبر]]{{صل}} این است که کسی [[گمان]] نکند آنچه را که برای [[مردم]] از [[معارف]] آورده، از دیگران فرا گرفته و یا در کتاب خوانده است.
#برای [[اثبات]] این مطلب که [[مقام]] و [[منزلت]]، بر پایه [[لیاقت]] است نه بزرگی سنّ. چنان‌که در جریان [[امارت]] و [[فرماندهی]] [[اسامة بن زید]] چنین بود؛ زیرا گروهی از [[صحابه]] بر تعویض او پافشاری می‌کردند، ولی [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به [[دلیل]] [[شایستگی]] وی، به این پافشاری توجّهی نکرد<ref>ر.ک: امامت در سنین کودکی، مجله انتظار.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[ درسنامه امام‌شناسی (کتاب)|درسنامه امام‌شناسی]]، ص:۱۹۳-۱۹۶.</ref>.
==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}