بحث:امام حسن عسکری علیه‌السلام - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:58:54Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	==زندگی‌نامه [[امام]]==		==زندگی‌نامه [[امام]]==
	*[[ابو محمد]] [[حسن بن علی بن محمد بن علی]] بن [[موسی بن جعفر بن محمد]] بن [[علی بن حسین بن علی]] بن [[ابی طالب]]، پیشوای یازدهم [[مسلمانان]]<ref>طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref> و [[پدر]] بزرگوار [[حضرت مهدی]]{{ع}} و سیزدهمین [[امام]] از [[چهارده معصوم]]{{ع}} است. دربارۀ [[تاریخ]] ولادت، محل ولادت و [[تاریخ]] [[شهادت امام حسن عسکری]]{{ع}} میان مورخان [[اختلاف]] است، اما مشهور این است که در ماه [[ربیع]] الآخر سال ۲۳۲ق چشم به [[جهان]] گشود. مادرش بانویی پارسا و [[شایسته]] به نام "[[حدیثه]]"{{س}} بود که برخی از او به نام "[[سوسن]]" یاد کرده‏‌اند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۵۰۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref> از آنجا که به [[دستور]] خلیفۀ [[عباسی]] در "[[سامرا]]" در محله "[[عسکر]]" سکونت اجباری داشت، "[[عسکری]]" نامیده می‏‌شود<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرایع، ج ۱، باب ۱۷۶، ص ۲۳۰.</ref>. از [[القاب]] مشهور ایشان "[[عسکری]]"، "[[ابن الرضا]]"؛ "[[نقی]]"، "زکی"، "[[فاضل]]"، "[[امین]]" و کنیه‏‌اش "ابومحمد" که مخصوص [[حضرت]] است و [[ابن الرضا]] که به [[پدر]] و جد‌ش [[امام جواد]] {{ع}} نیز گفته می‌شد<ref>مناقب آل ابوطالب، ~~ابن شهر آشوب،~~ محمد بن علی، ج۴، ص۴۲۱.</ref>. در [[تاریخ]] اول [[ربیع الاول]] [[ سال]] ۲۶۰ ق به [[دستور]] [[معتمد]] [[عباسی]]، [[مسموم]] و در روز هشتم همان [[تاریخ]] به [[شهادت]] رسید و پس از اینکه فرزندش [[امام زمان]] {{ع}} در حالی که پنج سال بیشتر نداشت بر او [[نماز]] خواند، در خانۀ خود در [[سامرا]] و کنار [[مرقد]] پدرش به [[خاک]] سپرده شد<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۱، ص۵۰۲؛ طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[ابوالفضل سلطان‌ محمدی\|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم\|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)\|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۴۲۵.</ref> [[شیعه]] [[معتقد]] است [[امام حسن عسکری]] {{ع}}، به جز [[مهدی موعود]] {{ع}} [[فرزند]] دیگری نداشت. [[شیخ مفید]] در [[کتاب]] [[الارشاد]] می‌‌نویسد: [[حسن بن علی عسکری]] {{ع}} به جز [[صاحب الزمان]]، [[فرزند]] دیگری از خود به جای نگذاشت<ref>.مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلطان‌ محمدی\|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم\|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)\|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۲۶.</ref>		*[[ابو محمد]] [[حسن بن علی بن محمد بن علی]] بن [[موسی بن جعفر بن محمد]] بن [[علی بن حسین بن علی]] بن [[ابی طالب]]، پیشوای یازدهم [[مسلمانان]]<ref>طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref> و [[پدر]] بزرگوار [[حضرت مهدی]]{{ع}} و سیزدهمین [[امام]] از [[چهارده معصوم]]{{ع}} است. دربارۀ [[تاریخ]] ولادت، محل ولادت و [[تاریخ]] [[شهادت امام حسن عسکری]]{{ع}} میان مورخان [[اختلاف]] است، اما مشهور این است که در ماه [[ربیع]] الآخر سال ۲۳۲ق چشم به [[جهان]] گشود. مادرش بانویی پارسا و [[شایسته]] به نام "[[حدیثه]]"{{س}} بود که برخی از او به نام "[[سوسن]]" یاد کرده‏‌اند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۵۰۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref> از آنجا که به [[دستور]] خلیفۀ [[عباسی]] در "[[سامرا]]" در محله "[[عسکر]]" سکونت اجباری داشت، "[[عسکری]]" نامیده می‏‌شود<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرایع، ج ۱، باب ۱۷۶، ص ۲۳۰.</ref>. از [[القاب]] مشهور ایشان "[[عسکری]]"، "[[ابن الرضا]]"؛ "[[نقی]]"، "زکی"، "[[فاضل]]"، "[[امین]]" و کنیه‏‌اش "ابومحمد" که مخصوص [[حضرت]] است و [[ابن الرضا]] که به [[پدر]] و جد‌ش [[امام جواد]] {{ع}} نیز گفته می‌شد<ref>مناقب آل ابوطالب، ابن‌شهرآشوب، محمد بن علی، ج۴، ص۴۲۱.</ref>. در [[تاریخ]] اول [[ربیع الاول]] [[ سال]] ۲۶۰ ق به [[دستور]] [[معتمد]] [[عباسی]]، [[مسموم]] و در روز هشتم همان [[تاریخ]] به [[شهادت]] رسید و پس از اینکه فرزندش [[امام زمان]] {{ع}} در حالی که پنج سال بیشتر نداشت بر او [[نماز]] خواند، در خانۀ خود در [[سامرا]] و کنار [[مرقد]] پدرش به [[خاک]] سپرده شد<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۱، ص۵۰۲؛ طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[ابوالفضل سلطان‌ محمدی\|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم\|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)\|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۴۲۵.</ref> [[شیعه]] [[معتقد]] است [[امام حسن عسکری]] {{ع}}، به جز [[مهدی موعود]] {{ع}} [[فرزند]] دیگری نداشت. [[شیخ مفید]] در [[کتاب]] [[الارشاد]] می‌‌نویسد: [[حسن بن علی عسکری]] {{ع}} به جز [[صاحب الزمان]]، [[فرزند]] دیگری از خود به جای نگذاشت<ref>.مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلطان‌ محمدی\|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم\|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)\|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۲۶.</ref>
	*دربارۀ ویژگی‌‏های آن [[حضرت]] آورده‌‏اند: رنگش گندمگون، چشمانش درشت و سیاه، رویش زیبا، قامتش معتدل و اندامش متناسب بود با آنکه [[جوان]] بود بزرگان [[قریش]] و [[دانشمندان]] زمان خود را تحت تأثیر و نفوذ قرار می‏داد و [[دوست]] و [[دشمن]] به [[برتری]] او در [[دانش]] که از [[الهام الهی]] سرچشمه می‌گرفت اعتراف داشتند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج۱، مقدمه.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰.</ref>		*دربارۀ ویژگی‌‏های آن [[حضرت]] آورده‌‏اند: رنگش گندمگون، چشمانش درشت و سیاه، رویش زیبا، قامتش معتدل و اندامش متناسب بود با آنکه [[جوان]] بود بزرگان [[قریش]] و [[دانشمندان]] زمان خود را تحت تأثیر و نفوذ قرار می‏داد و [[دوست]] و [[دشمن]] به [[برتری]] او در [[دانش]] که از [[الهام الهی]] سرچشمه می‌گرفت اعتراف داشتند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج۱، مقدمه.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰.</ref>
	*امام عسکری ۱۳ سال اول [[عمر]] خود را در [[مدینه]] گذراند، ده سال هم در [[سامرا]] کنار [[پدر]] زیست. پنج سال نیز پس از [[شهادت]] [[پدر]]، [[امامت]] [[شیعه]] را بر عهده داشت<ref>ر.ک: [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸.</ref> و [[حضرت]] باید در این مدت کوتاه مقدمات لازم برای انتقال [[شیعه]] از مرحلۀ حضور به مرحلۀ [[غیبت]] را فراهم می‌کرد<ref>اعلام الهدایه، ج۱۳، ص۴۷ـ ۴۸.</ref>. روایاتی از [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[اهل بیت]]{{ع}} بر [[امامت]] [[دوازده امام]] وارد شده و در آنها به روشنی به نام ایشان از جمله امام عسکری{{ع}} اشاره شده است. اضافه بر آنکه در [[روایات]] [[نقل]] شده از [[پدر]] بزرگوارش، به [[امامت]] آن [[حضرت]] تصریح شده است از جمله: از [[امام هادی]]{{ع}} پرسیدند پس از شما چه کسی [[امام]] است فرمود: «[[امامت]] به بزرگِ فرزندانم، [[حسن]] می‌رسد»<ref>اعلام الوری‌، ص ۳۵۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref>		*امام عسکری ۱۳ سال اول [[عمر]] خود را در [[مدینه]] گذراند، ده سال هم در [[سامرا]] کنار [[پدر]] زیست. پنج سال نیز پس از [[شهادت]] [[پدر]]، [[امامت]] [[شیعه]] را بر عهده داشت<ref>ر.ک: [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸.</ref> و [[حضرت]] باید در این مدت کوتاه مقدمات لازم برای انتقال [[شیعه]] از مرحلۀ حضور به مرحلۀ [[غیبت]] را فراهم می‌کرد<ref>اعلام الهدایه، ج۱۳، ص۴۷ـ ۴۸.</ref>. روایاتی از [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[اهل بیت]]{{ع}} بر [[امامت]] [[دوازده امام]] وارد شده و در آنها به روشنی به نام ایشان از جمله امام عسکری{{ع}} اشاره شده است. اضافه بر آنکه در [[روایات]] [[نقل]] شده از [[پدر]] بزرگوارش، به [[امامت]] آن [[حضرت]] تصریح شده است از جمله: از [[امام هادی]]{{ع}} پرسیدند پس از شما چه کسی [[امام]] است فرمود: «[[امامت]] به بزرگِ فرزندانم، [[حسن]] می‌رسد»<ref>اعلام الوری‌، ص ۳۵۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'ابومحمد' به 'ابومحمد'

2022-04-08T12:30:19Z

جایگزینی متن - 'ابومحمد' به 'ابومحمد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	==زندگی‌نامه [[امام]]==		==زندگی‌نامه [[امام]]==
	*[[ابو محمد]] [[حسن بن علی بن محمد بن علی]] بن [[موسی بن جعفر بن محمد]] بن [[علی بن حسین بن علی]] بن [[ابی طالب]]، پیشوای یازدهم [[مسلمانان]]<ref>طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref> و [[پدر]] بزرگوار [[حضرت مهدی]]{{ع}} و سیزدهمین [[امام]] از [[چهارده معصوم]]{{ع}} است. دربارۀ [[تاریخ]] ولادت، محل ولادت و [[تاریخ]] [[شهادت امام حسن عسکری]]{{ع}} میان مورخان [[اختلاف]] است، اما مشهور این است که در ماه [[ربیع]] الآخر سال ۲۳۲ق چشم به [[جهان]] گشود. مادرش بانویی پارسا و [[شایسته]] به نام "[[حدیثه]]"{{س}} بود که برخی از او به نام "[[سوسن]]" یاد کرده‏‌اند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۵۰۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref> از آنجا که به [[دستور]] خلیفۀ [[عباسی]] در "[[سامرا]]" در محله "[[عسکر]]" سکونت اجباری داشت، "[[عسکری]]" نامیده می‏‌شود<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرایع، ج ۱، باب ۱۷۶، ص ۲۳۰.</ref>. از [[القاب]] مشهور ایشان "[[عسکری]]"، "[[ابن الرضا]]"؛ "[[نقی]]"، "زکی"، "[[فاضل]]"، "[[امین]]" و کنیه‏‌اش "[[ابومحمد]]" که مخصوص [[حضرت]] است و [[ابن الرضا]] که به [[پدر]] و جد‌ش [[امام جواد]] {{ع}} نیز گفته می‌شد<ref>مناقب آل ابوطالب، ابن شهر آشوب، محمد بن علی، ج۴، ص۴۲۱.</ref>. در [[تاریخ]] اول [[ربیع الاول]] [[ سال]] ۲۶۰ ق به [[دستور]] [[معتمد]] [[عباسی]]، [[مسموم]] و در روز هشتم همان [[تاریخ]] به [[شهادت]] رسید و پس از اینکه فرزندش [[امام زمان]] {{ع}} در حالی که پنج سال بیشتر نداشت بر او [[نماز]] خواند، در خانۀ خود در [[سامرا]] و کنار [[مرقد]] پدرش به [[خاک]] سپرده شد<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۱، ص۵۰۲؛ طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[ابوالفضل سلطان‌ محمدی\|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم\|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)\|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۴۲۵.</ref> [[شیعه]] [[معتقد]] است [[امام حسن عسکری]] {{ع}}، به جز [[مهدی موعود]] {{ع}} [[فرزند]] دیگری نداشت. [[شیخ مفید]] در [[کتاب]] [[الارشاد]] می‌‌نویسد: [[حسن بن علی عسکری]] {{ع}} به جز [[صاحب الزمان]]، [[فرزند]] دیگری از خود به جای نگذاشت<ref>.مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلطان‌ محمدی\|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم\|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)\|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۲۶.</ref>		*[[ابو محمد]] [[حسن بن علی بن محمد بن علی]] بن [[موسی بن جعفر بن محمد]] بن [[علی بن حسین بن علی]] بن [[ابی طالب]]، پیشوای یازدهم [[مسلمانان]]<ref>طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref> و [[پدر]] بزرگوار [[حضرت مهدی]]{{ع}} و سیزدهمین [[امام]] از [[چهارده معصوم]]{{ع}} است. دربارۀ [[تاریخ]] ولادت، محل ولادت و [[تاریخ]] [[شهادت امام حسن عسکری]]{{ع}} میان مورخان [[اختلاف]] است، اما مشهور این است که در ماه [[ربیع]] الآخر سال ۲۳۲ق چشم به [[جهان]] گشود. مادرش بانویی پارسا و [[شایسته]] به نام "[[حدیثه]]"{{س}} بود که برخی از او به نام "[[سوسن]]" یاد کرده‏‌اند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۵۰۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref> از آنجا که به [[دستور]] خلیفۀ [[عباسی]] در "[[سامرا]]" در محله "[[عسکر]]" سکونت اجباری داشت، "[[عسکری]]" نامیده می‏‌شود<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرایع، ج ۱، باب ۱۷۶، ص ۲۳۰.</ref>. از [[القاب]] مشهور ایشان "[[عسکری]]"، "[[ابن الرضا]]"؛ "[[نقی]]"، "زکی"، "[[فاضل]]"، "[[امین]]" و کنیه‏‌اش "ابومحمد" که مخصوص [[حضرت]] است و [[ابن الرضا]] که به [[پدر]] و جد‌ش [[امام جواد]] {{ع}} نیز گفته می‌شد<ref>مناقب آل ابوطالب، ابن شهر آشوب، محمد بن علی، ج۴، ص۴۲۱.</ref>. در [[تاریخ]] اول [[ربیع الاول]] [[ سال]] ۲۶۰ ق به [[دستور]] [[معتمد]] [[عباسی]]، [[مسموم]] و در روز هشتم همان [[تاریخ]] به [[شهادت]] رسید و پس از اینکه فرزندش [[امام زمان]] {{ع}} در حالی که پنج سال بیشتر نداشت بر او [[نماز]] خواند، در خانۀ خود در [[سامرا]] و کنار [[مرقد]] پدرش به [[خاک]] سپرده شد<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۱، ص۵۰۲؛ طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[ابوالفضل سلطان‌ محمدی\|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم\|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)\|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۴۲۵.</ref> [[شیعه]] [[معتقد]] است [[امام حسن عسکری]] {{ع}}، به جز [[مهدی موعود]] {{ع}} [[فرزند]] دیگری نداشت. [[شیخ مفید]] در [[کتاب]] [[الارشاد]] می‌‌نویسد: [[حسن بن علی عسکری]] {{ع}} به جز [[صاحب الزمان]]، [[فرزند]] دیگری از خود به جای نگذاشت<ref>.مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلطان‌ محمدی\|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم\|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)\|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۲۶.</ref>
	*دربارۀ ویژگی‌‏های آن [[حضرت]] آورده‌‏اند: رنگش گندمگون، چشمانش درشت و سیاه، رویش زیبا، قامتش معتدل و اندامش متناسب بود با آنکه [[جوان]] بود بزرگان [[قریش]] و [[دانشمندان]] زمان خود را تحت تأثیر و نفوذ قرار می‏داد و [[دوست]] و [[دشمن]] به [[برتری]] او در [[دانش]] که از [[الهام الهی]] سرچشمه می‌گرفت اعتراف داشتند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج۱، مقدمه.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰.</ref>		*دربارۀ ویژگی‌‏های آن [[حضرت]] آورده‌‏اند: رنگش گندمگون، چشمانش درشت و سیاه، رویش زیبا، قامتش معتدل و اندامش متناسب بود با آنکه [[جوان]] بود بزرگان [[قریش]] و [[دانشمندان]] زمان خود را تحت تأثیر و نفوذ قرار می‏داد و [[دوست]] و [[دشمن]] به [[برتری]] او در [[دانش]] که از [[الهام الهی]] سرچشمه می‌گرفت اعتراف داشتند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج۱، مقدمه.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰.</ref>
	*امام عسکری ۱۳ سال اول [[عمر]] خود را در [[مدینه]] گذراند، ده سال هم در [[سامرا]] کنار [[پدر]] زیست. پنج سال نیز پس از [[شهادت]] [[پدر]]، [[امامت]] [[شیعه]] را بر عهده داشت<ref>ر.ک: [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸.</ref> و [[حضرت]] باید در این مدت کوتاه مقدمات لازم برای انتقال [[شیعه]] از مرحلۀ حضور به مرحلۀ [[غیبت]] را فراهم می‌کرد<ref>اعلام الهدایه، ج۱۳، ص۴۷ـ ۴۸.</ref>. روایاتی از [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[اهل بیت]]{{ع}} بر [[امامت]] [[دوازده امام]] وارد شده و در آنها به روشنی به نام ایشان از جمله امام عسکری{{ع}} اشاره شده است. اضافه بر آنکه در [[روایات]] [[نقل]] شده از [[پدر]] بزرگوارش، به [[امامت]] آن [[حضرت]] تصریح شده است از جمله: از [[امام هادی]]{{ع}} پرسیدند پس از شما چه کسی [[امام]] است فرمود: «[[امامت]] به بزرگِ فرزندانم، [[حسن]] می‌رسد»<ref>اعلام الوری‌، ص ۳۵۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref>		*امام عسکری ۱۳ سال اول [[عمر]] خود را در [[مدینه]] گذراند، ده سال هم در [[سامرا]] کنار [[پدر]] زیست. پنج سال نیز پس از [[شهادت]] [[پدر]]، [[امامت]] [[شیعه]] را بر عهده داشت<ref>ر.ک: [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸.</ref> و [[حضرت]] باید در این مدت کوتاه مقدمات لازم برای انتقال [[شیعه]] از مرحلۀ حضور به مرحلۀ [[غیبت]] را فراهم می‌کرد<ref>اعلام الهدایه، ج۱۳، ص۴۷ـ ۴۸.</ref>. روایاتی از [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[اهل بیت]]{{ع}} بر [[امامت]] [[دوازده امام]] وارد شده و در آنها به روشنی به نام ایشان از جمله امام عسکری{{ع}} اشاره شده است. اضافه بر آنکه در [[روایات]] [[نقل]] شده از [[پدر]] بزرگوارش، به [[امامت]] آن [[حضرت]] تصریح شده است از جمله: از [[امام هادی]]{{ع}} پرسیدند پس از شما چه کسی [[امام]] است فرمود: «[[امامت]] به بزرگِ فرزندانم، [[حسن]] می‌رسد»<ref>اعلام الوری‌، ص ۳۵۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref>

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==زندگی‌نامه امام== *ابو محمد حسن بن علی بن محمد بن علی بن موسی بن جعفر...» ایجاد کرد

2021-10-02T14:07:53Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==زندگی‌نامه امام== *ابو محمد حسن بن علی بن محمد بن علی بن موسی بن جعفر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==زندگی‌نامه [[امام]]==
*[[ابو محمد]] [[حسن بن علی بن محمد بن علی]] بن [[موسی بن جعفر بن محمد]] بن [[علی بن حسین بن علی]] بن [[ابی طالب]]، پیشوای یازدهم [[مسلمانان]]<ref>طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref> و [[پدر]] بزرگوار [[حضرت مهدی]]{{ع}} و سیزدهمین [[امام]] از [[چهارده معصوم]]{{ع}} است. دربارۀ [[تاریخ]] ولادت، محل ولادت و [[تاریخ]] [[شهادت امام حسن عسکری]]{{ع}} میان مورخان [[اختلاف]] است، اما مشهور این است که در ماه [[ربیع]] الآخر سال ۲۳۲ق چشم به [[جهان]] گشود. مادرش بانویی پارسا و [[شایسته]] به نام "[[حدیثه]]"{{س}} بود که برخی از او به نام "[[سوسن]]" یاد کرده‏‌اند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۵۰۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref> از آنجا که به [[دستور]] خلیفۀ [[عباسی]] در "[[سامرا]]" در محله "[[عسکر]]" سکونت اجباری داشت، "[[عسکری]]" نامیده می‏‌شود<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرایع، ج ۱، باب ۱۷۶، ص ۲۳۰.</ref>. از [[القاب]] مشهور ایشان "[[عسکری]]"، "[[ابن الرضا]]"؛ "[[نقی]]"، "زکی"، "[[فاضل]]"، "[[امین]]" و کنیه‏‌اش "[[ابومحمد]]" که مخصوص [[حضرت]] است و [[ابن الرضا]] که به [[پدر]] و جد‌ش [[امام جواد]] {{ع}} نیز گفته می‌شد<ref>مناقب آل ابوطالب، ابن شهر آشوب، محمد بن علی، ج۴، ص۴۲۱.</ref>. در [[تاریخ]] اول [[ربیع الاول]] [[ سال]] ۲۶۰ ق به [[دستور]] [[معتمد]] [[عباسی]]، [[مسموم]] و در روز هشتم همان [[تاریخ]] به [[شهادت]] رسید و پس از اینکه فرزندش [[امام زمان]] {{ع}} در حالی که پنج سال بیشتر نداشت بر او [[نماز]] خواند، در خانۀ خود در [[سامرا]] و کنار [[مرقد]] پدرش به [[خاک]] سپرده شد<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۱، ص۵۰۲؛ طبری، محمد بن جریر، دلائل الامامه، ج۱، ص۲۲۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[ابوالفضل سلطان‌ محمدی|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۴۲۵.</ref> [[شیعه]] [[معتقد]] است [[امام حسن عسکری]] {{ع}}، به جز [[مهدی موعود]] {{ع}} [[فرزند]] دیگری نداشت. [[شیخ مفید]] در [[کتاب]] [[الارشاد]] می‌‌نویسد: [[حسن بن علی عسکری]] {{ع}} به جز [[صاحب الزمان]]، [[فرزند]] دیگری از خود به جای نگذاشت<ref>.مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلطان‌ محمدی|سلطان‌ محمدی، ابوالفضل]]، [[مهدی نجفی مقدم|نجفی مقدم، مهدی]]، [[امامت امام حسن عسکری (مقاله)|امامت امام حسن عسکری]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)|دانشنامه کلام اسلامی]]، ص ۴۲۶.</ref>
*دربارۀ ویژگی‌‏های آن [[حضرت]] آورده‌‏اند: رنگش گندمگون، چشمانش درشت و سیاه، رویش زیبا، قامتش معتدل و اندامش متناسب بود با آنکه [[جوان]] بود بزرگان [[قریش]] و [[دانشمندان]] زمان خود را تحت تأثیر و نفوذ قرار می‏داد و [[دوست]] و [[دشمن]] به [[برتری]] او در [[دانش]] که از [[الهام الهی]] سرچشمه می‌گرفت اعتراف داشتند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج۱، مقدمه.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰.</ref>
*امام عسکری ۱۳ سال اول [[عمر]] خود را در [[مدینه]] گذراند، ده سال هم در [[سامرا]] کنار [[پدر]] زیست. پنج سال نیز پس از [[شهادت]] [[پدر]]، [[امامت]] [[شیعه]] را بر عهده داشت<ref>ر.ک: [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۸.</ref> و [[حضرت]] باید در این مدت کوتاه مقدمات لازم برای انتقال [[شیعه]] از مرحلۀ حضور به مرحلۀ [[غیبت]] را فراهم می‌کرد<ref>اعلام الهدایه، ج۱۳، ص۴۷ـ ۴۸.</ref>. روایاتی از [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[اهل بیت]]{{ع}} بر [[امامت]] [[دوازده امام]] وارد شده و در آنها به روشنی به نام ایشان از جمله امام عسکری{{ع}} اشاره شده است. اضافه بر آنکه در [[روایات]] [[نقل]] شده از [[پدر]] بزرگوارش، به [[امامت]] آن [[حضرت]] تصریح شده است از جمله: از [[امام هادی]]{{ع}} پرسیدند پس از شما چه کسی [[امام]] است فرمود: «[[امامت]] به بزرگِ فرزندانم، [[حسن]] می‌رسد»<ref>اعلام الوری‌، ص ۳۵۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۲۴.</ref>

==فعالیت‌های [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[علمی]]==
*روزگار [[امامت]] [[امام حسن عسکری]]{{ع}} با سختگیری و [[آزار]] بی حد و حصر [[حاکمان عباسی]] از جمله: [[معتز]]، [[مهتدی]] و [[معتمد]]<ref>مناقب آل ابی‌طالب‌، ج۴، ص۴۵۵.</ref> همراه بود امام عسکری{{ع}} در این وضعیت سخت دو برنامه در پیش گرفت: یکی ادامۀ فعالیت‌های [[پدر]] ارجمندش که حفظ و تقویت پایگاه‌های [[شیعی]] بود؛ دوم، [[زمینه‌سازی]] لازم در [[جامعۀ اسلامی]] برای پذیرش [[امامت]] و [[غیبت]] آخرین خلیفۀ [[پیامبر]]{{صل}}. امام عسکری{{ع}} برای اجرای این برنامه، [[رفتاری]] بسیار محتاطانه در پیش گرفت و با پنهانکاری می‌کوشید بهانه‌ای به دست [[حکومت]] ندهد و [[عباسیان]] را به خشونتی بیش‌تر واندارد، با این حال هیچ گاه حکومتِ آنان را [[تأیید]] نکرد و دست از [[مبارزه]] علیه [[ستمکاری]] و خودکامگی [[عباسیان]] نکشید.
*برخی از فعالیت‌های [[امام]]{{ع}} در این چارچوب عبارت‌اند از: کوشش [[علمی]] در [[دفاع]] از [[اسلام]] و ردّ [[شبهات]]؛ گسترش حلقۀ ارتباطی با [[شیعیان]] از طریق نمایندگان‏؛ فعالیت‏‌های [[سیاسی]] سرّی؛ [[پشتیبانی]] [[مالی]] از [[شیعیان]]؛ [[معرفی حضرت مهدی]]{{ع}} به عنوان [[جانشین]]؛ آماده‌‏سازی [[شیعیان]] برای [[دوران غیبت]] [[امام دوازدهم]]{{ع}}<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰؛ [[درسنامه مهدویت ج۱ (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ص۱۵۸. </ref>.

==حوادث پس از امام عسکری{{ع}}==
*پس از امام عسکری{{ع}}، پدیده‌‏های ناگواری رخ داد که برخی بدین قرار است:
#بازجویی [[حاکمان ستمگر]] از خانۀ آن [[حضرت]] برای دستیابی به [[حضرت مهدی]]{{ع}}<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۵۰۵؛ ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۱، ص ۴۳.</ref>؛
#برخورد [[جعفر]] [[کذّاب]] با [[مادر امام عسکری]]{{ع}} بر سر [[میراث]]؛
#[[ترور]]، حبس، تهدید و اذیت و [[آزار]] [[شیعیان]]؛
#[[اختلاف]] و چنددستگی بین [[شیعیان]]<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴ ـ۷۰.</ref>.

==[[فضائل]] و [[مناقب]]==
*[[حسن بن ظریف]] گوید: دو مسئله همواره مرا به خود مشغول می‌داشت و [[تصمیم]] گرفتم آنها را به [[امام]] [[ابو محمّد]] [[عسکری]]{{ع}} بنویسم. پس نوشتم: [[قائم آل محمد]] هنگامی که [[قیام]] می‌کند، چگونه [[داوری]] می‌کند و مجلس [[داوری]] او میان [[مردم]] کجا است؟ و [[پرسش]] دومم آن بود که می‌خواستم بپرسم راهی برای علاج تب نوبه معرفی کند، اما در [[نامه]] فراموش کردم درباره تب چیزی بنویسم.
*جواب آمد: درباره [[قائم]]{{ع}} پرسیدی، او هنگامی که [[قیام]] کند میان [[مردم]] با [[علم]] خودداوری می‌کند و فراموش کردی در ورقه‌ای بنویس {{متن قرآن|يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَى إِبْرَاهِيمَ}}<ref>«گفتیم: ای آتش! بر ابراهیم سرد و بی‌گزند باش» سوره انبیاء، آیه۶۹.</ref> و بر شخص [[مبتلا]] به تب بیاویز. [[راوی]] گوید: این [[کار]] را کردم شخص [[مبتلا]] به تب بهبود یافت<ref> [[ارشاد]]، ص :۶۶۶؛ [[کافی]]، ج۲، ص :۴۴۱.</ref><ref>[[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[امام‌شناسی ۵ (کتاب)|امام‌شناسی]]، ص:۱۰۶-۱۰۷.</ref>.

==دوران [[امامت امام حسن عسکری]]{{ع}}==
*در دوران [[امامت]] [[حضرت رضا]]{{ع}}، [[حکام]] [[جور]] به وسعت و عمق و [[عظمت]] [[قدرت]] [[امامت]] پی بردند؛ به همین [[دلیل]] بعد از [[شهادت امام رضا]]{{ع}} موضعی بس تند در قبال جریان [[امامت]] اتّخاذ کردند، شدّت این موضع و سخت‌گیری [[حکّام]] روز به روز بیشتر می‌شد و چنین موضعی طبعاً [[رفتاری]] متناسب با خود را می‌طلبید؛ بر همین اساس، این سه [[امام]] - که هر سه به ابن الرّضا معروف بودند - موضعی عملی و حاد در مقابل هیئت حاکمه اتخاذ فرمودند.
*از سویی شورش‌های مسلّحانه بعد از راهی که [[امام حسین]]{{ع}} ترسیم نمود توسّط انقلاب‌گران [[علوی]] ادامه داشت و تنها نظارتی و هدایتی از سوی [[امام]] را می‌طلبید و [[انقلاب]] [[فرهنگی]] نیز بعد از حرکت [[صادقین]]{{ع}} توسّط [[شاگردان]] [[ائمه‌]]{{عم}} ادامه داشت فقط باید [[ارشاد]] می‌شدند و مشکلاتشان حل می‌گردید. آنچه باقی می‌ماند ارائه یک [[الگوی عملی]] و پیاده کردن مباحث نظری بود که توسّط [[ائمه]] قبلی مطرح شده بود؛ البته هر یک از این سه [[امام]] بر حسب مقتضیّات و شرایط زمان خود مواضع خاصّی در جهت [[حفظ اسلام]] داشتند؛ بنابراین به طور کلّی اقدامات [[امام عسکری]]{{ع}} در جهت [[حفظ]] و نشر [[مکتب]]، ادامه اقدامات [[پدر]] بزرگوارش بود. او نیز همچون [[پدر]] در پایتخت عبّاسیان [[زندگی]] می‌کرد و تمام [[رنج‌ها]] و حبس‌ها و گرفتاری‌هایی را که برای [[امام هادی]]{{ع}} پیش آمده بود [[احساس]] کرده بود. خود نیز مدّت کوتاه [[امامت]] را عمدتاً در [[حبس]] به سر برد و معمولاً [[مردم]] از [[معاشرت]] و [[ملاقات]] با [[حضرت]] [[ممنوع]] بودند. با اینکه دربار [[خلافت]] در این عصر با [[مشکلات]] عدیده‌ای مواجه بود و در گوشه و کنار مملکت [[شورش‌ها]] و درگیری‌های داخلی [[خلافت]] را کاملاً در موضع [[ضعف]] و [[سستی]] قرار داده بود، امّا [[امام]]{{ع}} در مرکز توجّهات [[حکّام]] قرار داشت و حتّی شورش‌هایی را که مورد [[تأیید]] او نبود، از این سو می‌دانستند. این بود که [[نظارت]] بر [[اعمال]] [[امام]] در رأس برنامه‌های هیئت حاکمه واقع شده بود.
*آنچه به دوران [[امامت]] [[حضرت عسکری]]{{ع}} ویژگی خاصی می‌بخشید، معرّفی [[مهدی موعود]]{{ع}} و [[برنامه‌ریزی]]، مقدّمه‌ چینی و ایجاد [[آمادگی]] در [[جامعه]] برای [[دوران غیبت]] بود؛ البته [[ائمه]] قبلی و حتّی خود [[رسول خدا]]{{صل}} برای [[دوران غیبت]] [[برنامه‌ریزی]] و [[زمینه‌سازی]] نموده بودند؛ امّا [[وظیفه]] عمده و مستقیم در این رابطه بر عهده [[امام عسکری]]{{ع}} بود. تلاش‌های [[امام]] در این باره را می‌توان در موارد زیر خلاصه کرد:
#[[حفظ]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} با مخفی کردن او از [[مردم]] و نشان دادن او تنها به بعضی [[خواص]].
#ایجاد [[بینش]] [[غیبت]] در [[مردم]] با صدور اعلامیه‌ها و بیانیه‌هایی که در آنها صفات [[مهدی]]{{ع}} آمده بود و [[افکار]] پایگاه‌های [[شیعی]] در جهت [[غیبت]] توجیه می‌شد، همچنین این بیانیه‌ها به توجیه و نقد [[سیاسی]] جوّ [[حاکم]] می‌پرداخت.
#عادت دادن [[مردم]] به مسئله [[غیبت]] [[امام عسکری]]{{ع}} از تماس با [[مردم]]، به جز در مواردی خاص. امور از طریق وکلای [[حضرت]] و مکاتبه به انجام می‌رسید و گاهی اگر ناچار بود، از پشت پرده با بعضی سخن می‌گفت. این مطلب به گونه‌ای کم‌رنگ‌تر و ساده‌تر از زمان [[امام هادی]]{{ع}} شروع شد و به این ترتیب [[مردم]] کم‌کم عادت کردند از طریق [[نامه]] و توسط وکلای [[امام]] با او در تماس باشند. [[عاقبت]]، آن [[حضرت]] نیز با دسیسه [[معتمد]] [[خلیفه]] عبّاسی [[مسموم]] شد و به [[شهادت]] رسید<ref>[[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[امام‌شناسی ۵ (کتاب)|امام‌شناسی]]، ص:۱۵۰-۱۵۱.</ref>.

==پانویس==
{{پانویس}}