بحث:امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:43:40Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	*امام [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]، [[سیدالشهداء]]، دومین [[فرزند امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}}، کنیه‌اش ابوعبدالله و دارای [[القاب]] فراوانی است که بخشی از آن‌ها با [[امام حسن]] {{ع}} مشترک‌اند. نام [[حسین]] را [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به امر [[خدا]] بر وی نهاد. [[حسین]] نام [[فرزند]] دوم [[هارون]]، یعنی "شبیر" است. این نام پیش از این در میان مردمان [[عرب]] سابقه نداشته است. امام حسین {{ع}} در [[مدینه]] به‌دنیا آمد. سال تولد [[امام]] را منابع مختلف بین سال‌های سوم تا ششم هجری [[نقل]] کرده‌اند. روز تولد وی نیز بنا بر قول مشهور مطابق با سوم ماه [[شعبان]] [[روایت]] شده است. [[روایت]] است که هنگام تولد او، [[جبرئیل]] به‌همراه هزار تن از ملائک برای تبریک به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رسیدند و [[جبرئیل]] [[پیامبر]] را از کیفیّت [[شهادت]] ایشان و [[ادامه امامت]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} در نسل او [[آگاه]] ساخت. [[حسنین]] {{عم}} بسیار مورد توجه و علاقه [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بودند. [[روایات]] تاریخی زیادی در خصوص علاقه [[پیامبر]] {{صل}} به ایشان وجود دارد. [[روایت]] است که [[پیامبر]] بر [[منبر]] [[سخنرانی]] می‌کردند، چون آن‌دو آمدند [[پیامبر]] از [[منبر]] پایین آمد و آنان را در آغوش گرفت. مهم‌ترین رخداد دوران [[کودکی امام]] [[حسن]] {{ع}} و امام حسین {{ع}} شرکت در [[مباهله]] بود. امام حسین {{ع}} از نظر ظاهری شبیه به [[پیامبر]] {{صل}} بود. ایشان مردی سپیدچهره بود و عمامه‌ای سیاه بر سر می‌گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌کرد. حضرتش مردی [[صاحب]] کم و بردبار بود و به فقرا و مساکین رسیدگی می‌کرد و با آنان نشست و برخاست داشت. ایشان همواره [[احترام]] برادرش، [[امام حسن]] {{ع}} را پاس می‌داشت و در حضور ایشان سخن نمی‌گفت. امام حسین در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} در زمره [[یاران]] ایشان بود و در [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت.		*امام [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]، [[سیدالشهداء]]، دومین [[فرزند امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}}، کنیه‌اش ابوعبدالله و دارای [[القاب]] فراوانی است که بخشی از آن‌ها با [[امام حسن]] {{ع}} مشترک‌اند. نام [[حسین]] را [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به امر [[خدا]] بر وی نهاد. [[حسین]] نام [[فرزند]] دوم [[هارون]]، یعنی "شبیر" است. این نام پیش از این در میان مردمان [[عرب]] سابقه نداشته است. امام حسین {{ع}} در [[مدینه]] به‌دنیا آمد. سال تولد [[امام]] را منابع مختلف بین سال‌های سوم تا ششم هجری [[نقل]] کرده‌اند. روز تولد وی نیز بنا بر قول مشهور مطابق با سوم ماه [[شعبان]] [[روایت]] شده است. [[روایت]] است که هنگام تولد او، [[جبرئیل]] به‌همراه هزار تن از ملائک برای تبریک به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رسیدند و [[جبرئیل]] [[پیامبر]] را از کیفیّت [[شهادت]] ایشان و [[ادامه امامت]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} در نسل او [[آگاه]] ساخت. [[حسنین]] {{عم}} بسیار مورد توجه و علاقه [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بودند. [[روایات]] تاریخی زیادی در خصوص علاقه [[پیامبر]] {{صل}} به ایشان وجود دارد. [[روایت]] است که [[پیامبر]] بر [[منبر]] [[سخنرانی]] می‌کردند، چون آن‌دو آمدند [[پیامبر]] از [[منبر]] پایین آمد و آنان را در آغوش گرفت. مهم‌ترین رخداد دوران [[کودکی امام]] [[حسن]] {{ع}} و امام حسین {{ع}} شرکت در [[مباهله]] بود. امام حسین {{ع}} از نظر ظاهری شبیه به [[پیامبر]] {{صل}} بود. ایشان مردی سپیدچهره بود و عمامه‌ای سیاه بر سر می‌گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌کرد. حضرتش مردی [[صاحب]] کم و بردبار بود و به فقرا و مساکین رسیدگی می‌کرد و با آنان نشست و برخاست داشت. ایشان همواره [[احترام]] برادرش، [[امام حسن]] {{ع}} را پاس می‌داشت و در حضور ایشان سخن نمی‌گفت. امام حسین در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} در زمره [[یاران]] ایشان بود و در [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت.
	*[[امام علی]] {{ع}} در [[نامه]] ۲۴ [[نهج البلاغه]] امام حسین را پس از [[امام حسن]] [[مسئول]] موقوفات خود قرار می‌دهد<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۴</ref>. ایشان در دوره ده ساله [[حکومت امام]] [[حسن]] {{ع}} همواره در رکاب ایشان حاضر بود. پس از [[صلح]] [[امام حسن]] {{ع}} از [[بیعت]] با [[معاویه]] خودداری کرد و در برابر [[امویان]] موضع می‌گرفت و با آنان برخورد می‌کرد، اما در مواجهه با برخی افراد که ایشان را به [[قیام]] علیه [[معاویه]] تحریک می‌کردند، [[قیام]] در زمان [[معاویه]] را به [[صلاح]] نمی‌دانست و آن‌ها را نیز برحذر می‌داشت. پس از [[شهادت امام حسن]] {{ع}}، در زمان حیات [[معاویه]] نیز بر این موضع خود باقی ماند و ضمن [[ضرورت]] [[قیام]] بر [[حکومت]] [[کفر]]، [[قیام]] را بعد از حیات [[معاویه]] موکول کردند. امام حسین {{ع}} هنگامی‌که [[معاویه]] برای [[یزید]] از [[مردم]] [[بیعت]] می‌گرفت، دست [[بیعت]] با او نداد و ضمن خطبه‌ای [[معاویه]] را محکوم کرد.		*[[امام علی]] {{ع}} در [[نامه]] ۲۴ [[نهج البلاغه]] امام حسین را پس از [[امام حسن]] [[مسئول]] موقوفات خود قرار می‌دهد<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۴</ref>. ایشان در دوره ده ساله [[حکومت امام]] [[حسن]] {{ع}} همواره در رکاب ایشان حاضر بود. پس از [[صلح]] [[امام حسن]] {{ع}} از [[بیعت]] با [[معاویه]] خودداری کرد و در برابر [[امویان]] موضع می‌گرفت و با آنان برخورد می‌کرد، اما در مواجهه با برخی افراد که ایشان را به [[قیام]] علیه [[معاویه]] تحریک می‌کردند، [[قیام]] در زمان [[معاویه]] را به [[صلاح]] نمی‌دانست و آن‌ها را نیز برحذر می‌داشت. پس از [[شهادت امام حسن]] {{ع}}، در زمان حیات [[معاویه]] نیز بر این موضع خود باقی ماند و ضمن [[ضرورت]] [[قیام]] بر [[حکومت]] [[کفر]]، [[قیام]] را بعد از حیات [[معاویه]] موکول کردند. امام حسین {{ع}} هنگامی‌که [[معاویه]] برای [[یزید]] از [[مردم]] [[بیعت]] می‌گرفت، دست [[بیعت]] با او نداد و ضمن خطبه‌ای [[معاویه]] را محکوم کرد.
	*امام حسین {{ع}} در [[روز جمعه]]، دهم [[محرم]] سال ۶۱ هجری در سرزمین [[کربلا]] به [[شهادت]] رسید. [[سن امام]] را به [[شهادت]] بین ۵۶ تا ۵۸ سال [[روایت]] کرده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 290- 291.</ref>.		*امام حسین {{ع}} در [[روز جمعه]]، دهم [[محرم]] سال ۶۱ هجری در سرزمین [[کربلا]] به [[شهادت]] رسید. [[سن امام]] را به [[شهادت]] بین ۵۶ تا ۵۸ سال [[روایت]] کرده‌اند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 290- 291.</ref>.
	==پانویس==		==پانویس==
	{{یادآوری پانویس}}		{{یادآوری پانویس}}
	{{پانویس2}}		{{پانویس2}}

Bahmani در ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۴۱

2020-04-12T12:41:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۶:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	==نویسنده: آقای یوسفی==		==نویسنده: آقای یوسفی==
	*سومین پیشوای [[شیعه]]، [[فرزند]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} و نواده [[پیامبر اسلام]]، امام حسین{{ع}} در سوّم [[شعبان]] سال چهارم هجری در [[مدینه]] به [[دنیا]] آمد. شش سال از عمرش در کنار جدّش [[رسول خدا]] [[گذشت]]. دورانی که [[علی]]{{ع}} به [[خلافت]] رسید، [[یاور]] [[پدر]] در [[حکومت]] و [[جهاد]] بود. پس از [[شهادت]] برادرش [[امام حسن]]{{ع}} به [[امامت]] [[شیعیان]] رسید و مدّت ده سال در دوران [[معاویه]]، به [[احترام]] [[پیمان]] برادرش با وی، [[صبر]] کرد. با [[مرگ]] [[معاویه]] و به [[خلافت]] رسیدنِ پسرش [[یزید]]، امام حسین{{ع}} با او [[بیعت]] نکرد و به عنوان [[اعتراض]]، از [[مدینه]] به [[مکه]] [[هجرت]] کرد و چند [[ماه]] آنجا بود. به دعوتِ [[مردم کوفه]] که از هواداران او و پدرش بودند، برای [[مبارزه]] با [[سلطه]] [[یزید]] از [[مکه]] به سوی [[کوفه]] عزیمت کرد، امّا پیش از رسیدن به [[کوفه]]، در سرزمین [[کربلا]] به محاصره سربازان یزیدی در آمد و چون حاضر نبود [[تسلیم]] شود، خود و [[فرزندان]] و بستگان و یارانش روز دهم [[محرّم]] سال ۶۱ هجری، به [[شهادت]] رسیدند. او هنگام [[شهادت]]، ۵۷ سال داشت. امام حسین{{ع}} با آنکه می‌دانست پایان این سفر، [[شهادت]] است، امّا در آن دوران، برای رسوا ساختن [[امویان]] و ایجاد یک حرکت ریشه‌دار و تحریک [[مردم]] به [[مبارزه]] علیه [[ستم]] و [[نجات]] [[اسلام]] از زوال و نابودی، تنها [[شهادت]] مظلومانه می‌توانست کارساز باشد. [[امام]] نیز با [[خون]] خود و یارانش، نهال [[حق]] و [[آزادی]] و [[اسلام]] را آبیاری کرد و [[فرهنگ]] "[[جهاد]] و [[شهادت]]" را جهانی ساخت. [[حسین بن علی]]{{ع}} در [[علم]] و [[شجاعت]] و [[بخشش]] و دستگیری از [[بیچارگان]]، نمونه بود و در [[جوانمردی]] و [[ایثار]]، نظیر نداشت. مدفن او در "[[کربلا]]" [[زیارتگاه]] [[مسلمانان]] و آزادی‌خواهان است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۹.</ref>.		*سومین پیشوای [[شیعه]]، [[فرزند]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} و نواده [[پیامبر اسلام]]، امام حسین{{ع}} در سوّم [[شعبان]] سال چهارم هجری در [[مدینه]] به [[دنیا]] آمد. شش سال از عمرش در کنار جدّش [[رسول خدا]] [[گذشت]]. دورانی که [[علی]]{{ع}} به [[خلافت]] رسید، [[یاور]] [[پدر]] در [[حکومت]] و [[جهاد]] بود. پس از [[شهادت]] برادرش [[امام حسن]]{{ع}} به [[امامت]] [[شیعیان]] رسید و مدّت ده سال در دوران [[معاویه]]، به [[احترام]] [[پیمان]] برادرش با وی، [[صبر]] کرد. با [[مرگ]] [[معاویه]] و به [[خلافت]] رسیدنِ پسرش [[یزید]]، امام حسین{{ع}} با او [[بیعت]] نکرد و به عنوان [[اعتراض]]، از [[مدینه]] به [[مکه]] [[هجرت]] کرد و چند [[ماه]] آنجا بود. به دعوتِ [[مردم کوفه]] که از هواداران او و پدرش بودند، برای [[مبارزه]] با [[سلطه]] [[یزید]] از [[مکه]] به سوی [[کوفه]] عزیمت کرد، امّا پیش از رسیدن به [[کوفه]]، در سرزمین [[کربلا]] به محاصره سربازان یزیدی در آمد و چون حاضر نبود [[تسلیم]] شود، خود و [[فرزندان]] و بستگان و یارانش روز دهم [[محرّم]] سال ۶۱ هجری، به [[شهادت]] رسیدند. او هنگام [[شهادت]]، ۵۷ سال داشت. امام حسین{{ع}} با آنکه می‌دانست پایان این سفر، [[شهادت]] است، امّا در آن دوران، برای رسوا ساختن [[امویان]] و ایجاد یک حرکت ریشه‌دار و تحریک [[مردم]] به [[مبارزه]] علیه [[ستم]] و [[نجات]] [[اسلام]] از زوال و نابودی، تنها [[شهادت]] مظلومانه می‌توانست کارساز باشد. [[امام]] نیز با [[خون]] خود و یارانش، نهال [[حق]] و [[آزادی]] و [[اسلام]] را آبیاری کرد و [[فرهنگ]] "[[جهاد]] و [[شهادت]]" را جهانی ساخت. [[حسین بن علی]]{{ع}} در [[علم]] و [[شجاعت]] و [[بخشش]] و دستگیری از [[بیچارگان]]، نمونه بود و در [[جوانمردی]] و [[ایثار]]، نظیر نداشت. مدفن او در "[[کربلا]]" [[زیارتگاه]] [[مسلمانان]] و آزادی‌خواهان است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۹.</ref>.
			==مقدمه==
			*[[امام حسین]]{{ع}} در سوم [[شعبان]] در [[سال سوم هجری]] در [[مدینه]] دیده به [[جهان]] گشود<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۱، ص۴۶۳.</ref> و در سال ۶۱ پس از [[قیام]] در مقابل [[حکومت]] [[یزید بن معاویه]] در [[کربلا]] در دهم [[محرم]] [[روز عاشورا]] توسط [[سنان بن انس]] به [[شهادت]] رسید<ref>معارف، ص۱۲۴، طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۴، ص۳۰۱.</ref>.
			*[[امام حسین]]{{ع}} شش سال از دوران زندگی‌اش را با جد بزرگوارش سپری کرد و در این مدت همیشه در کنار [[رسول خدا]]{{صل}} بوده و حتی در وقت [[نماز]] از آن [[حضرت]] جدا نمی‌شد. [[رسول خدا]]{{صل}} با جملاتی که درباره [[امام حسین]] فرموده گوشه‌ای از [[فضائل]] او و برادرش را به [[مردم]] بازگو نمود، مانند این [[حدیث]]: {{متن حدیث\|الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ}}<ref>سنن ترمذی، ج۵، ص۳۲۱؛ شرح مسلم، ج۶، ص۴۱.</ref> و یا فرمود: {{متن حدیث\|حُسَيْنٌ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ}}<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۴۳، ص۳۱۶.</ref><ref>[[رحمت الله ضیائی ارزگانی\|ضیائی ارزگانی، رحمت الله]]، [[ امامت امام حسین (مقاله)\|امامت امام حسین]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۰.</ref>.
			*پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} حدود سی سال در کنار پدرش [[امام علی]]{{ع}} در عرصه‌های مختلف چون [[جنگ جمل]]، [[صفین]] و [[نهروان]] حضور داشت<ref>ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، الاصابه، ج۱، ص۳۳۳.</ref> از آن [[حضرت]] خطبه‌ای در [[جنگ صفین]] [[نقل]] شده که ضمن آن [[مردم]] را به [[جنگ]] [[ترغیب]] می‌کرد<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۳۲، ص۴۰۵.</ref>. در مراحل مقدماتی [[جنگ صفین]] در گرفتن [[آب]] از دست [[شامیان]] نقش داشت، [[امام علی]]{{ع}} بعد از آن [[پیروزی]] فرمود: {{متن حدیث\|هَذَا أَوَّلُ فَتْحٍ بِبَرَكَةِ الْحُسَيْنِ}}<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref>.
			*پس از [[شهادت]] [[امیرمؤمنان]] در مدت ده سال [[امامت]] برادرش، همیشه در کنار و مدافع او بود<ref>مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۰۰؛ اربلی، ابن ابوالفتح، کشف الغمة، ج۲، ص۲۵۰.</ref>.
			*پس از [[شهادت امام حسن]]{{ع}} ده سال [[امامت]] آن [[حضرت]] در دوران [[حکومت]] [[معاویه]] سپری گردید <ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۰۰؛ بحرانی، عبدالله، العوالم، ص۳۲۸.</ref><ref>[[رحمت الله ضیائی ارزگانی\|ضیائی ارزگانی، رحمت الله]]، [[ امامت امام حسین (مقاله)\|امامت امام حسین]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۱.</ref>.
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*امام [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]، [[سیدالشهداء]]، دومین [[فرزند امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}}، کنیه‌اش ابوعبدالله و دارای [[القاب]] فراوانی است که بخشی از آن‌ها با [[امام حسن]] {{ع}} مشترک‌اند. نام [[حسین]] را [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به امر [[خدا]] بر وی نهاد. [[حسین]] نام [[فرزند]] دوم [[هارون]]، یعنی "شبیر" است. این نام پیش از این در میان مردمان [[عرب]] سابقه نداشته است. امام حسین {{ع}} در [[مدینه]] به‌دنیا آمد. سال تولد [[امام]] را منابع مختلف بین سال‌های سوم تا ششم هجری [[نقل]] کرده‌اند. روز تولد وی نیز بنا بر قول مشهور مطابق با سوم ماه [[شعبان]] [[روایت]] شده است. [[روایت]] است که هنگام تولد او، [[جبرئیل]] به‌همراه هزار تن از ملائک برای تبریک به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رسیدند و [[جبرئیل]] [[پیامبر]] را از کیفیّت [[شهادت]] ایشان و [[ادامه امامت]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} در نسل او [[آگاه]] ساخت. [[حسنین]] {{عم}} بسیار مورد توجه و علاقه [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بودند. [[روایات]] تاریخی زیادی در خصوص علاقه [[پیامبر]] {{صل}} به ایشان وجود دارد. [[روایت]] است که [[پیامبر]] بر [[منبر]] [[سخنرانی]] می‌کردند، چون آن‌دو آمدند [[پیامبر]] از [[منبر]] پایین آمد و آنان را در آغوش گرفت. مهم‌ترین رخداد دوران [[کودکی امام]] [[حسن]] {{ع}} و امام حسین {{ع}} شرکت در [[مباهله]] بود. امام حسین {{ع}} از نظر ظاهری شبیه به [[پیامبر]] {{صل}} بود. ایشان مردی سپیدچهره بود و عمامه‌ای سیاه بر سر می‌گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌کرد. حضرتش مردی [[صاحب]] کم و بردبار بود و به فقرا و مساکین رسیدگی می‌کرد و با آنان نشست و برخاست داشت. ایشان همواره [[احترام]] برادرش، [[امام حسن]] {{ع}} را پاس می‌داشت و در حضور ایشان سخن نمی‌گفت. امام حسین در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} در زمره [[یاران]] ایشان بود و در [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت.		*امام [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]، [[سیدالشهداء]]، دومین [[فرزند امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}}، کنیه‌اش ابوعبدالله و دارای [[القاب]] فراوانی است که بخشی از آن‌ها با [[امام حسن]] {{ع}} مشترک‌اند. نام [[حسین]] را [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به امر [[خدا]] بر وی نهاد. [[حسین]] نام [[فرزند]] دوم [[هارون]]، یعنی "شبیر" است. این نام پیش از این در میان مردمان [[عرب]] سابقه نداشته است. امام حسین {{ع}} در [[مدینه]] به‌دنیا آمد. سال تولد [[امام]] را منابع مختلف بین سال‌های سوم تا ششم هجری [[نقل]] کرده‌اند. روز تولد وی نیز بنا بر قول مشهور مطابق با سوم ماه [[شعبان]] [[روایت]] شده است. [[روایت]] است که هنگام تولد او، [[جبرئیل]] به‌همراه هزار تن از ملائک برای تبریک به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رسیدند و [[جبرئیل]] [[پیامبر]] را از کیفیّت [[شهادت]] ایشان و [[ادامه امامت]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} در نسل او [[آگاه]] ساخت. [[حسنین]] {{عم}} بسیار مورد توجه و علاقه [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بودند. [[روایات]] تاریخی زیادی در خصوص علاقه [[پیامبر]] {{صل}} به ایشان وجود دارد. [[روایت]] است که [[پیامبر]] بر [[منبر]] [[سخنرانی]] می‌کردند، چون آن‌دو آمدند [[پیامبر]] از [[منبر]] پایین آمد و آنان را در آغوش گرفت. مهم‌ترین رخداد دوران [[کودکی امام]] [[حسن]] {{ع}} و امام حسین {{ع}} شرکت در [[مباهله]] بود. امام حسین {{ع}} از نظر ظاهری شبیه به [[پیامبر]] {{صل}} بود. ایشان مردی سپیدچهره بود و عمامه‌ای سیاه بر سر می‌گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌کرد. حضرتش مردی [[صاحب]] کم و بردبار بود و به فقرا و مساکین رسیدگی می‌کرد و با آنان نشست و برخاست داشت. ایشان همواره [[احترام]] برادرش، [[امام حسن]] {{ع}} را پاس می‌داشت و در حضور ایشان سخن نمی‌گفت. امام حسین در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} در زمره [[یاران]] ایشان بود و در [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت.

Wasity: جایگزینی متن - 'به‌شهادت' به 'به شهادت'

2020-03-21T07:15:41Z

جایگزینی متن - 'به‌شهادت' به 'به شهادت'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۵:		خط ۵:
	*امام [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]، [[سیدالشهداء]]، دومین [[فرزند امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}}، کنیه‌اش ابوعبدالله و دارای [[القاب]] فراوانی است که بخشی از آن‌ها با [[امام حسن]] {{ع}} مشترک‌اند. نام [[حسین]] را [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به امر [[خدا]] بر وی نهاد. [[حسین]] نام [[فرزند]] دوم [[هارون]]، یعنی "شبیر" است. این نام پیش از این در میان مردمان [[عرب]] سابقه نداشته است. امام حسین {{ع}} در [[مدینه]] به‌دنیا آمد. سال تولد [[امام]] را منابع مختلف بین سال‌های سوم تا ششم هجری [[نقل]] کرده‌اند. روز تولد وی نیز بنا بر قول مشهور مطابق با سوم ماه [[شعبان]] [[روایت]] شده است. [[روایت]] است که هنگام تولد او، [[جبرئیل]] به‌همراه هزار تن از ملائک برای تبریک به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رسیدند و [[جبرئیل]] [[پیامبر]] را از کیفیّت [[شهادت]] ایشان و [[ادامه امامت]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} در نسل او [[آگاه]] ساخت. [[حسنین]] {{عم}} بسیار مورد توجه و علاقه [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بودند. [[روایات]] تاریخی زیادی در خصوص علاقه [[پیامبر]] {{صل}} به ایشان وجود دارد. [[روایت]] است که [[پیامبر]] بر [[منبر]] [[سخنرانی]] می‌کردند، چون آن‌دو آمدند [[پیامبر]] از [[منبر]] پایین آمد و آنان را در آغوش گرفت. مهم‌ترین رخداد دوران [[کودکی امام]] [[حسن]] {{ع}} و امام حسین {{ع}} شرکت در [[مباهله]] بود. امام حسین {{ع}} از نظر ظاهری شبیه به [[پیامبر]] {{صل}} بود. ایشان مردی سپیدچهره بود و عمامه‌ای سیاه بر سر می‌گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌کرد. حضرتش مردی [[صاحب]] کم و بردبار بود و به فقرا و مساکین رسیدگی می‌کرد و با آنان نشست و برخاست داشت. ایشان همواره [[احترام]] برادرش، [[امام حسن]] {{ع}} را پاس می‌داشت و در حضور ایشان سخن نمی‌گفت. امام حسین در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} در زمره [[یاران]] ایشان بود و در [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت.		*امام [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]، [[سیدالشهداء]]، دومین [[فرزند امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}}، کنیه‌اش ابوعبدالله و دارای [[القاب]] فراوانی است که بخشی از آن‌ها با [[امام حسن]] {{ع}} مشترک‌اند. نام [[حسین]] را [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به امر [[خدا]] بر وی نهاد. [[حسین]] نام [[فرزند]] دوم [[هارون]]، یعنی "شبیر" است. این نام پیش از این در میان مردمان [[عرب]] سابقه نداشته است. امام حسین {{ع}} در [[مدینه]] به‌دنیا آمد. سال تولد [[امام]] را منابع مختلف بین سال‌های سوم تا ششم هجری [[نقل]] کرده‌اند. روز تولد وی نیز بنا بر قول مشهور مطابق با سوم ماه [[شعبان]] [[روایت]] شده است. [[روایت]] است که هنگام تولد او، [[جبرئیل]] به‌همراه هزار تن از ملائک برای تبریک به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رسیدند و [[جبرئیل]] [[پیامبر]] را از کیفیّت [[شهادت]] ایشان و [[ادامه امامت]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} در نسل او [[آگاه]] ساخت. [[حسنین]] {{عم}} بسیار مورد توجه و علاقه [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بودند. [[روایات]] تاریخی زیادی در خصوص علاقه [[پیامبر]] {{صل}} به ایشان وجود دارد. [[روایت]] است که [[پیامبر]] بر [[منبر]] [[سخنرانی]] می‌کردند، چون آن‌دو آمدند [[پیامبر]] از [[منبر]] پایین آمد و آنان را در آغوش گرفت. مهم‌ترین رخداد دوران [[کودکی امام]] [[حسن]] {{ع}} و امام حسین {{ع}} شرکت در [[مباهله]] بود. امام حسین {{ع}} از نظر ظاهری شبیه به [[پیامبر]] {{صل}} بود. ایشان مردی سپیدچهره بود و عمامه‌ای سیاه بر سر می‌گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌کرد. حضرتش مردی [[صاحب]] کم و بردبار بود و به فقرا و مساکین رسیدگی می‌کرد و با آنان نشست و برخاست داشت. ایشان همواره [[احترام]] برادرش، [[امام حسن]] {{ع}} را پاس می‌داشت و در حضور ایشان سخن نمی‌گفت. امام حسین در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} در زمره [[یاران]] ایشان بود و در [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت.
	*[[امام علی]] {{ع}} در [[نامه]] ۲۴ [[نهج البلاغه]] امام حسین را پس از [[امام حسن]] [[مسئول]] موقوفات خود قرار می‌دهد<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۴</ref>. ایشان در دوره ده ساله [[حکومت امام]] [[حسن]] {{ع}} همواره در رکاب ایشان حاضر بود. پس از [[صلح]] [[امام حسن]] {{ع}} از [[بیعت]] با [[معاویه]] خودداری کرد و در برابر [[امویان]] موضع می‌گرفت و با آنان برخورد می‌کرد، اما در مواجهه با برخی افراد که ایشان را به [[قیام]] علیه [[معاویه]] تحریک می‌کردند، [[قیام]] در زمان [[معاویه]] را به [[صلاح]] نمی‌دانست و آن‌ها را نیز برحذر می‌داشت. پس از [[شهادت امام حسن]] {{ع}}، در زمان حیات [[معاویه]] نیز بر این موضع خود باقی ماند و ضمن [[ضرورت]] [[قیام]] بر [[حکومت]] [[کفر]]، [[قیام]] را بعد از حیات [[معاویه]] موکول کردند. امام حسین {{ع}} هنگامی‌که [[معاویه]] برای [[یزید]] از [[مردم]] [[بیعت]] می‌گرفت، دست [[بیعت]] با او نداد و ضمن خطبه‌ای [[معاویه]] را محکوم کرد.		*[[امام علی]] {{ع}} در [[نامه]] ۲۴ [[نهج البلاغه]] امام حسین را پس از [[امام حسن]] [[مسئول]] موقوفات خود قرار می‌دهد<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۴</ref>. ایشان در دوره ده ساله [[حکومت امام]] [[حسن]] {{ع}} همواره در رکاب ایشان حاضر بود. پس از [[صلح]] [[امام حسن]] {{ع}} از [[بیعت]] با [[معاویه]] خودداری کرد و در برابر [[امویان]] موضع می‌گرفت و با آنان برخورد می‌کرد، اما در مواجهه با برخی افراد که ایشان را به [[قیام]] علیه [[معاویه]] تحریک می‌کردند، [[قیام]] در زمان [[معاویه]] را به [[صلاح]] نمی‌دانست و آن‌ها را نیز برحذر می‌داشت. پس از [[شهادت امام حسن]] {{ع}}، در زمان حیات [[معاویه]] نیز بر این موضع خود باقی ماند و ضمن [[ضرورت]] [[قیام]] بر [[حکومت]] [[کفر]]، [[قیام]] را بعد از حیات [[معاویه]] موکول کردند. امام حسین {{ع}} هنگامی‌که [[معاویه]] برای [[یزید]] از [[مردم]] [[بیعت]] می‌گرفت، دست [[بیعت]] با او نداد و ضمن خطبه‌ای [[معاویه]] را محکوم کرد.
	*امام حسین {{ع}} در [[روز جمعه]]، دهم [[محرم]] سال ۶۱ هجری در سرزمین [[کربلا]] ~~به‌شهادت~~ رسید. [[سن امام]] را به [[شهادت]] بین ۵۶ تا ۵۸ سال [[روایت]] کرده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 290- 291.</ref>.		*امام حسین {{ع}} در [[روز جمعه]]، دهم [[محرم]] سال ۶۱ هجری در سرزمین [[کربلا]] به [[شهادت]] رسید. [[سن امام]] را به [[شهادت]] بین ۵۶ تا ۵۸ سال [[روایت]] کرده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 290- 291.</ref>.
	==پانویس==		==پانویس==
	{{یادآوری پانویس}}		{{یادآوری پانویس}}
	{{پانویس2}}		{{پانویس2}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==نویسنده: آقای یوسفی== *سومین پیشوای شیعه، فرزند علی بن ابی طالب{{ع}} و ن...» ایجاد کرد

2020-03-15T07:34:02Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==نویسنده: آقای یوسفی== *سومین پیشوای شیعه، فرزند علی بن ابی طالب{{ع}} و ن...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==نویسنده: آقای یوسفی==
*سومین پیشوای [[شیعه]]، [[فرزند]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} و نواده [[پیامبر اسلام]]، امام حسین{{ع}} در سوّم [[شعبان]] سال چهارم هجری در [[مدینه]] به [[دنیا]] آمد. شش سال از عمرش در کنار جدّش [[رسول خدا]] [[گذشت]]. دورانی که [[علی]]{{ع}} به [[خلافت]] رسید، [[یاور]] [[پدر]] در [[حکومت]] و [[جهاد]] بود. پس از [[شهادت]] برادرش [[امام حسن]]{{ع}} به [[امامت]] [[شیعیان]] رسید و مدّت ده سال در دوران [[معاویه]]، به [[احترام]] [[پیمان]] برادرش با وی، [[صبر]] کرد. با [[مرگ]] [[معاویه]] و به [[خلافت]] رسیدنِ پسرش [[یزید]]، امام حسین{{ع}} با او [[بیعت]] نکرد و به عنوان [[اعتراض]]، از [[مدینه]] به [[مکه]] [[هجرت]] کرد و چند [[ماه]] آنجا بود. به دعوتِ [[مردم کوفه]] که از هواداران او و پدرش بودند، برای [[مبارزه]] با [[سلطه]] [[یزید]] از [[مکه]] به سوی [[کوفه]] عزیمت کرد، امّا پیش از رسیدن به [[کوفه]]، در سرزمین [[کربلا]] به محاصره سربازان یزیدی در آمد و چون حاضر نبود [[تسلیم]] شود، خود و [[فرزندان]] و بستگان و یارانش روز دهم [[محرّم]] سال ۶۱ هجری، به [[شهادت]] رسیدند. او هنگام [[شهادت]]، ۵۷ سال داشت. امام حسین{{ع}} با آنکه می‌دانست پایان این سفر، [[شهادت]] است، امّا در آن دوران، برای رسوا ساختن [[امویان]] و ایجاد یک حرکت ریشه‌دار و تحریک [[مردم]] به [[مبارزه]] علیه [[ستم]] و [[نجات]] [[اسلام]] از زوال و نابودی، تنها [[شهادت]] مظلومانه می‌توانست کارساز باشد. [[امام]] نیز با [[خون]] خود و یارانش، نهال [[حق]] و [[آزادی]] و [[اسلام]] را آبیاری کرد و [[فرهنگ]] "[[جهاد]] و [[شهادت]]" را جهانی ساخت. [[حسین بن علی]]{{ع}} در [[علم]] و [[شجاعت]] و [[بخشش]] و دستگیری از [[بیچارگان]]، نمونه بود و در [[جوانمردی]] و [[ایثار]]، نظیر نداشت. مدفن او در "[[کربلا]]" [[زیارتگاه]] [[مسلمانان]] و آزادی‌خواهان است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۹.</ref>.

==مقدمه==
*امام [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]، [[سیدالشهداء]]، دومین [[فرزند امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}}، کنیه‌اش ابوعبدالله و دارای [[القاب]] فراوانی است که بخشی از آن‌ها با [[امام حسن]] {{ع}} مشترک‌اند. نام [[حسین]] را [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به امر [[خدا]] بر وی نهاد. [[حسین]] نام [[فرزند]] دوم [[هارون]]، یعنی "شبیر" است. این نام پیش از این در میان مردمان [[عرب]] سابقه نداشته است. امام حسین {{ع}} در [[مدینه]] به‌دنیا آمد. سال تولد [[امام]] را منابع مختلف بین سال‌های سوم تا ششم هجری [[نقل]] کرده‌اند. روز تولد وی نیز بنا بر قول مشهور مطابق با سوم ماه [[شعبان]] [[روایت]] شده است. [[روایت]] است که هنگام تولد او، [[جبرئیل]] به‌همراه هزار تن از ملائک برای تبریک به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} رسیدند و [[جبرئیل]] [[پیامبر]] را از کیفیّت [[شهادت]] ایشان و [[ادامه امامت]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} در نسل او [[آگاه]] ساخت. [[حسنین]] {{عم}} بسیار مورد توجه و علاقه [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بودند. [[روایات]] تاریخی زیادی در خصوص علاقه [[پیامبر]] {{صل}} به ایشان وجود دارد. [[روایت]] است که [[پیامبر]] بر [[منبر]] [[سخنرانی]] می‌کردند، چون آن‌دو آمدند [[پیامبر]] از [[منبر]] پایین آمد و آنان را در آغوش گرفت. مهم‌ترین رخداد دوران [[کودکی امام]] [[حسن]] {{ع}} و امام حسین {{ع}} شرکت در [[مباهله]] بود. امام حسین {{ع}} از نظر ظاهری شبیه به [[پیامبر]] {{صل}} بود. ایشان مردی سپیدچهره بود و عمامه‌ای سیاه بر سر می‌گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌کرد. حضرتش مردی [[صاحب]] کم و بردبار بود و به فقرا و مساکین رسیدگی می‌کرد و با آنان نشست و برخاست داشت. ایشان همواره [[احترام]] برادرش، [[امام حسن]] {{ع}} را پاس می‌داشت و در حضور ایشان سخن نمی‌گفت. امام حسین در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} در زمره [[یاران]] ایشان بود و در [[جنگ‌ها]] نیز حضور داشت.
*[[امام علی]] {{ع}} در [[نامه]] ۲۴ [[نهج البلاغه]] امام حسین را پس از [[امام حسن]] [[مسئول]] موقوفات خود قرار می‌دهد<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۴</ref>. ایشان در دوره ده ساله [[حکومت امام]] [[حسن]] {{ع}} همواره در رکاب ایشان حاضر بود. پس از [[صلح]] [[امام حسن]] {{ع}} از [[بیعت]] با [[معاویه]] خودداری کرد و در برابر [[امویان]] موضع می‌گرفت و با آنان برخورد می‌کرد، اما در مواجهه با برخی افراد که ایشان را به [[قیام]] علیه [[معاویه]] تحریک می‌کردند، [[قیام]] در زمان [[معاویه]] را به [[صلاح]] نمی‌دانست و آن‌ها را نیز برحذر می‌داشت. پس از [[شهادت امام حسن]] {{ع}}، در زمان حیات [[معاویه]] نیز بر این موضع خود باقی ماند و ضمن [[ضرورت]] [[قیام]] بر [[حکومت]] [[کفر]]، [[قیام]] را بعد از حیات [[معاویه]] موکول کردند. امام حسین {{ع}} هنگامی‌که [[معاویه]] برای [[یزید]] از [[مردم]] [[بیعت]] می‌گرفت، دست [[بیعت]] با او نداد و ضمن خطبه‌ای [[معاویه]] را محکوم کرد.
*امام حسین {{ع}} در [[روز جمعه]]، دهم [[محرم]] سال ۶۱ هجری در سرزمین [[کربلا]] به‌شهادت رسید. [[سن امام]] را به [[شهادت]] بین ۵۶ تا ۵۸ سال [[روایت]] کرده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 290- 291.</ref>.
==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}