بحث:امام سجاد در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: جایگزینی صفحه با '==نسب امام سجاد، علی بن الحسین{{ع}}== امام سجاد{{ع}} در دوران خلافت یزید به امامت رسید و دوران بحرانی خلافت عبدالله بن زبیر و مروانیان از جمله عبدالملک مروان را شاهد بود و حدود ۳۵ سال امامت کرد. شیخ طوسی گوید: علی بن الحسین بن علی بن ابی...'

2025-03-12T09:45:38Z

جایگزینی صفحه با '==نسب امام سجاد، علی بن الحسین{{ع}}== امام سجاد{{ع}} در دوران خلافت یزید به امامت رسید و دوران بحرانی خلافت عبدالله بن زبیر و مروانیان از جمله عبدالملک مروان را شاهد بود و حدود ۳۵ سال امامت کرد. شیخ طوسی گوید: علی بن الحسین بن علی بن ابی...'

نمایش تغییرات

Bahmani: /* منابع */

2025-03-12T09:44:38Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۴
خط ۴۷۴:		خط ۴۷۴:
	در کلام این آزادمرد [[رشید]] که [[شجاعت]] بیانش چون شمشیری کشیده بر فرق [[ستم]] فرو می‌آید و با [[درد]] [[دین]] که در قلبش موج می‌زند چند نکته به چشم می‌خورد، اولاً: برای شکستن هیبت [[دشمن]] در [[دل]] [[دوست‌داران]] [[ولایت]] با زیر پا گذاشتن فضای [[رعب]] [[حاکم]] بر [[جامعه]]، در میدان بزرگ کوفه فریاد می‌زند. ثانیاً: دوستان خدا یعنی [[پیروان]] [[ولایت امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} را مخاطب قرار داده و نسبت به حجم وسیع [[تبلیغات]] [[امویان]] که بمباران [[فکری]] می‌کنند، ابراز [[برائت]] می‌کند. یعنی شما هم [[نفرت]] [[قلبی]] خود را از این همه اکاذیب [[خلافت]] علیه [[خاندان عصمت و طهارت]] اعلام کنید. ثالثاً: محوریت امیرالمؤمنین علی{{ع}} را در [[حیات]] فکری و [[اعتقادی]] خود و دوستانش اعلام می‌کند و بر آنها که از امیرالمؤمنین علی{{ع}} [[بیزاری]] می‌جویند [[لعن]] و [[نفرین]] می‌فرستد و با این لعن، مرزبندی اعتقادی خود را از [[دشمنان دین]] تفکیک می‌کند. رابعاً: به طور مشخص [[مروانیان]] را و شخص [[حاکم غاصب]] را مخاطب قرار می‌دهد و نفرت و بیزاریش را از این [[ستمگران]] اعلام می‌دارد. بعد هم تذکرات و سفارشات درون‌گروهی به [[شیعیان]] می‌دهد که از [[معاشرت]] با [[دشمنان]] بپرهیزید و فقرای [[شیعه]] را [[حمایت]] کنید...		در کلام این آزادمرد [[رشید]] که [[شجاعت]] بیانش چون شمشیری کشیده بر فرق [[ستم]] فرو می‌آید و با [[درد]] [[دین]] که در قلبش موج می‌زند چند نکته به چشم می‌خورد، اولاً: برای شکستن هیبت [[دشمن]] در [[دل]] [[دوست‌داران]] [[ولایت]] با زیر پا گذاشتن فضای [[رعب]] [[حاکم]] بر [[جامعه]]، در میدان بزرگ کوفه فریاد می‌زند. ثانیاً: دوستان خدا یعنی [[پیروان]] [[ولایت امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} را مخاطب قرار داده و نسبت به حجم وسیع [[تبلیغات]] [[امویان]] که بمباران [[فکری]] می‌کنند، ابراز [[برائت]] می‌کند. یعنی شما هم [[نفرت]] [[قلبی]] خود را از این همه اکاذیب [[خلافت]] علیه [[خاندان عصمت و طهارت]] اعلام کنید. ثالثاً: محوریت امیرالمؤمنین علی{{ع}} را در [[حیات]] فکری و [[اعتقادی]] خود و دوستانش اعلام می‌کند و بر آنها که از امیرالمؤمنین علی{{ع}} [[بیزاری]] می‌جویند [[لعن]] و [[نفرین]] می‌فرستد و با این لعن، مرزبندی اعتقادی خود را از [[دشمنان دین]] تفکیک می‌کند. رابعاً: به طور مشخص [[مروانیان]] را و شخص [[حاکم غاصب]] را مخاطب قرار می‌دهد و نفرت و بیزاریش را از این [[ستمگران]] اعلام می‌دارد. بعد هم تذکرات و سفارشات درون‌گروهی به [[شیعیان]] می‌دهد که از [[معاشرت]] با [[دشمنان]] بپرهیزید و فقرای [[شیعه]] را [[حمایت]] کنید...
	حجاج همین یحیی را دستگیر سپس به [[شهادت]] رسانید. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[شخصیت]] [[شجاع]] و ممتاز وی فرموده است: یحیی بن ام‌طویل شخصیتی [[جوانمرد]] و [[بی‌باک]] بود<ref>اختیار معرفه الرجال، ص۱۲۳.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]] ص ۱۰۱</ref>		حجاج همین یحیی را دستگیر سپس به [[شهادت]] رسانید. [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[شخصیت]] [[شجاع]] و ممتاز وی فرموده است: یحیی بن ام‌طویل شخصیتی [[جوانمرد]] و [[بی‌باک]] بود<ref>اختیار معرفه الرجال، ص۱۲۳.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]] ص ۱۰۱</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده:IM010711.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|'''مظلومیت امام سجاد''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	==پانویس==		==پانویس==
	{{پانویس2}}		{{پانویس2}}

Bahmani در ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۷

2025-03-12T08:27:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	==[[نسب]] [[امام سجاد]]، [[علی بن الحسین]]{{ع}}==		==نسب [[امام سجاد]]، [[علی بن الحسین]]{{ع}}==
	امام سجاد{{ع}} در دوران [[خلافت یزید]] به [[امامت]] رسید و دوران [[بحرانی]] [[خلافت]] [[عبدالله بن زبیر]] و [[مروانیان]] از جمله [[عبدالملک مروان]] را [[شاهد]] بود و حدود ۳۵ سال امامت کرد.		امام سجاد{{ع}} در دوران [[خلافت یزید]] به [[امامت]] رسید و دوران [[بحرانی]] [[خلافت]] [[عبدالله بن زبیر]] و [[مروانیان]] از جمله [[عبدالملک مروان]] را [[شاهد]] بود و حدود ۳۵ سال امامت کرد.
	[[شیخ طوسی]] گوید: [[علی بن الحسین بن علی بن ابی طالب]]{{ع}}، [[زینت]] [[عابدان]] و [[رهبر]] [[پرهیزگاران]]، [[ابو محمد]]، در [[مدینه]] در سال ۳۸ متولد شد و در مدینه در سال ۹۵ در سن ۵۷ سالگی درگذشت. مادرش [[شاه‌زنان]] دختر [[شیرویه]] بن [[خسرو پرویز]] بود و در [[بقیع]] [[دفن]] شد<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۶، ص۷۷؛ شیخ مفید، المقنعه، ص۴۷۲.</ref>. [[کلینی]] مانند شیخ طوسی و مفید سن و [[زمان]] [[تولد]] و درگذشت [[حضرت]] را ذکر کرده و در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} هم این مطلب را [[نقل]] کرده است. او در معرفی [[مادر حضرت]] می‌نویسد: مادرش [[سلامه]] دختر [[یزدگرد]] فرزند شهریار فرزند شیرویه خسروپرویز بود و یزدگرد آخرین [[پادشاه]] [[ایرانیان]] (ساسانیان) بود<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۶۶.</ref>. [[اثبات الوصیه]] هم مادرش را فرزند یزدگرد بن شهریار معرفی کرده است<ref>علی بن حسین مسعودی، إثبات الوصیه، ص۱۷۰.</ref>. با اینکه آنچه شیخ طوسی نقل کرده، از مقنعه [[شیخ مفید]] است، مفید در [[ارشاد]] [[ابوالحسن]] را نیز به عنوان [[کنیه]] حضرت آورده است. او مادرش را شاه زنان، دختر یزدگرد بن شهریار دانسته است<ref>شیخ مفید، الإرشاد، ج۲، ص۱۳۷.</ref>.		[[شیخ طوسی]] گوید: [[علی بن الحسین بن علی بن ابی طالب]]{{ع}}، [[زینت]] [[عابدان]] و [[رهبر]] [[پرهیزگاران]]، [[ابو محمد]]، در [[مدینه]] در سال ۳۸ متولد شد و در مدینه در سال ۹۵ در سن ۵۷ سالگی درگذشت. مادرش [[شاه‌زنان]] دختر [[شیرویه]] بن [[خسرو پرویز]] بود و در [[بقیع]] [[دفن]] شد<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۶، ص۷۷؛ شیخ مفید، المقنعه، ص۴۷۲.</ref>. [[کلینی]] مانند شیخ طوسی و مفید سن و [[زمان]] [[تولد]] و درگذشت [[حضرت]] را ذکر کرده و در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} هم این مطلب را [[نقل]] کرده است. او در معرفی [[مادر حضرت]] می‌نویسد: مادرش [[سلامه]] دختر [[یزدگرد]] فرزند شهریار فرزند شیرویه خسروپرویز بود و یزدگرد آخرین [[پادشاه]] [[ایرانیان]] (ساسانیان) بود<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۶۶.</ref>. [[اثبات الوصیه]] هم مادرش را فرزند یزدگرد بن شهریار معرفی کرده است<ref>علی بن حسین مسعودی، إثبات الوصیه، ص۱۷۰.</ref>. با اینکه آنچه شیخ طوسی نقل کرده، از مقنعه [[شیخ مفید]] است، مفید در [[ارشاد]] [[ابوالحسن]] را نیز به عنوان [[کنیه]] حضرت آورده است. او مادرش را شاه زنان، دختر یزدگرد بن شهریار دانسته است<ref>شیخ مفید، الإرشاد، ج۲، ص۱۳۷.</ref>.

Jaafari: /* منابع */

2025-01-26T09:49:43Z

منابع

@@ خط ۴۴۸: / خط ۴۴۸: @@
 مرا شرابی ده که نفس و جانم را [[سیراب]] نماید، سپس شربتی مثل آن به فاسقی که ابن زیاد است برسان. ابن زیاد که نزد من صاحب [[راز]] و [[امانت]] است و برای [[توفیق]] یافتن صواب و [[غنیمت]] و [[جهاد]] من است<ref>الکنی و الالقاب، ج۱، ص۱۶۰.</ref>.
 و [[امام سجاد]]{{ع}} در این [[شرایط حکومت]] [[ظالمانه]] در [[غم فراق]] عزیزانش می‌سوخت.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)|مظلومیت امام سجاد]] ص ۱۰۰</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-01-26T09:48:49Z

منابع

@@ خط ۴۲۲: / خط ۴۲۲: @@
 ای نفس [[زندگی]] بعد از حسین{{ع}} [[خواری]] و [[ذلت]] است و بعد از او نمانی تا این ذلت را ببینی! این حسین{{ع}} است که شربت [[مرگ]] می‌نوشد و تو آب سرد و گوارا می‌نوشی؟ [[امام سجاد]]{{ع}} با دیدن [[کودکان]] عباس به یادش می‌آمد که وقتی در [[وداع]] آخر با پدر بزرگوارش از حضرت سؤال کرد: بابا این [[عمی]] [[العباس]]؟ عمویم عباس چه شد؟ حضرت فرمود: عزیزم [[شهید]] شد! خاطره قامت [[رشید]] و [[برادر]] باوفای حسین{{ع}} برایش زنده می‌شد. نقل شده که روزی [[علی بن الحسین]]{{ع}} به فرزند [[ابوالفضل العباس]] که نامش عبیدالله بود نگاه می‌کرد و [[اشک]] می‌ریخت و فرمود: هیچ روزی از [[روز]] [[احد]] بر [[پیامبر]] شدیدتر نبود که عمویش [[حمزه سیدالشهداء]] در آن به [[شهادت]] رسید و بعد از آن [[جنگ موته]] بود که پسر عمویش [[جعفر بن ابیطالب]] به شهادت رسید و هیچ روزی مثل روز حسین{{ع}} نیست که سی هزار نفر که به [[گمان]] خود از [[امت پیامبر]] بودند، همگی به [[قتل امام]] مصمم شده [[حمله]] کردند و به وسیله آن عمل، به [[خداوند]] [[تقرب]] می‌جستند و [[امام]] پیوسته [[موعظه]] و [[نصیحت]] فرمود و [[قرابت]] خود را با [[پیامبر خدا]] به یادشان می‌آورد و هیچ‌کس نپذیرفت، سرانجام به ناحق [[خون]] حضرت را ریختند.
 [[خدا]] [[رحمت]] کند ابوالفضل العباس را که با [[جان]] و تن خود [[مواسات]] کرد و [[طاعت خدا]] را به [[زندگی دنیا]] برگزید و خود را فدای برادر نمود تا هر دو دستش را قطع کردند. خداوند او را در عوض دو بال [[کرامت]] فرمود، چنان‌که [[جعفر طیار]] را داد، البته ابوالفضل العباس را در [[قیامت]] نزد خداوند منزلتی است که تمام [[شهداء]] بدان [[غبطه]] می‌برند<ref>ابصار العین، ص۲۵؛ قمقام زخار، ج۲، ص۴۴۷.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)|مظلومیت امام سجاد]] ص ۸۷-۹۶</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-01-26T09:44:06Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2025-01-26T09:25:00Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2025-01-26T08:27:58Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2025-01-26T08:27:11Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۷
خط ۲۷۶:		خط ۲۷۶:

	در این [[کلام]] [[نورانی]] امام تقدیرهایی که برای [[سید الشهدا]] رقم خورده بود بیان فرمود، این تقدیرها گرچه در [[علم الهی]] رفته است ولی دست [[جنایتکاران]] آزادانه بر ارتکاب آن اقدام نموده و هرگز جایی برای تبرئه آن نیست. عناصر تشکیل‌دهنده [[حادثه کربلا]] اعم از [[ابن زیاد]] و [[عمر سعد]] و [[فرماندهان]] آن صحنه تلخ، عالمانه بر [[فاجعه کربلا]] اقدام کردند و [[هدف]] آنها [[طمع]] به [[حکومت ری]] و مست [[قدرت‌طلبی]] و رسیدن به [[شئون]] [[دنیا]] بود آن‌گونه که یزید [[انتقام]] از [[آل محمد]]{{صل}} را تصریح می‌کند و [[امام سجاد]]{{ع}} در خطبه‌اش روشن کرد که [[جبر]] [[الهی]] در کار نبود تا [[خلفا]] تبرئه شوند، بلکه [[دنیاخواهی]] و [[جاه‌طلبی]] باعث این [[فاجعه]] شد.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]] ص ۵۰</ref>		در این [[کلام]] [[نورانی]] امام تقدیرهایی که برای [[سید الشهدا]] رقم خورده بود بیان فرمود، این تقدیرها گرچه در [[علم الهی]] رفته است ولی دست [[جنایتکاران]] آزادانه بر ارتکاب آن اقدام نموده و هرگز جایی برای تبرئه آن نیست. عناصر تشکیل‌دهنده [[حادثه کربلا]] اعم از [[ابن زیاد]] و [[عمر سعد]] و [[فرماندهان]] آن صحنه تلخ، عالمانه بر [[فاجعه کربلا]] اقدام کردند و [[هدف]] آنها [[طمع]] به [[حکومت ری]] و مست [[قدرت‌طلبی]] و رسیدن به [[شئون]] [[دنیا]] بود آن‌گونه که یزید [[انتقام]] از [[آل محمد]]{{صل}} را تصریح می‌کند و [[امام سجاد]]{{ع}} در خطبه‌اش روشن کرد که [[جبر]] [[الهی]] در کار نبود تا [[خلفا]] تبرئه شوند، بلکه [[دنیاخواهی]] و [[جاه‌طلبی]] باعث این [[فاجعه]] شد.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]] ص ۵۰</ref>

			==[[امام سجاد]]{{ع}} در [[سرزنش]] [[بیگانگان]]==
			[[روایت]] شده که شخصی [[نصرانی]] از طرف [[پادشاه روم]] نزد یزید آمده بود، یزید [[سر مقدس امام حسین]]{{ع}} را در آن [[مجلسی]] که نصرانی حضور داشت آورد. وقتی چشم آن نصرانی به سر مقدس امام حسین{{ع}} افتاد به قدری [[گریه]] کرد که صورتش با اشک‌تر شد. سپس گفت: ای یزید بدان من در عصر [[حیات]] [[پیامبر اسلام]]{{صل}} برای [[تجارت]] وارد [[شهر مدینه]] شدم. من در نظر داشتم برای [[پیغمبر]] [[خدا]] هدیه‌ای ببرم. از اصحابش پرسیدم: پیغمبر خدا چه هدیه‌ای را بیشتر [[دوست]] دارد؟ گفتند: [[عطر]] از هر چیزی نزد آن [[بزرگوار]] محبوب‌تر است. من دو نافه [[آهو]] و مقداری عنبر برای آن حضرت که در [[خانه]] [[ام‌سلمه]] بود، بردم. وقتی چهره‌اش را [[مشاهده]] کردم از دیدن او نوری در چشمم تابان شد، [[سرور]] من زیادتر شد، [[محبت]] او در قلبم جای گرفت؛ لذا به آن حضرت [[سلام]] کردم و آن عطرها را در حضورش گذاشتم.
			فرمود: اینها چیست؟ گفتم: مختصر هدیه‌ای است که برای شما تقدیم کرده‌ام. فرمود: نام تو چیست؟ گفتم: عبد الشمس. فرمود: نام خود را [[تغییر]] بده. من نام تو را [[عبدالوهاب]] نهادم. اگر تو [[اسلام]] را قبول کنی من هم [[هدیه]] تو را می‌پذیرم. وقتی من کاملاً آن حضرت را نظر کردم و [[تأمل]] نمودم، دانستم [[پیامبر]] است. وی همان [[پیغمبری]] است که [[حضرت عیسی]]{{ع}} از او خبر داده و فرموده: من درباره رسولی که بعد از من می‌آید به شما [[بشارت]] می‌دهم.

			من به سخن آن حضرت [[معتقد]] شدم و در همان [[ساعت]] به دست [[مبارک]] او اسلام [[اختیار]] نمودم و به سوی [[روم]] مراجعت کردم. ولی اسلام خود را پنهان می‌نمودم. چند سال است که من با پنج پسر و چهار دختر خود مسلمانیم. من فعلاً [[وزیر]] پادشاه روم می‌باشم و احدی از [[نصاری]] از حال ما اطلاعی ندارند. ای یزید! بدان آن روزی که من در حضور پیامبر اسلام{{صل}} بودم و او در [[حجره]] [[ام‌سلمه]] بود، این حسین عزیزی را که سر مقدسش اینطور [[خوار]] و حقیر در مقابل تو قرار دارد، دیدم از در حجره وارد شد. [[پیغمبر]] بغل گشود و حسین را در بغل گرفت و فرمود: خوش آمدی ای حبیب من. سپس او را در کنار خود نشانید، لب و دندان‌های او را می‌بوسید و می‌مکید، می‌فرمود: از [[رحمت خدا]] دور باد آن کسی که تو را می‌کشد. ای حسین! [[خدا]] [[لعنت]] کند آن شخصی را که تو را [[شهید]] و بر [[قتل]] تو کمک می‌نماید. پیغمبر خدا در حینی که این سخنان را می‌فرمود [[گریه]] هم می‌کرد.
			وقتی [[روز]] دوم فرا رسید من با [[پیامبر خدا]] در [[مسجد]] آن حضرت بودم که دیدم حسین با برادرش آمد و گفت: یا جدا! من با برادرم حسن کشتی گرفتم. هیچ‌یک از ما بر دیگری غالب نشد. منظور ما از این عمل این بود که بدانیم کدام یک از ما قوت و [[قدرت]] بیشتری داریم. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} به آنان فرمود: ای دو [[محبوب]] و [[قوت قلب]] من! کشتی گرفتن لایق شما نیست. بروید و در [[نوشتن]] خط مسابقه بگذارید. هر یک از شما که خطش نیکوتر باشد قوت او بیشتر خواهد بود. [[حسنین]] رفتند و هر کدام خطی نوشتند و نزد پیغمبر خدا آمدند و [[لوح]] خط خود را به آن حضرت دادند تا آن [[بزرگوار]] [[داوری]] نماید. [[پیامبر]] مدتی به آنان نظر کرد. چون [[راضی]] نبود که [[دل]] یکی از ایشان را بشکند؛ لذا به آنان فرمود: ای دو محبوب من! من [[پیامبری]] هستم [[امی]] (یعنی [[درس نخوانده]]) و در شناختن خط [[تخصص]] ندارم. نزد پدرتان بروید تا بین شما داوری نماید و ببیند خط کدام یک از شما بهتر است. وقتی آنان متوجه [[حضرت امیر]] شدند، پیغمبر خدا هم با ایشان برخاست و با هم وارد [[خانه]] [[فاطمه زهراء]] شدند. بیشتر از یک [[ساعت]] نشد که پیامبر با [[سلمان فارسی]] آمدند. چون بین من و [[سلمان]] [[دوستی]] بود؛ لذا از او جویا شدم: پدر [[حسنین]] چگونه [[داوری]] کرد و خط کدام یک از آنان نیکوتر بود؟

			سلمان گفت: وقتی حسنین نزد پدرشان آمدند و آن حضرت درباره ایشان [[تأمل]] کرد نسبت به آنان [[مهربانی]] نمود. [[حضرت امیر]] [[راضی]] نشد [[قلب]] هیچ یک از آنان را بشکند سپس به ایشان فرمود: نزد مادرتان بروید تا او بین شما داوری نماید. حسنین نزد مادرشان آمدند و آن لوحی را که خط بر آن نوشته بودند به آن بانو عرضه کردند.
			[[فاطمه زهراء]]{{س}} با خود اندیشید که جد و پدر حسنین نخواسته‌اند [[دل]] ایشان را بشکنند. پس من چه کنم و چگونه بین ایشان داوری نمایم؟ به آنان فرمود: من نخ گردنبند خود را بالای سر شما قطع می‌کنم هر کدام از شما بیشتر از دانه‌های آن را گرفت خط او بهتر و قوت او بیشتر است.
			[[فاطمه اطهر]] برخاست و نخ گردنبند خود را که دارای هفت عدد بود بر سر آنان قطع کرد. [[امام حسن]]{{ع}} سه عدد و [[امام حسین]]{{ع}} نیز سه عدد برداشتند. یکی از دانه‌ها باقی مانده بود که هر یک از آنان برای ربودن آن فعالیت می‌کردند. خدای [[مهربان]] به [[جبرئیل]] دستور داد تا به [[زمین]] آمد و آن را دو نصف نمود و هر یک از ایشان یک نصف آن را برداشت.
			ای یزید! ببین [[پیغمبر]] [[خدا]] چگونه راضی نشد دل یکی از آنان را به وسیله ترجیح خط [[نوشتن]] بشکند، علی{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} این عمل را انجام ندادند. [[خداوند]] هم راضی نشد که قلب یکی از ایشان بشکند، بلکه دستور داد آن دانه را دو نصف کردند تا قلب آنان آرام باشد. آیا جا دارد تو این‌گونه با پسر دختر پیغمبر خدا [[رفتار]] نمایی!؟ {{عربی\|أفّ لك و لدينك يا يزيد!}} «یعنی اف به تو و [[دین]] تو، ای یزید! سپس آن [[نصرانی]] برخاست و [[سر مبارک امام حسین]] را برگرفت و در حالی که گریان بود آن سر را می‌بوسید و می‌گفت: یا حسین نزد جدت [[محمد مصطفی]] و پدرت علی [[مرتضی]] و مادرت [[فاطمه زهراء]] برای من [[شهادت]] بده<ref>بحار الانوار، ج۴۵، ص۱۹۱.</ref>.

			این حقیقتی که برای [[سفیر]] [[روم]] روشن شده بود برای دیگران هم به عنوان آیه‌ای از [[آیات خدا]] نشان داده شده بود، از جمله [[هند همسر یزید]] که در مجلس [[شام]] حضور داشته و شیوه برخوردهای ننگین یزید را با [[سر مقدس]] [[سیدالشهداء]] دیده بود و اهانت‌های سنگین را با [[اهل بیت]] او [[مشاهده]] کرده بود. از این [[زن]] درباری نقل شده که گفت: من وارد رختخواب خود شدم، در عالم [[خواب]] دیدم دری از درهای [[آسمان]] باز شد و [[ملائکه]] دسته دسته به سوی [[سر مبارک امام حسین]]{{ع}} فرود می‌آیند و می‌گویند: {{متن حدیث\|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ! السَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ رَسُولِ اللَّهِ!}} من در همین حال بودم که دیدم قطعه ابری از آسمان به [[زمین]] نازل شد و مردان فراوانی در میان آن بودند، در میان ایشان مردی بود که رنگش مثل رنگ دُرّ و صورتش نظیر ماه بود. وی آمد تا خود را روی دندان‌های ثنایای [[امام حسین]] انداخت و در حالی که آنها را می‌بوسید می‌فرمود: {{متن حدیث\|يَا وَلَدِي قَتَلُوكَ أَ تَرَاهُمْ مَا عَرَفُوكَ وَ مِنْ شُرْبِ الْمَاءِ مَنَعُوكَ‌!}} «یعنی پسرم تو را کشتند! آیا دیدی که قدر تو را نشناختند! و تو را از [[آشامیدن]] آب منع کردند! ای پسرم من جدت [[رسول]] خدایم. این پدرت علی مرتضی است. این برادرت حسن می‌باشد. این عموهایت جعفر و [[عقیل]] هستند. اینان [[حمزه]] و عباس می‌باشند. سپس آن حضرت اهل بیت{{عم}} خود را هر کدام پس از دیگری می‌شمرد.
			هند می‌گوید: من در حالی از خواب [[بیدار]] شدم که دچار [[جزع]] و [[ترس]] شده بودم. ناگاه دیدم نوری بالای سر مبارک امام حسین منتشر گردیده است! من به دنبال یزید رفتم و او را در میان خانه‌ای تاریک یافتم. او رو به [[دیوار]] ایستاده بود و می‌گفت: {{عربی\|مَا لِي وَ لِلْحُسَيْنِ!}} یعنی «مرا با حسین چه کار بود!» یزید دچار انواع و اقسام [[غم]] و [[اندوه]] شده بود! من [[خواب]] خود را برایش نقل کردم و او هم‌چنان سر خود را به زیر انداخته بود!<ref>بحار الانوار، ج۴۵، ص۱۹۷.</ref>

			بعد از [[سخنرانی]] افشاگرانه [[امام سجاد]]{{ع}} در مجلس [[شام]] و [[رسوا]] کردن یزید، فضای روشنگرانه‌ای بر مجلس [[حاکم]] شد، [[ابوالاسود]] [[محمد بن عبدالرحمن]] [[روایت]] می‌کند که یکی از چهره‌های سرشناس [[یهود]] مرا دید و زبان به سرزنشم گشود، می‌گفت: به [[خدا]] قسم بین من و [[حضرت داوود]] ۷۰ پدر فاصله است و [[مردم]] یهود مرا بزرگ شمرده به دیدارم می‌آیند اما شما نواده پیامبرتان را که تنها با آن حضرت یک پدر فاصله دارد به [[قتل]] رسانده‌اید.
			روایت شده: یکی از [[دانشمندان یهود]] که در آن مجلس حضور داشت به یزید گفت: این [[جوان]] کیست؟ گفت: [[علی بن الحسین]] است. [[یهودی]] گفت: حسین کیست؟ گفت: پسر [[علی بن ابی‌طالب]] می‌باشد. گفت: مادر حسین کیست؟ یزید گفت: [[فاطمه دختر محمد]]. یهودی گفت: [[سبحان الله]]!! این حسین پسر [[دختر پیامبر]] شما است و مع ذلک او را با این سرعت کشتید. چه بد با [[ذریه]] پیامبرتان [[رفتار]] کردید! به خدا قسم اگر [[حضرت موسی]] یک [[سبط]] از صلب خود در میان ما [[یهودیان]] به یادگار می‌گذاشت، ما او را [[پرستش]] می‌کردیم ولی شما که دیروز [[پیغمبر]] خود را از دست داده‌اید امروز پسر او را [[شهید]] کردید؟ اف بر شما، چه بد امتی هستید! یزید دستور داد او را به باد کتک گرفتند. گلوی آن یهودی سه مرتبه مورد ضربه قرار گرفت. آن یهودی برخاست و گفت: اگر می‌خواهید مرا بزنید، بزنید؛ می‌خواهید بکشید، بکشید؛ رها می‌کنید، رها کنید. در هر صورت من در [[تورات]] می‌نگرم که می‌گوید: هر کسی ذریه [[پیامبری]] را بکشد تا زنده باشد همیشه [[ملعون]] خواهد بود و هنگامی که بمیرد دچار [[آتش جهنم]] خواهد شد<ref>بحار الانوار، ج۴۵، ص۱۳۹.</ref>.
			از حضرت [[امام زین العابدین]]{{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: وقتی [[سر مقدس]] [[امام]] نزد یزید آورده شد، یزید مجلس شراب ترتیب می‌داد و سر [[مبارک]] حسین{{ع}} را می‌آورد و در مقابل خود می‌نهاد و شروع به [[شرب خمر]] می‌کرد! در یکی از روزها [[سفیر]] [[پادشاه روم]] در [[مجلس یزید]] حضور داشت. او که از اشراف و بزرگان [[روم]] به شمار می‌رفت، به یزید گفت: ای [[پادشاه]] [[عرب]]! این سر کیست؟ یزید گفت: تو را با این سر چه کار؟ گفت: چون هنگامی که من به سوی پادشاه خود بازگردم وی از آنچه که من دیده‌ام جویا خواهد شد! لذا دوست دارم او را از جریان این سر و صاحب وی [[آگاه]] نمایم تا او نیز در [[فرح]] و [[سرور]] تو شرکت کند.

			یزید گفت: این سر [[حسین بن علی بن ابی طالب]] است. [[نصرانی]] گفت: مادر او کیست؟ یزید گفت: [[فاطمه دختر پیامبر خدا]] است. نصرانی گفت: اف بر تو و [[دین]] تو؟ من [[دینی]] دارم که از دین تو بهتر است. پدر من از [[نسل]] [[حضرت داوود]] است. بین من و حضرت داوود چند پشت فاصله می‌باشد. مع ذلک [[ملت]] [[نصارا]] مرا بزرگ می‌شمارند. خاک زیر پای مرا به جهت اینکه پدرم از نسل حضرت داوود است، برای [[تبرک]] می‌برند. ولی شما پسر دختر [[پیغمبر]] خود را می‌کشید در صورتی که بین او و [[پیامبر خدا]] بیشتر از یک مادر فاصله نیست. این دین شما چه دینی است!؟ ای یزید! آیا داستان [[کنیسه]] حافر را شنیده‌ای؟ یزید گفت: بگو تا بشنوم.
			گفت: مابین عمان و چین دریایی است که مسیر آن به قدر یک سال راه است. در میان آن دریا [[شهر]] و [[آبادانی]] وجود ندارد، جز یک شهری که وسط آن است و طول آن هشتاد فرسخ در هشتاد فرسخ می‌باشد. شهری (جزیره) بزرگ‌تر از آن بر روی دریا وجود ندارد. [[کافور]] و یاقوت از آن [[شهر]] حمل می‌شود. درختان آن از عود و عنبر است. آن شهر در [[تصرف]] [[نصارا]] است و احدی از [[پادشاهان]] مالک آن نیست. در آن شهر کلیساهای متعددی وجود دارد که بزرگ‌تر از همه آنها کلیسای حافر می‌باشد. در میان [[محراب]] این [[کلیسا]] یک حقه طلا آویزان است که دارای اثر سُم الاغ می‌باشد. می‌گویند آن اثر جای سم الاغ [[حضرت عیسی]] است که حضرت عیسی بر آن سوار می‌شده است، اطراف آن حقه را به وسیله طلا و دیبا [[تزیین]] کرده‌اند.
			[[ملت]] نصارا همه ساله متوجه آن حقه می‌شوند و در اطراف آن [[طواف]] می‌کنند آن را می‌بوسند و [[حاجات]] خود را از [[خداوند]] می‌خواهند. این رسم ایشان است درباره اثر سم الاغی که [[گمان]] می‌کنند حضرت عیسی، [[پیغمبر]] آنان بر آن سوار می‌شده است. ولی شما پسر [[دختر پیامبر]] خود را می‌کشید!! [[خدا]] به شما و [[دین]] شما [[برکت]] ندهد.

			یزید دستور داد این [[نصرانی]] را بکشید که مرا در شهرهای خود [[رسوا]] نکند. هنگامی که آن نصرانی [[احساس]] کشته شدن کرد، به یزید گفت: تصمیم داری مرا بکشی؟ گفت: آری! نصرانی گفت: بدان که من در شب گذشته پیغمبر شما را در عالم [[خواب]] دیدم که به من فرمود: ای نصرانی! تو [[اهل بهشت]] هستی. من از سخن آن حضرت [[تعجب]] کردم! من به [[وحدانیت خدا]] و [[پیامبری حضرت محمد]]{{صل}} [[شهادت]] می‌دهم. سپس بر جست و [[سر مبارک امام حسین]] را به سینه خود چسبانید و شروع به بوسیدن آن سر کرد و [[گریه]] کرد تا شهیدش کردند<ref>بحار الانوار، ج۴۵، ص۱۴۲.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]] ص ۵۵</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-01-15T06:18:44Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۸
خط ۲۶۶:		خط ۲۶۶:

	مجلس [[شام]] با تمام [[سختی]] و رنج‌های طاقت‌فرسایش خاتمه یافت و یزید دستور داد تا اهل بیت را به آن خرابه بی‌سقف برگردانند. زنان حرم در آن مکان رنج‌آور عزیزان‌شان را با اشک و ناله به یاد نشستند. تصور [[ماتم]] و اشک، [[خستگی]] و کوفتگیِ تازه از راه رسیده، رنگ‌های پریده و صورت‌های زرد و افسرده، بدن‌های لاغر و رنجور از تازیانه‌های [[خصم]] کبود شده، بی‌رمق و [[ناتوان]] از کثرت بی‌خوابی و [[گرسنگی]]، حضور در [[شهر]] [[شادی]] و تماشای خاص و عام، آذین‌بندی شام و صدای [[موسیقی]] و خوانندگان بی‌هویت، حضور در مجلس شام و [[تهدیدها]] و تحقیرها و اهانت‌ها دیدن و شنیدن، اینها رنجی بود فوق تصور!<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]] ص ۳۳</ref>		مجلس [[شام]] با تمام [[سختی]] و رنج‌های طاقت‌فرسایش خاتمه یافت و یزید دستور داد تا اهل بیت را به آن خرابه بی‌سقف برگردانند. زنان حرم در آن مکان رنج‌آور عزیزان‌شان را با اشک و ناله به یاد نشستند. تصور [[ماتم]] و اشک، [[خستگی]] و کوفتگیِ تازه از راه رسیده، رنگ‌های پریده و صورت‌های زرد و افسرده، بدن‌های لاغر و رنجور از تازیانه‌های [[خصم]] کبود شده، بی‌رمق و [[ناتوان]] از کثرت بی‌خوابی و [[گرسنگی]]، حضور در [[شهر]] [[شادی]] و تماشای خاص و عام، آذین‌بندی شام و صدای [[موسیقی]] و خوانندگان بی‌هویت، حضور در مجلس شام و [[تهدیدها]] و تحقیرها و اهانت‌ها دیدن و شنیدن، اینها رنجی بود فوق تصور!<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]] ص ۳۳</ref>

			==[[مبارزات فکری]] و [[اعتقادی]] [[امام سجاد]]{{ع}} در مجلس [[شام]]==
			یکی از مؤثرترین حربه‌هایی که یزید در مجلس شام به کار می‌برد و امام سجاد{{ع}} تمام آنها را بی‌اثر کرد، حربه [[مبارزات]] اعتقادی و [[اغفال]] [[فکری]] [[مردم]] با [[آیات قرآن]] بود. اصولاً [[بنی امیه]] این [[اعتقاد]] [[باطل]] را در بین مردم رایج کرده بودند که ما در [[مشیّت]] [[خدا]] و اعمالی که انجام می‌دهیم مجبوریم و آنچه از حوادث برایمان رخ می‌دهد از طرف [[خداوند]] حواله و [[امضا]] شده است. «[[غافل]] از اینکه [[زشتی‌ها]] و [[گناهان]] ما را خداوند نه امر کرده، نه [[دوست]] دارد و نه به [[ظلم]] ما [[راضی]] است»
			یزید در مجلس شام برای تبرئه خود از [[جنایت]] هولناک [[کربلا]] به [[آیات قرآنی]] [[متوسل]] می‌شود و با [[تفسیری]] باطل و غلط از آن سعی می‌کند خود را در بین حضار بی‌گناه جلوه دهد. [[علی بن ابراهیم قمی]] از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] کرده که چون سر [[مبارک]] [[حسین بن علی]]{{ع}} را نزد یزید بردند، امام سجاد{{ع}} و و [[دختران]] [[امیرالمؤمنین]] را در زنجیر بسته بودند، یزید گفت: {{عربی\|الحمد لله الذي قتل أباك}} [[حمد]] خدای را که پدرت را کشت. امام سجاد{{ع}} فرمود: خدا [[لعنت]] کند کشنده پدرم را.
			یزید برآشفت و دستور [[قتل امام]] را صادر کرد گر چه بعد منصرف و پشیمان شد. بعد یزید گفت: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ}}<ref>«و هر گزندی به شما برسد از کردار خود شماست و او از بسیاری (از گناهان شما نیز) در می‌گذرد» سوره شوری، آیه ۳۰.</ref> [[امام]] فرمود: هرگز این [[آیه]] درباره ما نازل نشده است. بلکه آیه دیگری مطابق حال ماست: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref> پس ماییم که از آنچه از دست رفته [[اندوه]] نمی‌خوریم و به آنچه از [[نعمت]] به ما می‌رسد نمی‌بالیم<ref>نفس المهموم، ص۴۰۴؛ اصول کافی، ج۲، ص۴۵۰.</ref>.

			[[امام سجاد]]{{ع}} در مجلس [[شام]] این [[خطبه]] را فرمود: {{متن حدیث\|آنا بن المذبوح من القفا، انا العطشان بن حتى قضى، انا بن من منعوه من الماء و احلوه على سائر الورى، انا بن صريع كربلا، انا بن من راحت انصاره تحت الثرى، انا بن من غدت حريمه اسدى، انا بن من ذبحت انصاره من غير انا سوءي، انا بن من اضرم الاعداء في خيمته لظى، انا بن من اضحى صريعا بالنقي، انا بن من لاغسل له و لا كفن يرى، انا بن من رفع راسه على القنا، انا بن من هتك حريمه بارض كربلا، انا بن من جسمه بارض و راسه باخرى، انا بن من لايرى حوله غير الاعداء، انا بن من سبيت حريمه الى الشام تهدى، انا بن من لا ناصر و لا حمى}} «منم فرزند کسی که سرش را از قفا بریدند، منم فرزند آن کسی که [[تشنه]] از [[دنیا]] رفت، منم فرزند آنکه از آب منعش کردند و آن را بر سایر [[خلق]] [[حلال]] و [[مباح]] ساختند. منم فرزند [[زمین]] افتاده [[کربلا]]، منم فرزند آنکه رفتند [[یاران]] او در زیر خاک، منم فرزند آنکه [[حریم]] او [[اسیر]] گردید، منم فرزند آنکه بی‌گناه یارانش [[ذبح]] شدند، منم فرزند آنکه [[دشمنان]] خیمه‌اش را [[آتش]] زدند، منم فرزند آنکه بدنش را روی ریگ بیابان افکندند، منم فرزند کسی که [[غسل]] و کفنی برایش نبود، منم فرزند کسی که سر مبارکش را بر نیزه زدند، منم فرزند کسی که زن‌های حرمش را در زمین کربلا هتک و [[بی‌احترامی]] کردند و از پرده مستور بودن بیرون آوردند، منم فرزند کسی که بدن مبارکش در جایی و سر مطهرش در جای دیگر بود، منم فرزند کسی که غیر از دشمنان در اطراف او دیده نمی‌شد، منم فرزند کسی که حریم او را [[اسیر]] کرده به عنوان [[هدیه]] به [[شام]] فرستادند، منم فرزند کسی که او را [[یاور]] و حمایت‌کننده‌ای نبود.
			سپس [[امام]] با صدای بلند گریست و از [[منبر]] به زیر نیامد و پیوسته أنا أنا فرمود تا آنکه صدای [[ضجه]] و فریاد و [[خروش]] [[مردم]] به [[گریه]] برخاست<ref>گروه رستگاران از سلطان الواعظین، ج۲، ص۳۰۸.</ref>.

			در این [[کلام]] [[نورانی]] امام تقدیرهایی که برای [[سید الشهدا]] رقم خورده بود بیان فرمود، این تقدیرها گرچه در [[علم الهی]] رفته است ولی دست [[جنایتکاران]] آزادانه بر ارتکاب آن اقدام نموده و هرگز جایی برای تبرئه آن نیست. عناصر تشکیل‌دهنده [[حادثه کربلا]] اعم از [[ابن زیاد]] و [[عمر سعد]] و [[فرماندهان]] آن صحنه تلخ، عالمانه بر [[فاجعه کربلا]] اقدام کردند و [[هدف]] آنها [[طمع]] به [[حکومت ری]] و مست [[قدرت‌طلبی]] و رسیدن به [[شئون]] [[دنیا]] بود آن‌گونه که یزید [[انتقام]] از [[آل محمد]]{{صل}} را تصریح می‌کند و [[امام سجاد]]{{ع}} در خطبه‌اش روشن کرد که [[جبر]] [[الهی]] در کار نبود تا [[خلفا]] تبرئه شوند، بلکه [[دنیاخواهی]] و [[جاه‌طلبی]] باعث این [[فاجعه]] شد.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]] ص ۵۰</ref>

	== منابع ==		== منابع ==