بحث:اولو الامر در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* کتاب عصمت در قرآن */

2022-10-16T08:54:47Z

کتاب عصمت در قرآن

@@ خط ۶۸: / خط ۶۸: @@
 شرح [[کامل‌ترین]] مطلب و معنای واژه «[[اولوالامر]]» در [[حدیثی]] که از [[جابر]] ابن [[عبدالله]] [[انصاری]] [[نقل]] شده است بیان شده که در آن آمده است: پیامبر {{صل}} [[دوازده امام]] {{ع}} را معنی این واژه معرّفی فرمودند که برای رعایت اختصار از [[نقل]] آن خودداری می‌شود<ref>[[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[عصمت در قرآن (کتاب)|عصمت در قرآن]]، ص ۵۲.</ref>
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: /* معنای اصطلاحی اولوالامر */

2022-10-16T08:22:16Z

معنای اصطلاحی اولوالامر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۲
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	'''جلوگیری از پخش اخبار [[گمراه‌کننده]] و [[شایعات]]، از وظایف اولو الامر:''' {{متن قرآن\|وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلاَّ قَلِيلاً}}<ref> و هنگامی که خبری از ایمنی یا بیم به ایشان برسد آن را فاش می‌کنند و اگر آن را به پیامبر یا پیشوایانشان باز می‌بردند کسانی از ایشان که آن را در می‌یافتند به آن پی می‌بردند و اگر بخشش و بخشایش خداوند بر شما نمی‌بود (همه) جز اندکی، از شیطان پیروی می‌کردید؛ سوره نساء، آیه۸۳.</ref><ref>در صورتی که مقصود از "الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ"، "أُولِي الأَمْرِ" و "مِنْهُمْ" بیان "الَّذِينَ" باشد و با توجّه به لزوم ارائه اخبار امنیّتی به آنان و سرزنش افشاکننده آن، مطلب یاد شده قابل استفاده است.</ref><ref>[http://www.maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/farhangbooks/Books/۵/۳۰.htm#f۳۱، فرهنگ قرآن، ج۵.]</ref>.		'''جلوگیری از پخش اخبار [[گمراه‌کننده]] و [[شایعات]]، از وظایف اولو الامر:''' {{متن قرآن\|وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلاَّ قَلِيلاً}}<ref> و هنگامی که خبری از ایمنی یا بیم به ایشان برسد آن را فاش می‌کنند و اگر آن را به پیامبر یا پیشوایانشان باز می‌بردند کسانی از ایشان که آن را در می‌یافتند به آن پی می‌بردند و اگر بخشش و بخشایش خداوند بر شما نمی‌بود (همه) جز اندکی، از شیطان پیروی می‌کردید؛ سوره نساء، آیه۸۳.</ref><ref>در صورتی که مقصود از "الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ"، "أُولِي الأَمْرِ" و "مِنْهُمْ" بیان "الَّذِينَ" باشد و با توجّه به لزوم ارائه اخبار امنیّتی به آنان و سرزنش افشاکننده آن، مطلب یاد شده قابل استفاده است.</ref><ref>[http://www.maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/farhangbooks/Books/۵/۳۰.htm#f۳۱، فرهنگ قرآن، ج۵.]</ref>.

	== ~~معنای اصطلاحی اولوالامر~~ ==		== کتاب عصمت در قرآن ==
	اولوالامر یعنی [[صاحبان امر]] و «[[فرمانداران]]» و «[[فرماندهان]]». این در صورتی است که امر به معنای [[دستور]] و [[فرمان]] تلقّی شود که جمع آن «[[اوامر]]» می‌شود. [[امر]] به این معنی در [[قرآن]] استعمال شده است؛ چنان که می‌فرماید: {{متن قرآن\|إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ}}<ref>«داوری جز از آن خداوند نیست، فرمان داده است که جز وی را نپرستید» سوره یوسف، آیه ۴۰.</ref>.		اولوالامر یعنی [[صاحبان امر]] و «[[فرمانداران]]» و «[[فرماندهان]]». این در صورتی است که امر به معنای [[دستور]] و [[فرمان]] تلقّی شود که جمع آن «[[اوامر]]» می‌شود. [[امر]] به این معنی در [[قرآن]] استعمال شده است؛ چنان که می‌فرماید: {{متن قرآن\|إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ}}<ref>«داوری جز از آن خداوند نیست، فرمان داده است که جز وی را نپرستید» سوره یوسف، آیه ۴۰.</ref>.

Bahmani در ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۱

2022-10-16T08:21:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۱
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	[[مفسران]] اهل سنت اولو الامر را به [[امیران]] و [[زمامداران]] [[جامعه]]، [[صاحب منصبان حکومتی]] "[[اهل‌ حلّ و عقد]]"، [[فرماندهان لشکر]]، [[خلفا]] و [[جانشینان]] چهارگانه [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، آگاهان و [[صاحبان بصیرت]] از [[صحابه]] پیامبر{{صل}} و [[دانشمندان دینی]] [[تفسیر]] و تطبیق کرده‌اند<ref>تفسیر ماوردی، ج‌۱، ص‌۴۹۹ـ۵۱۱‌؛ التفسیر الکبیر، ج‌۱۰، ص‌۱۴۴؛ تفسیر قرطبی، ج‌۳، ص‌۱۶۸.</ref><ref>[[محمد حجتیان\|حجتیان، محمد]]، [[اولواالامر (مقاله)\| مقاله «اولواالامر»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص۶۶ -۶۹.</ref>.		[[مفسران]] اهل سنت اولو الامر را به [[امیران]] و [[زمامداران]] [[جامعه]]، [[صاحب منصبان حکومتی]] "[[اهل‌ حلّ و عقد]]"، [[فرماندهان لشکر]]، [[خلفا]] و [[جانشینان]] چهارگانه [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، آگاهان و [[صاحبان بصیرت]] از [[صحابه]] پیامبر{{صل}} و [[دانشمندان دینی]] [[تفسیر]] و تطبیق کرده‌اند<ref>تفسیر ماوردی، ج‌۱، ص‌۴۹۹ـ۵۱۱‌؛ التفسیر الکبیر، ج‌۱۰، ص‌۱۴۴؛ تفسیر قرطبی، ج‌۳، ص‌۱۶۸.</ref><ref>[[محمد حجتیان\|حجتیان، محمد]]، [[اولواالامر (مقاله)\| مقاله «اولواالامر»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص۶۶ -۶۹.</ref>.


	== [[استنباط]] اولو الامر ==		== [[استنباط]] اولو الامر ==
خط ۵۶:		خط ۵۵:

	'''جلوگیری از پخش اخبار [[گمراه‌کننده]] و [[شایعات]]، از وظایف اولو الامر:''' {{متن قرآن\|وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلاَّ قَلِيلاً}}<ref> و هنگامی که خبری از ایمنی یا بیم به ایشان برسد آن را فاش می‌کنند و اگر آن را به پیامبر یا پیشوایانشان باز می‌بردند کسانی از ایشان که آن را در می‌یافتند به آن پی می‌بردند و اگر بخشش و بخشایش خداوند بر شما نمی‌بود (همه) جز اندکی، از شیطان پیروی می‌کردید؛ سوره نساء، آیه۸۳.</ref><ref>در صورتی که مقصود از "الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ"، "أُولِي الأَمْرِ" و "مِنْهُمْ" بیان "الَّذِينَ" باشد و با توجّه به لزوم ارائه اخبار امنیّتی به آنان و سرزنش افشاکننده آن، مطلب یاد شده قابل استفاده است.</ref><ref>[http://www.maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/farhangbooks/Books/۵/۳۰.htm#f۳۱، فرهنگ قرآن، ج۵.]</ref>.		'''جلوگیری از پخش اخبار [[گمراه‌کننده]] و [[شایعات]]، از وظایف اولو الامر:''' {{متن قرآن\|وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلاَّ قَلِيلاً}}<ref> و هنگامی که خبری از ایمنی یا بیم به ایشان برسد آن را فاش می‌کنند و اگر آن را به پیامبر یا پیشوایانشان باز می‌بردند کسانی از ایشان که آن را در می‌یافتند به آن پی می‌بردند و اگر بخشش و بخشایش خداوند بر شما نمی‌بود (همه) جز اندکی، از شیطان پیروی می‌کردید؛ سوره نساء، آیه۸۳.</ref><ref>در صورتی که مقصود از "الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ"، "أُولِي الأَمْرِ" و "مِنْهُمْ" بیان "الَّذِينَ" باشد و با توجّه به لزوم ارائه اخبار امنیّتی به آنان و سرزنش افشاکننده آن، مطلب یاد شده قابل استفاده است.</ref><ref>[http://www.maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/farhangbooks/Books/۵/۳۰.htm#f۳۱، فرهنگ قرآن، ج۵.]</ref>.

			== معنای اصطلاحی اولوالامر ==
			اولوالامر یعنی [[صاحبان امر]] و «[[فرمانداران]]» و «[[فرماندهان]]». این در صورتی است که امر به معنای [[دستور]] و [[فرمان]] تلقّی شود که جمع آن «[[اوامر]]» می‌شود. [[امر]] به این معنی در [[قرآن]] استعمال شده است؛ چنان که می‌فرماید: {{متن قرآن\|إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ}}<ref>«داوری جز از آن خداوند نیست، فرمان داده است که جز وی را نپرستید» سوره یوسف، آیه ۴۰.</ref>.

			امّا دست کم واژه «امر» به دو مفهوم دیگر نیز در قرآن استعمال شده است یکی به معنی کار که جمع آن «امور» است مانند [[کلام]] [[خدای تعالی]] که فرمود: {{متن قرآن\|بَلْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ فَهُمْ فِي أَمْرٍ مَرِيجٍ}}<ref>«بلکه، حقّ را چون نزدشان آمد دروغ انگاشتند پس، در کاری پیچ در پیچ افتادند» سوره ق، آیه ۵.</ref> و مفهوم سوم «امر» به معنی موجود مجرد و غیر [[مقید]] به [[زمان]] و غیره و موجودی ابداعی در مقابل «[[خلق]]» یعنی موجود مادی و مقید به زمان و سایر محدودیت‌های مادی است. [[قرآن]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ}}<ref>«فرمان او جز این نیست که چون چیزی را بخواهد بدو می‌گوید: باش! بی‌درنگ خواهد بود» سوره یس، آیه ۸۲.</ref>.

			و در [[آیه]] دیگری می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا}}<ref>«از تو درباره روح می‌پرسند بگو روح از امر پروردگار من است و به شما از دانش جز اندکی نداده‌اند» سوره اسراء، آیه ۸۵.</ref>. اما در [[آیه اولوالامر]] مفهوم اول و دوم از امر به نظر مناسب‌تر می‌رسد. «[[اولوالامر]]» یعنی کسانی که [[کارها]] و امور و [[شئون جامعه]] در دست آنهاست و یا یعنی کسانی که صاحب امر و [[فرمان]] هستند و از [[جایگاه]] [[برتری]] در [[نظام]] برخوردارند و می‌توانند به دیگران [[دستور]] و فرمان بدهند و دیگران باید از آنان [[اطاعت]] کنند. هرچند بعید نیست که مراد آیه معنای سوم نیز باشد که در این صورت [[اولی الامر]] یعنی کسانی که «[[هدایت به امر]]» می‌کنند<ref>[[رضا محمدی\|محمدی، رضا]]، [[عصمت در قرآن (کتاب)\|عصمت در قرآن]]، ص ۵۲.</ref>.

			در [[روایات]] اولوالامر به [[ائمه]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[تفسیر]] شده است. از جمله کافی از [[ابوبصیر]] [[نقل]] کرده است که گفت: از [[امام صادق]] {{ع}} درباره سخن [[خدای عزوجل]] {{متن قرآن\|أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> پرسیدم: {{متن حدیث\|فَقَالَ نَزَلَتْ فِي عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ {{عم}} فَقُلْتُ لَهُ إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ فَمَا لَهُ لَمْ يُسَمِّ عَلِيّاً وَ أَهْلَ بَيْتِهِ {{عم}} فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ قَالَ فَقَالَ قُولُوا لَهُمْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} نَزَلَتْ عَلَيْهِ الصَّلَاةُ وَ لَمْ يُسَمِّ اللَّهُ‏ لَهُمْ ثَلَاثاً وَ لَا أَرْبَعاً حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} هُوَ الَّذِي‏ فَسَّرَ ذَلِكَ‏ لَهُمْ‏ وَ نَزَلَتْ‏ عَلَيْهِ‏ الزَّكَاةُ وَ لَمْ يُسَمِّ لَهُمْ مِنْ كُلِّ أَرْبَعِينَ دِرْهَماً دِرْهَمٌ حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صهُوَ الَّذِي فَسَّرَ ذَلِكَ لَهُمْ وَ نَزَلَ الْحَجُّ فَلَمْ يَقُلْ لَهُمْ طُوفُوا أُسْبُوعاً حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} هُوَ الَّذِي فَسَّرَ ذَلِكَ لَهُمْ وَ نَزَلَتْ‏ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‏ وَ نَزَلَتْ فِي عَلِيٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} فِي عَلِيٍّ مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}<ref>اصول کافی، باب ما نص الله و رسوله علی ائمة، حدیث ۱.</ref>.

			یعنی ([[امام]] {{ع}} در پاسخ [[پرسش]] مذکور) فرمود: این [[آیه]] درباره [[علی بن ابی طالب]] و [[حسن]] و [[حسین]] {{عم}} نازل شده است. به او گفتم: [[مردم]] می‌گویند: چرا [[نام علی]] و [[اهل]] بیتش {{عم}} در [[کتاب]] [[خدای عزوجل]] نیامده است؟ امام {{ع}} فرمود: به آنان بگویید: [[نماز]] بر [[پیامبر]] {{صل}} نازل شد، امّا [[خداوند]] نامی از این که سه رکعتی باشد یا چهار رکعتی به میان نیاورده است. تا آن‌که پیامبر تنها کسی بود که [[کلام]] [[خدای تعالی]] (درباره نماز) را [[تفسیر]] کرد. هم‌چنین [[زکوة]] بر پیامبر {{صل}} نازل شد؛ امّا نامی از نصاب آن‌که از هر [[چهل]] [[درهم]] یک درهم باید پرداخت شود نیامده است، تا آنکه پیامبر {{صل}} آن را شرح و تفسیر فرمود، و [[حج]] نازل شد، ولی به آنها (خداوند) نفرمود هفت شوط [[طواف]] کنید تا آنکه پیامبر {{صل}} آن را تفسیر کرده و روشن فرمود. و آیه {{متن قرآن\|أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}} نازل شد و (پیامبر تفسیر فرمود که) درباره [[علی]] و حسن و حسین {{عم}} نازل شده است و پیامبر {{صل}} درباره علی {{ع}} فرمود: هر که من مولای او بودم، پس این علی مولای او است.

			شرح [[کامل‌ترین]] مطلب و معنای واژه «[[اولوالامر]]» در [[حدیثی]] که از [[جابر]] ابن [[عبدالله]] [[انصاری]] [[نقل]] شده است بیان شده که در آن آمده است: پیامبر {{صل}} [[دوازده امام]] {{ع}} را معنی این واژه معرّفی فرمودند که برای رعایت اختصار از [[نقل]] آن خودداری می‌شود<ref>[[رضا محمدی\|محمدی، رضا]]، [[عصمت در قرآن (کتاب)\|عصمت در قرآن]]، ص ۵۲.</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: /* مصادیق اولی‌الامر */

2022-10-16T08:10:54Z

مصادیق اولی‌الامر

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۷

2022-10-16T08:07:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۷
خط ۵:		خط ۵:

	نکته مهم در [[مراتب ولایت]] این است که [[قوانین اجتماعی]] [[اسلام]] در [[حقیقت]] مقدمه است برای [[تکالیف عبادی]]، و خود آنها مقصود اصلی نیستند، و [[تکالیف عبادی]] هم مقصود بالاَصل نیست، بلکه آن نیز مقدمه [[معرفت خدا]] و [[آیات]] اوست. در نتیجه کمترین اخلال یا [[تحریف]] یا [[تغییر]] در [[احکام اجتماعی]] [[اسلام]] باعث [[فساد]] [[احکام]]، و [[عبودیت]] آن، و [[فساد]] نام‌برده نیز باعث اختلال [[معرفت]] خواهد بود<ref>المیزان، ج۳، ص۵۷.</ref>. پس بالاترین [[درجه]] [[ولایت]] رسیدن به [[ولایت]]، [[تکوینی]] است که معرفة‌الله را به دنبال دارد و [[انسان]] برای رسیدن به این مرتبه از [[ولایت]]، ناگزیر از مراحلِ قبل نیست<ref>[[هادی اکبری ملک‌آبادی\|اکبری]] و [[رقیه یوسفی سوته\|یوسفی]]، [[ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\| ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص۲۲۷-۲۲۸.</ref>.		نکته مهم در [[مراتب ولایت]] این است که [[قوانین اجتماعی]] [[اسلام]] در [[حقیقت]] مقدمه است برای [[تکالیف عبادی]]، و خود آنها مقصود اصلی نیستند، و [[تکالیف عبادی]] هم مقصود بالاَصل نیست، بلکه آن نیز مقدمه [[معرفت خدا]] و [[آیات]] اوست. در نتیجه کمترین اخلال یا [[تحریف]] یا [[تغییر]] در [[احکام اجتماعی]] [[اسلام]] باعث [[فساد]] [[احکام]]، و [[عبودیت]] آن، و [[فساد]] نام‌برده نیز باعث اختلال [[معرفت]] خواهد بود<ref>المیزان، ج۳، ص۵۷.</ref>. پس بالاترین [[درجه]] [[ولایت]] رسیدن به [[ولایت]]، [[تکوینی]] است که معرفة‌الله را به دنبال دارد و [[انسان]] برای رسیدن به این مرتبه از [[ولایت]]، ناگزیر از مراحلِ قبل نیست<ref>[[هادی اکبری ملک‌آبادی\|اکبری]] و [[رقیه یوسفی سوته\|یوسفی]]، [[ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\| ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص۲۲۷-۲۲۸.</ref>.

			== مصادیق [[اولی‌الامر]] ==
			درباره مصداق‌های [[اولی‌الامر]] اقوال گوناگونی است، با توجه به اینکه این کلمه جمع است، پس:
			# منظور گروهی هستند که هر دسته‌ای به عنوان [[اهل حل و عقد]] در هر عصری امور [[مسلمانان]] را اداره می‌کنند. در این باره هم بعضی [[اولی‌الامر]] را خلفای چهارگانه می‌دانند و برخی امرای [[لشکر]] و برخی علمای [[اسلام]] و برخی نیز [[هیئت]] حاکمه‌ای که معصومند<ref>فخر رازی، تفسیر کبیر، ج۱۰، ص۱۴۴ - ۱۵۰.</ref>.
			# و یا منظور، فرد فرد معصومان‌اند که یکی پس از دیگری زمام امور [[مسلمانان]] را به دست می‌گیرند.

			از نظر اندیشمندان شیعی احتمال دوم درست است<ref>ر.ک: المیزان، ج۴، ص۳۹۴.</ref>؛ یعنی منظور فرد فرد معصومین‌اند که اطاعتشان بر [[خلق]] [[واجب]] شده و یکی پس از دیگری زمام امور را به دست گرفتند و [[وجوب]] اطاعتشان بر [[مردم]] را تنها از نظر لفظ جمع آنان نسبت داده، در حقیقت معنای جامعی از [[معصومین]] در نظر گرفته و لفظ "[[اولی‌الامر]]" را در آن استعمال کرده، همان‌طور که خود ما نیز در گفت‌وگوهای خود می‌گوییم: "نمازهایت را بخوان" با اینکه هر وقت [[انسان]] [[نماز]] بخواند، یک [[نماز]] می‌خواند، نه همه [[نمازها]] را<ref>المیزان، ج۴، ص۳۹۴.</ref>.<ref>[[هادی اکبری ملک‌آبادی\|اکبری]] و [[رقیه یوسفی سوته\|یوسفی]]، [[ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\| ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص۲۲۶-۲۲۷.</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== منظور از کلمه امر == منظور از واژه "امر" در عنوان اولی‌الامر، شأن و کارهایی است که با دین مؤمنین مخاطب به این خطاب، و یا به دنیای آنان ارتباط دارد، و مستقیم و غیر مستقیم به آن باز می‌گردد، مؤید اینکه منظور از امر چنین شأنی است وس...» ایجاد کرد

2022-10-16T06:26:17Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== منظور از کلمه امر == منظور از واژه "امر" در عنوان اولی‌الامر، شأن و کارهایی است که با دین مؤمنین مخاطب به این خطاب، و یا به دنیای آنان ارتباط دارد، و مستقیم و غیر مستقیم به آن باز می‌گردد، مؤید اینکه منظور از امر چنین شأنی است وس...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== منظور از کلمه [[امر]] ==
منظور از واژه "[[امر]]" در عنوان [[اولی‌الامر]]، [[شأن]] و کارهایی است که با [[دین]] [[مؤمنین]] مخاطب به این خطاب، و یا به دنیای آنان [[ارتباط]] دارد، و مستقیم و غیر مستقیم به آن باز می‌گردد، مؤید اینکه منظور از امر چنین شأنی است وسیع، دو [[آیه]] زیر است، که کلمه "[[امر]]" در هر دو به معنای امور [[دنیایی]] است، در یکی می‌فرماید: {{متن قرآن|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}}<ref>«و با آنها در کار، رایزنی کن» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref> و در دیگری در [[مدح]] [[مردم]] با [[تقوا]] می‌فرماید: {{متن قرآن|وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَيْنَهُمْ}}<ref>«و کارشان رایزنی میان همدیگر است» سوره شوری، آیه ۳۸.</ref> و هرچند ممکن است به وجهی منظور از کلمه "[[امر]]" [[فرمان]] باشد، که در مقابل [[نهی]] است، این احتمال بعید است.

با توجه به مطالب مطرح شده در [[تفسیر]] این [[آیه]]، روشن می‌گردد که [[علامه طباطبائی]] [[ولای زعامت]] را بعد از [[نبی]] مکرّم [[اسلام]]، فقط از آنِ [[امامان معصوم]] {{عم}} می‌داند.

نکته مهم در [[مراتب ولایت]] این است که [[قوانین اجتماعی]] [[اسلام]] در [[حقیقت]] مقدمه است برای [[تکالیف عبادی]]، و خود آنها مقصود اصلی نیستند، و [[تکالیف عبادی]] هم مقصود بالاَصل نیست، بلکه آن نیز مقدمه [[معرفت خدا]] و [[آیات]] اوست. در نتیجه کمترین اخلال یا [[تحریف]] یا [[تغییر]] در [[احکام اجتماعی]] [[اسلام]] باعث [[فساد]] [[احکام]]، و [[عبودیت]] آن، و [[فساد]] نام‌برده نیز باعث اختلال [[معرفت]] خواهد بود<ref>المیزان، ج۳، ص۵۷.</ref>. پس بالاترین [[درجه]] [[ولایت]] رسیدن به [[ولایت]]، [[تکوینی]] است که معرفة‌الله را به دنبال دارد و [[انسان]] برای رسیدن به این مرتبه از [[ولایت]]، ناگزیر از مراحلِ قبل نیست<ref>[[هادی اکبری ملک‌آبادی|اکبری]] و [[رقیه یوسفی سوته|یوسفی]]، [[ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)| ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص۲۲۷-۲۲۸.</ref>.

== پانویس ==
{{پانویس}}