بحث:ایمان در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* فهرست قرآنی */

2024-06-21T23:11:21Z

فهرست قرآنی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	==فهرست قرآنی==		==فهرست قرآنی==
			{{مدخل وابسته}}
	===حقیقت ایمان===		===حقیقت ایمان===
	====رابطه‌ ایمان و علم ====		====رابطه‌ ایمان و علم ====
خط ۲۹۴:		خط ۲۹۵:
	* هدایت		* هدایت
	====پاداش ایمان====		====پاداش ایمان====
			{{پایان مدخل وابسته}}

	==فهرست اولیه==		==فهرست اولیه==

Wasity: /* فهرست پیشنهادی */

2024-06-21T23:10:34Z

فهرست پیشنهادی

نمایش تغییرات

Wasity: /* مقدمه */

2024-06-21T13:01:01Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۱
خط ۴:		خط ۴:
	* تعریف ایمان و جایگاه آن در اسلام		* تعریف ایمان و جایگاه آن در اسلام
	* اهمیت و ضرورت بررسی مفهوم ایمان در قرآن		* اهمیت و ضرورت بررسی مفهوم ایمان در قرآن
	* بیان مسئله، اهداف، سؤالات و فرضیات پژوهش
	* پیشینه پژوهش و ادبیات موضوع
	* روش‌شناسی تحقیق و ساختار کتاب

	===نخست: مفهوم شناسی و مبانی نظری ایمان===		===نخست: مفهوم شناسی و مبانی نظری ایمان===

Wasity: /* فهرست پیشنهادی */

2024-06-21T13:00:02Z

فهرست پیشنهادی

نمایش تغییرات

Wasity در ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۷

2024-06-21T12:57:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
			==فهرست پیشنهادی==
			{{مدخل وابسته}}
			===مقدمه===
			- تعریف ایمان و جایگاه آن در اسلام
			- اهمیت و ضرورت بررسی مفهوم ایمان در قرآن
			- بیان مسئله، اهداف، سؤالات و فرضیات پژوهش
			- پیشینه پژوهش و ادبیات موضوع
			- روش‌شناسی تحقیق و ساختار کتاب

			===نخست: مفهوم شناسی و مبانی نظری ایمان===
			1-1. ریشه لغوی، معنای اصطلاحی و تعاریف مختلف ایمان
			1-2. واژه‌شناسی ایمان و کلمات مرتبط در قرآن
			1-3. تحلیل آیات مرتبط با ایمان و استخراج مفاهیم کلیدی
			1-4. جایگاه و نقش ایمان در آیات قرآنی
			1-5. مفاهیم مرتبط با ایمان (تقوی، یقین، اسلام و ...)
			1-6. تفاوت ایمان با اسلام و احسان

			===دوم: ارکان و مبانی ایمان===
			2-1. ایمان به خدای یگانه و صفات او
			2-1-1. توحید و صفات الهی
			2-1-2. نقش ایمان به خدا در زندگی مؤمنان
			2-2. ایمان به فرشتگان، نقش و وظایف آن‌ها
			2-3. ایمان به کتب آسمانی، اهمیت و تفاوت‌های آن‌ها
			2-4. ایمان به پیامبران، نبوت، رسالت و تأثیر آن در هدایت انسان‌ها
			2-5. ایمان به روز قیامت، معاد و زندگی پس از مرگ
			2-5-1. تأثیر ایمان به آخرت در رفتار و نگرش انسان‌ها
			2-6. ایمان به قضا و قدر الهی، تقدیر و ارادهٔ انسان
			2-6-1. رابطه ایمان به قضا و قدر با آرامش و رضایت

			===سوم: ویژگی‌ها، نشانه‌ها و آثار ایمان===
			3-1. ویژگی‌ها و نشانه‌های ایمان در قرآن
			3-1-1. تقوا، پرهیزگاری و عمل صالح
			3-1-2. صبر، استقامت و پایداری در ایمان
			3-1-3. توکل، تسلیم و اخلاص در برابر خداوند
			3-1-4. محبت و دوستی با خدا و مؤمنان
			3-1-5. جهاد و مبارزه در راه خدا
			3-1-6. شکرگزاری، خشوع و فروتنی
			3-1-7. نشانه‌های ایمان واقعی در رفتار و اخلاق مؤمنان
			3-2. آثار فردی ایمان
			3-2-1. آرامش روحی، هدایت و نصرت الهی
			3-2-2. بخشش گناهان و پاداش اخروی
			3-2-3. زندگی طیبه و پاک در دنیا و آخرت
			3-2-4. تأثیر ایمان بر اخلاق، رفتار فردی، سلامت روانی و رستگاری انسان
			3-3. آثار اجتماعی ایمان
			3-3-1. نقش ایمان در استحکام خانواده و روابط اجتماعی
			3-3-2. ایمان، عامل وحدت، همبستگی و پیشرفت جامعه اسلامی
			3-3-3. تأثیر ایمان در ایجاد عدالت اجتماعی و تعاون
			3-4. آثار معنوی ایمان
			3-4-1. تقرب به خدا و رضایت الهی

			===چهارم: رابطه ایمان با عمل صالح و تقوا===
			4-1. اهمیت و نقش عمل صالح در تقویت و پذیرش ایمان
			4-2. مصادیق عمل صالح و تأثیر آن بر ایمان
			4-3. رابطه ایمان با تقوا و پرهیزکاری
			4-4. استمرار و پایداری در ایمان و عمل صالح

			===پنجم: موانع، آفات و چالش‌های ایمان ===
			5-1. موانع داخلی ایمان
			5-1-1. شرک، کفر و بت‌پرستی
			5-1-2. نفاق، ریا و دورویی
			5-1-3. گناه، معصیت و نافرمانی خداوند
			5-1-4. غرور، تکبر و خودبرتربینی
			5-1-5. غفلت، بی‌توجهی به آخرت و دنیاطلبی
			5-1-6. پیروی از هوای نفس و تقلید کورکورانه
			5-1-7. شک، شبهات و وسوسه‌های شیطانی
			5-2. موانع خارجی ایمان
			5-2-1. تبلیغات ضد دینی و فرهنگ‌های مخالف
			5-2-2. تأثیرات محیطی و فرهنگی
			5-2-3. مشکلات و مصائب زندگی

			===ششم: راهکارهای تقویت و حفظ ایمان ===
			6-1. راهکارهای فردی
			6-1-1. تدبر، تفکر در آیات الهی و تلاوت قرآن
			6-1-2. ذکر، دعا و مناجات با خداوند
			6-1-3. توبه، استغفار و پاکسازی روح
			6-1-4. مجالست با صالحان و همنشینی با نیکان
			6-1-5. انجام واجبات، ترک محرمات و ایثار
			6-2. راهکارهای اجتماعی
			6-2-1. تشکیل جامعه و محیط ایمانی و حمایتگر
			6-2-2. تبلیغ، دعوت به نیکی و امر به معروف
			6-2-3. مبارزه با انحرافات، بدعت‌ها و ناهنجاری‌های اجتماعی
			6-2-4. ایجاد نهادها و سازمان‌های دینی و تربیتی
			6-2-5. گسترش فرهنگ قرآنی و ارزش‌های اسلامی در جامعه
			6-3. راهکارهای آموزشی و تربیتی
			6-3-1. آموزش صحیح مفاهیم و معارف دینی
			6-3-2. تربیت ایمانی کودکان و نوجوانان
			6-3-3. تقویت بنیان خانواده و نقش والدین در تربیت دینی
			6-3-4. استفاده از هنر، ادبیات و رسانه در جهت تقویت ایمان
			6-3-5. الگوسازی و معرفی شخصیت‌های ایمانی و برجسته
			{{پایان مدخل وابسته}}

	==ایمان اول و ایمان دوم==		==ایمان اول و ایمان دوم==
	===مراحل ایمان===		===مراحل ایمان===

Wasity: /* ویژگی نهم: اعتقاد به معاد از لوازم ایمان تسلیمی */

2023-03-06T09:28:51Z

ویژگی نهم: اعتقاد به معاد از لوازم ایمان تسلیمی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۸
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	===ویژگی‌های [[ایمان تصدیقی]]===		===ویژگی‌های [[ایمان تصدیقی]]===

	~~===ویژگی نهم: [[اعتقاد به معاد]] از لوازم [[ایمان تسلیمی]]===~~
	ویژگی نهم [[ایمان]] اولِ خالی از [[ایمان دوم]]، یا ایمان [[تصدیقی]] مِنهای ایمان تسلیمی این است که در آن [[باور]] به [[خدا]] و رسول خدا{{صل}} وجود دارد، اما باور به معاد و [[قیامت]] وجود ندارد. یعنی افراد دارای ایمان اول یا ایمان تصدیقی صِرف، علی‌رغم [[تصدیق]] خدا و رسول خدا{{صل}}، تصدیق و باور نسبت به معاد و قیامت ندارند؛ زیرا اگر حقیقتاً [[ایمان]] و [[یقین]] داشتند که [[مرگ]] و [[قیامت]] حساب‌ و [[کتابی]] هست، این‌چنین با [[رسول اکرم]] {{صل}} و سلّم) [[مخالفت]] نکرده و در برابر دستوراتش [[تمرد]] و [[عصیان]] نمی‌کردند و [[حضرت]] را در [[جنگ‌ها]] تنها نمی‌گذاشتند. در [[آیات قرآن کریم]] بر این مطلب بسیار تأکید شده است که از مهم‌ترین [[نشانه‌های ایمان]] دوم (ایمان تسلیمی)، [[باور]] و یقین به [[معاد]] و قیامت است.

	یکی از تفاوت‌های اصلی و بنیادین [[تمدن اسلامی]] با [[تمدن]] غربی این است که تمدن اسلامی مبتنی بر «[[حیات]] [[ذکر]]» است، اما تمدن غربی مبتنی بر «حیات [[نسیان]] و [[غفلت]]» است و یکی از مهم‌ترین عناصر آن، غفلت از قیامت و مرگ و حیات [[آخرت]] است. غفلت از قیامت و [[زندگی اخروی]]، [[انسان]] را به [[طغیان]] و عصیان می‌کشاند؛ لذا [[قرآن کریم]] باور به آخرت و [[امید]] به قیامت را از نشانه‌های [[مؤمنان]] [[حقیقی]] ‌شمرده است و این توصیف در وصف [[مؤمنین]] حقیقی آمده است: {{متن قرآن\|لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا}}<ref>«بی‌گمان فرستاده خداوند برای شما نمونه‌ای نیکوست، برای آن کس (از شما) که به خداوند و به روز بازپسین امید دارد و خداوند را بسیار یاد می‌کند» سوره احزاب، آیه ۲۱.</ref>. از دیدگاه [[قرآن]] ایمان به «[[یوم الآخر]]» بسیار مهم است و تنها کسانی که به آن ایمان دارند مؤمنان به ایمان ثانی و دارندگان [[ایمان حقیقی]] و تسلیمی هستند. [[ایمان به آخرت]]، یعنی [[انسان]] واقعاً به آخرت باور حقیقی داشته باشد که این موضوع متوقف بر «ذکر» و [[یادآوری]] مداوم مرگ و قیامت است و هرگز با غفلت سازگار نیست.

	در قرآن کریم به موضوع ایمان به آخرت بسیار پرداخته شده است، مثلاً در اول سوره‌ بقره می‌فرماید: {{متن قرآن\|الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَبِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ أُولَئِكَ عَلَى هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ}}<ref>«همان کسانی که «غیب» را باور و نماز را برپا می‌دارند و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم می‌بخشند و کسانی که به آنچه بر تو و به آنچه پیش از تو فرو فرستاده‌اند، ایمان و به جهان واپسین، یقین دارند آنان از (سوی) پروردگارشان به رهنمودی رسیده‌اند و آنانند که رستگارند» سوره بقره، آیه ۳ ـ ۵.</ref>. در این [[آیات]] تعبیر به {{متن قرآن\|مَا أُنْزِلَ}} دارد که بیان شد هر جا تعبیر {{متن قرآن\|مَا أُنْزِلَ}} آمده است منظور [[ایمان دوم]] است که همراه با «[[ذکر]]» و [[باور]] به [[قیامت]] است. در آیه‌ دیگری آمده است: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَمَنْ يَكُنِ الشَّيْطَانُ لَهُ قَرِينًا فَسَاءَ قَرِينًا}}<ref>«و آن کسان که دارایی‌های خود را برای نشان دادن به مردم، می‌بخشند و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارند؛ و هر که شیطان همدم اوست بدهمدمی او راست» سوره نساء، آیه ۳۸.</ref>، یعنی کسانی که به [[معاد]] و قیامت [[ایمان]] ندارند، [[ایمان]] ثانی (تسلیمی) ندارند، ولو [[تصدیق قلبی]] داشته باشند.

	تصدیق قلبی، قهری است؛ وقتی [[برهان]] آمد [[تصدیق]] به نتیجه‌اش قهراً حاصل خواهد شد. کسانی که در فرایند [[زندگی]] حساب‌رسی دقیق [[روز قیامت]] را نادیده می‌گیرند، در [[حقیقت]] به معاد و قیامت ایمان ندارند؛ زیرا، اگر تصدیق آنان به «[[روز حساب]]» تصدیق [[حقیقی]] و به معنای ایمان و همراه با [[تسلیم]] و [[خضوع]] [[قلبی]] بود، قطعاً آنان را از [[پیمان‌شکنی]] با [[خدا]] و [[رسول]] باز می‌داشت؛ لذا، [[قرآن کریم]] می‌فرماید [[ریاکاران]] [[اهل]] ایمان به قیامت و روز حساب نیستند: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ}}. در این‌ [[آیه]]، جمله‌ {{متن قرآن\|لَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ}} با تکرار لای [[نافیه]] [[دلالت]] بر شدّت [[نفی]] و [[انکار]] آنان نسبت به [[روز جزا]] دارد. به این صورت که علی‌رغم آنکه می‌دانند که روز قیامت[[حق]] است و وجود دارد و برای آنها نسبت به قیامت برهان ایجاد شده است، اما در [[عمل]]تسلیم به تصدیق و ایمان خود نسبت به معاد نیستند و در عمل آن را باور ندارند و عملاً قیامت را نادیده می‌گیرند.

	آیه‌‌ دیگری که بر موضوع مورد نظر ما دلالت دارد، آیه‌ {{متن قرآن\|إِنَّمَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَارْتَابَتْ قُلُوبُهُمْ فَهُمْ فِي رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ}}<ref>«تنها کسانی از تو اجازه (ی معاف بودن از جهاد) می‌خواهند که به خداوند و روز بازپسین ایمان ندارند و دل به شک سپرده‌اند و در تردید خود سرگردانند» سوره توبه، آیه ۴۵.</ref> است، بر اساس این آیه‌، افرادی که [[اذن]] نرفتن به [[جبهه]] و [[جهاد]] را از [[پیامبر]]{{صل}} می‌گرفتند، کسانی بودند که [[ایمان به روز قیامت]] نداشتند. در مجموع می‌توان با مراجعه به قرآن کریم به روشنی دریافت که [[ایمان دوم]] (ایمان تسلیمی) با [[ایمان به معاد]] و قیامت [[پیوستگی]] و ملازمت دارد و چگونه [[ایمان]] اول [[تصدیقی]] غیر تسلیمی همیشه با عدم ایمان به [[روز حساب]] ملازمت دارد.

	این نه ویژگی ایمان اولِ تهی از [[ایمان دوم]] بود که عکس این موارد، ویژگی ایمان دوم به شمار می‎رود. در کل، ویژگی بنیادین ایمان اول، «[[تصدیق]]» و ویژگی بنیادین ایمان دوم «[[تسلیم]]» است<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، درس خارج فقه نظام سیاسی با موضوع ایمان و مراحل آن.</ref>.

	==خصوصیات ایمان تصدیقی==		==خصوصیات ایمان تصدیقی==

Wasity: /* ویژگی هشتم: تردید، ویژگی انسان‌های ناقص الایمان */

2023-03-06T09:28:08Z

ویژگی هشتم: تردید، ویژگی انسان‌های ناقص الایمان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۸
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	===ویژگی‌های [[ایمان تصدیقی]]===		===ویژگی‌های [[ایمان تصدیقی]]===

	~~===ویژگی هشتم: [[تردید]]، ویژگی انسان‌های ناقص الایمان===~~
	ویژگی هشتم [[ایمان]] اولی ([[تصدیقی]]) که از [[ایمان دوم]] (تسلیمی) جداست، مسأله‌ [[شک]] و «رَیب» است. [[شک]] و «رَیب» این گروه، در حال [[تصدیق]] و در [[عین]] تصدیق به "{{عربی\|ما انزل الله}}" و "{{عربی\|ما انزل الی الرسول}}" است؛ یعنی در حالی‌که به روشنی می‌دانند و تصدیق می‌کنند که [[خدا]] و [[رسول خدا]] [[صادق]] است، اما در اطاعت دچار تردید و دودلی هستند و وقتی [[زمان]] عمل می‌رسد همیشه در شک و دودلی به سر می‌برند.

	افرادی که ایمان دوم (تسلیمی) را دارند، یعنی می‌دانند خدا و [[رسول]] [[حق]] می‌گویند و تا رسول خدا {{صل}} [[فرمان]] داد، دیگر تردیدی در عمل نداشته و [[شک]] و ریب به خود راه نمی‌دهند. در حالی‌که افراد دارای [[ایمان]] اول ([[تصدیقی]]) خالی از [[ایمان دوم]]، همیشه به این شکل‌اند که [[دستورات]] و [[فرامین]] [[رسول خدا]]{{صل}} می‌شنوند، اما در اجرای آن تردید می‌کنند که آیا امکان اجرایی دارد یا ندارد؟

	همه‌ [[مشکلات]] ما همیشه از اول به همین شکل بوده است که وقتی فرمان‌روا [[فرمان]] می‌داده است آنهایی که می‌باید فرمان‌پذیر می‌بودند دچار تردید و دودلی می‌شدند و در اینکه آیا فرمان را انجام دهند یا نه، تشکیک می‌کردند. می‌دانستند که این فرمان [[رسول اکرم]]{{صل}} است، اما دل‌شان محکم نبود، به [[دلیل]] اینکه [[تسلیم]] نبودند.

	در بسیاری از [[آیات قرآن]] اشاره به این موضوع شده است؛ مثلاً در سوره‌ حجرات آمده است: {{متن قرآن\|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ}}<ref>«تنها مؤمنانند که به خداوند و پیامبرش ایمان آورده‌اند سپس تردید نورزیده‌اند و با دارایی‌ها و جان‌هایشان در راه خداوند جهاد کرده‌اند، آنانند که راستگویند» سوره حجرات، آیه ۱۵.</ref>‏، افرادی دارای [[ایمان حقیقی]] هستند که ایمان‌شان همراه با تردید و ارتیاب نباشد. برخی ایمان می‌آورند اما در وقت عمل، گرفتار تردید می‌شوند و وقتی [[زمان]] عمل و [[اطاعت]] می‌رسد به شک و ریب می‌افتند، این افراد از ایمان حقیقی محروم‌اند. [[آیات]] سوره‌ [[توبه]] بسیار توضیح دهنده این جنبه است که می‌فرماید: {{متن قرآن\|لَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ أَنْ يُجَاهِدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ إِنَّمَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَارْتَابَتْ قُلُوبُهُمْ فَهُمْ فِي رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ}}<ref>«آنان که به خداوند و روز بازپسین ایمان دارند برای جهاد با مال و جانشان از تو اجازه نمی‌گیرند و خداوند به (حال) پرهیزگاران داناست تنها کسانی از تو اجازه (ی معاف بودن از جهاد) می‌خواهند که به خداوند و روز بازپسین ایمان ندارند و دل به شک سپرده‌اند و در تردید خود سرگردانند» سوره توبه، آیه ۴۴ ـ ۴۵.</ref>. برخی افراد «ایمان اطاعت» داشته‌اند، اما «ایمان [[نصرت]]» نداشته‌اند. این افراد، علی‌رغم [[نقض]] «[[میثاق]] نصرت» می‌خواستند به «میثاق اطاعت» پایبند باشند؛ لذا، با بهانه‌گیری و دلیل تراشی، در موقع نیاز به نصرت، از [[پیامبر]]{{صل}} [[اذن]] خالی کردن [[جبهه]] را می‌گرفتند و می‌خواستند با [[اذن پیامبر]]{{صل}}، شانه از زیر بار [[نصرت دین]] و رسول خدا{{صل}} خالی کنند!

	در سوره‌ [[حدید]] به نحو جالبی به همین ماجرا اشاره دارد: {{متن قرآن\|يَوْمَ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالْمُنَافِقَاتُ لِلَّذِينَ آمَنُوا انْظُرُونَا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قِيلَ ارْجِعُوا وَرَاءَكُمْ فَالْتَمِسُوا نُورًا فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بَابٌ بَاطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ وَظَاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذَابُ يُنَادُونَهُمْ أَلَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ قَالُوا بَلَى وَلَكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَارْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ الْأَمَانِيُّ حَتَّى جَاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَغَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ}}<ref>«روزی که مردان و زنان منافق به مؤمنان می‌گویند: چشم به راه ما بمانید تا از فروغتان (بهره‌ای) بگیریم، (به آنان) گفته می‌شود: به پس پشت خود باز گردید و فروغی بجویید؛ آنگاه میان آنان (و مؤمنان) بارویی می‌کشند که دری دارد، درون آن بخشایش و بیرون آن روی به عذاب دارد. (منافقان) آنان را ندا می‌دهند: آیا ما با شما نبودیم؟ می‌گویند: چرا، اما شما خود را (با دورویی) به سختی افکندید و چشم به راه (شکست ما مؤمنان) بودید و تردید کردید و آرزوها شما را فریب داد تا آنکه فرمان خداوند در رسید و (شیطان) فریبکار شما را به خداوند فریب می‌دهد» سوره حدید، آیه ۱۳ ـ ۱۴.</ref>، براساس مفاد این آیه‌ شریفه، منافقینی که در [[جهنم]] هستند به [[مؤمنین]] [[حقیقی]] که در [[بهشت]] هستند خطاب می‌کنند: {{متن قرآن\|أَلَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ}}، یعنی ما هم همراه شما و مانند شما [[مؤمن]] بودیم. این تعبیر نشان می‌دهد که این طیف از [[منافقان]] [[ایمان]] اول را داشته‌اند. اما مؤمنین در جواب آنها می‌گویند: شما تربّص کردید و [[منتظر]] بودید که چه وقت [[رسول خدا]]{{صل}} از [[دنیا]] می‌رود. ـ تربصتم یعنی منتظر یک حادثه بودید؛ خود شما [[نفس]] خود را در [[عذاب]] قرار دادید ـ {{متن قرآن\|فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ}} به معنای {{عربی\|عذبتم انفسکم}} است ـ؛ سپس {{متن قرآن\|وَارْتَبْتُمْ}} به ریب و تردید افتادید و گفتید ما از رسول خدا بهتر می‌فهمیم. این موضوع در [[تاریخ]] آمده است؛ کسانی که [[حق]] [[ولایت اهل‌بیت]] ({{عم}}) را [[غصب]] کردند به [[حضرت زهرا]]{{س}} گفتند: این کاری که ما می‌کنیم برای بقای [[دین]] [[پدر]] تو مفیدتر است. {{متن قرآن\|وَغَرَّتْكُمُ الْأَمَانِيُّ}}، در آرزوی [[قدرت]] به سر بردید، {{متن قرآن\|حَتَّى جَاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَغَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ}} تا وقتی که [[مرگ]] شما فرا رسید و در اینجا دیدید که چه بر سر تان آمده و چه اتفاقی برای شما افتاده است!<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، درس خارج فقه نظام سیاسی با موضوع ایمان و مراحل آن.</ref>

	===ویژگی نهم: [[اعتقاد به معاد]] از لوازم [[ایمان تسلیمی]]===		===ویژگی نهم: [[اعتقاد به معاد]] از لوازم [[ایمان تسلیمی]]===

Wasity: /* ویژگی هفتم ایمان اول: پذیرش ولایت کافر */

2023-03-06T09:24:58Z

ویژگی هفتم ایمان اول: پذیرش ولایت کافر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۴
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	===ویژگی‌های [[ایمان تصدیقی]]===		===ویژگی‌های [[ایمان تصدیقی]]===

	~~===ویژگی هفتم ایمان اول: [[پذیرش ولایت کافر]]===~~
	ویژگی ششم این است که همیشه [[اهل ایمان]](تصدیقی) اول که به مرحله‌ ایمان (تسلیمی) دوم نرسیده‌اند، [[ولایت کفار]] را می‌پذیرند، اما از [[ولایت مؤمن]] سر باز می‌زنند: {{متن قرآن\|لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ}}<ref>«مؤمنان نباید کافران را به جای مؤمنان دوست گیرند و هر که چنین کند با خداوند هیچ رابطه‌ای ندارد مگر آنکه (بخواهید) به گونه‌ای از آنان تقیّه کنید و خداوند، شما را از خویش پروا می‌دهد و بازگشت (هر چیز) به سوی خداوند است» سوره آل عمران، آیه ۲۸.</ref>. تعبیر {{متن قرآن\|لَا يَتَّخِذِ}} اشاره به این [[حقیقت]] دارد که [[مؤمنین]] نباید [[ولایت]] کافِر را بپذیرند. [[قرآن کریم]] شدیداً تأکید دارد، آنهایی که می‌گویند ما ایمان آورده‌ایم و با زبان این را بیان می‌کنند، اما زیر ولایت کفار می‌روند، [[مؤمن]] نیستند.

	قرآن کریم این موضوع را در [[تاریخ]] و [[رفتار]] [[بنی‌اسرائیل]] [[نکوهش]] کرده و به روشنی تبیین نموده که یکی از [[گرفتاری‌ها]] و [[انحرافات]] بزرگ آنان همین امر بوده است، چنان‌که می‌فرماید: {{متن قرآن\|لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ}}<ref>«کافران از بنی اسرائیل بر زبان داود و عیسی پسر مریم لعنت شده‌اند از این رو که نافرمانی ورزیدند و تجاوز می‌کردند» سوره مائده، آیه ۷۸.</ref>؛ لذا مهم‌ترین عامل این [[لعنت]] و شقاوتی که دامن [[بنی‌اسرائیل]] را گرفت و آنان مورد [[خشم]] و [[غضب خداوند]] قرار داد، [[پذیرش ولایت کفار]] بود. آنان در [[عین]] اینکه [[ادعای ایمان]] می‌کردند، اما به [[راحتی]] [[ولایت کفار]] را می‌پذیرفتند. حاضر بودند حرف [[کافر]] را بپذیرند اما از [[پذیرش امر]] [[حضرت موسی]]{{ع}} سر باز می‌زدند؛ لذا مورد [[لعن]] [[خداوند]] قرار گرفتند: {{متن قرآن\|لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ}}.

	لعنت و [[غضب خدا]] بر هر امتی که نازل شده است، عمدتاً به خاطر پذیرش ولایت کفار بوده است: {{متن قرآن\|لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ}} تا آنجا که می‌فرماید: {{متن قرآن\|كَانُوا لَا يَتَنَاهَوْنَ عَنْ مُنْكَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ تَرَى كَثِيرًا مِنْهُمْ يَتَوَلَّوْنَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَفِي الْعَذَابِ هُمْ خَالِدُونَ}}<ref>«از کار ناپسندی که می‌کردند باز نمی‌ایستادند بی‌گمان، زشت است کاری که می‌کردند. بسیاری از آنان را می‌نگری که کافران را سرور می‌گیرند؛ به راستی زشت است آنچه خود برای خویش پیش فرستادند که (سبب شد) خداوند بر آنان خشم گرفت و آنان در عذاب، جاودانند» سوره مائده، آیه ۷۹ ـ ۸۰.</ref>. سپس می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَوْ كَانُوا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالنَّبِيِّ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِيَاءَ وَلَكِنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ فَاسِقُونَ}}<ref>«و اگر به خداوند و پیامبر و آنچه به سوی او فرو فرستاده شده است ایمان می‌داشتند آنان را سرور نمی‌گرفتند اما بسیاری از ایشان نافرمانند» سوره مائده، آیه ۸۱.</ref>. اگر [[بنی اسرائیل]] [[ایمان حقیقی]] و [[ایمان دوم]] ([[ایمان]] تسلیمی) را داشتند هیچ‌گاه زیر [[ولایت]] کافِر نمی‌رفتند، چون [[تصدیق]] [[خدا]] و [[پیامبران]] و نائل شدن به مرحله‌ اول ایمان (ایمان [[تصدیقی]])، سپس بازماندن و سر باز [[زدن]] از پذیرش مرحله‌ دوم ایمان (ایمان تسلیمی)، برای [[امت‌ها]] و [[جوامع]] گذشته [[انحرافات]] زیادی از جمله پذیرش ولایت کفار را در پی داشته است، [[قرآن کریم]] به صورت مبسوط به این مسأله پرداخته است و [[آیات]] زیادی در این موضوع وجود دارد.

	[[تولّی]] و ولایت هم به معنای پذیرش امر و هم به معنای پیوستن است. اصل ولایت به معنای پیوستن به جمعی است، {{عربی\|وَلَیَ فُلانٌ فُلانًآ}}: یعنی فلانی به فلانی پیوست. اساس معنای ولایت، پیوستن است و پیوستن کامل هم [[پیروی]] و [[اطاعت]] است. به گونه‌ای که هر چه آن [[جمعیت]] گفتند [[انسان]] آن را انجام دهد و هر چه آنها [[دوست]] داشتند انسان هم آن را دوست داشته باشد؛ لذا [[قرآن کریم]] با تأکید، [[مؤمنین]] را از [[پذیرش ولایت کفار]] [[نهی]] نموده و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! یهودیان و مسیحیان را دوست مگیرید که آنان (در برابر شما) هوادار یکدیگرند و هر کس از شما آنان را دوست بگیرد از آنان است؛ بی‌گمان خداوند گروه ستمگران را راهنمایی نمی‌کند» سوره مائده، آیه ۵۱.</ref>؛ زیرا، اگر کسی بخواهد [[ولایت کفار]] را بپذیرد و امر آنها را [[اطاعت]] کرده و خواسته آنها را عملی کند، در [[حقیقت]] به آنها پیوسته است و از آنها خواهد بود.

	[[آیات قرآن]] در این موضوع ادامه دارد و به روشنی توضیح می‌دهد، آنهایی که [[ولایت]] کافِر را می‌پذیرند، می‌گویند: {{متن قرآن\|فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسَارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشَى أَنْ تُصِيبَنَا دَائِرَةٌ فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلَى مَا أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نَادِمِينَ}}<ref>«آنگاه بیماردلان را خواهی دید که برای آنان سر و دست می‌شکنند؛ می‌گویند بیم داریم که بلایی به ما رسد ؛ بسا خداوند پیروزی یا امری (دیگر، پیش) آورد تا آنان از آنچه در دل می‌نهفتند پشیمان گردند» سوره مائده، آیه ۵۲.</ref>‏؛ می‌ترسیم آنها ما را تحت‌فشار قرار داده و یا محاصره کنند؛ اما برخلاف این [[پندار]] [[باطل]] آنان، [[خداوند متعال]] به زودی [[فتح]] و [[پیروزی]] و فرَج و [[گشایش]] را برای مؤمنین می‌آورد. در آن [[روز]]، افرادی که می‌گفتند: می‌ترسیم ما را محاصره کنند یا [[جنگ]] شود و به ما [[حمله]] نمایند و به [[دلیل]] این [[ترس]]، ولایت کفار را پذیرفته‌اند، پشیمان خواهند شد<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، درس خارج فقه نظام سیاسی با موضوع ایمان و مراحل آن.</ref>.

	===ویژگی هشتم: [[تردید]]، ویژگی انسان‌های ناقص الایمان===		===ویژگی هشتم: [[تردید]]، ویژگی انسان‌های ناقص الایمان===

Wasity: /* خصوصیات ایمان تصدیقی */

2023-03-06T09:24:28Z

خصوصیات ایمان تصدیقی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۴
خط ۵۹:		خط ۵۹:

	==خصوصیات ایمان تصدیقی==		==خصوصیات ایمان تصدیقی==
	در ایمان دوم، علاوه بر تصدیق، «تسلیم» به عنوان یک ویژگی بنیادین وجود دارد و [[آیات]] متعدّد [[قرآن]] بر این ویژگی تأکید دارد، مانند آیه‌ {{متن قرآن\|فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا}}<ref>«پس نه، به پروردگارت سوگند که ایمان نمی‌آورند تا در آنچه میانشان ستیز رخ داده است تو را داور کنند سپس از آن داوری که کرده‌ای در خود دلتنگی نیابند و یکسره (بدان) تن در دهند» سوره نساء، آیه ۶۵.</ref> و {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا}}<ref>«خداوند و فرشتگانش بر پیامبر درود می‌فرستند، ای مؤمنان! بر او درود فرستید و به شایستگی (بدو) سلام کنید» سوره احزاب، آیه ۵۶.</ref>.

	[[حاکمیت]] [[طاغوت‌ها]] در [[جهان اسلام]] بر [[فقه]] و [[تفسیر]] و [[تاریخ اسلام]] اثرگذار بوده است؛ بسیاری از [[مفسران]] می‌گویند که {{متن قرآن\|سَلِّمُوا تَسْلِيمًا}} در [[آیه]] به معنای [[سلام]] و [[صلوات]] فرستادن بر [[پیامبر اسلام]]{{صل}} و گفتن «صلّی الله علیه و آله وسلّم» یا «صلواة الله علیک» یا «صلواة الله و سلام الله علیک» است. اما اگر دقت کنیم به روشنی در می‌یابیم که این نوع [[تفسیرها]] از این آیات، بر اثر سیاست‌های [[حاکمان طاغوتی]] آن [[عصر]] که در مقابل [[حکم]] [[ولایت‌پذیری]] [[خدا]] و [[رسول خدا]]{{صل}} [[تسلیم]] نشدند و بر اثر [[نفاق]] و [[قدرت‌طلبی]]، [[حکومت]] را از [[جانشینان]] [[منصوب]] و به‌حق [[پیامبر]]{{صل}} [[غصب]] کردند صورت گرفته است، تا امرِ به تسلیم بودن در برابر [[دستورات]] پیامبر{{صل}} را به سلام و صلوات فرستادن بر آن حضرت تفسیر کنند و این‌گونه [[تمرّد]] و [[کفر]] و نفاق خود را در برابر [[فرمان]] ولایت‌پذیری آن حضرت و غصب [[مقام خلافت]] و [[ولایت]] بپوشانند.

	با دقّت در این آیه و آیات هم‌سان و مشابه دیگر روشن می‌شود {{متن قرآن\|سَلِّمُوا تَسْلِيمًا}} همان {{متن قرآن\|سَلِّمُوا تَسْلِيمًا}} در آیه‌ {{متن قرآن\|فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا}} است. معنای هر دو [[آیه]] [[تسلیم]] کامل بودن نسبت به [[فرمان]] [[رسول خدا]]{{صل}} است که با [[صلوات]] مقرون است. این رابطه را قبل از این آیه، [[آیات]] سوره‌ [[احزاب]] به خوبی نشان می‌دهد: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلَامٌ وَأَعَدَّ لَهُمْ أَجْرًا كَرِيمًا}}<ref>«ای مؤمنان! خداوند را بسیار یاد کنید و او را پگاه و دیرگاه عصر به پاکی بستایید اوست آنکه بر شما درود می‌فرستد- و فرشتگانش (نیز)- تا شما را به سوی روشنایی از تیرگی‌ها بیرون برد و با مؤمنان بخشاینده است درودشان روزی که به لقای او رسند «سلام» است و برای آنان پاداشی ارزشمند آماده کرده است» سوره احزاب، آیه ۴۱ ـ ۴۴.</ref>. براساس این آیات، [[ایمان دوم]] که [[ایمان]] تسلیمی است و با تسلیم کامل در برابر [[دستورات]] [[خدا]] و رسول خدا{{صل}} مقرون است، همواره با [[صلوات خدا]] و [[ملائکه]] بر [[مؤمنین]] ملازمت دارد.

	این صلوات، مؤمنین [[حقیقی]] را بالا می‌برد و موجب ترفیع درجه‌ آنان می‌شود. مؤمنینی که ایمان دوم (ایمان تسلیمی) را دارند بر جای خود نمی‌ایستند و توقف ندارند. به [[دلیل]] اینکه صلوات خدا و [[فرشتگان]] به صورت دائم بر آنان نازل می‌شود و به دلیل اینکه ایمان دوم ملازم با [[ذکر کثیر]] است؛ لذا آنان مدام در حال [[رشد]] و [[تکامل]] و تعالی هستند. به سبب تأثیر همه جانبه‌ ایمان دوم (ایمان تسلیمی) در رشد و [[تربیت]] و [[تکامل انسان]]، در این فراز بحث، برخی از [[خواص]] ایمان دوم را تجزیه و تحلیل و بررسی می‌کنیم<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، درس خارج فقه نظام سیاسی با موضوع ایمان و مراحل آن.</ref>.

	~~===ذکر کثیر، علامت ایمان تسلیمی===~~
	"ذکر کثیر" از [[لوازم ایمان]] دوم (ایمان تسلیمی) است. فرد مؤمنی که حالت تسلیم به خدا و رسول خدا دارد، به تدریج به حالت "ذکر کثیر" نائل می‌شود که این وضعیت در مقابل حالات [[منافق]] است که همراه با [[غفلت]] و [[نسیان]] است. چنان‌که [[قرآن کریم]] در مورد این وضعیت [[منافقین]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|إِنَّ الْمُنَافِقِينَ يُخَادِعُونَ اللَّهَ وَهُوَ خَادِعُهُمْ وَإِذَا قَامُوا إِلَى الصَّلَاةِ قَامُوا كُسَالَى يُرَاءُونَ النَّاسَ وَلَا يَذْكُرُونَ اللَّهَ إِلَّا قَلِيلًا}}<ref>«بی‌گمان منافقان، با خداوند نیرنگ می‌بازند و او نیز با آنان تدبیر می‌کند و (اینان) چون به نماز ایستند با گران‌جانی می‌ایستند، برابر مردم ریا می‌ورزند و خداوند را جز اندکی یاد نمی‌کنند» سوره نساء، آیه ۱۴۲.</ref>، این ویژگی منافقینی است که ایمان اول (ایمان [[تصدیقی]]) را دارند، اما ایمان دوم (ایمان تسلیمی) را دارا نیستند: {{متن قرآن\|لَا يَذْكُرُونَ اللَّهَ إِلَّا قَلِيلًا}}. در مقابل، [[قرآن کریم]] در حالت افراد مؤمنی که علاوه بر [[ایمان]] اول (ایمان [[تصدیقی]])، به [[ایمان دوم]] (ایمان تسلیمی) نیز دست یافته‌اند می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا}}<ref>«ای مؤمنان! خداوند را بسیار یاد کنید» سوره احزاب، آیه ۴۱.</ref>.

	افراد [[مؤمن]] به ایمان دوم (ایمان تسلیمی)، در لحظه‌های اساسی و عرصه‌های [[امتحان]]، به [[میثاق]] «[[اطاعت]]» و «[[نصرت]]» خود پای‌بند و [[پایدار]] هستند. کسانی که واقعاً [[اهل]] ایمان دوم (ایمان تسلیمی) به [[خدا]] و [[رسول خدا]] هستند، در لحظه‌های نیاز همیشه آماده‌ نصرت و تحت [[فرمان]] هستند<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، درس خارج فقه نظام سیاسی با موضوع ایمان و مراحل آن.</ref>.

	~~===مرحله‌ آخر، [[اسلام]] ابراهیمی===~~
	اگر کسی در ایمان دوم (ایمان تسلیمی) [[ثابت‌قدم]] شد ـ که معمولاً [[ثبات قدم]] در آن وجود دارد ـ، به مقتضای استمرار عمل در آن، آن فرد به اسلام آخر می‌رسد. اسلام آخر، اسلام ابراهیمی است که [[خداوند متعال]] در چند مورد در قرآن کریم به تبیین آن پرداخته است: {{متن قرآن\|وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ وَوَصَّى بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى لَكُمُ الدِّينَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ}}<ref>«و چه کس جز آنکه سبک مغز است از آیین ابراهیم روی می‌گرداند؟ در حالی که ما او را در این جهان برگزیده‌ایم و بی‌گمان او در جهان واپسین از شایستگان است آنگاه که پروردگارش بدو فرمود: فرمانبردار باش، او گفت: فرمانبردار پروردگار جهانیانم و ابراهیم آن را به پسران خود سفارش کرد و یعقوب نیز: که ای فرزندان من! خداوند برای شما این دین را برگزیده است پس، جز در فرمانبرداری (از او) از این جهان نروید» سوره بقره، آیه ۱۳۰ ـ ۱۳۲.</ref>‏.

	«[[ملت]] [[ابراهیم]]» همین اسلام دوم است و مورد توصیه و [[وصیت]] همه‌ [[انبیاء]] در طول [[تاریخ]] بوده است و ابراهیم و [[یعقوب]] و [[فرزندان]] آنها ({{عم}}) همه بر ثبات قدم بر این اسلام توصیه کرده‌اند. در قرآن کریم، اسلام ابراهیمی هم از نظر [[تئوری]] تبیین شده است و هم نمونه‌ عملی آن موجود است؛ نمونه‌ عملی آن در [[آیات]] سوره‌ صافات در جریان حکایت [[حضرت ابراهیم]] و [[اسماعیل]] {{ع}} بیان شده است: {{متن قرآن\|فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ}}<ref>«پس او را به پسری بردبار مژده دادیم و چون در تلاش، همپای او گشت (ابراهیم) گفت: پسرکم! من در خواب می‌بینم که تو را سر می‌برم پس بنگر که چه می‌بینی؟ گفت: ای پدر! آنچه فرمان می‌یابی انجام ده که- اگر خداوند بخواهد- مرا از شکیبایان خواهی یافت.» سوره صافات، آیه ۱۰۱ ـ ۱۰۲.</ref>. براساس این [[آیات شریفه]]، حضرت ابراهیم{{ع}} به [[فرزند]] خود [[اسماعیل]]{{ع}} فرمود: من در [[خواب]] دیدم که تو را سر می‌برم، نظر تو چیست؟ عرض کرد: {{متن قرآن\|قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ}}<ref>«گفت: ای پدر! آنچه فرمان می‌یابی انجام ده که- اگر خداوند بخواهد- مرا از شکیبایان خواهی یافت و چون هر دو (بدین کار) تن دادند و (ابراهیم) او را به روی درافکند (او را از آن کار بازداشتیم)» سوره صافات، آیه ۱۰۲ ـ ۱۰۳.</ref>: این «أَسْلَما» به معنای اثبتا و اظهرا است، یعنی هر دو [[اسلام]] خود را [[اثبات]] و [[ظاهر]] کردند. {{متن قرآن\|وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«و بدو ندا کردیم که: ای ابراهیم! تو خواب خود را راست شمردی؛ ما بدین‌گونه نکوکاران را پاداش می‌دهیم» سوره صافات، آیه ۱۰۴ ـ ۱۰۵.</ref>. {{متن قرآن\|كَذَلِكَ}} یعنی ما این‌چنین محسنان را [[پاداش]] می‌دهیم؛ یعنی نیکوکارانی که با [[ایمان دوم]] [[احسان]] می‌کنند، نتیجه‌ احسان آنها این است که در این مرحله از [[ایمان]] [[ظهور]] و [[ثبات]] پیدا می‌کنند.

	{{متن قرآن\|كَذَلِكَ}} به کجا و به چه چیزی اشاره دارد؟ در [[آیات]] قبل کجا اشاره به پاداش شده است که اسم اشاره به [[کار]] ‌برده و می‌گوید این‌چنین پاداش می‌دهیم؟! بعد برای ما مشخص شد که «کذلک» اشاره به اسلام ابراهیمی است که نتیجه و پاداش ایمان دوم است. [[برترین]] [[پاداش]] ایمان دوم این است که [[انسان]] [[مؤمن]] به ایمان دوم (ایمان تسلیمی)، به اسلام ابراهیمی دست پیدا می‌کند. این اسلام همراه با «[[رضا]]» و «سلام و «[[امن]]» و «نظر بوجه [[الله]]» و بسیاری از آثار دیگر است<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، درس خارج فقه نظام سیاسی با موضوع ایمان و مراحل آن.</ref>.

	~~===ایمان دوم، شرط [[ولایت امر]] [[مسلمین]]===~~
	بنابر آنچه بیان شد، [[ایمان]] شرط «ولایت امر» است و مراد از ایمان، ایمان دوم (ایمان تسلیمی) است نه ایمان اول (ایمان [[تصدیقی]])؛ لذا، وقتی بیان می‌کنیم که ایمان شرط است، یعنی کسی که می‌خواهد به ولایت امر برسد باید خصوصیات ایمان دوم را داشته باشد؛ یعنی مؤمن به کل کتاب باشد، [[اهل]] [[تسلیم]] باشد و ایمان به [[روز حساب]] داشته باشد، [[اهل معصیت]] [[خدا]] و [[ایذاء]] [[رسول]] نباشد، بر [[میثاق]] [[اطاعت]] و [[نصرت]] [[وفادار]] باشد و سایر ویژگی‌هایی که بیان شد. البته در [[آینده]] خواهیم گفت که ایمان دوم (ایمان تسلیمی) تنها شرط [[ولایت مطلقه]] نیست، بلکه شرط هر [[ولایتی]] است؛ لذا، اگر بخواهیم [[حکومت اسلامی]] داشته باشیم و اگر بخواهیم [[سازمان]] [[اداری]] ما [[اسلامی]] باشد، باید هر [[صاحب ولایت]]، [[استاندار]]، [[فرماندار]]، نماینده‌ مجلس و غیره همه [[مؤمن]] به [[ایمان دوم]] ([[ایمان]] تسلیمی) باشند.

	ایمان دوم احتیاج به احراز و [[اثبات]] دارد و با [[اصل برائت]] [[ثابت]] نمی‌شود؛ زیرا، اصل برائت به درد [[دادگاه]] می‌خورد؛ وقتی می‌خواهند کسی را [[مجازات]] کنند بر اساس اصل برائت تا [[جرم]] او اثبات نشود مجازات نمی‌شود. اما وقتی می‌خواهند کسی را بر یک [[پست]] [[حکومتی]] بگمارند که می‌خواهد برای [[مردم]] [[تصمیم]] بگیرند، حتماً باید مؤمن به ایمان دوم باشد و همه شرایط و ویژگی‌های ایمان دوم را نیز داشته باشد؛ لذا، در همه‌ [[مراتب ولایت]] و بالأخص در [[ولایت مطلقه]] و [[عامه]] این شرط وجود دارد<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، درس خارج فقه نظام سیاسی با موضوع ایمان و مراحل آن.</ref>.

	==جمع‌بندی مباحث ویژگی‌های ایمان==		==جمع‌بندی مباحث ویژگی‌های ایمان==

Wasity در ‏۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۳

2023-03-06T09:23:59Z

نمایش تغییرات