بحث:تاسوعا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'سپاه عمر سعد' به 'سپاه عمر سعد'

2021-08-21T07:21:02Z

جایگزینی متن - 'سپاه عمر سعد' به 'سپاه عمر سعد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۵۱
خط ۲:		خط ۲:

	==تاسوعا چیست؟==		==تاسوعا چیست؟==
	روز نهم ماه [[محرّم]]. تاسوعای سال ۶۱ [[هجری]] [[امام حسین]] و یارانش در محاصره نیروهای [[کوفه]] بودند. روزی بود که آب را به روی [[اهل بیت]] و [[یاران امام]] بسته بودند، راه‌ها همه تحت کنترل بود تا کسی به [[امام]] نپیوندد.[[ تهدیدهای]] [[سپاه~~]] [[~~عمر سعد]]، جدّی‌تر و حالت تهاجمی آنان به سوی خیمه‌ها بیشتر می‌‌شد. عصر روز [[پنجشنبه]] تاسوعا، [[ابن سعد]] با دستوری که از [[ابن زیاد]] دریافت کرده بود، آماده [[جنگ]] با [[حسین]]{{ع}} شد. گروهی از [[سپاه کوفه]] به سوی [[خیمه]] گاه [[امام]] تاختند. [[امام]] کنار خیمه‌اش نشسته و به [[شمشیر]] تکیه داده بود. [[زینب]]، صدای همهمه مهاجمان را شنید. [[امام]] را (که [[خواب]]، چشمانش را ربوده بود) بیدار کرد. [[سیدالشهدا]]، خوابی را که آن لحظه دیده بود [[نقل]] کرد که [[رسول خدا]] به او فرمود: پیش ما می‌‌آیی. [[حسین]]{{ع}} برادرش [[عباس]] را همراه جمعی جلو فرستاد تا از [[هدف]] مهاجمان [[آگاه]] شوند. چون فهمیدند که به قصد [[جنگ]] یا گرفتن [[بیعت]] آمده‌اند، به [[دستور امام]]، آن [[شب]] را مهلت‌طلبیدند تا به [[عبادت]] و [[نماز]] بپردازند. و درگیری به فردا موکول شد<ref>حیاة الامام الحسین ج ۳ ص ۱۶۱</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} درباره محاصره شدن [[سیدالشهدا]] در [[روز عاشورا]] فرموده است: {{متن حدیث\|تاسُوعا یَومٌ حُوصِرَ فیهِ الحُسَینُ وَ اَصحابُهُ بِکَربَلاءَ وَ اجتَمَعَ عَلَیهِ خَیلُ اَهلِ الشَّامِ وَ اَناخُوا عَلَیهِ وَ فَرِحَ ابنُ مَرجانَة وَ عُمَرُبنُ سَعدٍ بِتَوافُر الخَیلِ وَ کَثرَتِها وَ استَضْعَفُوا فیهِ الحُسَینَ وَ اصْحابَهُ وَ اَیْقَنُوا اَنَّهُ لا یَأتِی الحُسَینَ ناصِرٌ وَلا یُمِدُّهُ اَهلُ العِراق}}<ref>سفینة البحار ج ۲۱ ص ۱۲۴</ref>. تاسوعا روزی است که [[حسین]]{{ع}} و [[اصحاب]] او در [[کربلا]] محاصره شدند و [[سپاه]] [[شامیان]] بر ضدّ آنان گرد آمد. [[ابن زیاد]] و [[عمر سعد]] نیز از فراهم آمدن آن همه سواران خوشحال شدند و آن روز، [[حسین]]{{ع}} و یارانش را [[ناتوان]] شمردند و [[یقین]] کردند که دیگر برای او [[یاوری]] نخواهد آمد و عراقیان نیز او را [[پشتیبانی]] نخواهند کرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۹۹.</ref>.		روز نهم ماه [[محرّم]]. تاسوعای سال ۶۱ [[هجری]] [[امام حسین]] و یارانش در محاصره نیروهای [[کوفه]] بودند. روزی بود که آب را به روی [[اهل بیت]] و [[یاران امام]] بسته بودند، راه‌ها همه تحت کنترل بود تا کسی به [[امام]] نپیوندد.[[ تهدیدهای]] [[سپاه عمر سعد]]، جدّی‌تر و حالت تهاجمی آنان به سوی خیمه‌ها بیشتر می‌‌شد. عصر روز [[پنجشنبه]] تاسوعا، [[ابن سعد]] با دستوری که از [[ابن زیاد]] دریافت کرده بود، آماده [[جنگ]] با [[حسین]]{{ع}} شد. گروهی از [[سپاه کوفه]] به سوی [[خیمه]] گاه [[امام]] تاختند. [[امام]] کنار خیمه‌اش نشسته و به [[شمشیر]] تکیه داده بود. [[زینب]]، صدای همهمه مهاجمان را شنید. [[امام]] را (که [[خواب]]، چشمانش را ربوده بود) بیدار کرد. [[سیدالشهدا]]، خوابی را که آن لحظه دیده بود [[نقل]] کرد که [[رسول خدا]] به او فرمود: پیش ما می‌‌آیی. [[حسین]]{{ع}} برادرش [[عباس]] را همراه جمعی جلو فرستاد تا از [[هدف]] مهاجمان [[آگاه]] شوند. چون فهمیدند که به قصد [[جنگ]] یا گرفتن [[بیعت]] آمده‌اند، به [[دستور امام]]، آن [[شب]] را مهلت‌طلبیدند تا به [[عبادت]] و [[نماز]] بپردازند. و درگیری به فردا موکول شد<ref>حیاة الامام الحسین ج ۳ ص ۱۶۱</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} درباره محاصره شدن [[سیدالشهدا]] در [[روز عاشورا]] فرموده است: {{متن حدیث\|تاسُوعا یَومٌ حُوصِرَ فیهِ الحُسَینُ وَ اَصحابُهُ بِکَربَلاءَ وَ اجتَمَعَ عَلَیهِ خَیلُ اَهلِ الشَّامِ وَ اَناخُوا عَلَیهِ وَ فَرِحَ ابنُ مَرجانَة وَ عُمَرُبنُ سَعدٍ بِتَوافُر الخَیلِ وَ کَثرَتِها وَ استَضْعَفُوا فیهِ الحُسَینَ وَ اصْحابَهُ وَ اَیْقَنُوا اَنَّهُ لا یَأتِی الحُسَینَ ناصِرٌ وَلا یُمِدُّهُ اَهلُ العِراق}}<ref>سفینة البحار ج ۲۱ ص ۱۲۴</ref>. تاسوعا روزی است که [[حسین]]{{ع}} و [[اصحاب]] او در [[کربلا]] محاصره شدند و [[سپاه]] [[شامیان]] بر ضدّ آنان گرد آمد. [[ابن زیاد]] و [[عمر سعد]] نیز از فراهم آمدن آن همه سواران خوشحال شدند و آن روز، [[حسین]]{{ع}} و یارانش را [[ناتوان]] شمردند و [[یقین]] کردند که دیگر برای او [[یاوری]] نخواهد آمد و عراقیان نیز او را [[پشتیبانی]] نخواهند کرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۹۹.</ref>.

	==پانویس==		==پانویس==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «تاسوعا روز نهم ماه محرّم است. امام حسین{{ع}} و همراهان او روز دوّم محرم د...» ایجاد کرد

2021-08-12T05:45:37Z

صفحه‌ای تازه حاوی «تاسوعا روز نهم ماه محرّم است. امام حسین{{ع}} و همراهان او روز دوّم محرم د...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

تاسوعا روز نهم ماه [[محرّم]] است. [[امام حسین]]{{ع}} و همراهان او روز دوّم [[محرم]] در سال ۶۱ هجری وارد سرزمین [[کربلا]] شدند و در محاصره قرار گرفتند و [[روز تاسوعا]] [[کوفیان]] قصد حمله به اردوگاه [[امام]] را داشتند که [[امام]] از آنان شب را مهلت خواست و [[نبرد]] به فردای آن روز یعنی [[عاشورا]] افتاد و حوادث آن روز پیش آمد. [[امام صادق]]{{ع}} [[تاسوعا]] را روزی معرفی کرده است که [[امام حسین]] و اصحابش در [[کربلا]] به محاصره [[سپاه]] [[دشمن]] درآمدند. [[شیعیان]] روزهای [[تاسوعا]] و [[عاشورا]] را به [[عزاداری]] برای [[امام حسین]]{{ع}} می‌پردازند و در مجالس [[سوگواری]] شرکت می‌کنند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۵۱.</ref>.

==تاسوعا چیست؟==
روز نهم ماه [[محرّم]]. تاسوعای سال ۶۱ [[هجری]] [[امام حسین]] و یارانش در محاصره نیروهای [[کوفه]] بودند. روزی بود که آب را به روی [[اهل بیت]] و [[یاران امام]] بسته بودند، راه‌ها همه تحت کنترل بود تا کسی به [[امام]] نپیوندد.[[ تهدیدهای]] [[سپاه]] [[عمر سعد]]، جدّی‌تر و حالت تهاجمی آنان به سوی خیمه‌ها بیشتر می‌‌شد. عصر روز [[پنجشنبه]] تاسوعا، [[ابن سعد]] با دستوری که از [[ابن زیاد]] دریافت کرده بود، آماده [[جنگ]] با [[حسین]]{{ع}} شد. گروهی از [[سپاه کوفه]] به سوی [[خیمه]] گاه [[امام]] تاختند. [[امام]] کنار خیمه‌اش نشسته و به [[شمشیر]] تکیه داده بود. [[زینب]]، صدای همهمه مهاجمان را شنید. [[امام]] را (که [[خواب]]، چشمانش را ربوده بود) بیدار کرد. [[سیدالشهدا]]، خوابی را که آن لحظه دیده بود [[نقل]] کرد که [[رسول خدا]] به او فرمود: پیش ما می‌‌آیی. [[حسین]]{{ع}} برادرش [[عباس]] را همراه جمعی جلو فرستاد تا از [[هدف]] مهاجمان [[آگاه]] شوند. چون فهمیدند که به قصد [[جنگ]] یا گرفتن [[بیعت]] آمده‌اند، به [[دستور امام]]، آن [[شب]] را مهلت‌طلبیدند تا به [[عبادت]] و [[نماز]] بپردازند. و درگیری به فردا موکول شد<ref>حیاة الامام الحسین ج ۳ ص ۱۶۱</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} درباره محاصره شدن [[سیدالشهدا]] در [[روز عاشورا]] فرموده است: {{متن حدیث|تاسُوعا یَومٌ حُوصِرَ فیهِ الحُسَینُ وَ اَصحابُهُ بِکَربَلاءَ وَ اجتَمَعَ عَلَیهِ خَیلُ اَهلِ الشَّامِ وَ اَناخُوا عَلَیهِ وَ فَرِحَ ابنُ مَرجانَة وَ عُمَرُبنُ سَعدٍ بِتَوافُر الخَیلِ وَ کَثرَتِها وَ استَضْعَفُوا فیهِ الحُسَینَ وَ اصْحابَهُ وَ اَیْقَنُوا اَنَّهُ لا یَأتِی الحُسَینَ ناصِرٌ وَلا یُمِدُّهُ اَهلُ العِراق}}<ref>سفینة البحار ج ۲۱ ص ۱۲۴</ref>. تاسوعا روزی است که [[حسین]]{{ع}} و [[اصحاب]] او در [[کربلا]] محاصره شدند و [[سپاه]] [[شامیان]] بر ضدّ آنان گرد آمد. [[ابن زیاد]] و [[عمر سعد]] نیز از فراهم آمدن آن همه سواران خوشحال شدند و آن روز، [[حسین]]{{ع}} و یارانش را [[ناتوان]] شمردند و [[یقین]] کردند که دیگر برای او [[یاوری]] نخواهد آمد و عراقیان نیز او را [[پشتیبانی]] نخواهند کرد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۹۹.</ref>.

==پانویس==
{{پانویس}}