بحث:تقوا در اخلاق اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - '-،' به '-'

2022-11-24T12:15:44Z

جایگزینی متن - '-،' به '-'

Wasity: جایگزینی متن - 'شعائر الهی' به 'شعائر الهی'

2021-12-17T02:59:41Z

جایگزینی متن - 'شعائر الهی' به 'شعائر الهی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۲۹
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	*در [[دانش]] [[فقه اسلامی]]، اگر این حالت به مرتبه ملکه رسد، آن را "[[عدالت]]" می‌خوانند. "عادلان" کسانی هستند که به ملکه [[خویشتن‌داری]] از [[مخالفت]] با [[خداوند]] دست یافته‌اند؛ و از این رو بدون آنکه بر خویشتن تحمیل کنند، همیشه سر در پی [[فرمان]] او جلَّ وعلا! - می‌نهند.		*در [[دانش]] [[فقه اسلامی]]، اگر این حالت به مرتبه ملکه رسد، آن را "[[عدالت]]" می‌خوانند. "عادلان" کسانی هستند که به ملکه [[خویشتن‌داری]] از [[مخالفت]] با [[خداوند]] دست یافته‌اند؛ و از این رو بدون آنکه بر خویشتن تحمیل کنند، همیشه سر در پی [[فرمان]] او جلَّ وعلا! - می‌نهند.
	*در [[دانش]] [[اخلاق اسلامی]] نیز "[[تقوی]]"، بازداشتن [[قلب]] از [[صفات ناپسند]] است. از این رو هرکس دو [[مقام]] پاکسازیِ [[نفس]] از [[رذائل]]، و آراستن آن به [[فضائل]] را به‌دست آورده باشد، متّقی خوانده می‌شود.		*در [[دانش]] [[اخلاق اسلامی]] نیز "[[تقوی]]"، بازداشتن [[قلب]] از [[صفات ناپسند]] است. از این رو هرکس دو [[مقام]] پاکسازیِ [[نفس]] از [[رذائل]]، و آراستن آن به [[فضائل]] را به‌دست آورده باشد، متّقی خوانده می‌شود.
	*از منظر [[قرآن کریم]]، [[متّقیان]] از علامتی ویژه برخوردارند، که می‌توان آن را [[تعظیم]] [[شعائر~~]] [[~~الهی]] دانست. منظور از "[[شعائر]]" در اینجا، همان مظاهر و نمودهای [[شریعت]] است، که با [[التزام]] بدان، [[شریعت]] به [[اجرا]] در می‌آید و تحقّق می‌یابد. [[حضرت حق]] خود می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ}}<ref>«(حقیقت) این است؛ و هر کس نشانه‌های (بندگی) خداوند را سترگ دارد، بی‌گمان، این (کار) از پرهیزگاری دل‌هاست» سوره حج، آیه ۳۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۵۹.</ref>.		*از منظر [[قرآن کریم]]، [[متّقیان]] از علامتی ویژه برخوردارند، که می‌توان آن را [[تعظیم]] [[شعائر الهی]] دانست. منظور از "[[شعائر]]" در اینجا، همان مظاهر و نمودهای [[شریعت]] است، که با [[التزام]] بدان، [[شریعت]] به [[اجرا]] در می‌آید و تحقّق می‌یابد. [[حضرت حق]] خود می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ}}<ref>«(حقیقت) این است؛ و هر کس نشانه‌های (بندگی) خداوند را سترگ دارد، بی‌گمان، این (کار) از پرهیزگاری دل‌هاست» سوره حج، آیه ۳۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۵۹.</ref>.
	*منظور از [[تعظیم]] / بزرگداشت [[شعائر]] نیز، اهتمام و پرداختن به آن است؛ برپاداشتن [[نماز]]، [[حج]] و [[برتر]] از همه اینها [[ولایت]] [[اهل‌بیت]] اطهار{{عم}}، و زان پس اموری که در متن [[شرع]] به [[سختی]] [[واجب]] شمرده شده است- همچون پوشیدگی و عفّت بانوان -، مجموعه اموری است که می‌توان آنها را [[شعائر]] [[دین]] نامید؛ از این رو "[[مؤمنان]]" با عمل به این‌گونه [[واجبات]]، می‌توانند به مراتب "[[متّقیان]]" نائل شوند.		*منظور از [[تعظیم]] / بزرگداشت [[شعائر]] نیز، اهتمام و پرداختن به آن است؛ برپاداشتن [[نماز]]، [[حج]] و [[برتر]] از همه اینها [[ولایت]] [[اهل‌بیت]] اطهار{{عم}}، و زان پس اموری که در متن [[شرع]] به [[سختی]] [[واجب]] شمرده شده است- همچون پوشیدگی و عفّت بانوان -، مجموعه اموری است که می‌توان آنها را [[شعائر]] [[دین]] نامید؛ از این رو "[[مؤمنان]]" با عمل به این‌گونه [[واجبات]]، می‌توانند به مراتب "[[متّقیان]]" نائل شوند.
	[[اهل دل]] امّا، [[برتر]] از این، بر آن رفته‌اند که برپاداشتن [[شعائر]] [[دین]]، بدان است که [[آدمی]] بتواند [[اعمال]]، [[اندیشه‌ها]] و حتّی نیّت‌های خود را در مقابل دیگران، و بلکه در مقابل [[حضرت]] [[مولی]] - جلَّ وعلا! - به نمایش گذارد؛ از این رو هرکس بتواند [[کارها]] و اندیشه‌های خود را در مقابل دیگران به نمایش درآورد، متّقی خوانده می‌شود. چه بر اساس برخی از [[آیات]]، [[قرآن کریم]] [[متّقیان]] را این‌گونه معرفی می‌کند، که اینان در [[قیامت]] [[اعمال]] خود را به نمایش می‌نهند؛ و در مقابل اینان، [[فاسقان]] در آن عرصه سر در پی آن دارند که [[اعمال]]، [[افکار]] و اقوال خود را پوشیده داشته، از مقابل دید و شنید دیگران دور کنند: {{متن قرآن\|يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَيَقُولُ هَاؤُمُ اقْرَءُوا كِتَابِيَهْ * وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيَهْ * وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ}}<ref>«در این روز پیش آورده می‌شوید، هیچ رازی از (رازهای) شما پوشیده نخواهد ماند * امّا آنکه کارنامه‌اش به دست راست وی داده شود می‌گوید: بگیرید کارنامه مرا بخوانید! * و اما آنکه کارنامه‌اش به دست چپ وی داده شود می‌گوید: کاش کارنامه‌ام به من داده نشده بود * و نمی‌دانستم که حسابم چیست » سوره حاقه، آیه ۱۸-۲۴. </ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۶۰.</ref>.		[[اهل دل]] امّا، [[برتر]] از این، بر آن رفته‌اند که برپاداشتن [[شعائر]] [[دین]]، بدان است که [[آدمی]] بتواند [[اعمال]]، [[اندیشه‌ها]] و حتّی نیّت‌های خود را در مقابل دیگران، و بلکه در مقابل [[حضرت]] [[مولی]] - جلَّ وعلا! - به نمایش گذارد؛ از این رو هرکس بتواند [[کارها]] و اندیشه‌های خود را در مقابل دیگران به نمایش درآورد، متّقی خوانده می‌شود. چه بر اساس برخی از [[آیات]]، [[قرآن کریم]] [[متّقیان]] را این‌گونه معرفی می‌کند، که اینان در [[قیامت]] [[اعمال]] خود را به نمایش می‌نهند؛ و در مقابل اینان، [[فاسقان]] در آن عرصه سر در پی آن دارند که [[اعمال]]، [[افکار]] و اقوال خود را پوشیده داشته، از مقابل دید و شنید دیگران دور کنند: {{متن قرآن\|يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَيَقُولُ هَاؤُمُ اقْرَءُوا كِتَابِيَهْ * وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيَهْ * وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ}}<ref>«در این روز پیش آورده می‌شوید، هیچ رازی از (رازهای) شما پوشیده نخواهد ماند * امّا آنکه کارنامه‌اش به دست راست وی داده شود می‌گوید: بگیرید کارنامه مرا بخوانید! * و اما آنکه کارنامه‌اش به دست چپ وی داده شود می‌گوید: کاش کارنامه‌ام به من داده نشده بود * و نمی‌دانستم که حسابم چیست » سوره حاقه، آیه ۱۸-۲۴. </ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۶۰.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ' به 'إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ * فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ * لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ'

2021-06-29T08:19:40Z

جایگزینی متن - 'إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ' به 'إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ * فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ * لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۴۹
خط ۱۰۶:		خط ۱۰۶:
	*اگر مراد از {{متن قرآن\|كِفْلَيْنِ}} را در این [[آیه شریفه]]، دو [[نور]] [[قرآن]] و [[ولایت]] دانسته، و نیز عبارت [[مبارک]] {{متن قرآن\|وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ}}<ref>«و در شما فروغی نهد که با آن راه بسپارید» سوره حدید، آیه ۲۸.</ref> را نیز عطف تفسیری دانستیم، معنای [[آیه]] از وضوح بیشتری برخوردار می‌شود؛ چه در این صورت در می‌یابیم که [[تقوی]] موجب رسیدن به این دو [[نور]] خواهد بود: [[نور]] [[قرآن]]، و [[نور]] [[ولایت]].		*اگر مراد از {{متن قرآن\|كِفْلَيْنِ}} را در این [[آیه شریفه]]، دو [[نور]] [[قرآن]] و [[ولایت]] دانسته، و نیز عبارت [[مبارک]] {{متن قرآن\|وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ}}<ref>«و در شما فروغی نهد که با آن راه بسپارید» سوره حدید، آیه ۲۸.</ref> را نیز عطف تفسیری دانستیم، معنای [[آیه]] از وضوح بیشتری برخوردار می‌شود؛ چه در این صورت در می‌یابیم که [[تقوی]] موجب رسیدن به این دو [[نور]] خواهد بود: [[نور]] [[قرآن]]، و [[نور]] [[ولایت]].
	*آری! هرکس به این دو [[نور]] دست یابد، نه تنها هیچ‌گاه به [[گمراهی]] و ظلالت دچار نخواهد شد، که دیگران را نیز به [[هدایت]] خواهد گرفت؛ چه سخن او که از قلبی [[نورانی]] برمی خیزد، بر [[جان]] [[مشتاقان]] خواهد نشست، و مایه [[هدایت]] آنان خواهد شد.		*آری! هرکس به این دو [[نور]] دست یابد، نه تنها هیچ‌گاه به [[گمراهی]] و ظلالت دچار نخواهد شد، که دیگران را نیز به [[هدایت]] خواهد گرفت؛ چه سخن او که از قلبی [[نورانی]] برمی خیزد، بر [[جان]] [[مشتاقان]] خواهد نشست، و مایه [[هدایت]] آنان خواهد شد.
	*نیز [[حضرت حق]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ}}<ref>که این قرآنی ارجمند است در نوشته‌ای فرو پوشیده که جز پاکان را به آن دسترس نیست؛ سوره واقعه، آیه ۷۷-۷۹.</ref>.		نیز [[حضرت حق]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ * لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ}}<ref>که این قرآنی ارجمند است در نوشته‌ای فرو پوشیده که جز پاکان را به آن دسترس نیست؛ سوره واقعه، آیه ۷۷-۷۹.</ref>.
	*این [[آیه]]، به خوبی نشان می‌دهد که [[قرآن کریم]]، کتابی است با حقیقتی فراتر از ظاهری که در [[اختیار]] عموم [[مردمان]] قرار دارد؛ آن [[حقیقت]] اما تنها به وسیله [[پاکان]] لمس و [[درک]] می‌گردد؛ و پر واضح است که "[[پاکان]]"، تقواپیشه‌گانی هستند که [[جان]] خویش را به تقوای ظاهر و قلبی آراسته‌اند.		*این [[آیه]]، به خوبی نشان می‌دهد که [[قرآن کریم]]، کتابی است با حقیقتی فراتر از ظاهری که در [[اختیار]] عموم [[مردمان]] قرار دارد؛ آن [[حقیقت]] اما تنها به وسیله [[پاکان]] لمس و [[درک]] می‌گردد؛ و پر واضح است که "[[پاکان]]"، تقواپیشه‌گانی هستند که [[جان]] خویش را به تقوای ظاهر و قلبی آراسته‌اند.
	*توضیح آنکه از خود [[قرآن کریم]] در می‌یابیم، که این [[کتاب مبین]] را مراتبی بی‌شمار است، که تمسّک به یکایک آن مراتب نه تنها برای [[انسان]] مفید، که لازم شمرده می‌شود. نخستین مرتبه تمسّک به آن، همان قرائت آن است. این مرتبه در آیاتی چند به اشاره گرفته شده است؛ در این شمار است [[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ عَلِمَ أَنْ سَيَكُونُ مِنْكُمْ مَرْضَى وَآخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِي الْأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَآخَرُونَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنْهُ}}<ref>«اکنون آنچه میسّر است از قرآن بخوانید! او معلوم داشت که برخی از شما بیمار خواهند بود و برخی دیگر در زمین، گام می‌زنند و (روزی خود را) از بخشش خداوند می‌جویند و گروهی دیگر در راه خداوند جنگ می‌کنند بنابراین آنچه میسّر است از آن (قرآن) بخوانید» سوره مزمل، آیه ۲۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۷۹.</ref>.		*توضیح آنکه از خود [[قرآن کریم]] در می‌یابیم، که این [[کتاب مبین]] را مراتبی بی‌شمار است، که تمسّک به یکایک آن مراتب نه تنها برای [[انسان]] مفید، که لازم شمرده می‌شود. نخستین مرتبه تمسّک به آن، همان قرائت آن است. این مرتبه در آیاتی چند به اشاره گرفته شده است؛ در این شمار است [[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ عَلِمَ أَنْ سَيَكُونُ مِنْكُمْ مَرْضَى وَآخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِي الْأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَآخَرُونَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنْهُ}}<ref>«اکنون آنچه میسّر است از قرآن بخوانید! او معلوم داشت که برخی از شما بیمار خواهند بود و برخی دیگر در زمین، گام می‌زنند و (روزی خود را) از بخشش خداوند می‌جویند و گروهی دیگر در راه خداوند جنگ می‌کنند بنابراین آنچه میسّر است از آن (قرآن) بخوانید» سوره مزمل، آیه ۲۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۷۹.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'عالم ملکوت' به 'عالم ملکوت'

2020-07-21T06:42:53Z

جایگزینی متن - 'عالم ملکوت' به 'عالم ملکوت'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱۵۹:		خط ۱۵۹:
	*از این رو، با توجّه به حضور صورت کامل [[قرآن کریم]] در [[جوامع بشری]]، و نیز استفاده اینان از [[تعالیم]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، آیا می‌توان [[بعثت]] [[پیامبری]] دیگر و فروفرستادن کتابی دیگر را فایده‌مند دانست؟؛ و آیا می‌توان پنداشت که [[خداوند]] [[حکیم]]، دست به کاری لغو و بیهوده بَرَد و با فرستادن [[پیامبری]] دیگر، به کاری که هیچ منفعتی بر آن متصوّر نیست بپردازد؟.		*از این رو، با توجّه به حضور صورت کامل [[قرآن کریم]] در [[جوامع بشری]]، و نیز استفاده اینان از [[تعالیم]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، آیا می‌توان [[بعثت]] [[پیامبری]] دیگر و فروفرستادن کتابی دیگر را فایده‌مند دانست؟؛ و آیا می‌توان پنداشت که [[خداوند]] [[حکیم]]، دست به کاری لغو و بیهوده بَرَد و با فرستادن [[پیامبری]] دیگر، به کاری که هیچ منفعتی بر آن متصوّر نیست بپردازد؟.
	*[[قرآن کریم]]، این مطلب را بارها به گونه‌های مختلف به اشاره گرفته است؛ نمونه را به دو [[آیه شریفه]] بنگرید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است» سوره آل عمران، آیه ۸۵.</ref>؛ {{متن قرآن\|لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ}}<ref>«در حال و آینده آن، باطل راه ندارد» سوره فصلت، آیه ۴۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۰.</ref>.		*[[قرآن کریم]]، این مطلب را بارها به گونه‌های مختلف به اشاره گرفته است؛ نمونه را به دو [[آیه شریفه]] بنگرید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است» سوره آل عمران، آیه ۸۵.</ref>؛ {{متن قرآن\|لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ}}<ref>«در حال و آینده آن، باطل راه ندارد» سوره فصلت، آیه ۴۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۰.</ref>.
	از سویی دیگر، اگر [[وحی]] را نه به معنای [[وحی تشریعی]] و ارسال [[پیامبر]] دانسته، آن را به معنای دریافت حقایق ~~عالم~~ [[ملکوت]] و وجود ارتباط و اتّصال میان [[حضرت حق]] و بندگانش دانستیم، در آن صورت، این گونه ارتباط که [[آدمی]] را از حضیض عالم مادّه به بالاترین مدارج ~~عالم~~ [[ملکوت]] مرتبط می‌سازد، هرگز قطع نشده؛ همان‌گونه که هرگز قطع نخواهد شد. این مطلب، در [[آیات]] بسیاری به تأکید گرفته شده، و [[روایات]] بسیاری - که می‌توان آنها را از نظر [[علمی]] "[[مستفیض]] / فراوان" خواند - نیز بر وجود آن دلالت می‌نماید. این چند [[آیه]] در شمار این‌گونه [[آیات]] است: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«و راه‌های خویش را به آنان که در (راه) ما بکوشند می‌نماییم و بی‌گمان خداوند با نیکوکاران است» سوره عنکبوت، آیه ۶۹.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا}}<ref>« اگر از خداوند پروا کنید در شما نیروی شناخت درستی از نادرستی می‌نهد» سوره انفال، آیه ۲۹.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ}}<ref>«فرشتگان بر آنان که گفتند: پروردگار ما خداوند است سپس پایداری کردند، فرود می‌آیند که نهراسید و اندوهناک نباشید و شما را به بهشتی که وعده می‌دادند مژده باد! * ما دوستان شما در این جهان و در جهان واپسینیم» سوره فصلت، آیه ۳۰-۳۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۱-۳۹۲.</ref>.		از سویی دیگر، اگر [[وحی]] را نه به معنای [[وحی تشریعی]] و ارسال [[پیامبر]] دانسته، آن را به معنای دریافت حقایق [[عالم ملکوت]] و وجود ارتباط و اتّصال میان [[حضرت حق]] و بندگانش دانستیم، در آن صورت، این گونه ارتباط که [[آدمی]] را از حضیض عالم مادّه به بالاترین مدارج [[عالم ملکوت]] مرتبط می‌سازد، هرگز قطع نشده؛ همان‌گونه که هرگز قطع نخواهد شد. این مطلب، در [[آیات]] بسیاری به تأکید گرفته شده، و [[روایات]] بسیاری - که می‌توان آنها را از نظر [[علمی]] "[[مستفیض]] / فراوان" خواند - نیز بر وجود آن دلالت می‌نماید. این چند [[آیه]] در شمار این‌گونه [[آیات]] است: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«و راه‌های خویش را به آنان که در (راه) ما بکوشند می‌نماییم و بی‌گمان خداوند با نیکوکاران است» سوره عنکبوت، آیه ۶۹.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا}}<ref>« اگر از خداوند پروا کنید در شما نیروی شناخت درستی از نادرستی می‌نهد» سوره انفال، آیه ۲۹.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ}}<ref>«فرشتگان بر آنان که گفتند: پروردگار ما خداوند است سپس پایداری کردند، فرود می‌آیند که نهراسید و اندوهناک نباشید و شما را به بهشتی که وعده می‌دادند مژده باد! * ما دوستان شما در این جهان و در جهان واپسینیم» سوره فصلت، آیه ۳۰-۳۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۱-۳۹۲.</ref>.
	*[[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[حدیثی]] نغز- که همین معنا از آن استفاده می‌شود- فرموده‌اند: "هرکس [[چهل]] روز برای [[خداوند متعال]] [[اخلاص]] ورزد، [[خداوند]] چشمه‌های [[حکمت]] را از [[قلب]] او به زبانش جاری می‌سازد"<ref>{{متن حدیث\|مَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ أَرْبَعِينَ يَوْماً فَجَّرَ اللَّهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِهِ}}؛ بحار الأنوار، ج۶۷، ص۲۴۹. </ref>.		*[[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[حدیثی]] نغز- که همین معنا از آن استفاده می‌شود- فرموده‌اند: "هرکس [[چهل]] روز برای [[خداوند متعال]] [[اخلاص]] ورزد، [[خداوند]] چشمه‌های [[حکمت]] را از [[قلب]] او به زبانش جاری می‌سازد"<ref>{{متن حدیث\|مَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ أَرْبَعِينَ يَوْماً فَجَّرَ اللَّهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِهِ}}؛ بحار الأنوار، ج۶۷، ص۲۴۹. </ref>.
	*و [[امام صادق]]{{ع}} نیز می‌فرمایند: "چون [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به [[معراج]] برده شدند، سؤال نمودند: پروردگارا! حال [[مؤمن]] نزد تو چگونه است؟ [[حضرت حق]] فرمود:... [[بنده]] من با هیچ امری به من نزدیک نمی‌شود که نزد من [[دوست]] داشتنی‌تر از [[واجبات]] باشد؛ پس از آن، [[بنده]] با مستحبّات به من نزدیک می‌شود، تا آنگاه که من او را [[دوست]] خواهم داشت؛ در این حال من [[شنوایی]] او خواهم بود که بدان می‌شنود، و [[بینایی]] او که به آن می‌بیند، و گویایی او که به آن سخن می‌کند، و [[توانایی]] او که بدان انجام می‌دهد. این [[بنده]] اگر مرا بخواند اجابتش می‌کنم، و اگر درخواستی کند برآورده‌اش می‌سازم" <ref>{{متن حدیث\| لَمَّا أُسْرِيَ بِالنَّبِيِّ{{صل}} قَالَ يَا رَبِّ مَا حَالُ الْمُؤْمِنِ عِنْدَكَ؟ قَالَ: ... وَ مَا يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِي بِشَيْ‌ءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ وَ إِنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّى أُحِبَّهُ فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ إِذاً سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ وَ لِسَانَهُ الَّذِي يَنْطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا إِنْ دَعَانِي أَجَبْتُهُ وَ إِنْ سَأَلَنِي أَعْطَيْتُهُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۳۵۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۲.</ref>.		*و [[امام صادق]]{{ع}} نیز می‌فرمایند: "چون [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به [[معراج]] برده شدند، سؤال نمودند: پروردگارا! حال [[مؤمن]] نزد تو چگونه است؟ [[حضرت حق]] فرمود:... [[بنده]] من با هیچ امری به من نزدیک نمی‌شود که نزد من [[دوست]] داشتنی‌تر از [[واجبات]] باشد؛ پس از آن، [[بنده]] با مستحبّات به من نزدیک می‌شود، تا آنگاه که من او را [[دوست]] خواهم داشت؛ در این حال من [[شنوایی]] او خواهم بود که بدان می‌شنود، و [[بینایی]] او که به آن می‌بیند، و گویایی او که به آن سخن می‌کند، و [[توانایی]] او که بدان انجام می‌دهد. این [[بنده]] اگر مرا بخواند اجابتش می‌کنم، و اگر درخواستی کند برآورده‌اش می‌سازم" <ref>{{متن حدیث\| لَمَّا أُسْرِيَ بِالنَّبِيِّ{{صل}} قَالَ يَا رَبِّ مَا حَالُ الْمُؤْمِنِ عِنْدَكَ؟ قَالَ: ... وَ مَا يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِي بِشَيْ‌ءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ وَ إِنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّى أُحِبَّهُ فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ إِذاً سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ وَ لِسَانَهُ الَّذِي يَنْطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا إِنْ دَعَانِي أَجَبْتُهُ وَ إِنْ سَأَلَنِي أَعْطَيْتُهُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۳۵۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۲.</ref>.

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== *تقوی برترین راه برای وصول به حضرت حق است. دانشمندان این عل...» ایجاد کرد

2020-07-12T08:16:17Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== *تقوی برترین راه برای وصول به حضرت حق است. دانشمندان این عل...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱۵۹:		خط ۱۵۹:
	*از این رو، با توجّه به حضور صورت کامل [[قرآن کریم]] در [[جوامع بشری]]، و نیز استفاده اینان از [[تعالیم]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، آیا می‌توان [[بعثت]] [[پیامبری]] دیگر و فروفرستادن کتابی دیگر را فایده‌مند دانست؟؛ و آیا می‌توان پنداشت که [[خداوند]] [[حکیم]]، دست به کاری لغو و بیهوده بَرَد و با فرستادن [[پیامبری]] دیگر، به کاری که هیچ منفعتی بر آن متصوّر نیست بپردازد؟.		*از این رو، با توجّه به حضور صورت کامل [[قرآن کریم]] در [[جوامع بشری]]، و نیز استفاده اینان از [[تعالیم]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، آیا می‌توان [[بعثت]] [[پیامبری]] دیگر و فروفرستادن کتابی دیگر را فایده‌مند دانست؟؛ و آیا می‌توان پنداشت که [[خداوند]] [[حکیم]]، دست به کاری لغو و بیهوده بَرَد و با فرستادن [[پیامبری]] دیگر، به کاری که هیچ منفعتی بر آن متصوّر نیست بپردازد؟.
	*[[قرآن کریم]]، این مطلب را بارها به گونه‌های مختلف به اشاره گرفته است؛ نمونه را به دو [[آیه شریفه]] بنگرید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است» سوره آل عمران، آیه ۸۵.</ref>؛ {{متن قرآن\|لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ}}<ref>«در حال و آینده آن، باطل راه ندارد» سوره فصلت، آیه ۴۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۰.</ref>.		*[[قرآن کریم]]، این مطلب را بارها به گونه‌های مختلف به اشاره گرفته است؛ نمونه را به دو [[آیه شریفه]] بنگرید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است» سوره آل عمران، آیه ۸۵.</ref>؛ {{متن قرآن\|لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ}}<ref>«در حال و آینده آن، باطل راه ندارد» سوره فصلت، آیه ۴۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۰.</ref>.
	از سویی دیگر، اگر [[وحی]] را نه به معنای [[وحی تشریعی]] و ارسال [[پیامبر]] دانسته، آن را به معنای دریافت حقایق ~~عالم~~ [[ملکوت]] و وجود ارتباط و اتّصال میان [[حضرت حق]] و بندگانش دانستیم، در آن صورت، این گونه ارتباط که [[آدمی]] را از حضیض عالم مادّه به بالاترین مدارج ~~عالم~~ [[ملکوت]] مرتبط می‌سازد، هرگز قطع نشده؛ همان‌گونه که هرگز قطع نخواهد شد. این مطلب، در [[آیات]] بسیاری به تأکید گرفته شده، و [[روایات]] بسیاری - که می‌توان آنها را از نظر [[علمی]] "[[مستفیض]] / فراوان" خواند - نیز بر وجود آن دلالت می‌نماید. این چند [[آیه]] در شمار این‌گونه [[آیات]] است: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«و راه‌های خویش را به آنان که در (راه) ما بکوشند می‌نماییم و بی‌گمان خداوند با نیکوکاران است» سوره عنکبوت، آیه ۶۹.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا}}<ref>« اگر از خداوند پروا کنید در شما نیروی شناخت درستی از نادرستی می‌نهد» سوره انفال، آیه ۲۹.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ}}<ref>«فرشتگان بر آنان که گفتند: پروردگار ما خداوند است سپس پایداری کردند، فرود می‌آیند که نهراسید و اندوهناک نباشید و شما را به بهشتی که وعده می‌دادند مژده باد! * ما دوستان شما در این جهان و در جهان واپسینیم» سوره فصلت، آیه ۳۰-۳۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۱-۳۹۲.</ref>.		از سویی دیگر، اگر [[وحی]] را نه به معنای [[وحی تشریعی]] و ارسال [[پیامبر]] دانسته، آن را به معنای دریافت حقایق [[عالم ملکوت]] و وجود ارتباط و اتّصال میان [[حضرت حق]] و بندگانش دانستیم، در آن صورت، این گونه ارتباط که [[آدمی]] را از حضیض عالم مادّه به بالاترین مدارج [[عالم ملکوت]] مرتبط می‌سازد، هرگز قطع نشده؛ همان‌گونه که هرگز قطع نخواهد شد. این مطلب، در [[آیات]] بسیاری به تأکید گرفته شده، و [[روایات]] بسیاری - که می‌توان آنها را از نظر [[علمی]] "[[مستفیض]] / فراوان" خواند - نیز بر وجود آن دلالت می‌نماید. این چند [[آیه]] در شمار این‌گونه [[آیات]] است: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«و راه‌های خویش را به آنان که در (راه) ما بکوشند می‌نماییم و بی‌گمان خداوند با نیکوکاران است» سوره عنکبوت، آیه ۶۹.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا}}<ref>« اگر از خداوند پروا کنید در شما نیروی شناخت درستی از نادرستی می‌نهد» سوره انفال، آیه ۲۹.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ}}<ref>«فرشتگان بر آنان که گفتند: پروردگار ما خداوند است سپس پایداری کردند، فرود می‌آیند که نهراسید و اندوهناک نباشید و شما را به بهشتی که وعده می‌دادند مژده باد! * ما دوستان شما در این جهان و در جهان واپسینیم» سوره فصلت، آیه ۳۰-۳۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۱-۳۹۲.</ref>.
	*[[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[حدیثی]] نغز- که همین معنا از آن استفاده می‌شود- فرموده‌اند: "هرکس [[چهل]] روز برای [[خداوند متعال]] [[اخلاص]] ورزد، [[خداوند]] چشمه‌های [[حکمت]] را از [[قلب]] او به زبانش جاری می‌سازد"<ref>{{متن حدیث\|مَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ أَرْبَعِينَ يَوْماً فَجَّرَ اللَّهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِهِ}}؛ بحار الأنوار، ج۶۷، ص۲۴۹. </ref>.		*[[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[حدیثی]] نغز- که همین معنا از آن استفاده می‌شود- فرموده‌اند: "هرکس [[چهل]] روز برای [[خداوند متعال]] [[اخلاص]] ورزد، [[خداوند]] چشمه‌های [[حکمت]] را از [[قلب]] او به زبانش جاری می‌سازد"<ref>{{متن حدیث\|مَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ أَرْبَعِينَ يَوْماً فَجَّرَ اللَّهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِهِ}}؛ بحار الأنوار، ج۶۷، ص۲۴۹. </ref>.
	*و [[امام صادق]]{{ع}} نیز می‌فرمایند: "چون [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به [[معراج]] برده شدند، سؤال نمودند: پروردگارا! حال [[مؤمن]] نزد تو چگونه است؟ [[حضرت حق]] فرمود:... [[بنده]] من با هیچ امری به من نزدیک نمی‌شود که نزد من [[دوست]] داشتنی‌تر از [[واجبات]] باشد؛ پس از آن، [[بنده]] با مستحبّات به من نزدیک می‌شود، تا آنگاه که من او را [[دوست]] خواهم داشت؛ در این حال من [[شنوایی]] او خواهم بود که بدان می‌شنود، و [[بینایی]] او که به آن می‌بیند، و گویایی او که به آن سخن می‌کند، و [[توانایی]] او که بدان انجام می‌دهد. این [[بنده]] اگر مرا بخواند اجابتش می‌کنم، و اگر درخواستی کند برآورده‌اش می‌سازم" <ref>{{متن حدیث\| لَمَّا أُسْرِيَ بِالنَّبِيِّ{{صل}} قَالَ يَا رَبِّ مَا حَالُ الْمُؤْمِنِ عِنْدَكَ؟ قَالَ: ... وَ مَا يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِي بِشَيْ‌ءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ وَ إِنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّى أُحِبَّهُ فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ إِذاً سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ وَ لِسَانَهُ الَّذِي يَنْطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا إِنْ دَعَانِي أَجَبْتُهُ وَ إِنْ سَأَلَنِي أَعْطَيْتُهُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۳۵۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۲.</ref>.		*و [[امام صادق]]{{ع}} نیز می‌فرمایند: "چون [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به [[معراج]] برده شدند، سؤال نمودند: پروردگارا! حال [[مؤمن]] نزد تو چگونه است؟ [[حضرت حق]] فرمود:... [[بنده]] من با هیچ امری به من نزدیک نمی‌شود که نزد من [[دوست]] داشتنی‌تر از [[واجبات]] باشد؛ پس از آن، [[بنده]] با مستحبّات به من نزدیک می‌شود، تا آنگاه که من او را [[دوست]] خواهم داشت؛ در این حال من [[شنوایی]] او خواهم بود که بدان می‌شنود، و [[بینایی]] او که به آن می‌بیند، و گویایی او که به آن سخن می‌کند، و [[توانایی]] او که بدان انجام می‌دهد. این [[بنده]] اگر مرا بخواند اجابتش می‌کنم، و اگر درخواستی کند برآورده‌اش می‌سازم" <ref>{{متن حدیث\| لَمَّا أُسْرِيَ بِالنَّبِيِّ{{صل}} قَالَ يَا رَبِّ مَا حَالُ الْمُؤْمِنِ عِنْدَكَ؟ قَالَ: ... وَ مَا يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِي بِشَيْ‌ءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ وَ إِنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّى أُحِبَّهُ فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ إِذاً سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ وَ لِسَانَهُ الَّذِي يَنْطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا إِنْ دَعَانِي أَجَبْتُهُ وَ إِنْ سَأَلَنِي أَعْطَيْتُهُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۳۵۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۹۲.</ref>.