بحث:توبه در اخلاق اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - '-،' به '-'

2022-11-24T12:19:47Z

جایگزینی متن - '-،' به '-'

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'باقی' به 'باقی'

2020-12-24T05:40:50Z

جایگزینی متن - 'باقی' به 'باقی'

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'کف' به 'کف'

2020-11-28T07:15:21Z

جایگزینی متن - 'کف' به 'کف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۸۹:		خط ۸۹:
	===نکته هشتم ===		===نکته هشتم ===
	*از [[قرآن کریم]]، چنین استفاده می‌‌شود که شرط پذیرش [[توبه]]، [[توسّل]] به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[اهل بیت]] [[پاک]] ایشان{{عم}} است؛ همان‌گونه که [[قرآن کریم]] به‌وضوح دلالت می‌‌نماید، که پذیرش هرگونه دعاء، متوقّف بر همین [[توسّل]] می‌‌باشد. آری! بدون [[توسل]] نه دعایی به [[اجابت]] می‌‌رسد، و نه توبه‌ای پذیرفته می‌‌شود. سِرّ این مطلب نیز در آن است که [[حضرت حق]]، تمامی امور را بر اساس مجاری و [[علل]] خود به انجام می‌‌رساند؛ و در این زمینه نیز [[توسّل]] را وسیله و سبب پذیرش [[توبه]] و دعاء قرار داده است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و به سوی او راه جویید» سوره مائده، آیه ۳۵.</ref>.		*از [[قرآن کریم]]، چنین استفاده می‌‌شود که شرط پذیرش [[توبه]]، [[توسّل]] به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[اهل بیت]] [[پاک]] ایشان{{عم}} است؛ همان‌گونه که [[قرآن کریم]] به‌وضوح دلالت می‌‌نماید، که پذیرش هرگونه دعاء، متوقّف بر همین [[توسّل]] می‌‌باشد. آری! بدون [[توسل]] نه دعایی به [[اجابت]] می‌‌رسد، و نه توبه‌ای پذیرفته می‌‌شود. سِرّ این مطلب نیز در آن است که [[حضرت حق]]، تمامی امور را بر اساس مجاری و [[علل]] خود به انجام می‌‌رساند؛ و در این زمینه نیز [[توسّل]] را وسیله و سبب پذیرش [[توبه]] و دعاء قرار داده است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و به سوی او راه جویید» سوره مائده، آیه ۳۵.</ref>.
	*هان ای [[توبه]] کنند‌گان و ای [[بیچارگان]] وای آنانی که به [[حضرت حق]] محتاجید! برشما [[باد]] که [[توسل به اهل بیت]]{{عم}} را از [[کف]] ننهید، چه [[غفلت]] از این [[فیض]] بزرگ ناامّیدی و [[تهی‌دستی]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] را از پی خواهد داشت؛ از این رو نمی‌توان تصوّر نمود که کسی بدون چنگ انداختن به دامن [[اهل بیت]]{{عم}} -که در [[زبان قرآن]] و [[حدیث]]، از آن به نام [[شفاعت]] یاد شده است-، به سعادتی [[دنیوی]] و یا [[اخروی]] دست یابد. خدایا تو را به [[عظمت]] آنان قسم می‌‌دهیم، که [[شفاعت]] آنان را برای رسیدن به مراتب والای [[معنوی]] نصیب ما فرمای!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۲۴.</ref>.		*هان ای [[توبه]] کنند‌گان و ای [[بیچارگان]] وای آنانی که به [[حضرت حق]] محتاجید! برشما [[باد]] که [[توسل به اهل بیت]]{{عم}} را از کف ننهید، چه [[غفلت]] از این [[فیض]] بزرگ ناامّیدی و [[تهی‌دستی]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] را از پی خواهد داشت؛ از این رو نمی‌توان تصوّر نمود که کسی بدون چنگ انداختن به دامن [[اهل بیت]]{{عم}} -که در [[زبان قرآن]] و [[حدیث]]، از آن به نام [[شفاعت]] یاد شده است-، به سعادتی [[دنیوی]] و یا [[اخروی]] دست یابد. خدایا تو را به [[عظمت]] آنان قسم می‌‌دهیم، که [[شفاعت]] آنان را برای رسیدن به مراتب والای [[معنوی]] نصیب ما فرمای!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۲۴.</ref>.
	===نکته نهم ===		===نکته نهم ===
	*پیش از این، به تفصیل درباره چگونگی پیراستن [[جان]] از [[رذائل]] و آراستن آن به [[فضائل]]، سخن داشتیم. بر اساس آن سخن، چگونگی [[توبه]] و تحصیل آن نیز [[آشکار]] شد. با این حال از آنجا که [[فضیلت]] [[توبه]] سخت ارجمند است و پرقدر، می‌‌توان تکرار مختصری از آنچه [[گذشت]] را صحیح دانست، و توضیحی کوتاه پیرامون آن عرضه کرد. از این رو، در اینجا مطالبی چند را این‌گونه اضافه می‌کنیم:		*پیش از این، به تفصیل درباره چگونگی پیراستن [[جان]] از [[رذائل]] و آراستن آن به [[فضائل]]، سخن داشتیم. بر اساس آن سخن، چگونگی [[توبه]] و تحصیل آن نیز [[آشکار]] شد. با این حال از آنجا که [[فضیلت]] [[توبه]] سخت ارجمند است و پرقدر، می‌‌توان تکرار مختصری از آنچه [[گذشت]] را صحیح دانست، و توضیحی کوتاه پیرامون آن عرضه کرد. از این رو، در اینجا مطالبی چند را این‌گونه اضافه می‌کنیم:

Wasity: جایگزینی متن - ' ]]' به ' [['

2020-07-06T19:16:59Z

جایگزینی متن - ' ]]' به ' [['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۲۲:۴۶
خط ۷۹:		خط ۷۹:
	===نکته ششم ===		===نکته ششم ===
	*[[توفیق]] برای انجام [[توبه]]، نعمتی است؛ و پذیرش [[توبه]]، نعمتی دیگر. امّا در این میان، [[نعمت]] بسیار بزرگ [[حضرت حق]] آن است که تمامی نیکی‌های [[دنیا]] و [[آخرت]] را مترتّب بر [[توبه]] ساخته، تائبان را از آن بهره‌مند داشته است.		*[[توفیق]] برای انجام [[توبه]]، نعمتی است؛ و پذیرش [[توبه]]، نعمتی دیگر. امّا در این میان، [[نعمت]] بسیار بزرگ [[حضرت حق]] آن است که تمامی نیکی‌های [[دنیا]] و [[آخرت]] را مترتّب بر [[توبه]] ساخته، تائبان را از آن بهره‌مند داشته است.
	*گویا در تمامی حوزه [[اسلام]]، چیزی را [[برتر]] از [[توبه]] ندانسته‌اند. اگر [[توبه]] هیچ ثمره‌ای جز از [[پاکی]] [[قلب]] توبه‌کننده نداشت، باز [[شایسته]] بود که [[آدمی]] به آن دست یازیده، آنگاه رو به سوی منازل [[برتری]] - همچون تخلیه [[دل]] از [[صفات ]][[رذیلت]] -، و آنگاه آرایش آن به [[فضائل]] بنماید. از این رو است که [[توبه]] از نظر ثمره و [[منافع]]، [[برترین]] [[اعمال]] شمرده شده است؛ [[خداوند]] خود در این دو [[آیه]] به این مطلب تصریح فرموده است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه کاران و شست‌وشوکنندگان را دوست دارد» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۲۱.</ref>.		*گویا در تمامی حوزه [[اسلام]]، چیزی را [[برتر]] از [[توبه]] ندانسته‌اند. اگر [[توبه]] هیچ ثمره‌ای جز از [[پاکی]] [[قلب]] توبه‌کننده نداشت، باز [[شایسته]] بود که [[آدمی]] به آن دست یازیده، آنگاه رو به سوی منازل [[برتری]] - همچون تخلیه [[دل]] از [[صفات]] [[رذیلت]] -، و آنگاه آرایش آن به [[فضائل]] بنماید. از این رو است که [[توبه]] از نظر ثمره و [[منافع]]، [[برترین]] [[اعمال]] شمرده شده است؛ [[خداوند]] خود در این دو [[آیه]] به این مطلب تصریح فرموده است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه کاران و شست‌وشوکنندگان را دوست دارد» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>؛ {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۲۱.</ref>.
	===نکته هفتم===		===نکته هفتم===
	در روایتی -که در کافی [[شریف]] وارد شده است-، این‌گونه می‌‌خوانیم: "[[خداوند متعال]] به [[توبه]] کنندگان سه صفت بخشیده است، که اگر یکی از آن سه را به تمامی اهل [[آسمان]] و [[زمین]] می‌‌بخشید، به‌واسطه آن [[نجات]] می‌‌یافتند: نخست آن سخن [[حضرت حق]] که: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه کاران و شست‌وشوکنندگان را دوست» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>، و دوّم آن سخن [[حضرت حق]] که: {{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«کسانی که عرش خداوند را برمی‌دارند و پیرامونیان آن، با سپاس پروردگارشان را به پاکی می‌ستایند و بدو ایمان می‌آورند و برای مؤمنان آمرزش می‌خواهند که: پروردگارا! بخشایش و دانش تو همه چیز را فراگیر است پس، آنان را که توبه آورده و از راه تو پیروی کرده‌اند بیا * پروردگارا! و آنان و شایستگان از پدران و همسران و فرزندانشان را در آن بهشت‌های جاودان که به آنان وعده فرموده‌ای درآور که بی‌گمان این تویی که پیروزمند فرزانه‌ای» سوره غافر، آیه ۷-۸.</ref> و سوّم آن سخن او - جلَّ وعلا!- که: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند و خداوند آمرزنده بخشاینده است» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref><ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَعْطَى التَّائِبِينَ ثَلَاثَ خِصَالٍ لَوْ أَعْطَى خَصْلَةً مِنْهَا جَمِيعَ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ لَنَجَوْا بِهَا قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ فَمَنْ أَحَبَّهُ اللَّهُ لَمْ يُعَذِّبْهُ وَ قَوْلُهُ الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ وَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۴۳۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۲۱-۳۲۲.</ref>.		در روایتی -که در کافی [[شریف]] وارد شده است-، این‌گونه می‌‌خوانیم: "[[خداوند متعال]] به [[توبه]] کنندگان سه صفت بخشیده است، که اگر یکی از آن سه را به تمامی اهل [[آسمان]] و [[زمین]] می‌‌بخشید، به‌واسطه آن [[نجات]] می‌‌یافتند: نخست آن سخن [[حضرت حق]] که: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه کاران و شست‌وشوکنندگان را دوست» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>، و دوّم آن سخن [[حضرت حق]] که: {{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«کسانی که عرش خداوند را برمی‌دارند و پیرامونیان آن، با سپاس پروردگارشان را به پاکی می‌ستایند و بدو ایمان می‌آورند و برای مؤمنان آمرزش می‌خواهند که: پروردگارا! بخشایش و دانش تو همه چیز را فراگیر است پس، آنان را که توبه آورده و از راه تو پیروی کرده‌اند بیا * پروردگارا! و آنان و شایستگان از پدران و همسران و فرزندانشان را در آن بهشت‌های جاودان که به آنان وعده فرموده‌ای درآور که بی‌گمان این تویی که پیروزمند فرزانه‌ای» سوره غافر، آیه ۷-۸.</ref> و سوّم آن سخن او - جلَّ وعلا!- که: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند و خداوند آمرزنده بخشاینده است» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref><ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَعْطَى التَّائِبِينَ ثَلَاثَ خِصَالٍ لَوْ أَعْطَى خَصْلَةً مِنْهَا جَمِيعَ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ لَنَجَوْا بِهَا قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ فَمَنْ أَحَبَّهُ اللَّهُ لَمْ يُعَذِّبْهُ وَ قَوْلُهُ الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ وَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۴۳۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۲۱-۳۲۲.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'غضب الهی' به 'غضب الهی'

2020-06-15T11:02:39Z

جایگزینی متن - 'غضب الهی' به 'غضب الهی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۳۲
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	*در این [[آیه شریفه]]، [[قرآن کریم]] به‌خاطر رأفتی که نسبت به [[گناهکاران]] دارد، تذکّر می‌‌دهد که [[توبه]]، تنها مخصوص گروه اوّل است؛ و آنان که دانسته دست در [[گناه]] می‌‌برند، از توبه‌ای پذیرفته شده برخوردار نخواهند بود: {{متن قرآن\|إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ}}<ref>«(پذیرش) توبه بر خداوند تنها برای آنان است که از نادانی کار زشتی انجام می‌دهند» سوره نساء، آیه ۱۷.</ref>.		*در این [[آیه شریفه]]، [[قرآن کریم]] به‌خاطر رأفتی که نسبت به [[گناهکاران]] دارد، تذکّر می‌‌دهد که [[توبه]]، تنها مخصوص گروه اوّل است؛ و آنان که دانسته دست در [[گناه]] می‌‌برند، از توبه‌ای پذیرفته شده برخوردار نخواهند بود: {{متن قرآن\|إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ}}<ref>«(پذیرش) توبه بر خداوند تنها برای آنان است که از نادانی کار زشتی انجام می‌دهند» سوره نساء، آیه ۱۷.</ref>.
	*این [[آیه]] و موارد مشابه بسیار آن، لجبازان کینه‌توز را هشدار می‌‌دهد، که آنان نه [[توبه]] می‌‌کنند، و نه [[توبه]] آنان پذیرفته می‌‌شود. [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ}}<ref>«سپس زود توبه می‌کنند» سوره نساء، آیه ۱۷.</ref> نیز لطفی دیگر است، که [[بندگان]] را از خطر تسویف / به [[آینده]] وانهادن، [[آگاه]] می‌‌سازد؛ چه تأخیر در [[توبه]] و نپرداختن به آن، [[گناه]] را اندک اندک از ذهن [[آدمی]] [[پاک]] کرده آن را به [[فراموشی]] می‌‌سپارد. در این حال، [[قلب]] سیاه شده [[آدمی]] دیگر هرگز روی [[رستگاری]] را نخواهد دید. این [[کتاب آسمانی]] با به‌کاربردن کلمه ویل / وای بر آنان -که تنها در مواردی محدود به‌کار می‌‌رود-، نشان می‌‌دهد که اینان از چه [[آینده]] خوفناک و خطرآمیزی برخوردارند: {{متن قرآن\|فَوَيْلٌ لِلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ}}<ref>«بنابراین وای بر سخت‌دلان در یاد خداوند!» سوره زمر، آیه ۲۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۰۹.</ref>.		*این [[آیه]] و موارد مشابه بسیار آن، لجبازان کینه‌توز را هشدار می‌‌دهد، که آنان نه [[توبه]] می‌‌کنند، و نه [[توبه]] آنان پذیرفته می‌‌شود. [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ}}<ref>«سپس زود توبه می‌کنند» سوره نساء، آیه ۱۷.</ref> نیز لطفی دیگر است، که [[بندگان]] را از خطر تسویف / به [[آینده]] وانهادن، [[آگاه]] می‌‌سازد؛ چه تأخیر در [[توبه]] و نپرداختن به آن، [[گناه]] را اندک اندک از ذهن [[آدمی]] [[پاک]] کرده آن را به [[فراموشی]] می‌‌سپارد. در این حال، [[قلب]] سیاه شده [[آدمی]] دیگر هرگز روی [[رستگاری]] را نخواهد دید. این [[کتاب آسمانی]] با به‌کاربردن کلمه ویل / وای بر آنان -که تنها در مواردی محدود به‌کار می‌‌رود-، نشان می‌‌دهد که اینان از چه [[آینده]] خوفناک و خطرآمیزی برخوردارند: {{متن قرآن\|فَوَيْلٌ لِلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ}}<ref>«بنابراین وای بر سخت‌دلان در یاد خداوند!» سوره زمر، آیه ۲۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۰۹.</ref>.
	*[[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ حَتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَلَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ}}<ref>«و توبه آن کسان که کارهای زشت می‌کنند تا هنگامی که مرگ هر یک از ایشان فرا رسد، می‌گوید: اکنون توبه کردم و نیز توبه آنان که در کفر می‌میرند پذیرفته نیست» سوره نساء، آیه ۱۸.</ref>، هم لطفی دیگر است، که به گونه‌ای دیگر [[آدمیان]] را از فروافتادن در دریای بی‌انتهای [[غضب~~]] [[~~الهی]] باز می‌‌دارد؛ چه [[آدمی]] چون [[عذاب‌های دنیوی]] و یا اُخروی را مشاهده کند، از گذشته خود اظهار [[پشیمانی]] خواهد کرد. این [[پشیمانی]] امّا [[توبه]] نخواهد بود، چه تنها ناراحتی‌ای است که از مشاهده [[عاقبت]] خود پیدا کرده است.		*[[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ حَتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَلَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ}}<ref>«و توبه آن کسان که کارهای زشت می‌کنند تا هنگامی که مرگ هر یک از ایشان فرا رسد، می‌گوید: اکنون توبه کردم و نیز توبه آنان که در کفر می‌میرند پذیرفته نیست» سوره نساء، آیه ۱۸.</ref>، هم لطفی دیگر است، که به گونه‌ای دیگر [[آدمیان]] را از فروافتادن در دریای بی‌انتهای [[غضب الهی]] باز می‌‌دارد؛ چه [[آدمی]] چون [[عذاب‌های دنیوی]] و یا اُخروی را مشاهده کند، از گذشته خود اظهار [[پشیمانی]] خواهد کرد. این [[پشیمانی]] امّا [[توبه]] نخواهد بود، چه تنها ناراحتی‌ای است که از مشاهده [[عاقبت]] خود پیدا کرده است.
	*این [[آیه شریفه]] نیز، همین مطلب را به وضوح نشان می‌‌دهد: {{متن قرآن\|وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ}}<ref>«و چون عذاب را بنگرند پشیمانی خویش را پنهان می‌دارند» سوره سبأ، آیه ۵۴.</ref>.		*این [[آیه شریفه]] نیز، همین مطلب را به وضوح نشان می‌‌دهد: {{متن قرآن\|وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ}}<ref>«و چون عذاب را بنگرند پشیمانی خویش را پنهان می‌دارند» سوره سبأ، آیه ۵۴.</ref>.
	این [[پشیمانی]] امّا، نه [[ندامت]] صادقانه، که ندامتی دروغین است؛ چه اینان اگر فرصتی یابند باز به همان [[گناهان]] رو می‌‌کنند؛ امّا چون از سویی [[فرصت]] خود را پایان یافته می‌‌یابند، و از سویی دیگر سزای عمل خود را در مقابل خود می‌‌یابند، پشیمان شده از جزای خود هراسناک می‌‌باشند. به این [[آیات]] [[مبارک]] بنگرید: {{متن قرآن\|حَتَّى إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا}}<ref>«هنگامی که مرگ هر یک از آنان فرا رسد می‌گوید: پروردگارا! مرا باز گردانید! * شاید من در آنچه وا نهاده‌ام، (بتوانم) کاری نیکو انجام دهم؛ هرگز! این سخنی است که او گوینده آن است» سوره مؤمنون، آیه ۹۹-۱۰۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَوْ رُدُّوا لَعَادُوا لِمَا نُهُوا عَنْهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ}}<ref>«و اگر بازگردانده شوند به همان چیزهایی که از آن نهی شده بودند باز می‌گردند و بی‌گمان آنان دروغ پردازند» سوره انعام، آیه ۲۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱۰.</ref>.		این [[پشیمانی]] امّا، نه [[ندامت]] صادقانه، که ندامتی دروغین است؛ چه اینان اگر فرصتی یابند باز به همان [[گناهان]] رو می‌‌کنند؛ امّا چون از سویی [[فرصت]] خود را پایان یافته می‌‌یابند، و از سویی دیگر سزای عمل خود را در مقابل خود می‌‌یابند، پشیمان شده از جزای خود هراسناک می‌‌باشند. به این [[آیات]] [[مبارک]] بنگرید: {{متن قرآن\|حَتَّى إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا}}<ref>«هنگامی که مرگ هر یک از آنان فرا رسد می‌گوید: پروردگارا! مرا باز گردانید! * شاید من در آنچه وا نهاده‌ام، (بتوانم) کاری نیکو انجام دهم؛ هرگز! این سخنی است که او گوینده آن است» سوره مؤمنون، آیه ۹۹-۱۰۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَوْ رُدُّوا لَعَادُوا لِمَا نُهُوا عَنْهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ}}<ref>«و اگر بازگردانده شوند به همان چیزهایی که از آن نهی شده بودند باز می‌گردند و بی‌گمان آنان دروغ پردازند» سوره انعام، آیه ۲۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱۰.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'لطیف' به 'لطیف'

2020-06-09T18:10:42Z

جایگزینی متن - 'لطیف' به 'لطیف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۲۱:۴۰
خط ۷۴:		خط ۷۴:

	===نکته پنجم===		===نکته پنجم===
	*استاد ما [[علامه طباطبائی]]، در تفسر [[شریف]] "[[المیزان]]" به دفعات از نکته‌ای [[لطیف]]- که آن را از [[قرآن کریم]] استفاده فرموده بود-، سخن رانده است. آن نکته این است که [[توبه]] [[آدمی]]، در میان دو [[توبه]] از [[حضرت حق]] قرار دارد؛ چه [[خداوند متعال]] نخست به سوی بنده‌اش باز می‌‌گردد و او را [[آگاهی]] بخشیده منقلب می‌‌سازد تا [[توفیق]] [[توبه]] را پیدا کند، آنگاه چون [[بنده]] [[توبه]] کرد [[توبه]] او را پذیرفته به بارگاه خویش راهش می‌‌دهد.		*استاد ما [[علامه طباطبائی]]، در تفسر [[شریف]] "[[المیزان]]" به دفعات از نکته‌ای لطیف- که آن را از [[قرآن کریم]] استفاده فرموده بود-، سخن رانده است. آن نکته این است که [[توبه]] [[آدمی]]، در میان دو [[توبه]] از [[حضرت حق]] قرار دارد؛ چه [[خداوند متعال]] نخست به سوی بنده‌اش باز می‌‌گردد و او را [[آگاهی]] بخشیده منقلب می‌‌سازد تا [[توفیق]] [[توبه]] را پیدا کند، آنگاه چون [[بنده]] [[توبه]] کرد [[توبه]] او را پذیرفته به بارگاه خویش راهش می‌‌دهد.
	*از این رو هر بازگشتی از جانب [[بنده]]، دو بازگشت از [[حضرت حق]] را به همراه دارد؛ بازگشتی پیشین، و بازگشتی پسین. در این [[آیه شریفه]]، به این نکته [[لطیف]] این‌گونه اشاره شده است: {{متن قرآن\|ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>« آنگاه (خداوند) بر ایشان بخشایش آورد تا توبه کنند که خداوند بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره توبه، آیه ۱۱۸.</ref>		*از این رو هر بازگشتی از جانب [[بنده]]، دو بازگشت از [[حضرت حق]] را به همراه دارد؛ بازگشتی پیشین، و بازگشتی پسین. در این [[آیه شریفه]]، به این نکته لطیف این‌گونه اشاره شده است: {{متن قرآن\|ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>« آنگاه (خداوند) بر ایشان بخشایش آورد تا توبه کنند که خداوند بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره توبه، آیه ۱۱۸.</ref>
	*قرار دادن [[توبه]] [[بنده]] در میان دو [[توبه]] [[حضرت حق]]، به وضوح در این [[آیه]] به نمایش آمده است. در دیگر [[آیات قرآنی]] نیز، این مطلب به چشم می‌‌آید؛ نمونه را به این [[آیه شریفه]] بنگرید: {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۲۰-۳۲۱.</ref>.		*قرار دادن [[توبه]] [[بنده]] در میان دو [[توبه]] [[حضرت حق]]، به وضوح در این [[آیه]] به نمایش آمده است. در دیگر [[آیات قرآنی]] نیز، این مطلب به چشم می‌‌آید؛ نمونه را به این [[آیه شریفه]] بنگرید: {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۲۰-۳۲۱.</ref>.
	===نکته ششم ===		===نکته ششم ===

Wasity: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== *"توبه" یعنی بازگشت از سرکشی به بندگی؛ از اطاعت از نفس به اط...» ایجاد کرد

2020-05-08T14:05:55Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== *"توبه" یعنی بازگشت از سرکشی به بندگی؛ از اطاعت از نفس به اط...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۳۲
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	*در این [[آیه شریفه]]، [[قرآن کریم]] به‌خاطر رأفتی که نسبت به [[گناهکاران]] دارد، تذکّر می‌‌دهد که [[توبه]]، تنها مخصوص گروه اوّل است؛ و آنان که دانسته دست در [[گناه]] می‌‌برند، از توبه‌ای پذیرفته شده برخوردار نخواهند بود: {{متن قرآن\|إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ}}<ref>«(پذیرش) توبه بر خداوند تنها برای آنان است که از نادانی کار زشتی انجام می‌دهند» سوره نساء، آیه ۱۷.</ref>.		*در این [[آیه شریفه]]، [[قرآن کریم]] به‌خاطر رأفتی که نسبت به [[گناهکاران]] دارد، تذکّر می‌‌دهد که [[توبه]]، تنها مخصوص گروه اوّل است؛ و آنان که دانسته دست در [[گناه]] می‌‌برند، از توبه‌ای پذیرفته شده برخوردار نخواهند بود: {{متن قرآن\|إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ}}<ref>«(پذیرش) توبه بر خداوند تنها برای آنان است که از نادانی کار زشتی انجام می‌دهند» سوره نساء، آیه ۱۷.</ref>.
	*این [[آیه]] و موارد مشابه بسیار آن، لجبازان کینه‌توز را هشدار می‌‌دهد، که آنان نه [[توبه]] می‌‌کنند، و نه [[توبه]] آنان پذیرفته می‌‌شود. [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ}}<ref>«سپس زود توبه می‌کنند» سوره نساء، آیه ۱۷.</ref> نیز لطفی دیگر است، که [[بندگان]] را از خطر تسویف / به [[آینده]] وانهادن، [[آگاه]] می‌‌سازد؛ چه تأخیر در [[توبه]] و نپرداختن به آن، [[گناه]] را اندک اندک از ذهن [[آدمی]] [[پاک]] کرده آن را به [[فراموشی]] می‌‌سپارد. در این حال، [[قلب]] سیاه شده [[آدمی]] دیگر هرگز روی [[رستگاری]] را نخواهد دید. این [[کتاب آسمانی]] با به‌کاربردن کلمه ویل / وای بر آنان -که تنها در مواردی محدود به‌کار می‌‌رود-، نشان می‌‌دهد که اینان از چه [[آینده]] خوفناک و خطرآمیزی برخوردارند: {{متن قرآن\|فَوَيْلٌ لِلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ}}<ref>«بنابراین وای بر سخت‌دلان در یاد خداوند!» سوره زمر، آیه ۲۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۰۹.</ref>.		*این [[آیه]] و موارد مشابه بسیار آن، لجبازان کینه‌توز را هشدار می‌‌دهد، که آنان نه [[توبه]] می‌‌کنند، و نه [[توبه]] آنان پذیرفته می‌‌شود. [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ}}<ref>«سپس زود توبه می‌کنند» سوره نساء، آیه ۱۷.</ref> نیز لطفی دیگر است، که [[بندگان]] را از خطر تسویف / به [[آینده]] وانهادن، [[آگاه]] می‌‌سازد؛ چه تأخیر در [[توبه]] و نپرداختن به آن، [[گناه]] را اندک اندک از ذهن [[آدمی]] [[پاک]] کرده آن را به [[فراموشی]] می‌‌سپارد. در این حال، [[قلب]] سیاه شده [[آدمی]] دیگر هرگز روی [[رستگاری]] را نخواهد دید. این [[کتاب آسمانی]] با به‌کاربردن کلمه ویل / وای بر آنان -که تنها در مواردی محدود به‌کار می‌‌رود-، نشان می‌‌دهد که اینان از چه [[آینده]] خوفناک و خطرآمیزی برخوردارند: {{متن قرآن\|فَوَيْلٌ لِلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ}}<ref>«بنابراین وای بر سخت‌دلان در یاد خداوند!» سوره زمر، آیه ۲۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۰۹.</ref>.
	*[[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ حَتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَلَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ}}<ref>«و توبه آن کسان که کارهای زشت می‌کنند تا هنگامی که مرگ هر یک از ایشان فرا رسد، می‌گوید: اکنون توبه کردم و نیز توبه آنان که در کفر می‌میرند پذیرفته نیست» سوره نساء، آیه ۱۸.</ref>، هم لطفی دیگر است، که به گونه‌ای دیگر [[آدمیان]] را از فروافتادن در دریای بی‌انتهای [[غضب~~]] [[~~الهی]] باز می‌‌دارد؛ چه [[آدمی]] چون [[عذاب‌های دنیوی]] و یا اُخروی را مشاهده کند، از گذشته خود اظهار [[پشیمانی]] خواهد کرد. این [[پشیمانی]] امّا [[توبه]] نخواهد بود، چه تنها ناراحتی‌ای است که از مشاهده [[عاقبت]] خود پیدا کرده است.		*[[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ حَتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَلَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ}}<ref>«و توبه آن کسان که کارهای زشت می‌کنند تا هنگامی که مرگ هر یک از ایشان فرا رسد، می‌گوید: اکنون توبه کردم و نیز توبه آنان که در کفر می‌میرند پذیرفته نیست» سوره نساء، آیه ۱۸.</ref>، هم لطفی دیگر است، که به گونه‌ای دیگر [[آدمیان]] را از فروافتادن در دریای بی‌انتهای [[غضب الهی]] باز می‌‌دارد؛ چه [[آدمی]] چون [[عذاب‌های دنیوی]] و یا اُخروی را مشاهده کند، از گذشته خود اظهار [[پشیمانی]] خواهد کرد. این [[پشیمانی]] امّا [[توبه]] نخواهد بود، چه تنها ناراحتی‌ای است که از مشاهده [[عاقبت]] خود پیدا کرده است.
	*این [[آیه شریفه]] نیز، همین مطلب را به وضوح نشان می‌‌دهد: {{متن قرآن\|وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ}}<ref>«و چون عذاب را بنگرند پشیمانی خویش را پنهان می‌دارند» سوره سبأ، آیه ۵۴.</ref>.		*این [[آیه شریفه]] نیز، همین مطلب را به وضوح نشان می‌‌دهد: {{متن قرآن\|وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ}}<ref>«و چون عذاب را بنگرند پشیمانی خویش را پنهان می‌دارند» سوره سبأ، آیه ۵۴.</ref>.
	این [[پشیمانی]] امّا، نه [[ندامت]] صادقانه، که ندامتی دروغین است؛ چه اینان اگر فرصتی یابند باز به همان [[گناهان]] رو می‌‌کنند؛ امّا چون از سویی [[فرصت]] خود را پایان یافته می‌‌یابند، و از سویی دیگر سزای عمل خود را در مقابل خود می‌‌یابند، پشیمان شده از جزای خود هراسناک می‌‌باشند. به این [[آیات]] [[مبارک]] بنگرید: {{متن قرآن\|حَتَّى إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا}}<ref>«هنگامی که مرگ هر یک از آنان فرا رسد می‌گوید: پروردگارا! مرا باز گردانید! * شاید من در آنچه وا نهاده‌ام، (بتوانم) کاری نیکو انجام دهم؛ هرگز! این سخنی است که او گوینده آن است» سوره مؤمنون، آیه ۹۹-۱۰۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَوْ رُدُّوا لَعَادُوا لِمَا نُهُوا عَنْهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ}}<ref>«و اگر بازگردانده شوند به همان چیزهایی که از آن نهی شده بودند باز می‌گردند و بی‌گمان آنان دروغ پردازند» سوره انعام، آیه ۲۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱۰.</ref>.		این [[پشیمانی]] امّا، نه [[ندامت]] صادقانه، که ندامتی دروغین است؛ چه اینان اگر فرصتی یابند باز به همان [[گناهان]] رو می‌‌کنند؛ امّا چون از سویی [[فرصت]] خود را پایان یافته می‌‌یابند، و از سویی دیگر سزای عمل خود را در مقابل خود می‌‌یابند، پشیمان شده از جزای خود هراسناک می‌‌باشند. به این [[آیات]] [[مبارک]] بنگرید: {{متن قرآن\|حَتَّى إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا}}<ref>«هنگامی که مرگ هر یک از آنان فرا رسد می‌گوید: پروردگارا! مرا باز گردانید! * شاید من در آنچه وا نهاده‌ام، (بتوانم) کاری نیکو انجام دهم؛ هرگز! این سخنی است که او گوینده آن است» سوره مؤمنون، آیه ۹۹-۱۰۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَوْ رُدُّوا لَعَادُوا لِمَا نُهُوا عَنْهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ}}<ref>«و اگر بازگردانده شوند به همان چیزهایی که از آن نهی شده بودند باز می‌گردند و بی‌گمان آنان دروغ پردازند» سوره انعام، آیه ۲۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱۰.</ref>.