بحث:حضرت زینب در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2025-03-10T10:28:51Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۸
خط ۱۱۱:		خط ۱۱۱:
	در موقع [[حرکت]] کاروان راهب گفت: {{عربی\|يا راس والله لا املك الا نفسي، فاذا كان غداً فاشهد لي عند جدك محمد اني اشهد ان لا اله الا الله و ان محمدا عبده و رسوله، اسلمت على يديك و انا مولاك}}<ref>وقایع الایام خیابانی، ص۳۰۷.</ref> گفت: ای سر بریده! به خدا [[سوگند]]! فقط خودم را مالک هستم فردای [[قیامت]] نزد جدت محمد{{صل}} [[شهادت]] بده که من به [[یگانگی خدا]] و [[رسالت]] محمد{{صل}} [[گواهی]] می‌دهم و به دست تو [[اسلام]] آوردم و [[دوستدار]] تو هستم.		در موقع [[حرکت]] کاروان راهب گفت: {{عربی\|يا راس والله لا املك الا نفسي، فاذا كان غداً فاشهد لي عند جدك محمد اني اشهد ان لا اله الا الله و ان محمدا عبده و رسوله، اسلمت على يديك و انا مولاك}}<ref>وقایع الایام خیابانی، ص۳۰۷.</ref> گفت: ای سر بریده! به خدا [[سوگند]]! فقط خودم را مالک هستم فردای [[قیامت]] نزد جدت محمد{{صل}} [[شهادت]] بده که من به [[یگانگی خدا]] و [[رسالت]] محمد{{صل}} [[گواهی]] می‌دهم و به دست تو [[اسلام]] آوردم و [[دوستدار]] تو هستم.
	[[سبط بن جوزی]] از [[عبدالملک بن هاشم]] نقل کرده، گروهی که [[اهل بیت]] [[رسول خدا]] و سر [[مبارک]] [[امام]] را به [[شام]] می‌بردند، هر وقت در منزلی فرود می‌آمدند سر مبارک را که در صندوقی گذارده بودند بیرون می‌آوردند و بر نیزه می‌زدند، تمام شب را تا وقت کوچ کردن از آن [[منزل]]، از آن سر پاسبانی می‌دادند، وقتی می‌خواستند کوچ کنند بار دیگر سر را در صندوق می‌گذاشتند و بدین‌گونه منازل بین راه تا شام را طی می‌کردند<ref>پرتوی از عظمت حسین، ص۱۰۳.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۲۵۱.</ref>.		[[سبط بن جوزی]] از [[عبدالملک بن هاشم]] نقل کرده، گروهی که [[اهل بیت]] [[رسول خدا]] و سر [[مبارک]] [[امام]] را به [[شام]] می‌بردند، هر وقت در منزلی فرود می‌آمدند سر مبارک را که در صندوقی گذارده بودند بیرون می‌آوردند و بر نیزه می‌زدند، تمام شب را تا وقت کوچ کردن از آن [[منزل]]، از آن سر پاسبانی می‌دادند، وقتی می‌خواستند کوچ کنند بار دیگر سر را در صندوق می‌گذاشتند و بدین‌گونه منازل بین راه تا شام را طی می‌کردند<ref>پرتوی از عظمت حسین، ص۱۰۳.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۲۵۱.</ref>.

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده:IM010744.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)\|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۲''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Wasity در ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۱۲

2025-01-13T05:12:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۲
خط ۹۳:		خط ۹۳:
	یحیی با صدای بلند [[گریه]] کرد و گفت: [[خدا]] را [[سپاس]] می‌کنم که بر من روشن گردید این [[حقانیت]] در روی [[زمین]] به جز [[شریعت]] محمد نیست و بدین جهت [[جور]] و [[ستم]] و [[حزن]] و [[الم]] در [[خانواده]] [[انبیا]] و [[اولیا]] وارد می‌شود و این بلیه بزرگ و داهیه عظیم نیز بر [[حقیقت]] ایشان دلیلی است واضح، سپس [[شهادتین]] گفت و [[مسلمان]] شد و خواست از ساز و برگ خود [[اهل بیت]] را عنایتی کند که [[سپاهیان]] مانع شدند و [[ارعاب]] و [[تهدید]] نمودند و یحیی ابتدا به سخنان آنان اعتنا نکرد و [[شمشیر]] کشید و بر آنها [[حمله]] برد و ۵ نفر از [[لشکریان]] را به [[قتل]] رسانید تا [[شهید]] شد و او را نزدیک دروازه به خاک سپردند و به یحیی شهید [[شهرت]] یافت.		یحیی با صدای بلند [[گریه]] کرد و گفت: [[خدا]] را [[سپاس]] می‌کنم که بر من روشن گردید این [[حقانیت]] در روی [[زمین]] به جز [[شریعت]] محمد نیست و بدین جهت [[جور]] و [[ستم]] و [[حزن]] و [[الم]] در [[خانواده]] [[انبیا]] و [[اولیا]] وارد می‌شود و این بلیه بزرگ و داهیه عظیم نیز بر [[حقیقت]] ایشان دلیلی است واضح، سپس [[شهادتین]] گفت و [[مسلمان]] شد و خواست از ساز و برگ خود [[اهل بیت]] را عنایتی کند که [[سپاهیان]] مانع شدند و [[ارعاب]] و [[تهدید]] نمودند و یحیی ابتدا به سخنان آنان اعتنا نکرد و [[شمشیر]] کشید و بر آنها [[حمله]] برد و ۵ نفر از [[لشکریان]] را به [[قتل]] رسانید تا [[شهید]] شد و او را نزدیک دروازه به خاک سپردند و به یحیی شهید [[شهرت]] یافت.

	[[منزل]] [[عسقلان]] و زریر [[خزاعی]]: [[سپاه]] اعزامی به منزل عسقلان رسیدند، [[یعقوب]] ~~عسقلانی~~ که از امرای [[شام]] بود و در [[حادثه کربلا]] حضور داشت و با همان سپاه وارد [[شهر]] می‌شود و [[فرمانروایی]] شهر هم با او بود، دستور داد شهر را [[زینت]] کردند و سازنده و نوازنده‌ها دست به کار شدند و اهل بیت را در این حالت وارد شهر کردند. در این هنگام [[جوان]] [[بازرگانی]] به نام زریر خزاعی در [[بازار]] عسقلان اوضاع غیر منتظره را دید، از کسی سؤال نمود که من شخصی غریبم این وضع غیر عادی شهر برای چیست؟ به او گفتند: جمعی در [[عراق]] علیه [[دولت]] یزید [[یاغی]] و مخالف شده بودند امرای [[کوفه]] آنها را کشته و سرهایشان را به سوی یزید فرستاده‌اند! زریر گرفت: این یاغی‌ها مسلمان بودند یا [[کافر]]؟ گفتند: مسلمان بودند و اما رئیس‌شان مدعی بود که من به [[رهبری]] [[مسلمانان]] از یزید سزاوارترم؛ زیرا پدر و برادرم [[امام]] و [[پیشوا]] بودند، زریر پرسید: پدر و [[برادر]] او کی بود؟ گفتند: علی و برادرش [[حسن بن علی]] و مادر او [[فاطمه]] و نام خودش حسین بود.		[[منزل]] [[عسقلان]] و زریر [[خزاعی]]: [[سپاه]] اعزامی به منزل عسقلان رسیدند، [[یعقوب عسقلانی]] که از امرای [[شام]] بود و در [[حادثه کربلا]] حضور داشت و با همان سپاه وارد [[شهر]] می‌شود و [[فرمانروایی]] شهر هم با او بود، دستور داد شهر را [[زینت]] کردند و سازنده و نوازنده‌ها دست به کار شدند و اهل بیت را در این حالت وارد شهر کردند. در این هنگام [[جوان]] [[بازرگانی]] به نام زریر خزاعی در [[بازار]] عسقلان اوضاع غیر منتظره را دید، از کسی سؤال نمود که من شخصی غریبم این وضع غیر عادی شهر برای چیست؟ به او گفتند: جمعی در [[عراق]] علیه [[دولت]] یزید [[یاغی]] و مخالف شده بودند امرای [[کوفه]] آنها را کشته و سرهایشان را به سوی یزید فرستاده‌اند! زریر گرفت: این یاغی‌ها مسلمان بودند یا [[کافر]]؟ گفتند: مسلمان بودند و اما رئیس‌شان مدعی بود که من به [[رهبری]] [[مسلمانان]] از یزید سزاوارترم؛ زیرا پدر و برادرم [[امام]] و [[پیشوا]] بودند، زریر پرسید: پدر و [[برادر]] او کی بود؟ گفتند: علی و برادرش [[حسن بن علی]] و مادر او [[فاطمه]] و نام خودش حسین بود.
	در همان [[ساعت]] چشمش به [[زین العابدین]]{{ع}} افتاد، [[گریه]] گلوی او را گرفت. [[امام]] پرسید: کیستی ای [[جوان]] که همه [[مردم]] شاد و [[دل]] خوش‌اند اما تو گریانی؟ گفت: من غریبم و شما را خوب می‌شناسم، ای کاش به این [[شهر]] نمی‌آمدم و حالا هر امری دارید بفرمایید [[اطاعت]] کنم! امام فرمود: به نیزه‌دار سر پدرم بگو، آن سر بریده را جلوتر ببرد تا تماشاگران از ما دور شوند! زریر ۵۰ دینار داد و سفارش نمود که این سر را جلوتر ببرد و سپس به [[حضور امام]] بازگشت و تقاضای [[خدمت]] نمود.		در همان [[ساعت]] چشمش به [[زین العابدین]]{{ع}} افتاد، [[گریه]] گلوی او را گرفت. [[امام]] پرسید: کیستی ای [[جوان]] که همه [[مردم]] شاد و [[دل]] خوش‌اند اما تو گریانی؟ گفت: من غریبم و شما را خوب می‌شناسم، ای کاش به این [[شهر]] نمی‌آمدم و حالا هر امری دارید بفرمایید [[اطاعت]] کنم! امام فرمود: به نیزه‌دار سر پدرم بگو، آن سر بریده را جلوتر ببرد تا تماشاگران از ما دور شوند! زریر ۵۰ دینار داد و سفارش نمود که این سر را جلوتر ببرد و سپس به [[حضور امام]] بازگشت و تقاضای [[خدمت]] نمود.
	امام فرمود: اگر [[جامه]] و [[لباس]] زیادی دارید برای [[بانوان]] [[اهل بیت]] بیاور. زریر رفت و برای هر یک از [[مخدرات]] دو جامه آورد و برای امام جبه و [[عمامه]] تهیه نمود، در این اثنا زریر [[شمر]] را دید که با جمعی به [[شادی]] و ساز و نواز می‌آیند! زریر [[طاقت]] و [[تحمل]] را از دست داد و پیش رفته مرکب شمر را گرفت و به وی [[ناسزا]] گفت. آن [[ملعون]] دستور داد زریر را بزنند، از هر طرف ریختند و [[اهل]] شهر هم با سنگ و خشت به زریر [[حمله]] کردند چنان زخم‌های سنگین وارد آوردند که همه [[یقین]] کردند زریر مرده است و او را گذاشتند و رفتند، نیمه شب زریر به خود آمد و کسی را ندید و برخاست به قصد مشهدی که [[حضرت سلیمان]] آن را در [[عسقلان]] ساخته است و بسیاری از انبیای عظام در آنجا مدفونند به راه افتاد، همین که به آنجا رسید جماعتی را دید که سر برهنه مشغول گریه‌اند و برای زریر معلوم شد که این [[جماعت]] برای حسین{{ع}} گریه می‌کنند. پس از معارفه تصمیم [[قطعی]] گرفتند که از آن [[قوم]] [[انتقام]] گیرند، زریر از [[اموال]] خود اسب و [[اسلحه]] خرید و صد و ده نفر با هم، [[هم‌پیمان]] شدند [[روز جمعه]] دست به [[انتقام]] زدند [[خطیب]] و [[رئیس]] [[شهربانی]] را کشتند<ref>وقایع الایام، ص۳۰۱.</ref>.		امام فرمود: اگر [[جامه]] و [[لباس]] زیادی دارید برای [[بانوان]] [[اهل بیت]] بیاور. زریر رفت و برای هر یک از [[مخدرات]] دو جامه آورد و برای امام جبه و [[عمامه]] تهیه نمود، در این اثنا زریر [[شمر]] را دید که با جمعی به [[شادی]] و ساز و نواز می‌آیند! زریر [[طاقت]] و [[تحمل]] را از دست داد و پیش رفته مرکب شمر را گرفت و به وی [[ناسزا]] گفت. آن [[ملعون]] دستور داد زریر را بزنند، از هر طرف ریختند و [[اهل]] شهر هم با سنگ و خشت به زریر [[حمله]] کردند چنان زخم‌های سنگین وارد آوردند که همه [[یقین]] کردند زریر مرده است و او را گذاشتند و رفتند، نیمه شب زریر به خود آمد و کسی را ندید و برخاست به قصد مشهدی که [[حضرت سلیمان]] آن را در [[عسقلان]] ساخته است و بسیاری از انبیای عظام در آنجا مدفونند به راه افتاد، همین که به آنجا رسید جماعتی را دید که سر برهنه مشغول گریه‌اند و برای زریر معلوم شد که این [[جماعت]] برای حسین{{ع}} گریه می‌کنند. پس از معارفه تصمیم [[قطعی]] گرفتند که از آن [[قوم]] [[انتقام]] گیرند، زریر از [[اموال]] خود اسب و [[اسلحه]] خرید و صد و ده نفر با هم، [[هم‌پیمان]] شدند [[روز جمعه]] دست به [[انتقام]] زدند [[خطیب]] و [[رئیس]] [[شهربانی]] را کشتند<ref>وقایع الایام، ص۳۰۱.</ref>.

Jaafari: /* منابع */

2025-01-13T04:59:47Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* پانویس */

2025-01-13T04:56:34Z

پانویس

@@ خط ۴۳: / خط ۴۳: @@
 از همین روست که ابن زیاد سرمست و [[مغرور]] را می‌فرماید: «به زودی، [[خداوند]]، تو و ایشان را گرد هم می‌آورد و نزد او با هم اقامه دعوا و [[برهان]] می‌کنید، پس بنگر در آن [[روز]]، پیروزی از آنِ که خواهد بود»<ref>[[محمد مهدی آصفی|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۳ (کتاب)|بر آستان عاشورا ج۳]] ص ۲۶۱.</ref>.
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: /* پانویس */

2023-09-20T09:12:58Z

پانویس

@@ خط ۲۱: / خط ۲۱: @@
 خود [[زینب]] نیز از [[فصاحت]] و [[ادب]] برخوردار بود. در هنگام دیدن سر بریده [[برادر]]، خطاب به او چنین سرود: {{متن حدیث|یا هلالا لمّا استتمّ کمالا}}. بعد‌ها هم در سوگ [[حسین]] {{ع}} اشعاری سرود، با این مطلع: {{متن حدیث|علی الطّف السّلام و ساکنیه...}}: [[سلام]] بر [[کربلا]] و بر آرمیدگان آن دشت، که روح خدا در آن قبّه‌ها و بارگاه‌هاست. جان‌های افلاکی و [[پاکی]] که در [[زمین]] خاکی، [[مقدّس]] و متعالی شدند، آرامگاه جوانمردانی که [[خدا]] را پرستیدند و در آن دشت‌ها و هامون‌ها خفتند. سرانجام، گور‌های خاموششان را قبّه‌هایی افراشته در برخواهد گرفت، و بارگاهی خواهد شد، دارای صحن‌های گسترده و باز<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۳۴؛ [[ملیحه خادری|خادری، ملیحه]]، [[زنان در نهضت عاشورا (مقاله)|مقاله «زنان در نهضت عاشورا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)|فرهنگ عاشورایی ج۹]] ص ۴۳.</ref>.
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: /* رشادت و شجاعت */

2023-09-20T09:12:31Z

رشادت و شجاعت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۲
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	[[زینب]] {{س}} پا به پای [[امام حسین]] {{ع}} در [[نهضت عاشورا]] آمد. او پسرش [[عون]]<ref>رموز الشهادة (نفس المهموم، ص۱۴۵) شیخ عباس قمی به نقل از مقاتل الطالبیین.</ref> را پیش‌کش [[برادر]] برده بود، اگر حسین {{ع}} [[شهید]] شد زینب هم با [[اسارت]] خود خط سرخ [[شهادت]] را پیمود، کاروان [[اهل بیت]] را به رهبری امام سجاد {{ع}} به [[مدینه]] رسانید<ref>کورت فریشلر نویسنده توانمند آلمانی در کتاب امام حسین و ایران می‌نویسد: زینب با همه اینها، مسئولیت اداره امور اسیران را داشت و قبل از این که در محاضر برای سخنرانی حاضر شود همه کودکان را دقت می‌کرد که گم نشوند، خود غذای کودکان را می‌داد و تطبیق می‌کرد احدی از کودکان بی‌غذا نماند و بعضی اوقات حتی یک لقمه برای خود او نمی‌ماند... (ص ۴۷۷).</ref>؛ چراکه او عقیله [[بنی هاشم]] بود و یادگار [[حیدر]]<ref>از زمانی که زینب کبری {{س}} آن نطق را در مجلس خلیفه اموی ایراد کرد، این که نزدیک چهار قرن می‌گذرد و هنوز مورخان حیرت می‌کنند که چگونه یزید بن معاویه تحت تأثیر سخنان زینب قرار گرفته بود و سکوت انتخاب نموده بود، این سکوت و تحمل خلیفه ناشی از حمایت خداوند از زینب بود....</ref>.<ref>[[ملیحه خادری\|خادری، ملیحه]]، [[زنان در نهضت عاشورا (مقاله)\|مقاله «زنان در نهضت عاشورا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]] ص ۴۳.</ref>		[[زینب]] {{س}} پا به پای [[امام حسین]] {{ع}} در [[نهضت عاشورا]] آمد. او پسرش [[عون]]<ref>رموز الشهادة (نفس المهموم، ص۱۴۵) شیخ عباس قمی به نقل از مقاتل الطالبیین.</ref> را پیش‌کش [[برادر]] برده بود، اگر حسین {{ع}} [[شهید]] شد زینب هم با [[اسارت]] خود خط سرخ [[شهادت]] را پیمود، کاروان [[اهل بیت]] را به رهبری امام سجاد {{ع}} به [[مدینه]] رسانید<ref>کورت فریشلر نویسنده توانمند آلمانی در کتاب امام حسین و ایران می‌نویسد: زینب با همه اینها، مسئولیت اداره امور اسیران را داشت و قبل از این که در محاضر برای سخنرانی حاضر شود همه کودکان را دقت می‌کرد که گم نشوند، خود غذای کودکان را می‌داد و تطبیق می‌کرد احدی از کودکان بی‌غذا نماند و بعضی اوقات حتی یک لقمه برای خود او نمی‌ماند... (ص ۴۷۷).</ref>؛ چراکه او عقیله [[بنی هاشم]] بود و یادگار [[حیدر]]<ref>از زمانی که زینب کبری {{س}} آن نطق را در مجلس خلیفه اموی ایراد کرد، این که نزدیک چهار قرن می‌گذرد و هنوز مورخان حیرت می‌کنند که چگونه یزید بن معاویه تحت تأثیر سخنان زینب قرار گرفته بود و سکوت انتخاب نموده بود، این سکوت و تحمل خلیفه ناشی از حمایت خداوند از زینب بود....</ref>.<ref>[[ملیحه خادری\|خادری، ملیحه]]، [[زنان در نهضت عاشورا (مقاله)\|مقاله «زنان در نهضت عاشورا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]] ص ۴۳.</ref>

			== نقش‌آفرینی ویژه در قیام حسینی ==
			وقتی [[امام حسین]] {{ع}} پس از امتناع از بیعت با یزید، از [[مدینه]] به قصد [[مکّه]] خارج شد، [[زینب]] نیز با این دو [[فرزند]]، همراه [[برادر]] گشت. در طول [[نهضت عاشورا]]، نقش فداکاری‌های عظیم [[زینب]]، بسیار بود. [[سرپرست]] کاروان [[اسیران]] [[اهل بیت]] و [[مراقبت]] کننده از [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} و افشاگر ستمگری‌های [[حکام]] [[اموی]] با خطبه‌های آتشین بود. [[زینب]]، هم دختر [[شهید]] بود، هم خواهر [[شهید]]، هم مادر [[شهید]]، هم عمّه [[شهید]]. پس از [[عاشورا]] و در [[سفر]] [[اسارت]]، در [[کوفه]] و [[دمشق]]، خطابه‌های آتشینی ایراد کرد و رمز بقای [[حماسه]] [[کربلا]] و [[بیداری]] [[مردم]] گشت. پس از بازگشت به [[مدینه]] نیز، در مجالس ذکری که برای [[شهدای کربلا]] داشت، به سخنوری و افشاگری می‌پرداخت. وی به "قهرمان [[صبر]]" [[شهرت]] یافت.

			در سال ۶۳ و به [[نقلی]] ۶۵ هجری درگذشت. قبرش در زینبیّه (در سوریّه کنونی) است. برخی نیز معتقدند مدفن او در [[مصر]] است. در [[کتاب]]"[[خیرات]] الحسان" آمده است: در [[مدینه]] قحطی پیش آمد. [[زینب]] همراه شوهرش [[عبد الله بن جعفر]] به [[شام]] کوچ کردند و قطعه زمینی داشتند. [[زینب]] در همانجا در سال ۶۵ هجری درگذشت و در همان مکان [[دفن]] شد<ref>درباره زندگینامه حضرت زینب، از جمله ر. ک: بطله کربلا عایشه بنت الشاطی، که با نام زینب، بانوی قهرمان کربلا به قلم حبیب الله چایچیان و مهدی آیت الله زاده ترجمه شده است.</ref>.

			بارزترین بُعد [[زندگی]] [[حضرت زینب]]، همان پاسداری از [[فرهنگ عاشورا]] بود که با [[خطابه]] هایش، [[پیام]] خون حسین {{ع}} را به جهانیان رساند. در این زمینه، نوشته‌ها و سروده‌های بسیاری است.

			خود [[زینب]] نیز از [[فصاحت]] و [[ادب]] برخوردار بود. در هنگام دیدن سر بریده [[برادر]]، خطاب به او چنین سرود: {{متن حدیث\|یا هلالا لمّا استتمّ کمالا}}. بعد‌ها هم در سوگ [[حسین]] {{ع}} اشعاری سرود، با این مطلع: {{متن حدیث\|علی الطّف السّلام و ساکنیه...}}: [[سلام]] بر [[کربلا]] و بر آرمیدگان آن دشت، که روح خدا در آن قبّه‌ها و بارگاه‌هاست. جان‌های افلاکی و [[پاکی]] که در [[زمین]] خاکی، [[مقدّس]] و متعالی شدند، آرامگاه جوانمردانی که [[خدا]] را پرستیدند و در آن دشت‌ها و هامون‌ها خفتند. سرانجام، گور‌های خاموششان را قبّه‌هایی افراشته در برخواهد گرفت، و بارگاهی خواهد شد، دارای صحن‌های گسترده و باز<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۳۴؛ [[ملیحه خادری\|خادری، ملیحه]]، [[زنان در نهضت عاشورا (مقاله)\|مقاله «زنان در نهضت عاشورا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]] ص ۴۳.</ref>.

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== خصائص و ویژگی‌ها == سرسلسله زنان شجاع نهضت امام حسین {{ع}} زینب کبری {{س}} است. او خداشناسی بوددر دوران کودکی روزی در آغوش پدر بود، علی {{ع}} از او پرسید: بگو یک، زینب جواب داد یک فرمود بگو دو، زینب عرض کرد، پدر عزیزم زبانی که به گفتن خدای ی...» ایجاد کرد

2023-09-20T09:11:49Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== خصائص و ویژگی‌ها == سرسلسله زنان شجاع نهضت امام حسین {{ع}} زینب کبری {{س}} است. او خداشناسی بود<ref>در دوران کودکی روزی در آغوش پدر بود، علی {{ع}} از او پرسید: بگو یک، زینب جواب داد یک فرمود بگو دو، زینب عرض کرد، پدر عزیزم زبانی که به گفتن خدای ی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== خصائص و ویژگی‌ها ==
سرسلسله زنان [[شجاع]] [[نهضت امام حسین]] {{ع}} زینب کبری {{س}} است. او [[خداشناسی]] بود<ref>در دوران کودکی روزی در آغوش پدر بود، علی {{ع}} از او پرسید: بگو یک، زینب جواب داد یک فرمود بگو دو، زینب عرض کرد، پدر عزیزم زبانی که به گفتن خدای یکتا حرکت کرده، چگونه کلمه دو به زبان آورد! علی {{ع}} دخترش را به سینه چسبانید و بوسید و بر او آفرین گفت. در جایی دیگر وقتی علی {{ع}} فرمود: آری چگونه شما را دوست ندارم، شما میوه دل من هستید، زینب عرض کرد: پدرجان دوستی برای خداست اما مهربانی برای ماست، باز علی {{ع}} او را بوسید و خیلی هیجان‌زده شد که چگونه توحید و خداشناسی شیره جانش شده بود. (ریاحین الشریعه، ج۳، ص۵۴).</ref> که در تحمل [[مصائب]] به «[[ام المصائب]]»<ref>پیامبر در موقع ولادت قنداقه‌اش را گرفته و گریستند، فرمودند: بعد از من این دختر بلاها می‌بیند (طراز المذهب، ص۲۲).</ref> [[لقب]] یافت. در [[عفت]] و نجابت، ثانی زهرا {{س}} بود<ref>وقتی در مجلس یزید، خبیثی از شامیان چشم طمع به فاطمه دختر امام حسین {{ع}} داشت به یزید گفت: این کنیز را به من ببخش؟! آن چنان زینب برافروخته شد، که فرمود: چنان نیست که پنداشته‌ای نه تو می‌توانی به این مقصود برسی نه یزید!!... (تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۹؛ ارشاد مفید با ترجمه فارسی ص۴۷۹؛ مقاتل الطالبیین، ص۱۲۰).</ref>. تندیس [[شرم]] و [[حیا]]<ref>بشیر بن خزیم می‌گوید زینب را در کوفه دیدم، به خدا قسم زنی را که سرا پا شرم و حیا باشد از او سخنران‌تر ندیدم. (لهوف، ص۱۹۲).</ref> و دارای [[عصمت]] صغری. او ولیةالله بود، [[راضی]] به رضای [[الله]] و امینةالله بود، عالمه غیر معلمه<ref>امام سجاد {{ع}}: {{متن حدیث|يَا عَمَّةِ... أَنْتِ بِحَمْدِ اللَّهِ عَالِمَةٌ غَيْرُ مُعَلَّمَةٍ}} (سفینة البحار، ج۱، ص۵۵۸).</ref>. محبوب [[رسول خدا]] {{صل}} و فاطمه [[زهرا]] {{س}} و [[امیرالمؤمنین]] {{ع}}، نائبةالزهرا، شریکةالحسین<ref>حسین {{ع}} با شهادتش و زینب {{س}} با اسارتش نهضت عاشورا را بیمه کردند.</ref> و در [[فصاحت]] و [[بلاغت]] [[وارث]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بود<ref>وقتی که خطبه ایراد می‌کرد مردم خیال می‌کردند علی {{ع}} خطبه می‌خواند، راوی می‌گوید چنان خطبه کرد که مردم همه حیران و سرگردان گریه می‌کردند و از حیرت انگشت به دندان می‌گزیدند... (ملهوف، ص۱۹۳).</ref>. [[شجاعت]] ملکه وجودش بود<ref>چنان شکوه و ابهتی داشت که: زینب وقتی با اشاره دست می‌گفت ساکت! همه نفس‌ها در سینه‌ها حبس می‌شد و رنگ‌ها که به گردن مرکب‌ها بود از حرکت می‌ایستاد!!</ref>.

او قهرمان [[کربلا]] و در [[صبر]] و [[مقاومت]] مجسمه [[تقوا]] بود. در برخورد با مصیبت‎ها، چون [[کوه]] [[مقاوم]] و چون صخره در مقابل امواج خروشان، خم به ابرو نیاورد. او کمر [[مصیبت]] را شکسته بود<ref>[[ملیحه خادری|خادری، ملیحه]]، [[زنان در نهضت عاشورا (مقاله)|مقاله «زنان در نهضت عاشورا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)|فرهنگ عاشورایی ج۹]] ص ۴۳.</ref>.

[[امام حسین]] {{ع}} هنگام دیدار، به احترامش از جا برمی خاست. [[زینب]] کبری، از جدّش [[رسول خدا]] و پدرش [[امیر المؤمنین]] و مادرش [[فاطمه زهرا]] {{س}} [[حدیث]] [[روایت]] کرده است<ref>الحسین فی طریقه الی الشهاده، ص۶۵.</ref>. این بانوی بزرگ، دارای [[قوّت]] [[قلب]]، [[فصاحت]] [[زبان]]، [[شجاعت]]، [[زهد]] و ورع، [[عفاف]] و [[شهامت]] فوق العاده بود<ref>درباره مقامات معنوی زینب و ویژگی‌هایش، ر. ک: الخصائص الزینبیّه از سید نورالدین جزایری.</ref>. شوهرش، [[عبد الله بن جعفر]] (پسر عموی خودش) بود. از این [[ازدواج]]، دو پسر [[حضرت زینب]] به نام‌های [[محمّد]] و [[عون]]، در [[کربلا]] به [[شهادت]] رسیدند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۳۴.</ref>.

== رشادت و شجاعت ==
در طول [[نهضت عاشورا]]، بلاگردان [[زن‌ها]] و بچه‌ها و [[امام سجاد]] {{ع}} بود؛ به عنوان مثال وقتی در [[کوفه]] پس از اینکه [[زینب]] افشاگری کرد و [[مردم]] را تهییج نمود. [[ابن زیاد]] بسیار غضبناک شد، چون ضرب و شتم زینب برای او افت داشت<ref>کورت فریشلر آلمانی، امام حسین و ایران، ص۴۷۹.</ref>، [[علی بن الحسین]] {{ع}} را احضار نمود و گفت: تو کیستی؟ [[زین العابدین]] {{ع}} فرمود: من علی بن الحسین {{ع}} هستم. گفت: علی بن الحسین را که [[خدا]] در کربلا کشت؟ فرمود: آن شیر بیشه شجاعت که شربت [[شهادت]] نوشید، برادرم علی {{ع}} بود که برخلاف گفتار تو، مردم او را [[شهید]] کردند، نه خدا<ref>مقاتل الطالبیین، ص۱۲۰.</ref>!

ابن زیاد غضبش بیشتر شد و گفت: هنوز آن جرأت و توان در تو باقی است که پاسخ مرا بدهی و گفته مرا زیر پا بگذاری؟ اینک بیایید جلادان، او را برده و گردن بزنید! مدافع [[ولایت]] و [[امامت]]، زینبِ قهرمان بی‌تاب شد، خود را به دامان امام سجاد {{ع}} انداخت و فرمود: یابن مرجانه (پسر مرجانه) آن همه [[خون‌ها]] که ریختی، هنوز کاسه [[انتقام]] تو را لبریز نکرده، باز هم می‌خواهی گرگ‌وار [[خون]] ما را بیاشامی؟ آنگاه دست به گردن امام سجاد {{ع}} انداخت و فرمود: به خدا! دست از یادگار برادرم برنمی‌دارم و از او جدا نمی‌شوم، اگر می‌خواهی او را به [[قتل]] برسانی، مرا هم با او بکش<ref>ترجمه نفس المهموم، ص۱۹۴؛ ناسخ التواریخ، ج۶، ص۲۸.</ref>.

[[زینب]] {{س}} پا به پای [[امام حسین]] {{ع}} در [[نهضت عاشورا]] آمد. او پسرش [[عون]]<ref>رموز الشهادة (نفس المهموم، ص۱۴۵) شیخ عباس قمی به نقل از مقاتل الطالبیین.</ref> را پیش‌کش [[برادر]] برده بود، اگر حسین {{ع}} [[شهید]] شد زینب هم با [[اسارت]] خود خط سرخ [[شهادت]] را پیمود، کاروان [[اهل بیت]] را به رهبری امام سجاد {{ع}} به [[مدینه]] رسانید<ref>کورت فریشلر نویسنده توانمند آلمانی در کتاب امام حسین و ایران می‌نویسد: زینب با همه اینها، مسئولیت اداره امور اسیران را داشت و قبل از این که در محاضر برای سخنرانی حاضر شود همه کودکان را دقت می‌کرد که گم نشوند، خود غذای کودکان را می‌داد و تطبیق می‌کرد احدی از کودکان بی‌غذا نماند و بعضی اوقات حتی یک لقمه برای خود او نمی‌ماند... (ص ۴۷۷).</ref>؛ چراکه او عقیله [[بنی هاشم]] بود و یادگار [[حیدر]]<ref>از زمانی که زینب کبری {{س}} آن نطق را در مجلس خلیفه اموی ایراد کرد، این که نزدیک چهار قرن می‌گذرد و هنوز مورخان حیرت می‌کنند که چگونه یزید بن معاویه تحت تأثیر سخنان زینب قرار گرفته بود و سکوت انتخاب نموده بود، این سکوت و تحمل خلیفه ناشی از حمایت خداوند از زینب بود....</ref>.<ref>[[ملیحه خادری|خادری، ملیحه]]، [[زنان در نهضت عاشورا (مقاله)|مقاله «زنان در نهضت عاشورا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)|فرهنگ عاشورایی ج۹]] ص ۴۳.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}