Msadeq: /* مقدمه */

2023-11-21T06:32:53Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	در [[سوره نساء]] [[آیه]] ۱۶۱ و ~~سورۀ~~ [[بنی اسرائیل]] آیه ۵۲ لفظ [[زبور]] منکرا ذکر گردیده است: {{متن قرآن\|وَآتَیْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}<ref>«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داوود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref> و در [[سوره انبیاء]] آیه ۱۰۵ زبور به هیئت معرفه مذکور است و در این آیه صریحا قسمتی از زبور منقول است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref> یعنی «در زبور نوشته‌ایم که [[بندگان]] [[صالح]] من [[وراث]] [[زمین]] خواهند بود».		در [[سوره نساء]] [[آیه]] ۱۶۱ و [[سوره بنی اسرائیل]] آیه ۵۲ لفظ [[زبور]] منکرا ذکر گردیده است: {{متن قرآن\|وَآتَیْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}<ref>«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داوود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref> و در [[سوره انبیاء]] آیه ۱۰۵ زبور به هیئت معرفه مذکور است و در این آیه صریحا قسمتی از زبور منقول است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref> یعنی «در زبور نوشته‌ایم که [[بندگان]] [[صالح]] من [[وراث]] [[زمین]] خواهند بود».

	مفاد این آیه در [[مزمور]] ۳۷ شماره ۲۹ موجود است. «حلیمان، [[وارث زمین]] خواهند بود».		مفاد این آیه در [[مزمور]] ۳۷ شماره ۲۹ موجود است. «حلیمان، [[وارث زمین]] خواهند بود».

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== در سوره نساء آیه ۱۶۱ و سورۀ بنی اسرائیل آیه ۵۲ لفظ زبور منکرا ذکر گردیده است: {{متن قرآن|وَآتَیْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اس...» ایجاد کرد

2023-11-21T06:32:31Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== در سوره نساء آیه ۱۶۱ و سورۀ بنی اسرائیل آیه ۵۲ لفظ زبور منکرا ذکر گردیده است: {{متن قرآن|وَآتَیْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}<ref>«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اس...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
در [[سوره نساء]] [[آیه]] ۱۶۱ و سورۀ [[بنی اسرائیل]] آیه ۵۲ لفظ [[زبور]] منکرا ذکر گردیده است: {{متن قرآن|وَآتَیْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}<ref>«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داوود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref> و در [[سوره انبیاء]] آیه ۱۰۵ زبور به هیئت معرفه مذکور است و در این آیه صریحا قسمتی از زبور منقول است: {{متن قرآن|وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref> یعنی «در زبور نوشته‌ایم که [[بندگان]] [[صالح]] من [[وراث]] [[زمین]] خواهند بود».

مفاد این آیه در [[مزمور]] ۳۷ شماره ۲۹ موجود است. «حلیمان، [[وارث زمین]] خواهند بود».

بعضی از تمثیلاتی که در [[قرآن]] موجود است در زبور هم وجود دارد من‌جمله [[تمثیل]] [[کلمه طیبه]] به [[شجره طیبه]] و تمثیل کلمه خبیثه به [[شجره خبیثه]] و همچنین [[تشبیه]] زندگانی این [[جهان]] به کاه که باد به آسانی میپراکند که در [[قرآن مجید]] مسطور است در مزمور اول زبور فعلی وجود دارد و مشابهت‌هائی میان بعضی از [[آیات قرآنی]] با مزمور ۱۰۰ و ۱۰۴ جلب نظر می‌کند و همچنین کلمات و حروفی در زبور هست که برای [[مفسرین]] مبهم مانده و نظیر [[حروف مقطعه]] [[قرآنی]] است. این قبیل مشابهات ما را به این معنی [[هدایت]] می‌کند که قرآن و زبور و کتب دیگر آسمانی همه ناشی از مصدر [[الهی]] هستند.

باری زبور در زبان [[اعراب]] جنوبی به معنی نوشته و کتاب است و جمع مکسر آن زُبُر (بضمتین) می‌باشد. زبر به معنی منع و تزبیر به معنی [[نوشتن]] کتاب است و ممکن است زبر در معنی [[نواهی]] هم بکار رفته باشد.

در قرآن، لفظ زبر به معنی وحی‌های آسمانی یا کتب سماوی استعمال شده و در [[سوره کهف]] زبر به معنی قطعه‌های عظیم آهنین بکار رفته است. هنوز معلوم نشده که اطلاق [[زبور]] بر [[مزامیر]] داوود آیا قبل از [[نزول قرآن]] هم معمول بوده یا نه؟

به هر حال زبور که فعلا در دست است و مورد استناد [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] می‌باشد شامل صد و پنجاه [[مزمور]] است که به پنج کتاب، تقسیم می‌گردد و هفتاد و سه مزمور آن را به داوود نسبت می‌دهند و بقیه به اشخاص دیگر یا به مؤلفین مجهول، منسوب است و مزمور ۷۲ و مزمور ۱۲۷ آن به نام مزمور سلیمان نامیده شده است.

بعضی از [[متکلمین اسلامی]] معتقدند که زبور [[تحریف]] شده یا آنکه در نتیجه [[سوء]] [[ترجمه]]، اشتباهی در آن پیش آمده است. «ابن حمام» [[عقیده]] دوم را برگزیده ولی عده‌ای از [[علما]]، نسخه خطی دیگری از زبور اظهار داشته‌اند که با زبور فعلی [[اختلاف]] زیاد دارد و نمونه‌هائی از آن نسخه در [[سال ۶۶۶ هجری]] انتشار یافته است.

[[متکلمین]] [[مسیحی]] برای [[تسمیه]] زبور به مزامیر، دو وجه ذکر کرده‌اند: بعضی می‌گویند که چون این سرودها به [[همراهی]] [[نی]] خوانده می‌شده مزامیر نامیده شده است و برخی مزامیر را از کلمه [[عبری]] مزمار که به معنی [[احترام]] است مشتق می‌دانند.

جمع‌آوری مزامیر مسلم بعد از بازگشت [[بنی اسرائیل]] از [[بابل]] صورت گرفته و [[شک]] نیست که مزامیر و سرودهای [[دینی]] [[یهود]] به تدریج تنظیم شده و قسمت‌هائی از این مزامیر به وسیله [[حضرت داوود]] سروده شده است و در قسمت‌هائی که مربوط به حضرت داوود نیست آثار ادبی بابل منعکس است.

به هر حال چون زبور داوود به صورت سرود بوده و به آهنگ خوش خوانده می‌شده کلمه زبور در [[ادبیات]] [[فارسی]] نیز وارد گردیده است و مرغان خوش خوان را به مقریان ز بور [[خوان]] [[تشبیه]] کرده‌اند.<ref>[[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|اعلام قرآن]]، ص246-247.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010214.jpg|22px]] [[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|'''اعلام قرآن''']]
{{پایان منابع}}

بحث:زبور در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq: /* مقدمه */