بحث:زهیر بن قین بجلی در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* شهادت زهیر بن قین */

2025-03-05T06:42:25Z

شهادت زهیر بن قین

@@ خط ۴۲: / خط ۴۲: @@
 [[زهیر بن قین]] به میدان آمده به شانه حسین{{ع}} زد و گفت: پابرجا باش من هنوز شما را بر [[حق]] می‌دانم که از جانب [[خداوند]]، [[هدایت]] شده‌اید هم [[هادی]] و هم [[مهدی]] هستید، امروز جدت [[نبی]] [[خدا]] و حسن و علی [[مرتضی]] و [[جعفر طیار]] آن [[جوان]] شجاعی که خداوند به او دو بال داده و [[حمزه]] آن [[شیر خدا]]، آن [[شهید]] زنده را [[ملاقات]] خواهی کرد.
-سپس [[نبرد]] [[سختی]] به‎پا کرد و به [[شعر]] می‌گفت: من زهیرم من زاده قینم، و با [[شمشیر]] آنان را از حسین دور می‌رانم. در نهایت [[کثیر بن عبدالله]] شِعبی و [[مهاجر بن اوس]] به او [[حمله]] بردند، و او را به [[قتل]] رساندند. [[رحمت خدا]] بر او باد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۱، ادامه خبر محمد بن قیس؛ سبط ابن جوزی اشعار زهیر را همراه با اندکی حذف و تغییر ذکر نموده است، ر. ک: تذکرة الخواص، ص۲۵۲، به نقل از هشام بن محمد راوی مقتل ابی مخنف.</ref>.<ref>[[محمد هادی یوسفی غروی|یوسفی غروی، محمد هادی]]، سوگ‌نامه کربلا (مقاله)|مقاله «سوگ‌نامه کربلا» فرهنگ عاشورایی ج۴ (کتاب)|فرهنگ عاشورایی ج۴ ص۷۷.</ref>
+سپس [[نبرد]] [[سختی]] به‎پا کرد و به [[شعر]] می‌گفت: من زهیرم من زاده قینم، و با [[شمشیر]] آنان را از حسین دور می‌رانم. در نهایت [[کثیر بن عبدالله]] شِعبی و [[مهاجر بن اوس]] به او حمله بردند، و او را به [[قتل]] رساندند. [[رحمت خدا]] بر او باد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۱، ادامه خبر محمد بن قیس؛ سبط ابن جوزی اشعار زهیر را همراه با اندکی حذف و تغییر ذکر نموده است، ر.ک: تذکرة الخواص، ص۲۵۲، به نقل از هشام بن محمد راوی مقتل ابی مخنف.</ref>.<ref>[[محمد هادی یوسفی غروی|یوسفی غروی، محمد هادی]]، سوگ‌نامه کربلا (مقاله)|مقاله «سوگ‌نامه کربلا» فرهنگ عاشورایی ج۴ (کتاب)|فرهنگ عاشورایی ج۴ ص۷۷.</ref>
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: /* پانویس */

2025-03-05T06:34:27Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۴
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	دلهم گوید: پس بگفت تا [[خیمه]] و بار و اثاث وی را پیش آوردند و سوی حسین بردند. آن‌گاه به زنش گفت: تو را [[طلاق]] دادم. پیش خویشاوندانت بازگرد که نمی‌خواهم به سبب من تو را آسیبی برسد.		دلهم گوید: پس بگفت تا [[خیمه]] و بار و اثاث وی را پیش آوردند و سوی حسین بردند. آن‌گاه به زنش گفت: تو را [[طلاق]] دادم. پیش خویشاوندانت بازگرد که نمی‌خواهم به سبب من تو را آسیبی برسد.
	سپس به [[یاران]] خویش گفت: هر کس از شما که می‌خواهد با من بیاید، و گرنه این آخرین دیدار است»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۷، ص۲۹۰-۲۹۱.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۲ (کتاب)\| بر آستان عاشورا ج۲]]، ص۳۵.</ref>		سپس به [[یاران]] خویش گفت: هر کس از شما که می‌خواهد با من بیاید، و گرنه این آخرین دیدار است»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۷، ص۲۹۰-۲۹۱.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۲ (کتاب)\| بر آستان عاشورا ج۲]]، ص۳۵.</ref>

			== [[شهادت]] [[زهیر بن قین]] ==
			[[زهیر بن قین]] به میدان آمده به شانه حسین{{ع}} زد و گفت: پابرجا باش من هنوز شما را بر [[حق]] می‌دانم که از جانب [[خداوند]]، [[هدایت]] شده‌اید هم [[هادی]] و هم [[مهدی]] هستید، امروز جدت [[نبی]] [[خدا]] و حسن و علی [[مرتضی]] و [[جعفر طیار]] آن [[جوان]] شجاعی که خداوند به او دو بال داده و [[حمزه]] آن [[شیر خدا]]، آن [[شهید]] زنده را [[ملاقات]] خواهی کرد.

			سپس [[نبرد]] [[سختی]] به‎پا کرد و به [[شعر]] می‌گفت: من زهیرم من زاده قینم، و با [[شمشیر]] آنان را از حسین دور می‌رانم. در نهایت [[کثیر بن عبدالله]] شِعبی و [[مهاجر بن اوس]] به او [[حمله]] بردند، و او را به [[قتل]] رساندند. [[رحمت خدا]] بر او باد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۱، ادامه خبر محمد بن قیس؛ سبط ابن جوزی اشعار زهیر را همراه با اندکی حذف و تغییر ذکر نموده است، ر. ک: تذکرة الخواص، ص۲۵۲، به نقل از هشام بن محمد راوی مقتل ابی مخنف.</ref>.<ref>[[محمد هادی یوسفی غروی\|یوسفی غروی، محمد هادی]]، سوگ‌نامه کربلا (مقاله)\|مقاله «سوگ‌نامه کربلا» فرهنگ عاشورایی ج۴ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۴ ص۷۷.</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: /* پانویس */

2025-03-05T06:32:44Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	گوید: هرکس هرچه به دست داشت، بگذاشت؛ گویی پرنده بر سرمان نشسته بود»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۷، ص۲۹۰.</ref>. ابومخنف در ادامه می‌گوید: «[[دلهم]] بنت عمرو، [[همسر زهیر]] مرا [[حدیث]] کرد که زهیر را گفتم: پسر [[پیمبر]] [[خدا]] در پی تو می‌فرستد و نمی‌روی؟ [[سبحان الله]]! چه شود اگر بروی و سخن وی را بشنوی و باز آیی؟ گوید: زهیر بن قین رفت و چیزی نگذشت که خوش‌دل بیامد و چهره‌اش گشاده بود. گوید: پس بگفت تا [[خیمه]] و بار و اثاث وی را پیش آوردند و سوی حسین{{ع}} بردند. آن‌گاه زنش را گفت: «تو را [[طلاق]] دادم، پس خویشانت برو که نمی‌خواهم به سبب من تو را گزندی برسد»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۷، ص۲۹۰.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۲ (کتاب)\| بر آستان عاشورا ج۲]]، ص۳۰۲.</ref>		گوید: هرکس هرچه به دست داشت، بگذاشت؛ گویی پرنده بر سرمان نشسته بود»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۷، ص۲۹۰.</ref>. ابومخنف در ادامه می‌گوید: «[[دلهم]] بنت عمرو، [[همسر زهیر]] مرا [[حدیث]] کرد که زهیر را گفتم: پسر [[پیمبر]] [[خدا]] در پی تو می‌فرستد و نمی‌روی؟ [[سبحان الله]]! چه شود اگر بروی و سخن وی را بشنوی و باز آیی؟ گوید: زهیر بن قین رفت و چیزی نگذشت که خوش‌دل بیامد و چهره‌اش گشاده بود. گوید: پس بگفت تا [[خیمه]] و بار و اثاث وی را پیش آوردند و سوی حسین{{ع}} بردند. آن‌گاه زنش را گفت: «تو را [[طلاق]] دادم، پس خویشانت برو که نمی‌خواهم به سبب من تو را گزندی برسد»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۷، ص۲۹۰.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۲ (کتاب)\| بر آستان عاشورا ج۲]]، ص۳۰۲.</ref>

			==پیوستن [[زهیر بن قین]] به [[سپاه امام حسین]]{{ع}}==
			[[طبری]] از [[ابومخنف]] [[روایت]] می‌کند که گفت: «سدی به نقل از یکی از [[مردم]] [[بنی فزاره]] گوید: به [[روزگار]] حجاج بن یوسف در [[خانه]] [[حارث بن ابی ربیعه]] پنهان بودیم... به [[مرد]] [[فزاری]] گفتم: از کار خودتان وقتی که با [[حسین بن علی]] آمدید، با من سخن کن. گفت: با [[زهیر بن قین بجلی]] بودیم که از [[مکه]] درآمدیم و با حسین به یک راه بودیم، اما خوش نداشتیم که با وی به یک منزلگاه باشیم. وقتی حسین روان بود، [[زهیر بن قین]] به جای می‌ماند و چون حسین فرود می‌آمد، زهیر پیش می‌رفت تا به منزلگاهی رسیدیم که به ناچار می‌باید با وی به یک جا باشیم. حسین به سویی فرود آمد و ما نیز به سویی فرود آمدیم. نشسته بودیم و از غذایی که داشتیم، می‌خوردیم که [[فرستاده حسین]] بیامد و [[سلام]] کرد و به درون آمد و گفت: ای زهیر بن قین! [[ابوعبدالله]]، حسین بن علی مرا فرستاده که پیش وی آیی.

			گوید: هرکس هر چه به دست داشت، بر [[زمین]] گذاشت. گویی پرنده بر سرمان نشسته بود [همه از بُهت و [[تعجب]] تکان نمی‌خوردیم].
			ابومخنف گوید: [[دلهم]] بنت عمرو، [[همسر زهیر بن قین]] مرا گفت: به زهیر گفتم: «پسر [[پیامبر خدا]] در پی تو می‌فرستد و نمی‌روی؟ [[سبحان الله]]! چه می‌شود اگر بروی و سخن وی را بشنوی و باز آیی؟»
			دلهم گوید: زهیر بن قین رفت و چیزی نگذشت که خوش‌دل بیامد و چهره‌اش گشاده بود.
			دلهم گوید: پس بگفت تا [[خیمه]] و بار و اثاث وی را پیش آوردند و سوی حسین بردند. آن‌گاه به زنش گفت: تو را [[طلاق]] دادم. پیش خویشاوندانت بازگرد که نمی‌خواهم به سبب من تو را آسیبی برسد.
			سپس به [[یاران]] خویش گفت: هر کس از شما که می‌خواهد با من بیاید، و گرنه این آخرین دیدار است»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۷، ص۲۹۰-۲۹۱.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۲ (کتاب)\| بر آستان عاشورا ج۲]]، ص۳۵.</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: /* پانویس */

2025-03-05T06:31:45Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۱
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	آنگاه زهیر رو به [[مردم]] کرد و با صدای بلند گفت: بندگان خدا! این مرد بداخلاق و تندخو و امثالش شما را در دینتان [[فریب]] ندهند، والله [[شفاعت]] [[محمد]]{{صل}} شامل حال آنها که [[خون]] [[فرزندان]] و [[خاندان پیامبر]] را ریخته‌اند و کسانی را که به این [[خاندان]] [[یاری]] رسانده و از حریم آنها [[دفاع]] کردند را کشته‌اند، نخواهد شد. در این هنگام مردی زهیر را صدا زد و گفت: [[اباعبدالله]] به شما می‌گوید: بیا، قسم به جانم همان‌گونه که [[مؤمن آل فرعون]] [[قوم]] خویش را [[نصیحت]] کرده و به خوبی از آنان [[دعوت]] نمود، شما هم آن‎ها را نصیحت کرده و به خوبی از آنان دعوت نموده‌ای، اگر نصیحت و [[ابلاغ]]، نفعی برساند!<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۲۶-۴۲۷، به نقل از ابی مخنف از حنظلة بن اسعد شبامی از مردمی از قومش به نام کثیر بن عبدالله شعبی، که شاهد قتل امام حسین{{ع}} بود.</ref>.<ref>[[محمد هادی یوسفی غروی\|یوسفی غروی، محمد هادی]]، [[سوگ‌نامه کربلا (مقاله)\|مقاله «سوگ‌نامه کربلا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۴ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۴]]، ص۵۵.</ref>		آنگاه زهیر رو به [[مردم]] کرد و با صدای بلند گفت: بندگان خدا! این مرد بداخلاق و تندخو و امثالش شما را در دینتان [[فریب]] ندهند، والله [[شفاعت]] [[محمد]]{{صل}} شامل حال آنها که [[خون]] [[فرزندان]] و [[خاندان پیامبر]] را ریخته‌اند و کسانی را که به این [[خاندان]] [[یاری]] رسانده و از حریم آنها [[دفاع]] کردند را کشته‌اند، نخواهد شد. در این هنگام مردی زهیر را صدا زد و گفت: [[اباعبدالله]] به شما می‌گوید: بیا، قسم به جانم همان‌گونه که [[مؤمن آل فرعون]] [[قوم]] خویش را [[نصیحت]] کرده و به خوبی از آنان [[دعوت]] نمود، شما هم آن‎ها را نصیحت کرده و به خوبی از آنان دعوت نموده‌ای، اگر نصیحت و [[ابلاغ]]، نفعی برساند!<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۲۶-۴۲۷، به نقل از ابی مخنف از حنظلة بن اسعد شبامی از مردمی از قومش به نام کثیر بن عبدالله شعبی، که شاهد قتل امام حسین{{ع}} بود.</ref>.<ref>[[محمد هادی یوسفی غروی\|یوسفی غروی، محمد هادی]]، [[سوگ‌نامه کربلا (مقاله)\|مقاله «سوگ‌نامه کربلا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۴ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۴]]، ص۵۵.</ref>

			== دکرگونی [[زهیر]] ==
			ماجرای [[دگرگونی]] [[روحی]] در [[زندگی]] زهیر

			[[ابومخنف]] از سدی از مردی از [[بنی فزاره]] که در [[روزگار]] [[حجاج بن یوسف ثقفی]] با او در [[خانه]] حرث بن ابی [[ربیعه]] در محله خرمافروشان پنهان بود و [در بازگشت از [[مکه]] به روزگار حسین{{ع}} و [[واقعه کربلا]]] با زهیر همراه بود، [[روایت]] می‌کند که از او درباره ماجرایشان با حسین{{ع}} پرسیدم، [[مرد]] [[فزاری]] گفت: «با [[زهیر بن قین بجلی]] بودیم که از [[مکه]] درآمدیم و با حسین‌{{ع}} به یک راه بودیم، اما خوش نداشتیم که با وی به یک منزلگاه باشیم. وقتی حسین{{ع}} روان بود، زهیر بن قین به جای می‌ماند و چون حسین{{ع}} فرود می‌آمد، زهیر پیش می‌رفت تا به منزلگاهی رسیدیم که به ناچار باید با وی به یکجا می‌بودیم و حسین{{ع}} به یک سوی فرود آمد و ما نیز به سویی فرود آمدیم.

			نشسته بودیم و از غذایی که داشتیم، می‌خوردیم که [[فرستاده حسین]]{{ع}} بیامد و [[سلام]] کرد و به درون آمد و گفت: «ای زهیر بن قین! [[ابوعبدالله]]، [[حسین بن علی]]{{ع}} مرا فرستاده که پیش وی آیی».

			گوید: هرکس هرچه به دست داشت، بگذاشت؛ گویی پرنده بر سرمان نشسته بود»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۷، ص۲۹۰.</ref>. ابومخنف در ادامه می‌گوید: «[[دلهم]] بنت عمرو، [[همسر زهیر]] مرا [[حدیث]] کرد که زهیر را گفتم: پسر [[پیمبر]] [[خدا]] در پی تو می‌فرستد و نمی‌روی؟ [[سبحان الله]]! چه شود اگر بروی و سخن وی را بشنوی و باز آیی؟ گوید: زهیر بن قین رفت و چیزی نگذشت که خوش‌دل بیامد و چهره‌اش گشاده بود. گوید: پس بگفت تا [[خیمه]] و بار و اثاث وی را پیش آوردند و سوی حسین{{ع}} بردند. آن‌گاه زنش را گفت: «تو را [[طلاق]] دادم، پس خویشانت برو که نمی‌خواهم به سبب من تو را گزندی برسد»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۷، ص۲۹۰.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۲ (کتاب)\| بر آستان عاشورا ج۲]]، ص۳۰۲.</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: /* زهیر بن قین در گزیده دانشنامه امام حسین */

2025-03-05T06:24:20Z

زهیر بن قین در گزیده دانشنامه امام حسین

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-== زهیر بن قین در گزیده [[دانشنامه امام حسین]] ==
+== زهیر بن قین در گزیده دانشنامه امام حسین ==
 زهیر بن قین بن حارث [[بجلی]]، یکی از برجسته‌ترین [[یاران امام حسین]]{{ع}} بود که در [[روز عاشورا]]، فرماندهی جناح راست سپاه امام{{ع}} بر عهده او بود و نقش مؤثّری در برخورد با [[سپاه کوفه]] داشت. بَلاذُری، وی را از هواداران عثمان می‌داند. [[دشمن]] نیز در عصر تاسوعا، او را [[عثمانی]] خواند. با این همه، هنگامی که در [[منزل]] [[زَرود]] فرستاده [[امام]]{{ع}}، او را برای دیدار با ایشان [[دعوت]] کرد، با [[تشویق]] همسرش، به حضور [[امام حسین]]{{ع}} رسید و طولی نکشید که با چهره‌ای گشاده - که حاکی از تحوّل اساسی در روحیّه او بود- به خیمه‌اش بازگشت و دستور داد که آن را به نزدیکی [[خیمه‌های امام حسین]]{{ع}} منتقل کنند. [[زهیر]]، پس از بازگشت از [[محضر امام]]{{ع}}، خاطره‌ای را برای همراهانش تعریف کرد تا شاید بتواند آنان را با خود همراه کند. اما از آن جمعیتی که با او بودند، کسی برنخاست. پس از این لحظه سرنوشت‌ساز، [[زهیر]] در صف [[یاران]] [[استوار]] [[امام حسین]]{{ع}} قرار گرفت. [[شب عاشورا]] نیز امام حسین{{ع}}، خطاب به یاران خود فرمود: «بدانید که به گمانم، امروز، آخرین روزی است که با آنهاییم. من به شما، [[اجازه]] دادم و همه شما آزادید که بروید. هیچ عهدی از من بر عهده شما نیست. [[شب]]، تاریکی‌اش را گسترده است. پس آن را مَرکب خود قرار دهید [و بروید]»<ref>{{متن حدیث|أَلَا وَ إِنِّي‏ لَأَظُنُ‏ أَنَّهُ‏ آخِرُ يَوْمٍ‏ لَنَا مِنْ هَؤُلَاءِ أَلَا وَ إِنِّي قَدْ أَذِنْتُ لَكُمْ فَانْطَلِقُوا جَمِيعاً فِي حِلٍّ لَيْسَ عَلَيْكُمْ مِنِّي ذِمَامٌ هَذَا اللَّيْلُ قَدْ غَشِيَكُمْ فَاتَّخِذُوهُ جَمَلاً}} (الارشاد، ج۲، ص۹۱).</ref>. زُهَیر، ایستاد و با این جملات [[زیبا]] و شگفت‌انگیز، نسبت به آن [[امام]]{{ع}}، اظهار ارادت و [[وفاداری]] کرد: «به [[خدا]] سوگند، دوست دارم که کشته شوم، آن گاه، دوباره زنده گردم و باز، کشته شوم و تا هزار بار، کشته شدنم تکرار شود؛ و [[خداوند]]، با این کشته شدنم، از تو و از این [[جوانان]] خاندانت، کشته شدن را برطرف کند»<ref>{{متن حدیث|وَاللّهِ، لَوَدِدْتُ أَنِّي قُتِلْتُ، ثُمَّ نُشِرتُ، ثُمَّ قُتِلتُ حَتَّى اُقْتَلَ كَذَا أَلْفَ قَتْلَةٍ، وَ أَنَّ اللّهَ يَدْفَعُ بِذَلِكَ القَتْلَ عَنْ نَفْسِكَ وَعَنْ أَنْفُسِ هَؤُلاءِ الفِتْيَةِ مِنْ أهْلِ بَيْتِكَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۱۸؛ الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۵۵۹).</ref>. [[ظهر عاشورا]]، زُهَیر، در کنار سعد بن عبداللّه [[حنفی]]، همراه با نیمی از یاران باقی‌مانده‌امام{{ع}}، خود را سپرِ [[دفاعی]] ایشان قرار دادند. آنان، جلوی امام{{ع}} ایستادند و امام{{ع}} در پشتِ آنها [[نماز]] خواند. زُهَیر، پس از نبردی سنگین و قهرمانانه، به دست کثیر بن عبداللّه و [[مهاجر بن اوس]]، [[شهید]] شد. لحظه‌ای که او به [[زمین]] افتاد، امام{{ع}} خطاب به این [[مجاهد]] بزرگ، چنین فرمود: «خداوند، تو را از [رحمتش] دور نکند - ای زُهَیر - و کُشنده‌ات را [[لعنت]] نماید؛ همانند [[لعن]] کسانی که آنها را به بوزینه و خوک، تبدیل کرد!» <ref>{{متن حدیث|لَا يُبْعِدَنَّكَ اللّهُ يَا زُهَيرُ، وَلَعَنَ اللّهُ قَاتِلَكَ، لَعَنَ الَّذِينَ مَسَخَهُمْ قِرَدَةً وَ خَنَازِيرَ!}} (ر. ک: مقتل الحسین{{ع}}، خوارزمی، ج۲، ص۲۰).</ref>.
 گفتنی است آنچه در کتاب مجالس المواعظ آمده که زُهَیر، در کودکی با [[امام حسین]]{{ع}} [[بازی]] می‌کرده است و خاکِ جای پای او را بوسیده و بدین جهت، مورد [[ملاطفت پیامبر]]{{صل}} قرار گرفته است، در منابع معتبر نیامده و بررسی [[زندگی]] زُهَیر نیز قرینه عدم صحّت این گزارش است. این ماجرا، در کتاب المنتخب طُرَیحی، مفصّل‌تر آمده؛ ولی نام کودک، بیان نشده است و در افواه نیز، معمولاً نام آن کودک، [[حبیب بن مظاهر]] گفته می‌شود؛ ولی به هر حال، اصل ماجرا و نام کودک، [[مدرک]] معتبری ندارد<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۵۴۸.</ref>.
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== زهیر بن قین در گزیده دانشنامه امام حسین == زهیر بن قین بن حارث بجلی، یکی از برجسته‌ترین یاران امام حسین{{ع}} بود که در روز عاشورا، فرماندهی جناح راست سپاه امام{{ع}} بر عهده او بود و نقش مؤثّری در برخورد با سپاه کوفه داشت. بَلاذُری، وی ر...» ایجاد کرد

2025-03-05T06:20:54Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== زهیر بن قین در گزیده دانشنامه امام حسین == زهیر بن قین بن حارث بجلی، یکی از برجسته‌ترین یاران امام حسین{{ع}} بود که در روز عاشورا، فرماندهی جناح راست سپاه امام{{ع}} بر عهده او بود و نقش مؤثّری در برخورد با سپاه کوفه داشت. بَلاذُری، وی ر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== زهیر بن قین در گزیده [[دانشنامه امام حسین]] ==
زهیر بن قین بن حارث [[بجلی]]، یکی از برجسته‌ترین [[یاران امام حسین]]{{ع}} بود که در [[روز عاشورا]]، فرماندهی جناح راست سپاه امام{{ع}} بر عهده او بود و نقش مؤثّری در برخورد با [[سپاه کوفه]] داشت. بَلاذُری، وی را از هواداران عثمان می‌داند. [[دشمن]] نیز در عصر تاسوعا، او را [[عثمانی]] خواند. با این همه، هنگامی که در [[منزل]] [[زَرود]] فرستاده [[امام]]{{ع}}، او را برای دیدار با ایشان [[دعوت]] کرد، با [[تشویق]] همسرش، به حضور [[امام حسین]]{{ع}} رسید و طولی نکشید که با چهره‌ای گشاده - که حاکی از تحوّل اساسی در روحیّه او بود- به خیمه‌اش بازگشت و دستور داد که آن را به نزدیکی [[خیمه‌های امام حسین]]{{ع}} منتقل کنند. [[زهیر]]، پس از بازگشت از [[محضر امام]]{{ع}}، خاطره‌ای را برای همراهانش تعریف کرد تا شاید بتواند آنان را با خود همراه کند. اما از آن جمعیتی که با او بودند، کسی برنخاست. پس از این لحظه سرنوشت‌ساز، [[زهیر]] در صف [[یاران]] [[استوار]] [[امام حسین]]{{ع}} قرار گرفت. [[شب عاشورا]] نیز امام حسین{{ع}}، خطاب به یاران خود فرمود: «بدانید که به گمانم، امروز، آخرین روزی است که با آنهاییم. من به شما، [[اجازه]] دادم و همه شما آزادید که بروید. هیچ عهدی از من بر عهده شما نیست. [[شب]]، تاریکی‌اش را گسترده است. پس آن را مَرکب خود قرار دهید [و بروید]»<ref>{{متن حدیث|أَلَا وَ إِنِّي‏ لَأَظُنُ‏ أَنَّهُ‏ آخِرُ يَوْمٍ‏ لَنَا مِنْ هَؤُلَاءِ أَلَا وَ إِنِّي قَدْ أَذِنْتُ لَكُمْ فَانْطَلِقُوا جَمِيعاً فِي حِلٍّ لَيْسَ عَلَيْكُمْ مِنِّي ذِمَامٌ هَذَا اللَّيْلُ قَدْ غَشِيَكُمْ فَاتَّخِذُوهُ جَمَلاً}} (الارشاد، ج۲، ص۹۱).</ref>. زُهَیر، ایستاد و با این جملات [[زیبا]] و شگفت‌انگیز، نسبت به آن [[امام]]{{ع}}، اظهار ارادت و [[وفاداری]] کرد: «به [[خدا]] سوگند، دوست دارم که کشته شوم، آن گاه، دوباره زنده گردم و باز، کشته شوم و تا هزار بار، کشته شدنم تکرار شود؛ و [[خداوند]]، با این کشته شدنم، از تو و از این [[جوانان]] خاندانت، کشته شدن را برطرف کند»<ref>{{متن حدیث|وَاللّهِ، لَوَدِدْتُ أَنِّي قُتِلْتُ، ثُمَّ نُشِرتُ، ثُمَّ قُتِلتُ حَتَّى اُقْتَلَ كَذَا أَلْفَ قَتْلَةٍ، وَ أَنَّ اللّهَ يَدْفَعُ بِذَلِكَ القَتْلَ عَنْ نَفْسِكَ وَعَنْ أَنْفُسِ هَؤُلاءِ الفِتْيَةِ مِنْ أهْلِ بَيْتِكَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۱۸؛ الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۵۵۹).</ref>. [[ظهر عاشورا]]، زُهَیر، در کنار سعد بن عبداللّه [[حنفی]]، همراه با نیمی از یاران باقی‌مانده‌امام{{ع}}، خود را سپرِ [[دفاعی]] ایشان قرار دادند. آنان، جلوی امام{{ع}} ایستادند و امام{{ع}} در پشتِ آنها [[نماز]] خواند. زُهَیر، پس از نبردی سنگین و قهرمانانه، به دست کثیر بن عبداللّه و [[مهاجر بن اوس]]، [[شهید]] شد. لحظه‌ای که او به [[زمین]] افتاد، امام{{ع}} خطاب به این [[مجاهد]] بزرگ، چنین فرمود: «خداوند، تو را از [رحمتش] دور نکند - ای زُهَیر - و کُشنده‌ات را [[لعنت]] نماید؛ همانند [[لعن]] کسانی که آنها را به بوزینه و خوک، تبدیل کرد!» <ref>{{متن حدیث|لَا يُبْعِدَنَّكَ اللّهُ يَا زُهَيرُ، وَلَعَنَ اللّهُ قَاتِلَكَ، لَعَنَ الَّذِينَ مَسَخَهُمْ قِرَدَةً وَ خَنَازِيرَ!}} (ر. ک: مقتل الحسین{{ع}}، خوارزمی، ج۲، ص۲۰).</ref>.

گفتنی است آنچه در کتاب مجالس المواعظ آمده که زُهَیر، در کودکی با [[امام حسین]]{{ع}} [[بازی]] می‌کرده است و خاکِ جای پای او را بوسیده و بدین جهت، مورد [[ملاطفت پیامبر]]{{صل}} قرار گرفته است، در منابع معتبر نیامده و بررسی [[زندگی]] زُهَیر نیز قرینه عدم صحّت این گزارش است. این ماجرا، در کتاب المنتخب طُرَیحی، مفصّل‌تر آمده؛ ولی نام کودک، بیان نشده است و در افواه نیز، معمولاً نام آن کودک، [[حبیب بن مظاهر]] گفته می‌شود؛ ولی به هر حال، اصل ماجرا و نام کودک، [[مدرک]] معتبری ندارد<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۵۴۸.</ref>.

== پانویس ==
{{پانویس}}