بحث:ساده‌زیستی در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'ساده' به 'ساده'

2025-06-27T20:31:11Z

جایگزینی متن - 'ساده' به 'ساده'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	== [[ساده‌زیستی]] و پرهیز از تکلف ==		== [[ساده‌زیستی]] و پرهیز از تکلف ==
	«[[زهد]] و [[ساده زیستی]] از اصول [[زندگی]] [[پیامبر خاتم]] {{صل}} بود. [[ساده]] [[غذا]] می‌خورد. ساده [[لباس]] می‌پوشید و ساده حرکت می‌کرد؛ زیراندازش غالباً [[حصیر]] بود. روی [[زمین]] می‌نشست. با دست خود از بز شیر می‌دوشید و بر مرکب بی‌زین و پالان سوار می‌شد. از اینکه کسی در رکابش حرکت کند، به شدت جلوگیری می‌کرد. قوت غالبش، نان [[جوین]] و خرما بود.		«[[زهد]] و [[ساده زیستی]] از اصول [[زندگی]] [[پیامبر خاتم]] {{صل}} بود. ساده [[غذا]] می‌خورد. ساده [[لباس]] می‌پوشید و ساده حرکت می‌کرد؛ زیراندازش غالباً [[حصیر]] بود. روی [[زمین]] می‌نشست. با دست خود از بز شیر می‌دوشید و بر مرکب بی‌زین و پالان سوار می‌شد. از اینکه کسی در رکابش حرکت کند، به شدت جلوگیری می‌کرد. قوت غالبش، نان [[جوین]] و خرما بود.

	[[کفش]] و جامه‌اش را با دست خویش وصله می‌کرد. در عین [[سادگی]]، طرفدار [[فلسفه]] [[فقر]] نبود. [[مال]] و [[ثروت]] را به سود [[جامعه]] و برای صرف در راه‌های [[مشروع]] لازم می‌شمرد. می‌گفت: {{متن حدیث\|نِعْمَ الْمَالُ الصَّالِحُ لِلرَّجُلِ الصَّالِحِ}}. چه [[نیکو]] است ثروتی که از راه مشروع به دست آید، برای [[آدمی]] که [[شایسته]] داشتن ثروت باشد و بداند چگونه صرف کند. می‌فرمود: {{متن حدیث\|نِعْمَ الْعَوْنُ عَلى تَقْوَى اللَّهِ الْغِنى}}؛ «مال و ثروت کمک خوبی است برای [[تقوا]]»<ref>مرتضی مطهری، مقدمه‌ای بر جهان‌بینی اسلامی، ص۲۴۰.</ref>.		[[کفش]] و جامه‌اش را با دست خویش وصله می‌کرد. در عین [[سادگی]]، طرفدار [[فلسفه]] [[فقر]] نبود. [[مال]] و [[ثروت]] را به سود [[جامعه]] و برای صرف در راه‌های [[مشروع]] لازم می‌شمرد. می‌گفت: {{متن حدیث\|نِعْمَ الْمَالُ الصَّالِحُ لِلرَّجُلِ الصَّالِحِ}}. چه [[نیکو]] است ثروتی که از راه مشروع به دست آید، برای [[آدمی]] که [[شایسته]] داشتن ثروت باشد و بداند چگونه صرف کند. می‌فرمود: {{متن حدیث\|نِعْمَ الْعَوْنُ عَلى تَقْوَى اللَّهِ الْغِنى}}؛ «مال و ثروت کمک خوبی است برای [[تقوا]]»<ref>مرتضی مطهری، مقدمه‌ای بر جهان‌بینی اسلامی، ص۲۴۰.</ref>.
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	خیلی فرق است بین اصول زندگی و بین یک [[سلسله]] قیود و تکلفات و عادات بی‌دلیل که در میان [[مردم]] پیدا می‌شود و زندگی را بر آنها دشوار و ناگوار می‌سازد. اصول زندگی موجب [[گشایش]] و [[آسایش]] و [[رفاه]] است، ولی قیود و تکلفات موجب سنگین باری و [[ناراحتی]] است.		خیلی فرق است بین اصول زندگی و بین یک [[سلسله]] قیود و تکلفات و عادات بی‌دلیل که در میان [[مردم]] پیدا می‌شود و زندگی را بر آنها دشوار و ناگوار می‌سازد. اصول زندگی موجب [[گشایش]] و [[آسایش]] و [[رفاه]] است، ولی قیود و تکلفات موجب سنگین باری و [[ناراحتی]] است.

	[[رسول اکرم]] {{صل}} [[ساده]] [[لباس]] می‌پوشید و در عین حال به اصول [[پاکیزگی]] [[مقید]] بود. هر [[روز]] صبح قبل از آنکه [[جامه]] و سر و صورت و موی خود را مرتب کند و در آیینه خود را ببیند، از [[خانه]] بیرون نمی‌آمد. او نه نسبت به اصول [[نظافت]] لاقید بود و نه برای خود تکلفاتی درست کرده بود که مدتی از وقت [[عزیز]] خود را صرف آن قیود و تکلفات کند.		[[رسول اکرم]] {{صل}} ساده [[لباس]] می‌پوشید و در عین حال به اصول [[پاکیزگی]] [[مقید]] بود. هر [[روز]] صبح قبل از آنکه [[جامه]] و سر و صورت و موی خود را مرتب کند و در آیینه خود را ببیند، از [[خانه]] بیرون نمی‌آمد. او نه نسبت به اصول [[نظافت]] لاقید بود و نه برای خود تکلفاتی درست کرده بود که مدتی از وقت [[عزیز]] خود را صرف آن قیود و تکلفات کند.

	برخی از [[مردم]] به قدری خود را در میان [[آداب و رسوم]] و عادات [[محبوس]] ساخته‌اند و هزارها قید برای [[غذا خوردن]] و هزارها قید برای جامه [[پوشیدن]] و هزارها قید دیگر برای معاشرت‌ها و پذیرایی‌ها و مهمانی‌ها و عروسی‌ها و مسافرت‌ها ساخته‌اند که [[زندگی]] را برای خود سنگین و ناگوار کرده‌اند. ساعت‌ها باید وقت صرف کنند تا خودشان را به شکل یک عروسک بسازند تا بتوانند از خانه قدم بیرون نهند و بعد هم مثل یک موجود کاغذی یا یک موجود شکستنی با هزاران قید و [[احتیاط]] راه بروند که قیود ساختگی در هم نریزد. برای بعضی، [[سخن گفتن]]، [[راه رفتن]]، جامه پوشیدن، [[پذیرایی]] و مهمانی، [[نشستن و برخاستن]] و... [کل] زندگی، [[تکلیف]] شده است.		برخی از [[مردم]] به قدری خود را در میان [[آداب و رسوم]] و عادات [[محبوس]] ساخته‌اند و هزارها قید برای [[غذا خوردن]] و هزارها قید برای جامه [[پوشیدن]] و هزارها قید دیگر برای معاشرت‌ها و پذیرایی‌ها و مهمانی‌ها و عروسی‌ها و مسافرت‌ها ساخته‌اند که [[زندگی]] را برای خود سنگین و ناگوار کرده‌اند. ساعت‌ها باید وقت صرف کنند تا خودشان را به شکل یک عروسک بسازند تا بتوانند از خانه قدم بیرون نهند و بعد هم مثل یک موجود کاغذی یا یک موجود شکستنی با هزاران قید و [[احتیاط]] راه بروند که قیود ساختگی در هم نریزد. برای بعضی، [[سخن گفتن]]، [[راه رفتن]]، جامه پوشیدن، [[پذیرایی]] و مهمانی، [[نشستن و برخاستن]] و... [کل] زندگی، [[تکلیف]] شده است.

Bahmani: /* پانویس */

2022-11-24T13:33:18Z

پانویس

@@ خط ۲۸: / خط ۲۸: @@
 [[حضرت علی]] {{ع}} در [[کلام]] دیگری، [[پیامبر اعظم]] {{صل}} را حتی در میان [[پیامبران]] نیز [[زاهدترین]] دانسته و فرموده است: {{متن حدیث|کَانَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} أَزْهَدَ النَّاسِ أَوْ أَزْهَدَ الْأَنْبِيَاءِ}}<ref>«حضرت رسول، زاهدترین مردم یا بی‌آلایش‌ترین پیامبران الهی بود» اسد الغابه، ج۱، ص۲۸.</ref>. [[برادر]] و آینه تمام‌نمای او علی {{ع}} در جایی دیگر می‌فرماید: {{متن حدیث|قَضَمَ الدُّنْيَا قَضْماً وَ لَمْ يُعِرْهَا طَرْفاً أَهْضَمُ أَهْلِ الدُّنْيَا كَشْحاً وَ أَخْمَصُهُمْ مِنَ الدُّنْيَا بَطْناً عُرِضَتْ عَلَيْهِ الدُّنْيَا فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَهَا}}<ref>«از دنیا چندان نخورد که دهان را پر کند و بدان ننگریست چندان که گوشه چشم بدان افکند. تهی‌گاه او از همه مردم دنیا لاغرتر بود و شکم او از همه خالی‌تر. دنیا به او عرضه شد، ولی آن را نپذیرفت». نهج البلاغه، خطبه ۱۶۰.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی|اسحاقی، سید حسین]]، [[مروارید نبوت (کتاب)|مروارید نبوت]] ص ۳۸.</ref>
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: /* پانویس */

2022-11-24T13:31:36Z

پانویس

@@ خط ۱۳: / خط ۱۳: @@
 [[حضرت علی]] {{ع}} در [[کلام]] دیگری، [[پیامبر اعظم]] {{صل}} را حتی در میان [[پیامبران]] نیز [[زاهدترین]] دانسته و فرموده است: {{متن حدیث|كَانَ رَسُولُ اللَّهِ أَزْهَدَ النَّاسِ أَوْ أَزْهَدَ الْأَنْبِياءِ}}<ref>«حضرت رسول، زاهدترین مردم یا بی‌آلایش‌ترین پیامبران الهی بود» اسد الغابه، ج۱، ص۲۸.</ref>. به [[راستی]] که [[رسول الله]] {{صل}} نسبت به [[دنیا]] و زرق و برق آن بی‌رغبت بود، هر چند همه امکانات دنیا در [[اختیار]] قرار داشت. [[برادر]] و آینه تمام‌نمای او علی {{ع}} در جایی دیگر می‌فرماید:
 {{متن حدیث|قَضَمَ الدُّنْيَا قَضْماً وَ لَمْ يُعِرْهَا طَرْفاً أَهْضَمُ أَهْلِ الدُّنْيَا كَشْحاً وَ أَخْمَصُهُمْ مِنَ الدُّنْيَا بَطْناً عُرِضَتْ عَلَيْهِ الدُّنْيَا فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَهَا}}<ref>«از دنیا چندان نخورد که دهان را پر کند و بدان ننگریست چندان که گوشه چشم بدان افکند. تهی‌گاه او از همه مردم دنیا لاغرتر بود و شکم او از همه خالی‌تر. دنیا را به او نشان دادند، ولی آن را نپذیرفت». نهج البلاغه، خطبه ۱۶۰.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی|اسحاقی، سید حسین]]، [[کانون محبت (کتاب)|کانون محبت]] ص ۶۲.</ref>
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== ساده‌زیستی و بی‌آلایشی == دیلمی درباره ساده‌زیستی رسول الله {{صل}} می‌نویسد: «پیامبر اکرم {{صل}} در زندگی کم‌خرج و کم‌هزینه بود»دیلمی، ارشاد القلوب، ص۱۱۵.. ایشان روی زمین می‌نشست و زیراندازش، قطعه حصیری بود و بالشی از چرم ک...» ایجاد کرد

2022-11-24T13:29:37Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== ساده‌زیستی و بی‌آلایشی == دیلمی درباره ساده‌زیستی رسول الله {{صل}} می‌نویسد: «پیامبر اکرم {{صل}} در زندگی کم‌خرج و کم‌هزینه بود»<ref>دیلمی، ارشاد القلوب، ص۱۱۵.</ref>. ایشان روی زمین می‌نشست و زیراندازش، قطعه حصیری بود و بالشی از چرم ک...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== [[ساده‌زیستی]] و بی‌آلایشی ==
دیلمی درباره ساده‌زیستی [[رسول الله]] {{صل}} می‌نویسد: «[[پیامبر اکرم]] {{صل}} در [[زندگی]] کم‌خرج و کم‌هزینه بود»<ref>دیلمی، ارشاد القلوب، ص۱۱۵.</ref>. ایشان روی [[زمین]] می‌نشست و زیراندازش، قطعه حصیری بود و بالشی از چرم که درونش را از لیف خرما انباشته بودند، زیر سر می‌نهاد. قوت غالبش، نان [[جوین]] و خرما بود و هرگز سه [[روز]] پیاپی از نان گندم [[سیر]] نخورد. روزه‌اش را با چند دانه خرما و اگر در دسترس نداشت، با [[نوشیدن]] آبی [[افطار]] می‌کرد<ref>بحارالانوار، ج۱۶، ص۲۴۴.</ref>. [[حضرت علی]] {{ع}} که با [[پیامبر]] بیشترین انس و [[هم نشینی]] را داشت، درباره ایشان می‌گوید:
این [[سیره]] مسلّم [[رسول]] خداست - [[درود خدا]] بر او و خاندانش - که نشسته بر [[خاک]] [[غذا]] می‌خورد. نشست و برخاستی برده‌وار داشت. خود به دست خویش، پینه بر [[کفش]] می‌زد و جامه‌اش را وصله می‌کرد. بر الاغ برهنه می‌نشست و دیگری را نیز بر پشت می‌نشاند. روزی پرده‌ای رنگین و پرنقش و نگار بر در [[خانه]] آویخته دید. به همسری از همسرانش فرمود: آن را از برابر دیدگانم دور بدار. هرگاه نگاهم بدان می‌افتد، به یاد [[دنیا]] و زرق و برقش می‌افتم. بدین‌سان روی [[دل]] از دنیا برتافت و یاد آن را از صفحه جانش زدود. همواره [[دوست]] می‌داشت که جاذبه‌های دنیا از نگاهش پنهان بماند تا مبادا از آن پیرایه‌ای برگیرد یا جاودانه‌اش انگارد و به جایگاه و [[مقام]] خاصی از آن دل ببندد و بدین‌سان دنیا را از صفحه [[جان]] و از خانه [[قلب]] بیرون راند و بر هر چه [[دنیایی]] بود، [[چشم]] فرو پوشید. آری! چنین است که هر کس به [[راستی]] چیزی را منفور شمارد، نگاه و یاد آن را نیز ناخوش دارد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۵۹؛ مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۵۵.</ref>.

[[امام]] محمدباقر {{ع}} درباره این [[ویژگی پیامبر]] به [[محمد بن مسلم]] فرمود:
ای محمد! شاید پیش خود [[فکر]] می‌کنی که پیامبر در سراسر [[زمان]] [[پیامبری]] خود سه روز پشت سر هم از نان گندم سیر نشد. نه به [[خدا]] که چنین نیست. از [[زمان]] [[بعثت]] تا زمان [[رحلت]] سه [[روز]] پیاپی از نان گندم [[سیر]] نخورد. البته من نمی‌گویم که به آن دسترسی نداشت حتی [[حضرت]] زمانی یکصد شتر به عنوان جایزه به یک نفر بخشید. اگر می‌خواست بخورد، می‌خورد<ref>اصول کافی، ج۸، ص۱۳.</ref>.

[[پیامبر اکرم]] {{صل}} در حجره کوچکی [[زندگی]] می‌کرد که مساحتش اندکی افزون از دو متر و مواد ساختمانی آن مقداری [[گِل]] و چند شاخه خشکیده [[نخل]] بود که با طناب‌های مویین به هم پیوسته بود. سقفش چندان کوتاه بود که یکی از یارانش می‌گوید: «من در زمان [[نوجوانی]] آن حجره را دیده بودم و در حال ایستادن، دست بر سقف آن می‌سودم. فرش آن گاهی گلیمی مویین و [[خشن]] و زمانی بوریایی بود که [[درشتی]] آن در پهلوها نقش می‌بست»<ref>مطلبی، سیره نبوی، ص۱۶۷ و ۱۶۸.</ref>.

[[امام خمینی]] در بیان این اصل از [[زندگی پیامبر]] [[اکرم]] {{صل}} می‌فرماید:
شاید بسیاری [[گمان]] کنند که [[رفاه]] مادی و [[اموال]] زیاد داشتن برای [[انسان]] [[سعادت]] می‌آورد. انسان گمان می‌کند سعادتش به این است که چند باغ یا ده یا سرمایه‌ای در بانک‌ها داشته باشد، ولکن وقتی ما ملاحظه می‌کنیم و [[سعادت‌ها]] را سنجش می‌نماییم، می‌بینیم [[سعادتمند]] کسانی بودند که در کوخ‌ها زندگی کردند. یک کوخ پنج نفری در [[صدر اسلام]] داشتیم و آن کوخ [[فاطمه زهرا]] {{س}} است و [[برکات]] آن [[جهان]] را پر کرده است. خود [[رسول اکرم]] {{صل}} از همین حجره کوچک، نورش به [[ملک]] و [[ملکوت]] افتاده است و سعه [[تربیت]] وی در تمام جهان توسعه پیدا کرده است<ref>صحیفه نور، ج۱۷، ص۲۱۷.</ref>.

[[حضرت علی]] {{ع}} در [[کلام]] دیگری، [[پیامبر اعظم]] {{صل}} را حتی در میان [[پیامبران]] نیز [[زاهدترین]] دانسته و فرموده است: {{متن حدیث|كَانَ رَسُولُ اللَّهِ أَزْهَدَ النَّاسِ أَوْ أَزْهَدَ الْأَنْبِياءِ}}<ref>«حضرت رسول، زاهدترین مردم یا بی‌آلایش‌ترین پیامبران الهی بود» اسد الغابه، ج۱، ص۲۸.</ref>. به [[راستی]] که [[رسول الله]] {{صل}} نسبت به [[دنیا]] و زرق و برق آن بی‌رغبت بود، هر چند همه امکانات دنیا در [[اختیار]] قرار داشت. [[برادر]] و آینه تمام‌نمای او علی {{ع}} در جایی دیگر می‌فرماید:
{{متن حدیث|قَضَمَ الدُّنْيَا قَضْماً وَ لَمْ يُعِرْهَا طَرْفاً أَهْضَمُ أَهْلِ الدُّنْيَا كَشْحاً وَ أَخْمَصُهُمْ مِنَ الدُّنْيَا بَطْناً عُرِضَتْ عَلَيْهِ الدُّنْيَا فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَهَا}}<ref>«از دنیا چندان نخورد که دهان را پر کند و بدان ننگریست چندان که گوشه چشم بدان افکند. تهی‌گاه او از همه مردم دنیا لاغرتر بود و شکم او از همه خالی‌تر. دنیا را به او نشان دادند، ولی آن را نپذیرفت». نهج البلاغه، خطبه ۱۶۰.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی|اسحاقی، سید حسین]]، [[کانون محبت (کتاب)|کانون محبت]] ص ۶۲.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}