بحث:سوره حمد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۴ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۰

2025-03-04T05:50:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۰
خط ۸:		خط ۸:
	فقط خدا می‌داند که چه سرهای مقدسی از بدن جدا شد و چه خون‌های [[پاکی]] جاری گردید تا [[یکتاپرستی]] در بین مردم [[حاکم]] شود. هنوز ندای [[حضرت مسیح]] از سرزمین‌های [[بنی اسرائیل]] به گوش می‌رسد که: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ}}<ref>«بی‌گمان خداوند، پروردگار من و شماست؛ او را بپرستید، این، راهی است راست» سوره آل عمران، آیه ۵۱.</ref>؛ «یقیناً خدا [[پروردگار]] من و پرودگار شماست، پس او را بپرستید؛ این است راهِ راست».		فقط خدا می‌داند که چه سرهای مقدسی از بدن جدا شد و چه خون‌های [[پاکی]] جاری گردید تا [[یکتاپرستی]] در بین مردم [[حاکم]] شود. هنوز ندای [[حضرت مسیح]] از سرزمین‌های [[بنی اسرائیل]] به گوش می‌رسد که: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ}}<ref>«بی‌گمان خداوند، پروردگار من و شماست؛ او را بپرستید، این، راهی است راست» سوره آل عمران، آیه ۵۱.</ref>؛ «یقیناً خدا [[پروردگار]] من و پرودگار شماست، پس او را بپرستید؛ این است راهِ راست».

	اما این [[بندگی]] [[انبیا]] و [[اولیا]] و [[دعوت]] آنها به سوی [[بندگی خدا]] قطعاً بدون [[ولایت الهی]] که همان [[ولایت]] [[مولا]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است امکان‌پذیر نبود. [[امام باقر]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|وَلاَيَتُنَا وَلاَيَةُ اللَّهِ الَّتِي لَمْ يَبْعَثِ اللَّهُ نَبِيّاً قَطُّ إِلاَّ بِهَا}}<ref>محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ج۱، ص۷۵، ح۷.</ref>؛ «ولایت ما همان ولایت خداست که هرگز [[خداوند]] [[پیامبری]] را بدون آن به پیامبری [[مبعوث]] نکرد»؛ لذا اگر در [[روایات]] می‌‌بینیم که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به علی{{ع}} می‌‌فرماید: «تویی راه روشن و تویی [[راه راست]]»، و [[ابوبریده]] در [[تفسیر]] [[آیه شریفه]] می‌گوید: «منظور از «[[صراط]]» صراطِ محمد و [[آل]] اوست»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۷۴، ح۸۶.</ref> به این دلیل است که ولایت ایشان تنها راه بندگی خداست، چه در گذشته [[تاریخ]] و چه در [[آینده]] تا [[قیامت]]. از این راه است که می‌‌توان به سوی [[خدا]] رفت، بندگی او کرد و [[سعادت ابدی]] را به دست آورد.<ref>[[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در ~~آینه~~ قرآن (کتاب)\|امیرمؤمنان در ~~آینه~~ قرآن]]، ص۲۶</ref>		اما این [[بندگی]] [[انبیا]] و [[اولیا]] و [[دعوت]] آنها به سوی [[بندگی خدا]] قطعاً بدون [[ولایت الهی]] که همان [[ولایت]] [[مولا]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است امکان‌پذیر نبود. [[امام باقر]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|وَلاَيَتُنَا وَلاَيَةُ اللَّهِ الَّتِي لَمْ يَبْعَثِ اللَّهُ نَبِيّاً قَطُّ إِلاَّ بِهَا}}<ref>محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ج۱، ص۷۵، ح۷.</ref>؛ «ولایت ما همان ولایت خداست که هرگز [[خداوند]] [[پیامبری]] را بدون آن به پیامبری [[مبعوث]] نکرد»؛ لذا اگر در [[روایات]] می‌‌بینیم که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به علی{{ع}} می‌‌فرماید: «تویی راه روشن و تویی [[راه راست]]»، و [[ابوبریده]] در [[تفسیر]] [[آیه شریفه]] می‌گوید: «منظور از «[[صراط]]» صراطِ محمد و [[آل]] اوست»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۷۴، ح۸۶.</ref> به این دلیل است که ولایت ایشان تنها راه بندگی خداست، چه در گذشته [[تاریخ]] و چه در [[آینده]] تا [[قیامت]]. از این راه است که می‌‌توان به سوی [[خدا]] رفت، بندگی او کرد و [[سعادت ابدی]] را به دست آورد.<ref>[[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آیینه قرآن (کتاب)\|امیرمؤمنان در آیینه قرآن]]، ص۲۶</ref>

	===نعمتِ ولایت===		===نعمتِ ولایت===
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	در میانِ نعمت‌های بی‌شمارِ [[الهی]] نعمتِ ولایت [[برترین]] نعمتِ [[پروردگار]] است؛ زیرا [[صراط مستقیم]] [[خدا]] و راه روشن [[بندگی]] اوست و [[سعادت دنیا]] و آخرتِ [[انسان]] را ضمانت می‌کند. آنگاه که [[خدای متعال]] نعمتِ ولایتِ علی{{ع}} را به همه جهانیان ارزانی داشت، [[انبیا]]، [[صدّیقان]]، [[شهدا]] و [[صالحان]] از همگان [[سبقت]] گرفتند و بر صراطِ [[ولایت]] [[ثابت‌قدم]] ماندند و مصداقِ {{متن قرآن\|الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ}} گردیدند؛ لذا [[خداوند متعال]] در [[سوره نساء]] در [[حقّ]] آنان می‌‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref>«و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref>؛ «و کسانی که از خدا و [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند در زمره کسانی از [[پیامبران]] و صدّیقان و [[شهیدان]] و [[شایستگان]] خواهند بود که خدا به آنان [[نعمت]] داده است، و اینان [[نیکو]] رفیقانی‌اند!».		در میانِ نعمت‌های بی‌شمارِ [[الهی]] نعمتِ ولایت [[برترین]] نعمتِ [[پروردگار]] است؛ زیرا [[صراط مستقیم]] [[خدا]] و راه روشن [[بندگی]] اوست و [[سعادت دنیا]] و آخرتِ [[انسان]] را ضمانت می‌کند. آنگاه که [[خدای متعال]] نعمتِ ولایتِ علی{{ع}} را به همه جهانیان ارزانی داشت، [[انبیا]]، [[صدّیقان]]، [[شهدا]] و [[صالحان]] از همگان [[سبقت]] گرفتند و بر صراطِ [[ولایت]] [[ثابت‌قدم]] ماندند و مصداقِ {{متن قرآن\|الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ}} گردیدند؛ لذا [[خداوند متعال]] در [[سوره نساء]] در [[حقّ]] آنان می‌‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref>«و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref>؛ «و کسانی که از خدا و [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند در زمره کسانی از [[پیامبران]] و صدّیقان و [[شهیدان]] و [[شایستگان]] خواهند بود که خدا به آنان [[نعمت]] داده است، و اینان [[نیکو]] رفیقانی‌اند!».

	[[ابلیس]] و دشمنانِ ولایت در کمین این راهِ روشن [[الهی]] و صراط مستقیم نشسته‌اند. [[بنی‌امیه]] و پیروانِ [[ابوسفیان]] سال‌ها ‌بر [[منبر رسول خدا]]{{صل}} کسی را [[لعن]] کردند که حضرتش درباره او فرموده بود: {{متن حدیث\|أَنْتَ الطَّرِيقُ إِلَى اللَّهِ وَ أَنْتَ النَّبَأُ الْعَظِيمُ وَ أَنْتَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ}}<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۶، ح۱۳.</ref>؛ «تویی راه به سوی [[خداوند]] و تویی آن خبرِ بزرگ و تویی راهِ راست». [[حضرت علی]]{{ع}} در نامه‌ای به معاویه نوشت: {{متن حدیث\|وَ اللَّهِ لَقَدْ أَخْبَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ عَرَّفَنِي أَنَّهُ رَأَى عَلَى مِنْبَرِهِ‏ اثْنَيْ عَشَرَ رَجُلًا أَئِمَّةَ ضَلَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ يَصْعَدُونَ مِنْبَرَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ يَنْزِلُونَ عَلَى صُورَةِ الْقُرُودِ يَرُدُّونَ أُمَّتَهُ عَلَى أَدْبَارِهُمْ عَنِ الصِّرَاطِ الْمُسْتَقِيمِ‏}}<ref>کتاب سلیم بن قیس الهلالی، ج۲، ص۷۶۶.</ref>؛ «به خدا قسم! [[رسول خدا]] به من خبر داد که در [[خواب]] [[دوازده نفر]] از [[قریش]] را دید که به شکل میمون بودند و از [[منبر رسول خدا]] بالا و پایین می‌‌رفتند. آنها [[مردم]] را از [[صراط مستقیم]] باز می‌دارند و مردم را به [[جاهلیت]] برمی‌گردانند». اما آنان نه‌تنها نتوانستند یادِ علی{{ع}} را از بین ببرند بلکه خورشیدِ فضایلش روزبه‌روز درخشان‌تر شد.<ref>[[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در ~~آینه~~ قرآن (کتاب)\|امیرمؤمنان در ~~آینه~~ قرآن]]، ص۲۸</ref>		[[ابلیس]] و دشمنانِ ولایت در کمین این راهِ روشن [[الهی]] و صراط مستقیم نشسته‌اند. [[بنی‌امیه]] و پیروانِ [[ابوسفیان]] سال‌ها ‌بر [[منبر رسول خدا]]{{صل}} کسی را [[لعن]] کردند که حضرتش درباره او فرموده بود: {{متن حدیث\|أَنْتَ الطَّرِيقُ إِلَى اللَّهِ وَ أَنْتَ النَّبَأُ الْعَظِيمُ وَ أَنْتَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ}}<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۶، ح۱۳.</ref>؛ «تویی راه به سوی [[خداوند]] و تویی آن خبرِ بزرگ و تویی راهِ راست». [[حضرت علی]]{{ع}} در نامه‌ای به معاویه نوشت: {{متن حدیث\|وَ اللَّهِ لَقَدْ أَخْبَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ عَرَّفَنِي أَنَّهُ رَأَى عَلَى مِنْبَرِهِ‏ اثْنَيْ عَشَرَ رَجُلًا أَئِمَّةَ ضَلَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ يَصْعَدُونَ مِنْبَرَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ يَنْزِلُونَ عَلَى صُورَةِ الْقُرُودِ يَرُدُّونَ أُمَّتَهُ عَلَى أَدْبَارِهُمْ عَنِ الصِّرَاطِ الْمُسْتَقِيمِ‏}}<ref>کتاب سلیم بن قیس الهلالی، ج۲، ص۷۶۶.</ref>؛ «به خدا قسم! [[رسول خدا]] به من خبر داد که در [[خواب]] [[دوازده نفر]] از [[قریش]] را دید که به شکل میمون بودند و از [[منبر رسول خدا]] بالا و پایین می‌‌رفتند. آنها [[مردم]] را از [[صراط مستقیم]] باز می‌دارند و مردم را به [[جاهلیت]] برمی‌گردانند». اما آنان نه‌تنها نتوانستند یادِ علی{{ع}} را از بین ببرند بلکه خورشیدِ فضایلش روزبه‌روز درخشان‌تر شد.<ref>[[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آیینه قرآن (کتاب)\|امیرمؤمنان در آیینه قرآن]]، ص۲۸</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM010855.jpg\|22px]] [[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در ~~آینه~~ قرآن (کتاب)\|'''امیرمؤمنان در ~~آینه~~ قرآن''']]		# [[پرونده:IM010855.jpg\|22px]] [[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آیینه قرآن (کتاب)\|'''امیرمؤمنان در آیینه قرآن''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Jaafari: /* منابع */

2025-03-03T09:45:07Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۵
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:~~9030760879~~.jpg\|22px]] [[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آینه قرآن (کتاب)\|'''امیرمؤمنان در آینه قرآن''']]		# [[پرونده:IM010855.jpg\|22px]] [[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آینه قرآن (کتاب)\|'''امیرمؤمنان در آینه قرآن''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Jaafari: /* منابع */

2025-03-03T07:39:52Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:~~۹۰۳۰۷۶۰۸۷۹~~.jpg\|~~۲۲px~~]] [[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آینه قرآن (کتاب)\|'''امیرمؤمنان در آینه قرآن''']]		# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] [[حسین سیف اللهی\|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آینه قرآن (کتاب)\|'''امیرمؤمنان در آینه قرآن''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «==سوره حمد== ===صراط مستقیم علی{{ع}}=== {{متن قرآن|اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ}}«راه راست را به ما بنمای» سوره فاتحه، آیه ۶. (خدایا!) ما را به راه راست هدایت کن. '''روایت اهل تسنّن''': {{متن حدیث|عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ‌ قَالَ‌: قَالَ...» ایجاد کرد

2025-03-03T07:35:50Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==سوره حمد== ===صراط مستقیم علی{{ع}}=== {{متن قرآن|اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ}}<ref>«راه راست را به ما بنمای» سوره فاتحه، آیه ۶.</ref> (خدایا!) ما را به راه راست هدایت کن. '''روایت اهل تسنّن''': {{متن حدیث|عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ‌ قَالَ‌: قَالَ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==سوره حمد==
===[[صراط مستقیم]] علی{{ع}}===
{{متن قرآن|اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ}}<ref>«راه راست را به ما بنمای» سوره فاتحه، آیه ۶.</ref>
(خدایا!) ما را به [[راه راست]] [[هدایت]] کن.

'''[[روایت]] [[اهل تسنّن]]''': {{متن حدیث|عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ‌ قَالَ‌: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ‌: أَنْتَ الطَّرِيقُ الْوَاضِحُ وَ أَنْتَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ‌، وَ أَنْتَ يَعْسُوبُ الْمُؤْمِنِينَ‌}}<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۷۶، ح۸۸.</ref>؛ «[[ابن‌عباس]] می‌گوید: [[رسول خدا]] به [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: تویی راهِ روشن، تویی صراطِ مستقیم، و تویی [[رئیس]] و [[سرور]] و سیّدِ [[مؤمنان]]».
از روزی که [[خداوند متعال]] [[انسان]] را آفرید و او را در [[زمین]] جای داد، برنامه [[انسان‌سازی]] را نیز به او عرضه کرد. [[پیامبران]] یکی پس از دیگری آمدند و با [[جان‌فشانی]] و فداکاریِ بی‌نظیر، [[مکتب]] [[توحید]] را به [[مردم]] آموختند تا [[عبادت]] و [[پرستش]]، مخصوصِ [[خدا]] باشد و [[شرک]] و [[طاغوت]] از صفحه [[روزگار]] محو گردد. توحید و عبادتِ پروردگارِ [[یکتا]] هدفِ مشترکِ تمام [[پیامبران الهی]] بود: {{متن قرآن|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! بیایید بر کلمه‌ای که میان ما و شما برابر است هم‌داستان شویم که: جز خداوند را نپرستیم و چیزی را شریک او ندانیم» سوره آل عمران، آیه ۶۴.</ref>؛ «بگو: ای [[اهل کتاب]]! بیایید به سوی سخنی که میان ما و شما یکسان است [و همه [[کتاب‌های آسمانی]] و پیامبران آن را [[ابلاغ]] کردند] که: جز [[خدای یگانه]] را نپرستیم و چیزی را شریکِ او قرار ندهیم».
فقط خدا می‌داند که چه سرهای مقدسی از بدن جدا شد و چه خون‌های [[پاکی]] جاری گردید تا [[یکتاپرستی]] در بین مردم [[حاکم]] شود. هنوز ندای [[حضرت مسیح]] از سرزمین‌های [[بنی اسرائیل]] به گوش می‌رسد که: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ}}<ref>«بی‌گمان خداوند، پروردگار من و شماست؛ او را بپرستید، این، راهی است راست» سوره آل عمران، آیه ۵۱.</ref>؛ «یقیناً خدا [[پروردگار]] من و پرودگار شماست، پس او را بپرستید؛ این است راهِ راست».

اما این [[بندگی]] [[انبیا]] و [[اولیا]] و [[دعوت]] آنها به سوی [[بندگی خدا]] قطعاً بدون [[ولایت الهی]] که همان [[ولایت]] [[مولا]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است امکان‌پذیر نبود. [[امام باقر]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث|وَلاَيَتُنَا وَلاَيَةُ اللَّهِ الَّتِي لَمْ يَبْعَثِ اللَّهُ نَبِيّاً قَطُّ إِلاَّ بِهَا}}<ref>محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ج۱، ص۷۵، ح۷.</ref>؛ «ولایت ما همان ولایت خداست که هرگز [[خداوند]] [[پیامبری]] را بدون آن به پیامبری [[مبعوث]] نکرد»؛ لذا اگر در [[روایات]] می‌‌بینیم که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به علی{{ع}} می‌‌فرماید: «تویی راه روشن و تویی [[راه راست]]»، و [[ابوبریده]] در [[تفسیر]] [[آیه شریفه]] می‌گوید: «منظور از «[[صراط]]» صراطِ محمد و [[آل]] اوست»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۷۴، ح۸۶.</ref> به این دلیل است که ولایت ایشان تنها راه بندگی خداست، چه در گذشته [[تاریخ]] و چه در [[آینده]] تا [[قیامت]]. از این راه است که می‌‌توان به سوی [[خدا]] رفت، بندگی او کرد و [[سعادت ابدی]] را به دست آورد.<ref>[[حسین سیف اللهی|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آینه قرآن (کتاب)|امیرمؤمنان در آینه قرآن]]، ص۲۶</ref>

===نعمتِ ولایت===
{{متن قرآن|صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ}}<ref>«راه آنان که به نعمت پرورده‌ای؛ که نه بر ایشان خشم آورده‌ای و نه گمراه‌اند» سوره فاتحه، آیه ۷.</ref>
راهِ کسانی که به آنان [[نعمت]] دادی، نه کسانی که بر آنان [[غضب]] کردی و نه [[گمراهان]].

'''[[روایت]] [[اهل تسنّن]]''': {{متن حدیث|قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ‌، عَنْ أَبِيهِ‌: فِي قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى: {{متن قرآن|صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ}} قَالَ‌: النَّبِيُّ‌ وَ مَنْ مَعَهُ وَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ‌ وَ شِيعَتُهُ‌}}<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۸۵، ح۱۰۵.</ref>؛ [[زید بن اسلم]] می‌‌گوید: منظور از کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است عبارت‌اند از: [[پیامبر]] و کسانی که همراهِ او بودند، و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} و شیعیانش».
در میانِ نعمت‌های بی‌شمارِ [[الهی]] نعمتِ ولایت [[برترین]] نعمتِ [[پروردگار]] است؛ زیرا [[صراط مستقیم]] [[خدا]] و راه روشن [[بندگی]] اوست و [[سعادت دنیا]] و آخرتِ [[انسان]] را ضمانت می‌کند. آنگاه که [[خدای متعال]] نعمتِ ولایتِ علی{{ع}} را به همه جهانیان ارزانی داشت، [[انبیا]]، [[صدّیقان]]، [[شهدا]] و [[صالحان]] از همگان [[سبقت]] گرفتند و بر صراطِ [[ولایت]] [[ثابت‌قدم]] ماندند و مصداقِ {{متن قرآن|الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ}} گردیدند؛ لذا [[خداوند متعال]] در [[سوره نساء]] در [[حقّ]] آنان می‌‌فرماید: {{متن قرآن|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref>«و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref>؛ «و کسانی که از خدا و [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند در زمره کسانی از [[پیامبران]] و صدّیقان و [[شهیدان]] و [[شایستگان]] خواهند بود که خدا به آنان [[نعمت]] داده است، و اینان [[نیکو]] رفیقانی‌اند!».

[[ابلیس]] و دشمنانِ ولایت در کمین این راهِ روشن [[الهی]] و صراط مستقیم نشسته‌اند. [[بنی‌امیه]] و پیروانِ [[ابوسفیان]] سال‌ها ‌بر [[منبر رسول خدا]]{{صل}} کسی را [[لعن]] کردند که حضرتش درباره او فرموده بود: {{متن حدیث|أَنْتَ الطَّرِيقُ إِلَى اللَّهِ وَ أَنْتَ النَّبَأُ الْعَظِيمُ وَ أَنْتَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ}}<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۶، ح۱۳.</ref>؛ «تویی راه به سوی [[خداوند]] و تویی آن خبرِ بزرگ و تویی راهِ راست». [[حضرت علی]]{{ع}} در نامه‌ای به معاویه نوشت: {{متن حدیث|وَ اللَّهِ لَقَدْ أَخْبَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ عَرَّفَنِي أَنَّهُ رَأَى عَلَى مِنْبَرِهِ‏ اثْنَيْ عَشَرَ رَجُلًا أَئِمَّةَ ضَلَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ يَصْعَدُونَ مِنْبَرَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ يَنْزِلُونَ عَلَى صُورَةِ الْقُرُودِ يَرُدُّونَ أُمَّتَهُ عَلَى أَدْبَارِهُمْ عَنِ الصِّرَاطِ الْمُسْتَقِيمِ‏}}<ref>کتاب سلیم بن قیس الهلالی، ج۲، ص۷۶۶.</ref>؛ «به خدا قسم! [[رسول خدا]] به من خبر داد که در [[خواب]] [[دوازده نفر]] از [[قریش]] را دید که به شکل میمون بودند و از [[منبر رسول خدا]] بالا و پایین می‌‌رفتند. آنها [[مردم]] را از [[صراط مستقیم]] باز می‌دارند و مردم را به [[جاهلیت]] برمی‌گردانند». اما آنان نه‌تنها نتوانستند یادِ علی{{ع}} را از بین ببرند بلکه خورشیدِ فضایلش روزبه‌روز درخشان‌تر شد.<ref>[[حسین سیف اللهی|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آینه قرآن (کتاب)|امیرمؤمنان در آینه قرآن]]، ص۲۸</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:۹۰۳۰۷۶۰۸۷۹.jpg|۲۲px]] [[حسین سیف اللهی|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آینه قرآن (کتاب)|'''امیرمؤمنان در آینه قرآن''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}