بحث:سکوت امام علی در کلام اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-10T09:15:46Z

پانویس

@@ خط ۱۹: / خط ۱۹: @@
 [[امام]]{{ع}} هنگام تشریح اوضاع [[سیاسی]] ـ [[اجتماعی]] [[زمان]] خود و تبیین [[سیاست]] [[بازی]] سیاسی کاران عصر خویش، این گونه می‌گویند: [[آگاه]] باشید! به [[خدا]] [[سوگند]] [[ابابکر]] [[جامه]] خلافت را بر تن کرد، در حالی که می‌دانست جایگاه من نسبت به [[حکومت اسلامی]]، چون محور آسیاب است به آسیاب که دور آن حرکت می‌کند. او می‌دانست که سیل [[علوم]] از دامن کوهسار من جاری است و مرغان دور پرواز [[اندیشه‌ها]] به بلندای [[ارزش]] من نتوانند پرواز کرد. پس من ردای [[خلافت]] رها کرده و دامن جمع نموده، از آن [[کناره‌گیری]] کردم و در این [[اندیشه]] بودم که آیا با دست تنها برای گرفتن [[حق]] خود بپا خیزم یا در این محیط خفقان‌زا و [[تاریکی]] که به وجود آوردند، [[صبر]] پیشه سازم؟ که [[پیران]] را فرسوده، [[جوانان]] را پیر، و مردان با [[ایمان]] را تا [[قیامت]] و [[ملاقات]] [[پروردگار]] [[اندوهگین]] نگه می‌دارد! پس از ارزیابی درست، صبر و [[بردباری]] را خردمندانه‌تر دیدم. پس صبر کردم در حالی که گویا خار در چشم و استخوان در گلوی من مانده بود. و با دیدگان خود می‌نگریستم که [[میراث]] مرا به [[غارت]] می‌برند<ref>نهج البلاغه، خطبه شقشقیه.</ref>.<ref>[[ائمه و ادعای امامت (مقاله)|مقاله «ائمه و ادعای امامت»]]، [[موسوعه رد شبهات ج۱۷ (کتاب)|موسوعه رد شبهات ج۱۷]]، ص ۱۱۲.</ref>
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== اولین واکنش امیرالمؤمنین در برابر خلفا == چرا امام علی{{ع}} در برابر خلافت خلفا سکوت کرد و دست به اقدام عملی نزد؟اسحاق دبیری، سؤالاتی که باعث هدایت جوانان شیعه شد، ص۵.. در پاسخ باید گفت امامت ائمه{{عم}} دلایل و مستندات فراوانی...» ایجاد کرد

2024-03-10T08:40:25Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== اولین واکنش امیرالمؤمنین در برابر خلفا == چرا امام علی{{ع}} در برابر خلافت خلفا سکوت کرد و دست به اقدام عملی نزد؟<ref>اسحاق دبیری، سؤالاتی که باعث هدایت جوانان شیعه شد، ص۵.</ref>. در پاسخ باید گفت امامت ائمه{{عم}} دلایل و مستندات فراوانی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== اولین واکنش امیرالمؤمنین در برابر خلفا ==
چرا [[امام علی]]{{ع}} در برابر [[خلافت]] خلفا [[سکوت]] کرد و دست به [[اقدام عملی]] نزد؟<ref>اسحاق دبیری، سؤالاتی که باعث هدایت جوانان شیعه شد، ص۵.</ref>.

در پاسخ باید گفت [[امامت ائمه]]{{عم}} [[دلایل]] و مستندات فراوانی از [[قرآن]] و [[سنت]] دارد. [[رسول الله]]{{صل}} چندین بار در مناسبت‌های مختلف، به [[امامت امام علی]]{{ع}}، با عبارت‌های گوناگون، برای [[مردم]] تصریح کرده است؛ از آغازین روزهای [[بعثت]] تا آخرین حجّی که با [[مسلمانان]] به جا آورد؛ گاهی در حضور جمعی از مسلمانان خطاب به [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: «تو نسبت به من همان فضائلی را داری که [[هارون]]{{ع}} نسبت به [[موسی]]{{ع}}داشت، مگر اینکه بعد از من [[نبی]] نخواهد بود»<ref>مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج۴، ص۱۸۷۰.</ref>. در [[غدیر خم]]، در برابر بسیاری از [[اصحاب]] خود رسماً امامت امام علی{{ع}} را بیان کرد و برای او [[بیعت]] گرفتند<ref>مغازلی، مناقب أمیرالمؤمنین علی بن ابی طالب{{ع}}، ص۴۶.</ref>.

با تمام این توصیه‌ها و سفارشات [[رسول گرامی اسلام]]{{صل}} درباره امام علی{{ع}}، [[حق]] ایشان نادیده گرفته شد و ایشان را [[خانه]] نشین کردند و [[امام]] نیز به جهت [[حفظ]] مصالح اسلام و [[امت مسلمان]] [[صبر]] پیشه نمود؛ چراکه می‌دانست یادآوری این امر مهم تأثیری ندارد و حتی ممکن است باعث [[اختلاف]] در [[جامعه]] گردد. در عین حال [[مصالح]] کلی [[جامعه اسلامی]] را در نظر داشت و گاه به حق خود اشاره می‌کرد و بر وضعیت پیش آمده [[اعتراض]] داشت.

از این جهت بود که [[امام علی]]{{ع}} تا شش ماه پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}}، به خلیفه‌ای که در [[سقیفه]] تعیین شده بود، اعتراض می‌کرد<ref>بخاری، صحیح البخاری، ج۵، ص۱۳۹.</ref>. [[مسعودی]] می‌نویسد: در [[روز]] [[بیعت]] سقیفه، علی{{ع}} به [[ابوبکر]] فرمود: «کار ما را تباه کردی و با ما [[مشورت]] نکردی و [[حق]] ما را رعایت ننمودی». ابوبکر گفت: «آری و لکن از بروز [[فتنه]] ترسیدم!»<ref>مسعودی، مروج الذهب، ج۲، ص۳۰۱.</ref>.

حتی بالاتر از اعتراض زبانی، به دنبال یارانی بودند که ایشان را برای احقاق حقشان [[یاری]] کنند. ولی متأسفانه وضعیت به گونه دیگری ورق خورده بود و [[مردم]] از یاری امام خودداری می‌نمودند؛ چنان که خود حضرت فرمودند: {{متن حدیث|... فَنَظَرْتُ فَإِذَا لَيْسَ لِي مُعِينٌ إِلَّا أَهْلُ بَيْتِي فَضَنِنْتُ بِهِمْ عَنِ الْمَوْتِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۷.</ref>. نگریستم و دیدم مرا یاری نیست و جز کسانم مددکاری نیست. دریغ آمدم که آنان دست به یاریم گشایند؛ مبادا که به کام [[مرگ]] در آیند... .

همچنین فرمود: {{متن حدیث|... فَنَظَرْتُ فَإِذَا لَيْسَ لِي رَافِدٌ وَ لَا ذَابٌّ وَ لَا مُسَاعِدٌ إِلَّا أَهْلُ بَيْتِي، فَضَنِنْتُ بِهِمْ عَنِ الْمُنْيَةِ...}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۷.</ref>. پس نگریستم و دیدم نه مرا یاری است نه مدافعی و مددکاری؛ جز کسانم که دریغ آمدم به کام مرگشان برانم... . در سخنی دیگر نیز فرمود: {{متن حدیث|لو وجدت أربعين ذوي عزم منهم لناهضت القوم...}}<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۲، ص۴۸.</ref>. اگر چهل تن که دارای [[عزم]] [[استوار]] باشند، از میان ایشان بیابم، با این گروه به [[نبرد]] بر می‌خیزم.

از این سخنان امام استفاده می‌شود که [[انتقاد]] و اعتراض ایشان در برابر [[حاکمیت]] از مرحله زبانی گذشته بود و کار به جایی رسیده بود که اگر یاورانی درخور توجه داشت، قطعاً در برابر جریان سقیفه [[اقدام]] می‌کرد؛ البته با در نظر گرفتن مصالح اسلام و [[جامعه اسلامی]]. چنانچه خود ایشان در این باره می‌فرماید: {{متن حدیث|... فَأَمْسَكْتُ يَدِي‌، حَتَّى رَأَيْتُ رَاجِعَةَ النَّاس قَدْ رَجَعَتْ عَنِ الإِسْلامِ، يَدْعُونَ إِلَى مَحْقِ دَيْنِ محمَّد{{صل}}، فَخَشِيتُ إِنْ لَمْ أَنْصُرِ الإِسْلامَ وأَهْلَهُ أَنْ أَرَى فِيهِ ثَلْماً أو هَدْماً، تَكُونُ الْمُصِيبَةُ بِهِ عَلَيَّ أَعْظَمَ مِن فَوْتِ وِلايَتِكُمُ...}}<ref>نهج البلاغه، نامه ۶۲.</ref>. ... پس دست خود باز کشیدم تا آنکه دیدم گروهی در [[دین]] خود نماندند و از [[اسلام]] روی برگرداندند و [[مردم]] را به نابود ساختن دین محمد{{صل}} خواندند؛ پس ترسیدم که اگر اسلام و [[مسلمانان]] را [[یاری]] نکنم، رخنه‌ای در آن بینم یا ویرانی، که [[مصیبت]] آن بر من سخت‌تر از [[محروم]] ماندن از [[خلافت]] است.

بنابراین [[سکوت]] ایشان برای [[حفظ]] اساس و بنیان اسلام بوده است و نباید این سکوت را علامت [[رضایت]] ایشان از [[حاکمیت]] در [[جهان اسلام]]، بر اساس تصمیمات [[سقیفه]] دانست و این شبهه‌ای بی‌اساس را مطرح نمود که چرا [[امام علی]] و ائمه‌{{عم}} از [[امامت]] خویش [[دفاع]] نکردند.

در [[تاریخ]] آمده است [[دشمنان]] از هر سو در تلاش بودند تا اساس اسلام را ویران نمایند، از گوشه و کنار [[کشور]] پهناور [[اسلامی]] گزارش می‌آمد که برخی از [[قبایل]] تازه مسلمان سر به [[شورش]] برآورده و [[پرچم]] [[ارتداد]] را برافراشته‌اند و عملاً در برابر اسلام ایستاده‌اند. [[فتنه]] دیگر ظهور [[مدعیان نبوت]] همچون [[مسیلمه]]، سجاح و طلیحه بود و افزون بر اینها خطر دو امپراتور [[روم]] و [[ایران]] بنیان اسلام و مسلمانان را [[تهدید]] می‌نمود. اگر امام علی{{ع}} همچنان به [[مخالفت]] خود ادامه می‌داد، اساس دین ضربه می‌خورد و برای ایشان هیچ چیز بالاتر از حفظ اصل اسلام نبود.

[[امام]]{{ع}} هنگام تشریح اوضاع [[سیاسی]] ـ [[اجتماعی]] [[زمان]] خود و تبیین [[سیاست]] [[بازی]] سیاسی کاران عصر خویش، این گونه می‌گویند: [[آگاه]] باشید! به [[خدا]] [[سوگند]] [[ابابکر]] [[جامه]] خلافت را بر تن کرد، در حالی که می‌دانست جایگاه من نسبت به [[حکومت اسلامی]]، چون محور آسیاب است به آسیاب که دور آن حرکت می‌کند. او می‌دانست که سیل [[علوم]] از دامن کوهسار من جاری است و مرغان دور پرواز [[اندیشه‌ها]] به بلندای [[ارزش]] من نتوانند پرواز کرد. پس من ردای [[خلافت]] رها کرده و دامن جمع نموده، از آن [[کناره‌گیری]] کردم و در این [[اندیشه]] بودم که آیا با دست تنها برای گرفتن [[حق]] خود بپا خیزم یا در این محیط خفقان‌زا و [[تاریکی]] که به وجود آوردند، [[صبر]] پیشه سازم؟ که [[پیران]] را فرسوده، [[جوانان]] را پیر، و مردان با [[ایمان]] را تا [[قیامت]] و [[ملاقات]] [[پروردگار]] [[اندوهگین]] نگه می‌دارد! پس از ارزیابی درست، صبر و [[بردباری]] را خردمندانه‌تر دیدم. پس صبر کردم در حالی که گویا خار در چشم و استخوان در گلوی من مانده بود. و با دیدگان خود می‌نگریستم که [[میراث]] مرا به [[غارت]] می‌برند<ref>نهج البلاغه، خطبه شقشقیه.</ref>.<ref>[[ائمه و ادعای امامت (مقاله)|مقاله «ائمه و ادعای امامت»]]، [[موسوعه رد شبهات ج۱۷ (کتاب)|موسوعه رد شبهات ج۱۷]]، ص ۱۱۲.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}