Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== حوادث تجهیز، تشییه و دفن == به روایتی، امام حسین{{ع}} پس از شهادت برادر بزرگوارش، ابن عباس، عبدالله بن جعفر و علی بن عبدالله بن عباس را فرا خواند و فرمود: «پسرعموی خود را غسل دهید» و آنان حضرت را غسل داده حنوط و کفن کرده و در...» ایجاد کرد

2024-11-13T08:53:01Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== حوادث تجهیز، تشییه و دفن == به روایتی، امام حسین{{ع}} پس از شهادت برادر بزرگوارش، ابن عباس، عبدالله بن جعفر و علی بن عبدالله بن عباس را فرا خواند و فرمود: «پسرعموی خود را غسل دهید» و آنان حضرت را غسل داده حنوط و کفن کرده و در...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== حوادث تجهیز، تشییه و [[دفن]] ==
به روایتی، [[امام حسین]]{{ع}} پس از [[شهادت]] [[برادر]] بزرگوارش، [[ابن عباس]]، [[عبدالله بن جعفر]] و علی بن [[عبدالله بن عباس]] را فرا خواند و فرمود: «پسرعموی خود را [[غسل]] دهید» و آنان حضرت را غسل داده [[حنوط]] و [[کفن]] کرده و در [[مسجدالنبی]]{{صل}} بر پیکر آن [[امام]] [[نماز]] گزاردند<ref>بیهقی، لباب الانساب، ج۱، ص۳۳۹.</ref>. گویا امام حسین{{ع}} عهده‌دار تجهیز بوده است و دیگران حضرت را [[یاری]] داده‌اند، به ویژه که [[امام مجتبی]]{{ع}} به برادرش [[وصیت]] کرده بود که او را غسل دهد و حضرت نیز علاوه بر تجهیز، بر بدن مطهر برادر نیز نماز خواند<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۰۲.</ref>.

پس از نماز، پیکر پاک حضرت را به سوی [[مزار رسول خدا]]{{صل}} بردند؛ اما [[پیش‌بینی]] امام مجتبی{{ع}} محقق شد و [[مروان بن حکم]] و [[سعید بن عاص]] و [[بنی امیه]] مانع دفن امام{{ع}} در کنار جدش [[رسول خدا]]{{صل}} شدند و بدین ترتیب [[نزاع]] آغاز شد. مروان زمینه را برای عقده‌گشایی مناسب دید و گفت: امکان ندارد عثمان در دورترین نقطه [[مدینه]] دفن شود و حسن در کنار [[پیامبر]]{{صل}}. [[عایشه]] با [[آگاهی]] از این نزاع، سوار بر استر شد، حضور یافت و گفت: کسی را به خانه‌ام راه نخواهم داد. می‌خواهید کسی را وارد [[خانه]] من کنید که محبتی به او ندارم؟ [[قاسم بن محمد بن ابی بکر]] نزد [[عایشه]] آمد و گفت: ای عمه! ما سرهای خود را از [[روز]] [[جمل]] شستشو نداده‌ایم، آیا می‌خواهی که گفته شود: روزی سوار بر جملی و روزی سوار بر قاطر؟!

با گفتار [[مروان]] و عایشه، نزدیک بود درگیری رخ دهد که [[امام حسین]]{{ع}} و [[عبدالله بن عباس]] بنا بر [[وصیت امام مجتبی]]{{ع}}، مانع از درگیری شدند. امام حسین{{ع}} [[سوگند]] یاد کرد که اگر برادرم با من [[پیمان]] نبسته بود که در کنار پیکر او خونی ریخته نشود، می‌دیدید که چگونه شمشیرهای [[الهی]] از نیام بیرون می‌آمد و شما را در بر می‌گرفت. [[ابن عباس]] نیز خطاب به عایشه گفت: این چه [[رسوایی]] است؟! روزی بر استر سوار و روزی شتر سوار؟! می‌خواهی [[نور خدا]] را خاموش کنی و با [[دوستان]] [[خدا]] بجنگی؟ بازگرد و خیالت راحت باشد که طبق [[وصیت]]، بدن مطهر را اینجا [[دفن]] نمی‌کنیم. [[خرسند]] باش که تو به هدفت رسیدی، ولی خدا هر [[زمان]] که باشد، [[انتقام]] [[اهل بیت]] [[عصمت]] را از دشمنانشان خواهد گرفت<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۰۰-۳۰۳؛ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۹؛ ابوالصلاح حلبی، تقریب المعارف، ص۴۱۲؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۷، ص۲۱۶.</ref>.

آنگاه پیکر [[امام مجتبی]]{{ع}} را سوی [[بقیع]] بردند و در کنار [[مزار]] جده‌اش، [[فاطمه بنت اسد]]، به خاک سپردند<ref>مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۹.</ref>. در [[مراسم تشییع]]، جمعیت بسیاری حضور یافتند، به گونه‌ای که اگر سوزنی انداخته می‌شد، به [[زمین]] نمی‌رسید<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، الطبقة الخامسه، ج۱، ص۳۵۱؛ طبری، تاریخ، ج۱۱، ص۵۱۴.</ref>. با [[شهادت]] آن حضرت، [[مدینه]] آکنده از [[ضجه]] و [[گریه]] شد و [[مردم مدینه]] و [[مکه]] هفت روز بر فقدان [[امام]]{{ع}} گریستند، یک ماه در [[ماتم]] او [[عزاداری]] کردند و [[بازارهای مدینه]] را تعطیل نمودند<ref>ابن کثیر، البدایة و النهایة، ج۸، ص۴۴.</ref>. [[مردم کوفه]] و [[بصره]] نیز در ماتم فرو رفتند و در سوگ آن حضرت گریستند<ref>ابوحنیفه دینوری، الاخبار الطوال، ص۲۲۱؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۶.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش اول ج۲ (کتاب)|تاریخ اسلام بخش اول ج۲]]، ص۱۲۲.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}

بحث:شهادت امام حسن مجتبی - تاریخچهٔ نسخه‌ها