Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «'''عَرش''' در لغت به معنای تخت، سریر، جایگاهی سقف دار و بلند که سلطان در آن می...» ایجاد کرد

2021-10-24T13:55:31Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''عَرش''' در لغت به معنای تخت، سریر، جایگاهی سقف دار و بلند که سلطان در آن می...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''عَرش''' در لغت به معنای تخت، سریر، جایگاهی سقف دار و بلند که [[سلطان]] در آن می‌‌نشیند و بارگاه است. اما در اصطلاح [[دینی]] وقتی سخن از "عرش [[خدا]]" است، کنایه از [[حاکمیت]] و [[فرمانروایی]] مطلق [[خداوند]] بر همه هستی و موجودات است. در [[قرآن]] بارها از عرش [[خدا]] و اینکه [[خداوند]] بر عرش قرار گرفته و اینکه او [[صاحب]] عرش است و [[فرشتگان]] عرش او را بر دوش می‌‌کشند، سخن به میان آمده است: {{متن قرآن|إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ...}}<ref> به راستی پروردگارتان همان خداوند است که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید سپس بر اورنگ (فرمانفرمایی جهان) استیلا یافت؛ سوره اعراف، آیه ۵۴</ref>؛ {{متن قرآن|اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ...}}<ref>خداوند همان است که آسمان‌ها را بی‌ستون‌هایی که آنها را ببینید برافراخت سپس بر اورنگ (فرمانفرمایی جهان) استیلا یافت...» سوره رعد، آیه ۲</ref>؛ {{متن قرآن|قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ}}<ref>بگو: پروردگار هفت آسمان و پروردگار اورنگ سترگ (فرمانفرمایی جهان) کیست؟» سوره مؤمنون، آیه ۸۶؛ و... .</ref>. مسلماً [[خدا]] تختی که بر آن تکیه زده باشد و از آنجا [[جهان]] را اداره کند ندارد. تکیه زدن [[خدا]] بر عرش [[عظیم]] و [[تدبیر امور]] عالم، به معنای [[سلطه]] و [[حاکمیت]] [[آفریدگار]] بر همه [[جهان]] و آفریده‌هاست. [[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] عرش را به مجموعه [[آفرینش]] و به [[علم الهی]] [[تفسیر]] کرده است<ref>معانی الأخبار، ص۲۹.</ref> و به معنای [[مقام علم]] و [[تدبیر]] [[الهی]] است. معمولاً همراه با عرش، کرسی هم مطرح می‌‌شود و اینکه کرسی و تخت [[خدا]] به وسعت [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] است {{متن قرآن|...وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَلَا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ}}<ref> «اریکه او گستره آسمان‌ها و زمین است و نگاهداشت آنها بر وی دشوار نیست و او فرازمند سترگ است» سوره بقره، آیه ۲۵۵.</ref> در آنجا هم مقصود، تختِ مادی نیست، بلکه کنایه از سیطره [[الوهیت]] و خدایی او بر همه عالم است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۱۴۸.</ref>.

==پانویس==
{{پانویس}}

بحث:عرش - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «'''عَرش''' در لغت به معنای تخت، سریر، جایگاهی سقف دار و بلند که سلطان در آن می...» ایجاد کرد