Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== علم غیب در لغت == لغت‌شناسان با عبارت‌های گوناگون، «غیب» را معنا کرده و برخی نوشته‌اند: «به هر چیزی که از تو پنهان باشد، غیب گفته می‌شود»زبیدی، تاج‌العروس، ج۳، مدخل «غیب»، ص۴۹۷: {{عربی|الغیب، کل ما غاب عنک}}. ابن‌منظور، لسان‌العرب،...» ایجاد کرد

2024-04-22T14:23:36Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== علم غیب در لغت == لغت‌شناسان با عبارت‌های گوناگون، «غیب» را معنا کرده و برخی نوشته‌اند: «به هر چیزی که از تو پنهان باشد، غیب گفته می‌شود»<ref>زبیدی، تاج‌العروس، ج۳، مدخل «غیب»، ص۴۹۷: {{عربی|الغیب، کل ما غاب عنک}}. ابن‌منظور، لسان‌العرب،...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== [[علم غیب]] در لغت ==
لغت‌شناسان با عبارت‌های گوناگون، «[[غیب]]» را معنا کرده و برخی نوشته‌اند: «به هر چیزی که از تو پنهان باشد، غیب گفته می‌شود»<ref>زبیدی، تاج‌العروس، ج۳، مدخل «غیب»، ص۴۹۷: {{عربی|الغیب، کل ما غاب عنک}}. ابن‌منظور، لسان‌العرب، ج۱، مدخل «غیب»؛ فیومی، المصباح المنیر، ج۱، ص۲۳۷.</ref>. بعضی گفته‌اند غیب به هر چیز گویند که از چشم پنهان باشد<ref>ابن‌فارس، مجمع المقاییس اللغه، ج۴، ص۴۰۳، باب الغین و الیاء.</ref>.

[[جعفر سبحانی]] می‌نویسد: «غیب در لغت [[عرب]] به معنای امر پوشیده از [[حس]] است در برابر [[شهود]] که به معنای محسوس با یکی از حواس می‌باشد»<ref>جعفر سبحانی، مفاهیم القرآن، ص۴۰۷: {{عربی|أن الغیب یطلق فی اللغة، علی الأمر الغائب عن الحس فی مقابل الشهود الذی یطلق علی المعنی المحسوس بأحد الحواس}}.</ref>.

بنابراین غیب از نظر لغت‌شناسان یعنی پنهان، چیزهای پشت پرده و به طور کلی، تمام آنچه از نظر [[حواس ظاهری]] پنهان است. گاهی معنای غیب در [[قرآن]]، همان معنای لغوی آن است؛ مانند [[آیه]] {{متن قرآن|ذَلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يُلْقُونَ أَقْلَامَهُمْ أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يَخْتَصِمُونَ}}<ref>«این از خبرهای نهانی است که به تو وحی می‌کنیم و تو هنگامی که آنان تیرچه‌های (قرعه) خود را (در آب) می‌افکندند تا (بدانند) کدام، مریم را سرپرستی کند و هنگامی که با هم (در این کار) ستیزه می‌ورزیدند نزد آنان نبودی» سوره آل عمران، آیه ۴۴.</ref>.

علم غیب، [[علمی]] است که [[شناخت]] آن به کمک اسباب عادی صورت نمی‌پذیرد<ref>جعفر سبحانی، مفاهیم القرآن، ص۴۰۲-۴۰۷.</ref>، بلکه بدون [[آموختن]] از افراد دیگر [[بشر]] به دست می‌آید و موهبت الهی است که [[خدا]] به هر که بخواهد، عطا کند<ref>شیخ کلینی، الکافی، ج۲، ص۷۸۰.</ref>.

[[علامه جوادی آملی]] در مورد علم غیب می‌نویسد: «علم غیب، ترکیب اضافی به معنای غیب‌دانی و غیب‌گویی و [[دانش]] و [[آگاهی]] به امور پنهان و چیزهایی است که با حواس قابل [[درک]] نیستند»<ref>عبدالله جوادی آملی، ادب فنای مقربان، ج۳، ص۴۱۴، ذیل عبارت «علم غیب».</ref>.

توجه به این نکته ضروری است که [[غیب]]، امری نسبی می‌باشد؛ زیرا ممکن است چیزی که برای فردی از افراد [[انسان]] مخفی باشد و برای او غیب محسوب شود، برای دیگری آشکار باشد. بنابراین اگر برای شخصی به [[اذن خدا]] امری که برای دیگران غایب است، آشکار شد، او [[عالم به غیب]] و امور پنهان از دیگران می‌شود. مطلب دیگر آن است که آنچه در این نوشتار از غیب مد نظر می‌باشد، [[علم]] به [[امور غیبی]] است، نه [[علم به غیب]]؛ زیرا علم به غیب، خاص خداست و توضیح آن در فصل «[[قلمرو علم امام]]» می‌آید<ref>[[زهرا یوسفی|یوسفی، زهرا]]، [[علم امام از دیدگاه شیخ مفید و آیت‌الله جوادی آملی (کتاب)|علم امام از دیدگاه شیخ مفید و آیت‌الله جوادی آملی]]، ص ۲۵.</ref>.

== پانویس ==
{{پانویس}}

بحث:علم غیب در لغت - تاریخچهٔ نسخه‌ها