بحث:غزوه بنی‌نضیر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* نبرد بنی نضیر */

2022-11-30T05:12:50Z

نبرد بنی نضیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۲
خط ۳:		خط ۳:

	آیاتی از [[سوره حشر]] درباره [[جنگ بنی نضیر]] نازل شد. ترجمه [[آیه]] دوم این [[سوره]] چنین است: "اوست آن خدایی که نخستین بار کسانی از [[اهل کتاب]] را که [[کافر]] بودند. از خانه‌هایشان بیرون راند و شما نمی‌پنداشتید که بیرون روند، آنها نیز می‌پنداشتند حصارهاشان را توان آن هست که در برابر [[خدا]] نگهدارشان باشد. خدا از سویی که گمانش را نمی‌کردند بر آنها تاخت آورد و در دلشان [[وحشت]] افکند، چنان که خانه‌های خود را به دست خود و به دست [[مؤمنان]] خراب می‌کردند. پس ای [[اهل]] [[بصیرت]] [[عبرت]] بگیرید"<ref>[[منصور داداش نژاد\|داداش نژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی (کتاب)\|مقاله «محمد رسول الله»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص۶۱.</ref>.		آیاتی از [[سوره حشر]] درباره [[جنگ بنی نضیر]] نازل شد. ترجمه [[آیه]] دوم این [[سوره]] چنین است: "اوست آن خدایی که نخستین بار کسانی از [[اهل کتاب]] را که [[کافر]] بودند. از خانه‌هایشان بیرون راند و شما نمی‌پنداشتید که بیرون روند، آنها نیز می‌پنداشتند حصارهاشان را توان آن هست که در برابر [[خدا]] نگهدارشان باشد. خدا از سویی که گمانش را نمی‌کردند بر آنها تاخت آورد و در دلشان [[وحشت]] افکند، چنان که خانه‌های خود را به دست خود و به دست [[مؤمنان]] خراب می‌کردند. پس ای [[اهل]] [[بصیرت]] [[عبرت]] بگیرید"<ref>[[منصور داداش نژاد\|داداش نژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی (کتاب)\|مقاله «محمد رسول الله»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص۶۱.</ref>.

	~~== نبرد بنی نضیر ==~~
	پس از [[جنگ احد]]، [[منافقان]] و [[یهودیان]] بر [[پیامبر]]{{صل}} و [[مسلمانان]] [[جرأت]] یافتند و [[قریش]] نیز ایشان را به کشتن [[رسول خدا]]{{صل}} تحریک کرد<ref>شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۴، ص۳۳۱.</ref>. آن حضرت پس از واقعه [[بئر]] معونه، برای دریافت کمک در پرداخت خون‌بهای دو مرد عامری که به [[اشتباه]] به وسیله [[عمرو بن امیه]] ضمری کشته شده بودند، به [[قلعه]] [[بنی نضیر]] رفت. یهودیان [[تصمیم]] گرفتند با انداختن سنگی از بالای بام، آن حضرت را بکشند که رسول خدا{{صل}} [[آگاه]] شد و به سرعت از قلعه بیرون رفت.

	در پی این حادثه، رسول خدا{{صل}} به ایشان [[فرمان]] داد از [[مدینه]] خارج شوند، ولی [[عبدالله بن اُبی]] آنان را به ماندن و [[مقاومت]] [[تشویق]] کرد. پیامبر{{صل}} آنان را محاصره کرد و چون محاصره طول کشید و یهودیان [[تسلیم]] نمی‌شدند، پیامبر{{صل}} برای ایجاد [[یأس]] در یهودیان و شکستن مقاومت آنان و در نتیجه جلوگیری از [[خون‌ریزی]]، دستور داد نخل‌های آنان را قطع کنند. این [[اقدام]] به لحاظ نظامی می‌توانست برای فراخ و بازتر شدن فضا برای [[نبرد]] بوده باشد.

	در این شرایط، یهودیان به [[امید]] ماندن در مدینه با وساطت منافقانی چون [[عبدالله بن ابی]] و به احتمال جلب [[رأفت]] رسول خدا{{صل}} تسلیم شدند و رسول خدا{{صل}} آنان را به شرط همراه بردن تنها یک بار شتر از اموالشان برای هر [[خانواده]] از مدینه [[اخراج]] کرد. چون این [[اموال]] بدون [[جنگ]] به مسلمانان رسید [[حکم]] [[فئ]] پیدا کرد که در [[سوره حشر]] حکمش بیان شد. اخراج بنی نضیر، حتی برای برخی مسلمانان هم‌پیمان آنان نیز خوشایند نبود، تا آنجا که افرادی چون [[حسان بن ثابت]] از رفتن آنان [[تأسف]] خوردند<ref>واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۷۵.</ref>.

	آیاتی از سوره حشر درباره [[جنگ بنی نضیر]] نازل شد<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِنْ دِيَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنْتُمْ أَنْ يَخْرُجُوا وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ فَأَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ}}«اوست که کافران اهل کتاب را از خانه‌هایشان در نخستین گردآوری بیرون راند (هر چند) شما گمان نمی‌کردید که بیرون روند و (خودشان) گمان می‌کردند که دژهایشان بازدارنده آنان در برابر خداوند است اما (اراده) خداوند از جایی که گمان نمی‌بردند بدیشان رسید و در دل‌هایشان هراس افکند؛ به دست خویش و به دست مؤمنان خانه‌های خویش را ویران می‌کردند؛ پس ای دیده‌وران پند بگیرید!» سوره حشر، آیه ۲.</ref>.<ref>[[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۱۷۸.</ref>

	== پانویس==		== پانویس==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: /* پانویس */

2022-11-30T05:12:30Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۲
خط ۳:		خط ۳:

	آیاتی از [[سوره حشر]] درباره [[جنگ بنی نضیر]] نازل شد. ترجمه [[آیه]] دوم این [[سوره]] چنین است: "اوست آن خدایی که نخستین بار کسانی از [[اهل کتاب]] را که [[کافر]] بودند. از خانه‌هایشان بیرون راند و شما نمی‌پنداشتید که بیرون روند، آنها نیز می‌پنداشتند حصارهاشان را توان آن هست که در برابر [[خدا]] نگهدارشان باشد. خدا از سویی که گمانش را نمی‌کردند بر آنها تاخت آورد و در دلشان [[وحشت]] افکند، چنان که خانه‌های خود را به دست خود و به دست [[مؤمنان]] خراب می‌کردند. پس ای [[اهل]] [[بصیرت]] [[عبرت]] بگیرید"<ref>[[منصور داداش نژاد\|داداش نژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی (کتاب)\|مقاله «محمد رسول الله»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص۶۱.</ref>.		آیاتی از [[سوره حشر]] درباره [[جنگ بنی نضیر]] نازل شد. ترجمه [[آیه]] دوم این [[سوره]] چنین است: "اوست آن خدایی که نخستین بار کسانی از [[اهل کتاب]] را که [[کافر]] بودند. از خانه‌هایشان بیرون راند و شما نمی‌پنداشتید که بیرون روند، آنها نیز می‌پنداشتند حصارهاشان را توان آن هست که در برابر [[خدا]] نگهدارشان باشد. خدا از سویی که گمانش را نمی‌کردند بر آنها تاخت آورد و در دلشان [[وحشت]] افکند، چنان که خانه‌های خود را به دست خود و به دست [[مؤمنان]] خراب می‌کردند. پس ای [[اهل]] [[بصیرت]] [[عبرت]] بگیرید"<ref>[[منصور داداش نژاد\|داداش نژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی (کتاب)\|مقاله «محمد رسول الله»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص۶۱.</ref>.

			== نبرد بنی نضیر ==
			پس از [[جنگ احد]]، [[منافقان]] و [[یهودیان]] بر [[پیامبر]]{{صل}} و [[مسلمانان]] [[جرأت]] یافتند و [[قریش]] نیز ایشان را به کشتن [[رسول خدا]]{{صل}} تحریک کرد<ref>شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۴، ص۳۳۱.</ref>. آن حضرت پس از واقعه [[بئر]] معونه، برای دریافت کمک در پرداخت خون‌بهای دو مرد عامری که به [[اشتباه]] به وسیله [[عمرو بن امیه]] ضمری کشته شده بودند، به [[قلعه]] [[بنی نضیر]] رفت. یهودیان [[تصمیم]] گرفتند با انداختن سنگی از بالای بام، آن حضرت را بکشند که رسول خدا{{صل}} [[آگاه]] شد و به سرعت از قلعه بیرون رفت.

			در پی این حادثه، رسول خدا{{صل}} به ایشان [[فرمان]] داد از [[مدینه]] خارج شوند، ولی [[عبدالله بن اُبی]] آنان را به ماندن و [[مقاومت]] [[تشویق]] کرد. پیامبر{{صل}} آنان را محاصره کرد و چون محاصره طول کشید و یهودیان [[تسلیم]] نمی‌شدند، پیامبر{{صل}} برای ایجاد [[یأس]] در یهودیان و شکستن مقاومت آنان و در نتیجه جلوگیری از [[خون‌ریزی]]، دستور داد نخل‌های آنان را قطع کنند. این [[اقدام]] به لحاظ نظامی می‌توانست برای فراخ و بازتر شدن فضا برای [[نبرد]] بوده باشد.

			در این شرایط، یهودیان به [[امید]] ماندن در مدینه با وساطت منافقانی چون [[عبدالله بن ابی]] و به احتمال جلب [[رأفت]] رسول خدا{{صل}} تسلیم شدند و رسول خدا{{صل}} آنان را به شرط همراه بردن تنها یک بار شتر از اموالشان برای هر [[خانواده]] از مدینه [[اخراج]] کرد. چون این [[اموال]] بدون [[جنگ]] به مسلمانان رسید [[حکم]] [[فئ]] پیدا کرد که در [[سوره حشر]] حکمش بیان شد. اخراج بنی نضیر، حتی برای برخی مسلمانان هم‌پیمان آنان نیز خوشایند نبود، تا آنجا که افرادی چون [[حسان بن ثابت]] از رفتن آنان [[تأسف]] خوردند<ref>واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۷۵.</ref>.

			آیاتی از سوره حشر درباره [[جنگ بنی نضیر]] نازل شد<ref>{{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِنْ دِيَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنْتُمْ أَنْ يَخْرُجُوا وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ فَأَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ}}«اوست که کافران اهل کتاب را از خانه‌هایشان در نخستین گردآوری بیرون راند (هر چند) شما گمان نمی‌کردید که بیرون روند و (خودشان) گمان می‌کردند که دژهایشان بازدارنده آنان در برابر خداوند است اما (اراده) خداوند از جایی که گمان نمی‌بردند بدیشان رسید و در دل‌هایشان هراس افکند؛ به دست خویش و به دست مؤمنان خانه‌های خویش را ویران می‌کردند؛ پس ای دیده‌وران پند بگیرید!» سوره حشر، آیه ۲.</ref>.<ref>[[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۱۷۸.</ref>

	== پانویس==		== پانویس==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== جنگ بنی نضیر == پس از جنگ احد، منافقان و یهودیان نیز بر پیامبر و مسلمانان جرأت یافتند و قریش نیز ایشان را به ترور رسول خدا {{صل}} تحریک کردشامی، ج۴، ص۳۳۱.. آن حضرت پس از واقعه بئر معونه، برای دریافت کمک در پرداخت خون‌بهای دو مرد...» ایجاد کرد

2022-10-02T07:58:23Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== جنگ بنی نضیر == پس از جنگ احد، منافقان و یهودیان نیز بر پیامبر و مسلمانان جرأت یافتند و قریش نیز ایشان را به ترور رسول خدا {{صل}} تحریک کرد<ref>شامی، ج۴، ص۳۳۱.</ref>. آن حضرت پس از واقعه بئر معونه، برای دریافت کمک در پرداخت خون‌بهای دو مرد...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== [[جنگ بنی نضیر]] ==
پس از جنگ احد، [[منافقان]] و [[یهودیان]] نیز بر پیامبر و مسلمانان جرأت یافتند و قریش نیز ایشان را به [[ترور رسول خدا]] {{صل}} تحریک کرد<ref>شامی، ج۴، ص۳۳۱.</ref>. آن [[حضرت]] پس از واقعه بئر معونه، برای دریافت کمک در پرداخت خون‌بهای دو مرد عامری که به [[اشتباه]] به وسیله [[عمرو بن امیه ضمری]] کشته شده بودند، به [[قلعه]] [[بنی نضیر]] رفت. یهودیان تصمیم گرفتند با انداختن سنگی از بالای بام، آن حضرت را ترور کنند که رسول خدا {{صل}} [[آگاه]] و به سرعت از قلعه خارج شد. در پی این حادثه، رسول خدا {{صل}} به ایشان [[فرمان]] داد از مدینه خارج شوند، ولی [[عبدالله بن ابی]] آنان را به ماندن و [[مقاومت]] [[تشویق]] کرد. [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را محاصره نمود و چون محاصره طول کشید و [[یهودیان]] [[تسلیم]] نمی‌شدند، [[پیامبر]] برای جلوگیری از [[خونریزی]]، [[دستور]] داد نخل‌های آنان را قطع کنند. در این شرایط، یهودیان به [[امید]] بازگشت دوباره به [[مدینه]] [[تسلیم]] شدند و رسول خدا {{صل}} آنان را از مدینه [[اخراج]] کرد. اخراج [[بنی نضیر]]، حتی برای برخی از [[مسلمانان]] هم‌پیمان آنان نیز خوشایند نبود، تا آنجا که افرادی چون [[حسان بن ثابت]] از رفتن آنان [[تأسف]] خوردند<ref>واقدی، ج۱، ص۳۷۵.</ref>.

آیاتی از [[سوره حشر]] درباره [[جنگ بنی نضیر]] نازل شد. ترجمه [[آیه]] دوم این [[سوره]] چنین است: "اوست آن خدایی که نخستین بار کسانی از [[اهل کتاب]] را که [[کافر]] بودند. از خانه‌هایشان بیرون راند و شما نمی‌پنداشتید که بیرون روند، آنها نیز می‌پنداشتند حصارهاشان را توان آن هست که در برابر [[خدا]] نگهدارشان باشد. خدا از سویی که گمانش را نمی‌کردند بر آنها تاخت آورد و در دلشان [[وحشت]] افکند، چنان که خانه‌های خود را به دست خود و به دست [[مؤمنان]] خراب می‌کردند. پس ای [[اهل]] [[بصیرت]] [[عبرت]] بگیرید"<ref>[[منصور داداش نژاد|داداش نژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی (کتاب)|مقاله «محمد رسول الله»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص۶۱.</ref>.

== پانویس==
{{پانویس}}