Wasity: جایگزینی متن - ' ق.)' به 'ق)'

2021-12-26T12:09:30Z

جایگزینی متن - ' ق.)' به 'ق)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۳۹
خط ۳:		خط ۳:
	==[[غیبت صغری]] و [[غیبت کبری]]==		==[[غیبت صغری]] و [[غیبت کبری]]==
	*[[غیبت امام زمان]]{{ع}} از نظر زمانی به دو بخش تقسیم شده است.		*[[غیبت امام زمان]]{{ع}} از نظر زمانی به دو بخش تقسیم شده است.
	#[[غیبت صغری]]، از [[وفات]] [[امام یازدهم]]{{ع}} (~~۲۶۰ ق.~~) آغاز می‌شود و تا ۳۲۹ ق.، شصت و نه سال، ادامه می‌یابد<ref>الغیبة، شیخ طوسی/ ۲۴۲؛ تاریخ الغیبة الصغری‌، ۳۴۵.</ref>.		#[[غیبت صغری]]، از [[وفات]] [[امام یازدهم]]{{ع}} (۲۶۰ق) آغاز می‌شود و تا ۳۲۹ ق.، شصت و نه سال، ادامه می‌یابد<ref>الغیبة، شیخ طوسی/ ۲۴۲؛ تاریخ الغیبة الصغری‌، ۳۴۵.</ref>.
	#[[غیبت کبری]] یا تامه، از پایان [[غیبت صغری]] آغاز می‌شود و تا حال ادامه دارد<ref>الاصول من الکافی‌، ۱/ ۲۷۵/ ۱۹.</ref>. [[غیبت صغری]] زمینه‌ای بود تا [[شیعیان]] برای [[غیبت کبری]] آماده گردند. در این دوره، [[امام]]{{ع}} از طریق چهار [[نماینده]] با [[مردم]] در ارتباط بود و به نیازهای [[علمی]] و [[معنوی]] آنان پاسخ می‌گفت<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 352.</ref>.		#[[غیبت کبری]] یا تامه، از پایان [[غیبت صغری]] آغاز می‌شود و تا حال ادامه دارد<ref>الاصول من الکافی‌، ۱/ ۲۷۵/ ۱۹.</ref>. [[غیبت صغری]] زمینه‌ای بود تا [[شیعیان]] برای [[غیبت کبری]] آماده گردند. در این دوره، [[امام]]{{ع}} از طریق چهار [[نماینده]] با [[مردم]] در ارتباط بود و به نیازهای [[علمی]] و [[معنوی]] آنان پاسخ می‌گفت<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 352.</ref>.
	*[[نمایندگان]] را "[[نواب اربعه]]" می‌خوانند که [[اسامی]] آنان به ترتیب [[نیابت]] عبارت است از:		*[[نمایندگان]] را "[[نواب اربعه]]" می‌خوانند که [[اسامی]] آنان به ترتیب [[نیابت]] عبارت است از:

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== *از باورهای بنیادی شیعه، اعتقاد به غیبت امام دوازدهم{{ع}} است...» ایجاد کرد

2020-11-25T07:53:34Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== *از باورهای بنیادی شیعه، اعتقاد به غیبت امام دوازدهم{{ع}} است...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
*از باورهای بنیادی [[شیعه]]، [[اعتقاد]] به [[غیبت]] [[امام دوازدهم]]{{ع}} است. [[روایات]] فراوانی از [[پیامبر]]{{صل}} و دیگر [[معصومین]]{{ع}} درباره [[غیبت]] [[امام دوازدهم]]{{ع}} [[نقل]] شده‌اند. این [[روایات]]، حقایقی را درباره [[غیبت]]، [[فلسفه]] آن، ویژگی‌های [[روزگار غیبت]] و [[وظایف شیعیان]] در این روزگار بیان می‌کنند. اهمیت [[غیبت]] و فراوانی [[روایات]] [[غیبت]]، علمای [[شیعه]] را واداشته است که حتی در روزگار حضور [[امامان معصوم]]{{عم}} نیز کتاب‌هایی در این باره تألیف کنند؛ مانند کتاب‌های‌ الملاحم‌ و القائم‌، نوشته [[علی بن مهزیار اهوازی]]، نزدیک [[امام نهم]]{{ع}} و کتاب‌ مشیخه‌، نوشته [[حسن بن محبوب]]<ref>تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم‌، ۲۲.</ref>. وجود این [[روایات]] موجب شده است که راه [[انکار]] [[امام غایب]]{{ع}} بسته گردد و [[شیعیان]] از نظر [[فکری]] و روحی، برای [[روزگار غیبت]] آماده شوند<ref>آخرین امید، ۶۰.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 352.</ref>.
==[[غیبت صغری]] و [[غیبت کبری]]==
*[[غیبت امام زمان]]{{ع}} از نظر زمانی به دو بخش تقسیم شده است.
#[[غیبت صغری]]، از [[وفات]] [[امام یازدهم]]{{ع}} (۲۶۰ ق.) آغاز می‌شود و تا ۳۲۹ ق.، شصت و نه سال، ادامه می‌یابد<ref>الغیبة، شیخ طوسی/ ۲۴۲؛ تاریخ الغیبة الصغری‌، ۳۴۵.</ref>.
#[[غیبت کبری]] یا تامه، از پایان [[غیبت صغری]] آغاز می‌شود و تا حال ادامه دارد<ref>الاصول من الکافی‌، ۱/ ۲۷۵/ ۱۹.</ref>. [[غیبت صغری]] زمینه‌ای بود تا [[شیعیان]] برای [[غیبت کبری]] آماده گردند. در این دوره، [[امام]]{{ع}} از طریق چهار [[نماینده]] با [[مردم]] در ارتباط بود و به نیازهای [[علمی]] و [[معنوی]] آنان پاسخ می‌گفت<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 352.</ref>.
*[[نمایندگان]] را "[[نواب اربعه]]" می‌خوانند که [[اسامی]] آنان به ترتیب [[نیابت]] عبارت است از:
#[[عثمان بن سعید عمری]]،
#[[محمد بن عثمان]]،
#[[حسین بن روح نوبختی]]
#[[علی بن محمد سمری]]<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 352.</ref>.
*[[امام]]{{ع}} پیش از [[رحلت]] [[سمری]]- [[آخرین نایب]]- نامه‌ای به‌ وی نوشت و از [[رحلت]] آگاهش ساخت و از او خواست که پس از خود، کسی را به [[نیابت خاص]] نگمارد<ref>الغیبة، شیخ طوسی/ ۲۴۲.</ref>. بنابر شواهد [[تاریخی]]، کسان دیگری نیز از آن [[حضرت]]، "[[وکالت]]" داشتند. اینان از طریق [[نواب اربعه]] با [[امام]]{{ع}} در ارتباط بودند. [[زیارت]] [[امام]]{{ع}} در [[روزگار غیبت]] صغری، ویژه [[نواب اربعه]] نبود و برخی کسان دیگر نیز گاهی به [[فیض]] [[ملاقات]] می‌رسیدند. [[شیخ صدوق]] از سیزده [[وکیل]] و [[چهل]] و شش نفر [[عامه]] [[شیعیان]] نام برده است که مدعی شده‌اند [[امام]] را در این دوران دیده‌اند<ref>اکمال الدین‌، ۲/ ۴۴۲؛ آخرین امام، ۷۷ و ۱۱۴.</ref>. در این میان، برخی [[نواب]] را [[انکار]] کردند و خود- به [[دروغ]]- مدعی [[نیابت]] شدند. از این کسان‌اند: [[ابو محمد حسن شریعی]]، [[محمد]] بن نُصیری و [[احمد بن هلال کرخی]]<ref>الغیبة، ۲۴۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 353.</ref>.
*آغاز [[غیبت کبری]] و قطع ارتباط با [[امام]] و حمله‌های [[اعتقادی]] [[مخالفان]]، موجب [[حیرت]] و سرگردانی شمار بسیاری از [[شیعیان]] شد؛ چنان که در [[روایات]] نیز [[پیش‌بینی]] شده بود<ref>بحارالانوار، ۵۱/ ۶۸.</ref>. از این رو، علمای [[شیعه امامیه]] مجبور شدند کتاب‌هایی درباره [[غیبت امام]]{{ع}} بنگارند. از این گونه کتاب‌هایند: [[الغیبة]] نوشته [[نعمانی]] و [[کمال الدین‌]] نوشته [[شیخ صدوق]]<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 353.</ref>.
*از اواخر قرن چهارم، علمای [[امامیه]]، در کنار [[احادیث]]، از استدلال‌های [[کلامی]] و [[عقلی]] نیز برای اثبات [[غیبت امام زمان]]{{ع}} سود بردند. [[شیخ مفید]] از [[پیشگامان]] این حرکت است. وی در کتاب‌ الفصول العشرة فی [[الغیبة]] می‌کوشد تا وجود [[امام غایب]] را با دو اصل ثابت کند: یکی [[ضرورت وجود امام]]{{ع}} در هر دوره زمانی و دیگر، [[عصمت امام]]{{ع}}. [[دانشمندان]] دیگر [[امامیه]]، مانند [[سید مرتضی]] و [[شیخ طوسی]] شیوه او را پی گرفتند. [[شیخ طوسی]] کتابی به نام‌ [[الغیبة]] نوشت و جدیدترین استدلال‌های [[روایی]] و [[کلامی]] را برای توجیه [[غیبت کبری]] به کار گماشت<ref>تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم‌، ۲۲۳.</ref>. بنابر [[روایات]]، در [[روزگار غیبت]]، فقهایی که دارای شرایط ویژه‌ای باشند، [[نیابت عام]] دارند و [[مناصب]] [[امام]]- [[قضا]]، [[حکومت]] و بیان [[احکام]]- را برعهده می‌گیرند<ref>البیع‌، امام خمینی/ ۲/ ۴۶۷.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 353.</ref>.

==[[فلسفه غیبت]]==
*در [[روایات]] [[علل]] گوناگونی برای [[غیبت]] بیان شده است؛ اما [[علت]] [[حقیقی]] [[غیبت]]، تا زمان حضور روشن نخواهد شد<ref>کمال‌الدین‌، ۲/ ۴۸۲.</ref>. برخی از عللی که در [[روایات]] آمده‌اند، عبارت‌اند از:
#'''[[بیم]] از کشته شدن:''' بنابراین [[روایات]]، یکی از [[دلایل]] [[غیبت امام]]{{ع}} این است که [[دشمنان]] در پی کشتن اویند. در [[تاریخ]] نیز آمده است که [[بنی عباس]] از [[روایات اسلامی]] فهمیده بودند کسی در [[خاندان پیامبر]]{{صل}} به [[دنیا]] می‌آید که [[حکومت ستمکاران]] را نابود می‌کند. از این رو در پی‌اش بودند تا او را بیابند و بکشند.
#'''به گردن نداشتن [[بیعت]]:''' از [[مصالح]] [[غیبت]]، این است که [[امام مهدی]]{{ع}} ناچار نمی‌شود [[پیش از ظهور]]، از راه [[تقیه]]، با [[زمامداران]] و [[حاکمان]] [[بیعت]] کند. از این رو، وقتی [[ظهور]] می‌کند، [[بیعت]] کسی بر گردنش نیست<ref>کمال‌الدین‌، ۴۸۱/ ۲- ۴؛ امامت و مهدویت‌، ۲/ ۳۵۰.</ref>.
#'''آماده کردن و آزمودن [[شیعیان]]:''' در برخی [[روایات]] آمده است که آماده نبودن [[شیعیان]] و [[اختلاف]] آنان با یکدیگر موجب می‌شود [[غیبت امام]]{{ع}} طولانی گردد. در این روزگار، [[شیعیان]] آزموده می‌شوند<ref>بحارالانوار، ۵۱/ ۲۲۲ و ۵۲/ ۱۱۰ و ۱۱۱؛ الاصول الکافی‌، ۲/ ۲۷۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 354.</ref>.
==شبهه‌های [[غیبت]]==
*[[مخالفان]] [[شیعه]]، از آغاز [[غیبت]] تاکنون، مسئله‌ها و شبهه‌های فراوانی را درباره [[غیبت]] ساخته و پرداخته‌اند<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 354.</ref>.
*در برابر، [[دانشمندان شیعه]] کوشیده‌اند به آنها پاسخ دهند. برخی از مهم‌ترین [[شبهه‌ها]] عبارت‌اند از:
#[[شیعیان]] معتقدند که [[امام]] [[معصوم]]، نقشی بسیار حیاتی در [[هدایت]] [[جامعه اسلامی]] و [[مسلمانان]] دارد. حال، چگونه ممکن است چنین کسی [[غایب]] شود؟<ref>مصنفات الشیخ المفید، ۳/ ۱۱۵- ۱۱۳.</ref> برای یافتن پاسخ این مسئله، باید به [[عقیده شیعه]] درباره [[جایگاه امام]] [[معصوم]] در [[جهان]] بنگریم. [[شیعیان]] معتقدند که [[امامت]] مراتبی دارد و [[حکومت]]، [[قضاوت]] و بیان [[معارف]] و [[تعالیم]] [[الهی]]، تنها از مراتب ظاهری [[امامت]] است. [[امامت]] دارای مرتبه‌ای [[باطنی]] نیز هست. [[امام]]{{ع}} بر اساس [[ولایت باطنی]] است که سبب بقای [[جهان]] و [[نزول]] [[برکات الهی]] می‌شود و [[هدایت]] [[معنوی]] و [[باطنی]] [[مؤمنین]] را برعهده می‌گیرد<ref>مجموعه آثار شهید مطهری‌، ۴/ ۸۴۹- ۸۴۵؛ شیعه در اسلام‌، ۱۵۲.</ref>. در [[روایات]] آمده است که اگر [[زمین]] از [[حجت خدا]] خالی باشد، ساکنانش را فرو می‌برد<ref>الاصول من الکافی‌، ۱/ ۱۳۷.</ref>. پس [[امام]]{{ع}} [[هنگام غیبت]] نیز زنده است و [[زندگی]] می‌کند؛ اما وجود او همچون [[خورشید]] در پس ابر [[پنهان]] است. هر چند دیده نمی‌شود، اهل [[جهان]] را [[نور]] و گرما می‌بخشد<ref>[[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، ۲۷۱ و ۲۷۲.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 354.</ref>.
#اگر [[علت غیبت]]، خطری است که [[جان]] [[امام]]{{ع}} را تهدید می‌کند، چرا [[امامان معصوم]]{{عم}} دیگر [[غیبت]] نکردند؟ چرا او همانند نیاکان خود، ظاهر نمی‌شود تا یا پیروز گردد و یا به [[شهادت]] رسد؟ [[دانشمندان شیعه]] در پاسخ به این مسئله گفته‌اند: [[امام زمان]]{{ع}} [[مأمور]] است که [[دادگری]] و [[یکتاپرستی]] را در [[زمین]] استقرار بخشد. چنین نیست که او همانند پدرانش از روی [[تقیه]] با [[ستمگران]] [[بیعت]] کند. [[ظهور]] آن [[حضرت]]، پیش از آماده شدن شرایط، موجب می‌شود که نتواند به [[وظایف]] خویش عمل کند و به [[اهداف الهی]] دست یابد. [[امامان]] پیشین چنین وظایفی برعهده نداشته‌اند<ref>امامت و مهدویت‌، ۲/ ۳۴۹.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 355.</ref>.

==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}

بحث:غیبت امام مهدی در کلام اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - ' ق.)' به 'ق)'

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== *از باورهای بنیادی شیعه، اعتقاد به غیبت امام دوازدهم{{ع}} است...» ایجاد کرد