بحث:قریش - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2025-12-02T06:36:55Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۶
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	==پانویس==		==پانویس==
	{{~~یادآوری~~ پانویس}}		{{پانویس}}
	~~{{پانویس2~~}}

Bahmani در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۶

2025-12-02T06:36:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~==مقدمه==~~
	*در [[روایات]] مربوط‍‌ به [[ظهور]] [[حضرت]]، از قریش به خوبی یاد نشده است. به فرموده [[امام باقر]] {{ع}}، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[اولین کشتار]] را در [[قبیله قریش]] خواهد داشت و به آنان نخواهد داد مگر [[شمشیر]]. [[حضرت]] کار را به جایی می‌رساند که بسیاری از [[مردم]] می‌گویند، این شخص از [[آل محمد]] {{صل}} نیست و اگر از [[اهل بیت]] [[پیامبر]] {{صل}} بود، رحم می‌کرد<ref>غیبة نعمانی، ص ۲۳۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۴.</ref>. [[عبدالله مغیره]] می‌گوید: [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "هنگامی که [[قائم]] [[آل محمد]] {{صل}} [[ظهور]] کند، پانصد نفر از قریش را [[ایستاده]] اعدام می‌کند. سپس پانصد نفر دیگر را به همین‌گونه اعدام می‌نماید و این کار، شش بار تکرار می‌شود". [[عبدالله]] می‌پرسد: آیا تعدادشان به این اندازه می‌رسد؟ [[حضرت]] فرمود: "آری؛ خودشان و دوستان‌شان"<ref>ارشاد مفید، ص ۳۶۴؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۸؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۲۷.</ref>.
	*[[حضرت]] در [[حدیث]] دیگری می‌فرماید: "آن‌گاه که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، بین او و [[عرب]] و قریش، راهی جز [[شمشیر]] نخواهد بود"<ref>غیبة نعمانی، ص ۱۲۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۵.</ref> و نیز فرمود: "هنگامی که [[حضرت]] [[قیام]] کند... قریش را [[هدف]] قرار می‌دهد. از آنان نمی‌گیرد مگر [[شمشیر]] و به آنان نمی‌دهد جز [[شمشیر]]"<ref>غیبة نعمانی، ص ۱۶۵؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۵.</ref>. شاید مراد از "قریش نمی‌گیرد مگر [[شمشیر]]" این باشد که قریش از [[حضرت]] فرمانبرداری نمی‌کنند و در اخلال‌گری و ایجاد مشکلات می‌کوشند و به‌طور مستقیم و غیرمستقیم سبب [[پیکار]] و [[جنگ]] با [[حضرت]] می‌شوند و [[حضرت]] نیز جز اسلحه، روش دیگری را مناسب نمی‌بیند<ref>چشم‌اندازی به حکومت مهدی {{ع}}، نجم الدین طبسی، ص ۱۴۱.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۵۶۱.</ref>.
	~~==قریش در فرهنگنامه آخرالزمان==~~
	*قریش نام قبیله‌ای معروف از [[قبایل]] [[عرب]] [[حجاز]] است. آنان در [[مکه]] می‌زیستند و [[بنی هاشم]] که [[پدران]] [[رسول خدا]]{{صل}} جزو آن [[خانواده]] بودند، یکی از شاخه‌های قریش است. [[رسول خدا]]{{صل}} بیشترین آزارها را در دوران [[پیامبری]] خود، از قریش متحمل شد. قریش تا سال‌های پایانی [[زندگی]] [[رسول خدا]] پیوسته به [[مخالفت]] و [[جنگ]] با [[حضرت محمد]]{{صل}} پرداخت و هیچ گاه به [[پیروی]] از [[رسول خدا]] گردن ننهاد، مگر زمانی که [[لشکر]] [[اسلام]] [[مکه]] را [[فتح]] کرد و آنان مجبور به [[اطاعت]] از [[رسول خدا]] شدند. قریش این [[کینه]] قدیمی را فراموش نکرد و همواره در [[نفاق]] به سر می‌برد تا زمانی که پس از [[رسول خدا]] زمینه را برای کارشکنی مهیا دید. سپس سر ناسازگاری و کارشکنی را بنا نهاد و این مخالفت‌ها را از [[خانواده]] [[رسول خدا]] شروع کرد. [[حضرت زهرا]]{{س}} و جناب [[محسن]] بن [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} اولین قربانیان این حادثه‌ها بودند. این [[کینه‌ها]] همیشه ادامه داشت و تمام [[ائمه]]{{عم}} بر اثر این مخالفت‌ها به [[شهادت]] رسیدند. [[بنی امیه]] و [[بنی العباس]] از [[خویشاوندان]] [[قریشی]] [[رسول خدا]]{{صل}} بودند که پس از [[رسول خدا]] [[خلافت]] را موروثی خویش نمودند و جنایاتی را درباره [[بنی هاشم]] مرتکب شدند که گوش از شنیدن آن همه [[شقاوت]] عاجز است. [[شهادت امام حسین]]{{ع}} اوج این جنایات بود که در همیشه [[تاریخ]] جاودانه ماند. از این رو در روایاتی که درباره [[رفتار]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[پس از ظهور]] با [[قریشیان]] وارد شده است، ما [[شاهد]] سخت‌گیری‌های فراوانی هستیم.
	*[[امام باقر]]{{ع}} به جناب [[محمد بن مسلم]] می‌فرماید: اگر [[مردم]] می‌دانستند که [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[پس از ظهور]] خود چه کشتارهایی را انجام خواهد داد، [[آرزو]] می‌کردند که هیچ گاه آن [[حضرت]] را نمی‌دیدند. بدانید که [[قائم]]{{ع}} ابتدا سراغ قریش خواهد رفت و [[حق]] را با [[شمشیر]] از آنان می‌گیرد و با [[شمشیر]] در میان آنان [[اجرا]] می‌کند. تا جایی که [[مردم]] (از بسیاریِ [[کشتار]] زبان به [[اعتراض]] گشوده و) می‌گویند: به درستی که اگر این شخص از آل [[محمد بن عبدالله]]{{صل}} بود، رحم می‌نمود<ref>غیبت نعمانی، ص ۲۳۱.</ref>.
	*در [[حدیثی]] [[امام صادق]]{{ع}} به [[عبدالله]] [[مغیره]] فرمود: زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید، پانصد نفر از قریش را به پا داشته و سر از تنشان جدا می‌کند و این کار را شش بار تکرار می‌کند، [[راوی]] تعجب نموده و گفت: آیا تعداد آنان به این اندازه می‌رسد [[حضرت]] فرمود: آری! [[حضرت]] خودشان و [[دوستان]] آنها را خواهد کشت. در روایتی دیگر به همین مضمون [[امام حسین]]{{ع}} به شخصی فرمود: زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید پانصد نفر از [[قریشیان]] را پیش کشیده و گردن می‌زند، و سپس پانصد نفر دیگر و باز پانصد نفر دیگر را نیز به همان گونه خواهد کشت<ref>اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۲۷ و غیبت نعمانی، ص ۲۳۵.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]. ص ۴۹۷.</ref>.

	==[[قریش]]==		==[[قریش]]==
	از [[قبایل]] معروف [[عرب عدنانی]] و از [[اولاد]] [[حضرت اسماعیل]] [[پیامبر]] است که در [[جاهلیت]] در [[حجاز]] اهمیت یافت و [[پیش از ظهور اسلام]] بر [[مکه]] مسلط شد و تولیت [[خانه کعبه]] را یافت و مناصبی برای [[کعبه]] قرار داد و بر کعبه پرده پوشانید و برای خود در [[مناسک]] ویژگی‌های خاصی را نسبت به دیگران قائل گردید و یک بار ساختمان کعبه را تجدید بنا نمود.		از [[قبایل]] معروف [[عرب عدنانی]] و از [[اولاد]] [[حضرت اسماعیل]] [[پیامبر]] است که در [[جاهلیت]] در [[حجاز]] اهمیت یافت و [[پیش از ظهور اسلام]] بر [[مکه]] مسلط شد و تولیت [[خانه کعبه]] را یافت و مناصبی برای [[کعبه]] قرار داد و بر کعبه پرده پوشانید و برای خود در [[مناسک]] ویژگی‌های خاصی را نسبت به دیگران قائل گردید و یک بار ساختمان کعبه را تجدید بنا نمود.

Bahmani: /* منابع */

2025-12-02T06:35:59Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۵
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	[[معمر بن یزید]] نماینده قریش؛ قریش «معمر بن یزید» را که [[زعیم]] [[بنی کنانه]] بود، برای [[اذیت]] و [[آزار]] رساندن به رسول خدا{{صل}} به کمک‌طلبیدند و او [[اجابت]] نمود و گفت: من به زودی شما را از وجود او [[آسوده]] خواهم کرد. من بیست هزار مرد [[مسلح]] در [[اختیار]] دارم و [[گمان]] نکنم این قبیله کوچک [[بنی هاشم]] توان مقابله با من را داشته باشند و اگر چنانچه آنها خونبها بخواهند به جای یکی، ده [[دیه]] به آنها می‌پردازم که [[ثروت]] فراوان دارم. معمر شمشیری حمایل داشت که ده وجب طول و یک وجب عرض آن بود، وی در حالی که [[پیامبر]]{{صل}} در [[حجر اسماعیل]] به [[سجده]] رفته بود به سوی حضرت رفت و چون نزدیک شد پایش بلغزید و پیشانی‌اش به سنگ خورد و [[خون]] زیادی سرازیر گشت و چنان به [[وحشت]] افتاد که پا به [[فرار]] نهاد و دوید تا به [[بطحاء]] که بیرون [[شهر مکه]] است رسید. چون [[یاران]]، در اطرافش جمع شدند که خون سر و رویش را بشویند، به وی گفتند: تو را چه شد که بدین‌سان به [[زمین]] خوردی و گریختی؟ وی گفت: به [[خدا]] [[سوگند]] [[بدبخت]] است کسی که [[فریب]] شما را بخورد، گفتند: مگر چه دیدی؟ گفت: چون به وی نزدیک شدم دو اژدهای مهیب از سمت او به من حمله‌ور شدند که از دهانشان [[آتش]] می‌جهید<ref>بحارالانوار، ج۱۸، ص۶۵ (به نقل از معارف و معاریف، دائره المعارف جامع اسلامی، ج۸، ص۳۰۲).</ref>.		[[معمر بن یزید]] نماینده قریش؛ قریش «معمر بن یزید» را که [[زعیم]] [[بنی کنانه]] بود، برای [[اذیت]] و [[آزار]] رساندن به رسول خدا{{صل}} به کمک‌طلبیدند و او [[اجابت]] نمود و گفت: من به زودی شما را از وجود او [[آسوده]] خواهم کرد. من بیست هزار مرد [[مسلح]] در [[اختیار]] دارم و [[گمان]] نکنم این قبیله کوچک [[بنی هاشم]] توان مقابله با من را داشته باشند و اگر چنانچه آنها خونبها بخواهند به جای یکی، ده [[دیه]] به آنها می‌پردازم که [[ثروت]] فراوان دارم. معمر شمشیری حمایل داشت که ده وجب طول و یک وجب عرض آن بود، وی در حالی که [[پیامبر]]{{صل}} در [[حجر اسماعیل]] به [[سجده]] رفته بود به سوی حضرت رفت و چون نزدیک شد پایش بلغزید و پیشانی‌اش به سنگ خورد و [[خون]] زیادی سرازیر گشت و چنان به [[وحشت]] افتاد که پا به [[فرار]] نهاد و دوید تا به [[بطحاء]] که بیرون [[شهر مکه]] است رسید. چون [[یاران]]، در اطرافش جمع شدند که خون سر و رویش را بشویند، به وی گفتند: تو را چه شد که بدین‌سان به [[زمین]] خوردی و گریختی؟ وی گفت: به [[خدا]] [[سوگند]] [[بدبخت]] است کسی که [[فریب]] شما را بخورد، گفتند: مگر چه دیدی؟ گفت: چون به وی نزدیک شدم دو اژدهای مهیب از سمت او به من حمله‌ور شدند که از دهانشان [[آتش]] می‌جهید<ref>بحارالانوار، ج۱۸، ص۶۵ (به نقل از معارف و معاریف، دائره المعارف جامع اسلامی، ج۸، ص۳۰۲).</ref>.
	کار [[عداوت]] قریش با [[پیغمبر]]{{صل}} به آنجا کشید که همه [[قبایل قریش]] مقرر داشتند که با قبیله بنی هاشم قطع ارتباط کنند و با آنان زیر یک سقف جمع نگردند و از آنها [[زن]] نستانند و به آنها زن ندهند و با آنها [[داد و ستد]] نکنند و [[تعهد]] مکتوبی تدوین نمودند و سرانجام در شب اول [[ماه محرم]] [[سال هفتم بعثت]]، [[بنی هاشم]] را در [[شعب ابی طالب]] محصور ساختند. مواد غذایی به [[طور]] کلی از آنها قطع شد، جز در [[موسم حج]]، [[حق]] خروج از شعب را نداشتند. سه سال متوالی خانواده‌های بنی هاشم در این [[محنت]] بسر بردند<ref>معارف و معاریف، دائره المعارف جامع اسلامی، ج۸، ص۳۰۲.</ref>. بنی هاشم در سه سال [[محاصره اقتصادی]] در [[خانه]] و کاشانه خود در [[شعب ابوطالب]] [[زندگی]] می‌کردند.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۶۵۱.</ref>.		کار [[عداوت]] قریش با [[پیغمبر]]{{صل}} به آنجا کشید که همه [[قبایل قریش]] مقرر داشتند که با قبیله بنی هاشم قطع ارتباط کنند و با آنان زیر یک سقف جمع نگردند و از آنها [[زن]] نستانند و به آنها زن ندهند و با آنها [[داد و ستد]] نکنند و [[تعهد]] مکتوبی تدوین نمودند و سرانجام در شب اول [[ماه محرم]] [[سال هفتم بعثت]]، [[بنی هاشم]] را در [[شعب ابی طالب]] محصور ساختند. مواد غذایی به [[طور]] کلی از آنها قطع شد، جز در [[موسم حج]]، [[حق]] خروج از شعب را نداشتند. سه سال متوالی خانواده‌های بنی هاشم در این [[محنت]] بسر بردند<ref>معارف و معاریف، دائره المعارف جامع اسلامی، ج۸، ص۳۰۲.</ref>. بنی هاشم در سه سال [[محاصره اقتصادی]] در [[خانه]] و کاشانه خود در [[شعب ابوطالب]] [[زندگی]] می‌کردند.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۶۵۱.</ref>.

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	==پانویس==		==پانویس==
	{{یادآوری پانویس}}		{{یادآوری پانویس}}
	{{پانویس2}}		{{پانویس2}}

Jaafari: /* پانویس */

2024-07-01T05:10:40Z

پانویس

@@ خط ۶: / خط ۶: @@
 *[[امام باقر]]{{ع}} به جناب [[محمد بن مسلم]] می‌فرماید: اگر [[مردم]] می‌دانستند که [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[پس از ظهور]] خود چه کشتارهایی را انجام خواهد داد، [[آرزو]] می‌کردند که هیچ گاه آن [[حضرت]] را نمی‌دیدند. بدانید که [[قائم]]{{ع}} ابتدا سراغ قریش خواهد رفت و [[حق]] را با [[شمشیر]] از آنان می‌گیرد و با [[شمشیر]] در میان آنان [[اجرا]] می‌کند. تا جایی که [[مردم]] (از بسیاریِ [[کشتار]] زبان به [[اعتراض]] گشوده و) می‌گویند: به درستی که اگر این شخص از آل [[محمد بن عبدالله]]{{صل}} بود، رحم می‌نمود<ref>غیبت نعمانی، ص ۲۳۱.</ref>.
 *در [[حدیثی]] [[امام صادق]]{{ع}} به [[عبدالله]] [[مغیره]] فرمود: زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید، پانصد نفر از قریش را به پا داشته و سر از تنشان جدا می‌کند و این کار را شش بار تکرار می‌کند، [[راوی]] تعجب نموده و گفت: آیا تعداد آنان به این اندازه می‌رسد [[حضرت]] فرمود: آری! [[حضرت]] خودشان و [[دوستان]] آنها را خواهد کشت. در روایتی دیگر به همین مضمون [[امام حسین]]{{ع}} به شخصی فرمود: زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید پانصد نفر از [[قریشیان]] را پیش کشیده و گردن می‌زند، و سپس پانصد نفر دیگر و باز پانصد نفر دیگر را نیز به همان گونه خواهد کشت<ref>اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۲۷ و غیبت نعمانی، ص ۲۳۵.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]. ص ۴۹۷.</ref>.
 ==پانویس==
 {{یادآوری پانویس}}
 {{پانویس2}}

Bahmani در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۶

2023-04-16T08:16:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~==نویسنده: آقای ظرافتی==~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*در [[روایات]] مربوط‍‌ به [[ظهور]] [[حضرت]]، از قریش به خوبی یاد نشده است. به فرموده [[امام باقر]] {{ع}}، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[اولین کشتار]] را در [[قبیله قریش]] خواهد داشت و به آنان نخواهد داد مگر [[شمشیر]]. [[حضرت]] کار را به جایی می‌رساند که بسیاری از [[مردم]] می‌گویند، این شخص از [[آل محمد]] {{صل}} نیست و اگر از [[اهل بیت]] [[پیامبر]] {{صل}} بود، رحم می‌کرد<ref>غیبة نعمانی، ص ۲۳۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۴.</ref>. [[عبدالله مغیره]] می‌گوید: [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "هنگامی که [[قائم]] [[آل محمد]] {{صل}} [[ظهور]] کند، پانصد نفر از قریش را [[ایستاده]] اعدام می‌کند. سپس پانصد نفر دیگر را به همین‌گونه اعدام می‌نماید و این کار، شش بار تکرار می‌شود". [[عبدالله]] می‌پرسد: آیا تعدادشان به این اندازه می‌رسد؟ [[حضرت]] فرمود: "آری؛ خودشان و دوستان‌شان"<ref>ارشاد مفید، ص ۳۶۴؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۸؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۲۷.</ref>.		*در [[روایات]] مربوط‍‌ به [[ظهور]] [[حضرت]]، از قریش به خوبی یاد نشده است. به فرموده [[امام باقر]] {{ع}}، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[اولین کشتار]] را در [[قبیله قریش]] خواهد داشت و به آنان نخواهد داد مگر [[شمشیر]]. [[حضرت]] کار را به جایی می‌رساند که بسیاری از [[مردم]] می‌گویند، این شخص از [[آل محمد]] {{صل}} نیست و اگر از [[اهل بیت]] [[پیامبر]] {{صل}} بود، رحم می‌کرد<ref>غیبة نعمانی، ص ۲۳۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۴.</ref>. [[عبدالله مغیره]] می‌گوید: [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "هنگامی که [[قائم]] [[آل محمد]] {{صل}} [[ظهور]] کند، پانصد نفر از قریش را [[ایستاده]] اعدام می‌کند. سپس پانصد نفر دیگر را به همین‌گونه اعدام می‌نماید و این کار، شش بار تکرار می‌شود". [[عبدالله]] می‌پرسد: آیا تعدادشان به این اندازه می‌رسد؟ [[حضرت]] فرمود: "آری؛ خودشان و دوستان‌شان"<ref>ارشاد مفید، ص ۳۶۴؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۸؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۲۷.</ref>.

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==نویسنده: آقای ظرافتی== ==مقدمه== *در روایات مربوط‍‌ به ظهور حضرت، از قر...» ایجاد کرد

2020-07-01T07:01:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==نویسنده: آقای ظرافتی== ==مقدمه== *در روایات مربوط‍‌ به ظهور حضرت، از قر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==نویسنده: آقای ظرافتی==
==مقدمه==
*در [[روایات]] مربوط‍‌ به [[ظهور]] [[حضرت]]، از قریش به خوبی یاد نشده است. به فرموده [[امام باقر]] {{ع}}، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[اولین کشتار]] را در [[قبیله قریش]] خواهد داشت و به آنان نخواهد داد مگر [[شمشیر]]. [[حضرت]] کار را به جایی می‌رساند که بسیاری از [[مردم]] می‌گویند، این شخص از [[آل محمد]] {{صل}} نیست و اگر از [[اهل بیت]] [[پیامبر]] {{صل}} بود، رحم می‌کرد<ref>غیبة نعمانی، ص ۲۳۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۴.</ref>. [[عبدالله مغیره]] می‌گوید: [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "هنگامی که [[قائم]] [[آل محمد]] {{صل}} [[ظهور]] کند، پانصد نفر از قریش را [[ایستاده]] اعدام می‌کند. سپس پانصد نفر دیگر را به همین‌گونه اعدام می‌نماید و این کار، شش بار تکرار می‌شود". [[عبدالله]] می‌پرسد: آیا تعدادشان به این اندازه می‌رسد؟ [[حضرت]] فرمود: "آری؛ خودشان و دوستان‌شان"<ref>ارشاد مفید، ص ۳۶۴؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۸؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۲۷.</ref>.
*[[حضرت]] در [[حدیث]] دیگری می‌فرماید: "آن‌گاه که [[قائم]] ما [[قیام]] کند، بین او و [[عرب]] و قریش، راهی جز [[شمشیر]] نخواهد بود"<ref>غیبة نعمانی، ص ۱۲۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۵.</ref> و نیز فرمود: "هنگامی که [[حضرت]] [[قیام]] کند... قریش را [[هدف]] قرار می‌دهد. از آنان نمی‌گیرد مگر [[شمشیر]] و به آنان نمی‌دهد جز [[شمشیر]]"<ref>غیبة نعمانی، ص ۱۶۵؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۵.</ref>. شاید مراد از "قریش نمی‌گیرد مگر [[شمشیر]]" این باشد که قریش از [[حضرت]] فرمانبرداری نمی‌کنند و در اخلال‌گری و ایجاد مشکلات می‌کوشند و به‌طور مستقیم و غیرمستقیم سبب [[پیکار]] و [[جنگ]] با [[حضرت]] می‌شوند و [[حضرت]] نیز جز اسلحه، روش دیگری را مناسب نمی‌بیند<ref>چشم‌اندازی به حکومت مهدی {{ع}}، نجم الدین طبسی، ص ۱۴۱.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۶۱.</ref>.
==قریش در فرهنگنامه آخرالزمان==
*قریش نام قبیله‌ای معروف از [[قبایل]] [[عرب]] [[حجاز]] است. آنان در [[مکه]] می‌زیستند و [[بنی هاشم]] که [[پدران]] [[رسول خدا]]{{صل}} جزو آن [[خانواده]] بودند، یکی از شاخه‌های قریش است. [[رسول خدا]]{{صل}} بیشترین آزارها را در دوران [[پیامبری]] خود، از قریش متحمل شد. قریش تا سال‌های پایانی [[زندگی]] [[رسول خدا]] پیوسته به [[مخالفت]] و [[جنگ]] با [[حضرت محمد]]{{صل}} پرداخت و هیچ گاه به [[پیروی]] از [[رسول خدا]] گردن ننهاد، مگر زمانی که [[لشکر]] [[اسلام]] [[مکه]] را [[فتح]] کرد و آنان مجبور به [[اطاعت]] از [[رسول خدا]] شدند. قریش این [[کینه]] قدیمی را فراموش نکرد و همواره در [[نفاق]] به سر می‌برد تا زمانی که پس از [[رسول خدا]] زمینه را برای کارشکنی مهیا دید. سپس سر ناسازگاری و کارشکنی را بنا نهاد و این مخالفت‌ها را از [[خانواده]] [[رسول خدا]] شروع کرد. [[حضرت زهرا]]{{س}} و جناب [[محسن]] بن [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} اولین قربانیان این حادثه‌ها بودند. این [[کینه‌ها]] همیشه ادامه داشت و تمام [[ائمه]]{{عم}} بر اثر این مخالفت‌ها به [[شهادت]] رسیدند. [[بنی امیه]] و [[بنی العباس]] از [[خویشاوندان]] [[قریشی]] [[رسول خدا]]{{صل}} بودند که پس از [[رسول خدا]] [[خلافت]] را موروثی خویش نمودند و جنایاتی را درباره [[بنی هاشم]] مرتکب شدند که گوش از شنیدن آن همه [[شقاوت]] عاجز است. [[شهادت امام حسین]]{{ع}} اوج این جنایات بود که در همیشه [[تاریخ]] جاودانه ماند. از این رو در روایاتی که درباره [[رفتار]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[پس از ظهور]] با [[قریشیان]] وارد شده است، ما [[شاهد]] سخت‌گیری‌های فراوانی هستیم.
*[[امام باقر]]{{ع}} به جناب [[محمد بن مسلم]] می‌فرماید: اگر [[مردم]] می‌دانستند که [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[پس از ظهور]] خود چه کشتارهایی را انجام خواهد داد، [[آرزو]] می‌کردند که هیچ گاه آن [[حضرت]] را نمی‌دیدند. بدانید که [[قائم]]{{ع}} ابتدا سراغ قریش خواهد رفت و [[حق]] را با [[شمشیر]] از آنان می‌گیرد و با [[شمشیر]] در میان آنان [[اجرا]] می‌کند. تا جایی که [[مردم]] (از بسیاریِ [[کشتار]] زبان به [[اعتراض]] گشوده و) می‌گویند: به درستی که اگر این شخص از آل [[محمد بن عبدالله]]{{صل}} بود، رحم می‌نمود<ref>غیبت نعمانی، ص ۲۳۱.</ref>.
*در [[حدیثی]] [[امام صادق]]{{ع}} به [[عبدالله]] [[مغیره]] فرمود: زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید، پانصد نفر از قریش را به پا داشته و سر از تنشان جدا می‌کند و این کار را شش بار تکرار می‌کند، [[راوی]] تعجب نموده و گفت: آیا تعداد آنان به این اندازه می‌رسد [[حضرت]] فرمود: آری! [[حضرت]] خودشان و [[دوستان]] آنها را خواهد کشت. در روایتی دیگر به همین مضمون [[امام حسین]]{{ع}} به شخصی فرمود: زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید پانصد نفر از [[قریشیان]] را پیش کشیده و گردن می‌زند، و سپس پانصد نفر دیگر و باز پانصد نفر دیگر را نیز به همان گونه خواهد کشت<ref>اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۲۷ و غیبت نعمانی، ص ۲۳۵.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]. ص ۴۹۷.</ref>.

==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}