Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== قناعت == قناعت و خرسندی یکی از ویژگی‌های پسندیده انسان‌های باایمان است. افراد خودساخته در پرتو چنین روحیه‌ای، هیچ‌گاه به مال و منال دیگران چشم طمع نمی‌دوزند و برای کسب مال و مقام، شخصیت والای خویش را پای‌مال نمی‌کنند. آ...» ایجاد کرد

2024-06-29T15:10:55Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== قناعت == قناعت و خرسندی یکی از ویژگی‌های پسندیده انسان‌های باایمان است. افراد خودساخته در پرتو چنین روحیه‌ای، هیچ‌گاه به مال و منال دیگران چشم طمع نمی‌دوزند و برای کسب مال و مقام، شخصیت والای خویش را پای‌مال نمی‌کنند. آ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== [[قناعت]] ==
قناعت و [[خرسندی]] یکی از ویژگی‌های [[پسندیده]] انسان‌های باایمان است. افراد خودساخته در پرتو چنین روحیه‌ای، هیچ‌گاه به [[مال و منال]] دیگران چشم [[طمع]] نمی‌دوزند و برای کسب [[مال]] و [[مقام]]، [[شخصیت]] والای خویش را پای‌مال نمی‌کنند. [[آموزه‌های دینی]]، [[مسلمانان]] را در به دست آوردن این صفت، [[تشویق]] می‌کند. قناعت در [[آیین اسلام]] یکی از [[مکارم اخلاق]] و ویژگی‌های [[پیامبر اکرم]] {{صل}} است. [[امام صادق]] {{ع}} در این زمینه فرمود: «[[خداوند]]، [[امتیاز]] پیامبرش را در مکارم اخلاق قرار داد. شما نیز خود را در این مورد بیازمایید. اگر این ویژگی‌ها در شما بود، [[خدا]] را [[سپاس]] گویید و از او بخواهید که آنها را زیادتر کند. این امتیازات عبارت است از: [[یقین]]، قناعت، [[صبر]]، [[شکر]]، رضا، [[حسن خلق]]، [[سخاوت]]، [[غیرت]]، [[شجاعت]] و [[مردانگی]]».<ref>{{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ خَصَّ رَسُولَهُ بِمَكَارِمِ الْأَخْلَاقِ فَامْتَحِنُوا أَنْفُسَكُمْ، فَإِنْ كَانَتْ فِيكُمْ، فَاحْمَدُوا اللَّهَ، وَ ارْغَبُوا إِلَيْهِ فِي الزِّيَادَةِ مِنْهَا، فَذَكَرَهَا عَشَرَةً: الْيَقِينَ، وَ الْقَنَاعَةَ، وَ الصَّبْرَ، وَ الشُّكْرَ، وَ الْحِلْمَ، وَ حُسْنَ الْخُلُقِ، وَ السَّخَاءَ، وَ الْغَيْرَةَ، وَ الشَّجَاعَةَ، وَ الْمَرْوَةَ}}؛ بحارالانوار، ج۶۶، ص۳۶۸.</ref>.

قناعت‌پیشگان، بهترین‌های [[امت رسول الله]] {{صل}} هستند و در مقابل، طمع‌کاران، بدترین افراد [[امت اسلام]]. [[پیامبر اسلام]] در این باره می‌فرماید: {{متن حدیث|خِيارُ امَّتِي القَانِعُ، وَ شِرارُهُمُ الطَّامِعُ}}؛ «بهترینان [[امت]] من، قانعانند و بدترین آنها، طمع‌کاران»<ref>کنزالعمال، ح۷۱۲۶.</ref>.از [[پیامبر اعظم]] {{صل}} [[روایت]] شده است: هرگاه برای فرزند [[آدم]]، دو رودخانه طلا باشد، باز رودخانه سومی را می‌طلبد و اندرون او را چیزی جز خاک پر نمی‌کند<ref>فیض کاشانی، محجة البیضاء، تحقیق: علی اکبر غفاری، ج۶، ص۵۰.</ref>.

از سوی دیگر، [[رسول اکرم]] {{صل}}، قناعت را عامل سبک شدن حساب می‌داند و می‌فرماید: {{متن حدیث|اقْنَعْ بِمَا أُوتِيتَهُ يَخِفَّ عَلَيْكَ الْحِسَابُ‌}}؛ «به آنچه به تو داده شده است، قانع باش تا حسابت بر تو سبک شود»<ref>میزان الحکمه، ج۱۰، ص۵۰۵۸.</ref>. البته سرمنشأ [[بی‌نیازی]] و [[نیازمندی]] [[واقعی]] [[آدمی]] در نفس او نهفته شده است. پیامبر اسلام در این باره فرموده است: {{متن حدیث|الْغِنَى فِي الْقَلْبِ وَ الْفَقْرُ فِي الْقَلْبِ‌}}؛ «[[بی‌نیازی]] در [[قلب]] است و [[نیازمندی]] در قلب»<ref>بحارالانوار، ج۷۲، ص۶۸.</ref>. از این‌رو، [[انسان]] [[قناعت‌پیشه]]، [[بی‌نیاز]] است، اگرچه [[مال]] اندکی داشته باشد و انسان آزمند، [[فقیر]] است، هرچند بسیار [[ثروتمند]] باشد. [[فقر روحی]] و درونی علاوه بر اینکه فقری همیشگی است و با دست‌یابی به امکانات مادی از میان نمی‌رود، پیوسته با افزوده شدن بر غنای ظاهری، افزایش می‌یابد. در [[حقیقت]]، بی‌نیازی و [[توانگری]] برای جان‌های قانع حاصل می‌شود؛ زیرا [[رسول اللّه]] {{صل}} می‌فرماید: {{متن حدیث|الْقَنَاعَةُ مَالٌ لَا يَنْفَدُ}}؛ «[[قناعت]]، ثروتی است تمام نشدنی»<ref>میزان الحکمه، ج۱۰، ص۵۰۵۴.</ref>.

قناعت هیچ‌گاه به معنای [[ناداری]] و فقیرانه [[زندگی]] کردن نیست. از این‌رو، [[اسلام]]، تلاش برای زندگی بهتر را نه تنها [[ناپسند]] نمی‌داند، بلکه این کار امری [[مقدس]] است و به منزله [[مجاهدت]] در [[راه خدا]] به شمار می‌آید. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در این باره می‌فرماید: {{متن حدیث|الْكَادُّ عَلَى عِيَالِهِ كَالْمُجَاهِدِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ‌}}؛ «فردی که برای خانواده‌اش کار و [[کوشش]] می‌کند، همچون [[مجاهد]] در راه خداست»<ref>بحارالانوار، ج۹۶، ص۳۲۴.</ref>. ایشان، انسان‌های پیشه‌ور و تلاشگر را [[محبوب خداوند]] می‌شمارد و می‌فرماید: {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ تَعالى يُحِبُّ الْعَبْدَ الْمُؤْمِنَ الْمُحْتَرِفَ}}؛ «[[خداوند متعال]]، [[بنده]] [[مؤمن]] پیشه‌ور را [[دوست]] دارد»<ref>میزان الحکمه، ج۳، ص۱۱۱۴.</ref>. به همین دلیل، هرگاه از مردی خوشش می‌آمد، می‌پرسید: آیا کار می‌کند؟ و وقتی در پاسخ می‌شنید که بی‌کار است، می‌گفت: «از چشمم افتاد. [[مسلمان]] اگر بی‌کار باشد، ناچار می‌شود برای گذران زندگی از دینش مایه بگذارد»<ref>میرزاحسین نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۳، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی|اسحاقی، سید حسین]]، [[رسول مهربانی (کتاب)|رسول مهربانی]] ص ۱۸.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:10047035.jpg|22px]] [[سید حسین اسحاقی|اسحاقی، سید حسین]]، [[رسول مهربانی (کتاب)|'''رسول مهربانی''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

بحث:قناعت در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها