بحث:قوم یهود - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۸

2025-11-29T10:08:13Z

Bahmani در ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۴

2025-11-29T10:04:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۴
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	سوره مائده، آیه ۶۴.</ref>، به [[خواری]] ابدی درخواهند لغزید<ref>{{متن قرآن\|ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُواْ إِلاَّ بِحَبْلٍ مِّنْ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاؤُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۱۲.</ref> و تا ابد به [[لعنت خدا]] و پیامبرانش دچار خواهند بود<ref>{{متن قرآن\| وَقَالُواْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَل لَّعَنَهُمُ اللَّه بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيلاً مَّا يُؤْمِنُونَ }}؛ سوره بقره، آیه ۸۸؛ {{متن قرآن\|أُوْلَئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَمَن يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ نَصِيرًا }}؛ سوره نساء، آیه ۵۲؛ {{متن قرآن\| لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِن بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ }}؛ سوره مائده، آیه ۷۸.</ref>. [[عذاب]] [[دنیا]] و [[آخرت]] بر آنان فرود می‌آید<ref>{{متن قرآن\|فَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُواْ فَأُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۵۶.</ref> و سرگذشت این [[قوم]]، پیوسته، عبرتی است برای پرهیزگاران<ref>{{متن قرآن\| فَجَعَلْنَاهَا نَكَالاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ }}؛		سوره مائده، آیه ۶۴.</ref>، به [[خواری]] ابدی درخواهند لغزید<ref>{{متن قرآن\|ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُواْ إِلاَّ بِحَبْلٍ مِّنْ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاؤُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۱۲.</ref> و تا ابد به [[لعنت خدا]] و پیامبرانش دچار خواهند بود<ref>{{متن قرآن\| وَقَالُواْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَل لَّعَنَهُمُ اللَّه بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيلاً مَّا يُؤْمِنُونَ }}؛ سوره بقره، آیه ۸۸؛ {{متن قرآن\|أُوْلَئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَمَن يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ نَصِيرًا }}؛ سوره نساء، آیه ۵۲؛ {{متن قرآن\| لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِن بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ }}؛ سوره مائده، آیه ۷۸.</ref>. [[عذاب]] [[دنیا]] و [[آخرت]] بر آنان فرود می‌آید<ref>{{متن قرآن\|فَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُواْ فَأُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۵۶.</ref> و سرگذشت این [[قوم]]، پیوسته، عبرتی است برای پرهیزگاران<ref>{{متن قرآن\| فَجَعَلْنَاهَا نَكَالاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ }}؛
	سوره بقره، آیه ۶۶.</ref>. با این همه، میان [[یهودیان]]، [[مؤمنان]] و صالحانی را نیز می‌توان یافت که [[قرآن]] از آنان گاه با عنوان "[[صالحان]] [[قوم یهود]]" یاد کرده است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ هَادُواْ وَالنَّصَارَى وَالصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۶۲؛ {{متن قرآن\|ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُواْ إِلاَّ بِحَبْلٍ مِّنْ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاؤُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۱۲؛ {{متن قرآن\|وَمِن قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ}}؛ سوره اعراف، آیه ۱۵۹؛ {{متن قرآن\|وَقَطَّعْنَاهُمْ فِي الأَرْضِ أُمَمًا مِّنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَمِنْهُمْ دُونَ ذَلِكَ وَبَلَوْنَاهُمْ بِالْحَسَنَاتِ وَالسَّيِّئَاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ}}، آیه ۱۶۸ و {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِالْكِتَابِ وَأَقَامُواْ الصَّلاةَ إِنَّا لاَ نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ}}، آیه ۱۷۰؛ {{متن قرآن\|وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَى إِسْحَاقَ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ مُبِينٌ}}؛ سوره صافات، آیه ۱۱۳.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 264.</ref>.		سوره بقره، آیه ۶۶.</ref>. با این همه، میان [[یهودیان]]، [[مؤمنان]] و صالحانی را نیز می‌توان یافت که [[قرآن]] از آنان گاه با عنوان "[[صالحان]] [[قوم یهود]]" یاد کرده است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ هَادُواْ وَالنَّصَارَى وَالصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۶۲؛ {{متن قرآن\|ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُواْ إِلاَّ بِحَبْلٍ مِّنْ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاؤُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۱۲؛ {{متن قرآن\|وَمِن قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ}}؛ سوره اعراف، آیه ۱۵۹؛ {{متن قرآن\|وَقَطَّعْنَاهُمْ فِي الأَرْضِ أُمَمًا مِّنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَمِنْهُمْ دُونَ ذَلِكَ وَبَلَوْنَاهُمْ بِالْحَسَنَاتِ وَالسَّيِّئَاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ}}، آیه ۱۶۸ و {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِالْكِتَابِ وَأَقَامُواْ الصَّلاةَ إِنَّا لاَ نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ}}، آیه ۱۷۰؛ {{متن قرآن\|وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَى إِسْحَاقَ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ مُبِينٌ}}؛ سوره صافات، آیه ۱۱۳.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 264.</ref>.

	==[[یهود]] در [[جزیرة العرب]]==		==[[یهود]] در [[جزیرة العرب]]==
	در مورد ورود یهود به جزیرة العرب اختلافاتی فراوانی است. [[یهودیان]] بیشتر در [[حجاز]] یعنی شهرهای «یثرب، [[تیماء]]، [[خیبر]]» و نیز در «[[یمن]]» [[زندگی]] می‌کردند. تعدادی از [[مردم]] «[[حیره]]» و «[[غسان]]» نیز به این [[دین]] گرویده بودند. شایان یادآوری است یهودیان یاد شده از آرامیان و [[عربان]] نو [[یهودی]] بوده‌اند، نه از [[نژاد]] [[اسرائیل]] فرزند ابراهیم{{ع}}.		در مورد ورود یهود به جزیرة العرب اختلافاتی فراوانی است. [[یهودیان]] بیشتر در [[حجاز]] یعنی شهرهای «یثرب، [[تیماء]]، [[خیبر]]» و نیز در «[[یمن]]» [[زندگی]] می‌کردند. تعدادی از [[مردم]] «[[حیره]]» و «[[غسان]]» نیز به این [[دین]] گرویده بودند. شایان یادآوری است یهودیان یاد شده از آرامیان و [[عربان]] نو [[یهودی]] بوده‌اند، نه از [[نژاد]] [[اسرائیل]] فرزند ابراهیم{{ع}}.

Bahmani: /* منابع */

2025-11-29T09:32:25Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۲
خط ۱۱۱:		خط ۱۱۱:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]		# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]
	{{پایان منابع}}==پانویس==		{{پایان منابع}}
	{{~~یادآوری~~ پانویس}}
	~~{{پانویس2~~}}		==پانویس==
			{{پانویس}}

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:31:02Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	تبع به آنان گفت: من سرزمین شما را پسندیده‌ام و دوست دارم در میان شما باشم. گفتند: چنین چیزی امکان ندارد؛ زیرا اینجا هجرتگاه [[پیامبری]] از [[پیامبران الهی]] است و تا او [[هجرت]] نکند، کسی چنین حقی ندارد.		تبع به آنان گفت: من سرزمین شما را پسندیده‌ام و دوست دارم در میان شما باشم. گفتند: چنین چیزی امکان ندارد؛ زیرا اینجا هجرتگاه [[پیامبری]] از [[پیامبران الهی]] است و تا او [[هجرت]] نکند، کسی چنین حقی ندارد.

	گفت: پس من کسانی از طایفه‌ام را در میان شما می‌گذارم تا آنگاه که [[پیامبر]] آمد، وی را مساعدت و [[یاری]] کنند؛ لذا دو [[قبیله]] «[[اوس]]» و «[[خزرج]]» را در میان آنها گذاشت. وقتی تبعیان زیاد شدند، بر [[یهودیان]] یثرب [[سلطه]] یافته، اموال‌شان را می‌گرفتند و یهودیان به آنان می‌گفتند: [[سوگند]] یاد می‌کنیم آنگاه که محمد{{صل}} [[مبعوث]] گردد، شما را از [[سرزمین]] خود بیرون می‌رانیم، ~~لیکن~~ وقتی [[خداوند]]، پیامبر را مبعوث کرد «[[انصار]]» به او [[ایمان]] آوردند و [[یهود]] [[کافر]] شدند.		گفت: پس من کسانی از طایفه‌ام را در میان شما می‌گذارم تا آنگاه که [[پیامبر]] آمد، وی را مساعدت و [[یاری]] کنند؛ لذا دو [[قبیله]] «[[اوس]]» و «[[خزرج]]» را در میان آنها گذاشت. وقتی تبعیان زیاد شدند، بر [[یهودیان]] یثرب [[سلطه]] یافته، اموال‌شان را می‌گرفتند و یهودیان به آنان می‌گفتند: [[سوگند]] یاد می‌کنیم آنگاه که محمد{{صل}} [[مبعوث]] گردد، شما را از [[سرزمین]] خود بیرون می‌رانیم، لکن وقتی [[خداوند]]، پیامبر را مبعوث کرد «[[انصار]]» به او [[ایمان]] آوردند و [[یهود]] [[کافر]] شدند.
	مضمون این [[روایت]] در منابع مختلف از جمله، [[سیره]] [[ابن هشام]] نقل شده است. از این روایت و روایاتی که ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|أَهُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ}}<ref>«آیا آنان بهترند یا قوم «تبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟» سوره دخان، آیه ۳۷.</ref> آمده، استفاده می‌شود که ساکنان نخستین یثرب، [[یهودی]] بوده‌اند.		مضمون این [[روایت]] در منابع مختلف از جمله، [[سیره]] [[ابن هشام]] نقل شده است. از این روایت و روایاتی که ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|أَهُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ}}<ref>«آیا آنان بهترند یا قوم «تبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟» سوره دخان، آیه ۳۷.</ref> آمده، استفاده می‌شود که ساکنان نخستین یثرب، [[یهودی]] بوده‌اند.
	دکتر [[جواد]] علی می‌نویسد: طبق گفته [[اخبار]]، آمدن [[اوس و خزرج]] به یثرب، بعد از رخداد سیل [[ارم]] بوده و علت آمدن آنان به این سرزمین به جهت [[فقر]] و نیاز به [[وطن]] جدید بوده است. هنگامی که آنان در یثرب فرود آمدند، هیچ توان و نیرویی نداشتند و به همین خاطر به آن چه از زمین‌های موات و کم بهره به دست می‌آوردند، [[قناعت]] می‌کردند اما [[مال]]، [[ثروت]]، [[قدرت]] و [[شوکت]] از آن یهود بود. مدت طولانی به همین [[حال]] بودند تا این که [[مالک بن عجلان]] که از ایشان بود، پیش جبیله غسانی [[رئیس]] [[غسان]] رفت<ref>المفصل، جواد علی، ج۶، ص۵۱۹.</ref>.		دکتر [[جواد]] علی می‌نویسد: طبق گفته [[اخبار]]، آمدن [[اوس و خزرج]] به یثرب، بعد از رخداد سیل [[ارم]] بوده و علت آمدن آنان به این سرزمین به جهت [[فقر]] و نیاز به [[وطن]] جدید بوده است. هنگامی که آنان در یثرب فرود آمدند، هیچ توان و نیرویی نداشتند و به همین خاطر به آن چه از زمین‌های موات و کم بهره به دست می‌آوردند، [[قناعت]] می‌کردند اما [[مال]]، [[ثروت]]، [[قدرت]] و [[شوکت]] از آن یهود بود. مدت طولانی به همین [[حال]] بودند تا این که [[مالک بن عجلان]] که از ایشان بود، پیش جبیله غسانی [[رئیس]] [[غسان]] رفت<ref>المفصل، جواد علی، ج۶، ص۵۱۹.</ref>.
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	۱. '''[[لجاجت]]''': [[یهودیان]] با این که به خاطر ظهور [[پیامبر جدید]] به [[یثرب]] [[مهاجرت]] کردند و با آنکه به [[مشرکان]] [[وعده]] می‌دادند: [[پیامبر]] ظهور خواهد کرد و ما به او [[ایمان]] خواهیم آورد و به وسیله وی شما را [[خوار]] و [[زبون]] خواهیم ساخت و با آنکه بعدها نشانه‌هایی را که در تلمود دیده بودند، در [[پیامبر اسلام]] می‌یافتند؛ چرا به او ایمان نیاوردند؟ و چرا اشکال تراشی نموده دست به [[تحریف تورات]] و کتب [[دینی]] خود زدند؟!		۱. '''[[لجاجت]]''': [[یهودیان]] با این که به خاطر ظهور [[پیامبر جدید]] به [[یثرب]] [[مهاجرت]] کردند و با آنکه به [[مشرکان]] [[وعده]] می‌دادند: [[پیامبر]] ظهور خواهد کرد و ما به او [[ایمان]] خواهیم آورد و به وسیله وی شما را [[خوار]] و [[زبون]] خواهیم ساخت و با آنکه بعدها نشانه‌هایی را که در تلمود دیده بودند، در [[پیامبر اسلام]] می‌یافتند؛ چرا به او ایمان نیاوردند؟ و چرا اشکال تراشی نموده دست به [[تحریف تورات]] و کتب [[دینی]] خود زدند؟!
	در جلد پانزدهم بحار، [[روایات]] فراوانی دال بر این معنی وجود دارد که [[ابن هشام]] نیز در [[سیره]] خود، چند مورد را آورده است.		در جلد پانزدهم بحار، [[روایات]] فراوانی دال بر این معنی وجود دارد که [[ابن هشام]] نیز در [[سیره]] خود، چند مورد را آورده است.
	با اینکه آنان هر چه می‌پرسیدند، پاسخ روشن و آشکار می‌شنیدند؛ ~~لیکن~~ برای این که از زیر بار [[گرایش]] به [[اسلام]] شانه خالی کنند، با لجاجت خاصی می‌گفتند: «بر دل‌های ما پرده افتاده است»<ref>{{متن قرآن\|وَقَالُوا قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَلْ لَعَنَهُمُ اللَّهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيلًا مَا يُؤْمِنُونَ}} «و گفتند: دل‌های ما در پوششی (پنهان) است؛ (چنین نیست) بلکه خداوند آنان را برای کفرشان لعنت کرده است از این رو اندک ایمان می‌آورند» سوره بقره، آیه ۸۸.</ref>، «ما سخنان تو را نمی‌فهمیم» و یا به فرموده [[آیه]] زیر وانمود کردند که گویا هیچ نمی‌دانند: {{متن قرآن\|وَلَمَّا جَاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ كِتَابَ اللَّهِ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ}}<ref>«و چون فرستاده‌ای از سوی خدا نزدشان آمد که آنچه را آنان با خود داشتند راست می‌شمرد، گروهی از اهل کتاب، کتاب خداوند را پس پشت افکندند گویی (چیزی) نمی‌دانند» سوره بقره، آیه ۱۰۱.</ref>.		با اینکه آنان هر چه می‌پرسیدند، پاسخ روشن و آشکار می‌شنیدند؛ لکن برای این که از زیر بار [[گرایش]] به [[اسلام]] شانه خالی کنند، با لجاجت خاصی می‌گفتند: «بر دل‌های ما پرده افتاده است»<ref>{{متن قرآن\|وَقَالُوا قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَلْ لَعَنَهُمُ اللَّهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيلًا مَا يُؤْمِنُونَ}} «و گفتند: دل‌های ما در پوششی (پنهان) است؛ (چنین نیست) بلکه خداوند آنان را برای کفرشان لعنت کرده است از این رو اندک ایمان می‌آورند» سوره بقره، آیه ۸۸.</ref>، «ما سخنان تو را نمی‌فهمیم» و یا به فرموده [[آیه]] زیر وانمود کردند که گویا هیچ نمی‌دانند: {{متن قرآن\|وَلَمَّا جَاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ كِتَابَ اللَّهِ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ}}<ref>«و چون فرستاده‌ای از سوی خدا نزدشان آمد که آنچه را آنان با خود داشتند راست می‌شمرد، گروهی از اهل کتاب، کتاب خداوند را پس پشت افکندند گویی (چیزی) نمی‌دانند» سوره بقره، آیه ۱۰۱.</ref>.
	بنابراین، از ویژگی‌های برجسته قوم یهود، لجاجت آنهاست؛ به طوری که از [[آیات قرآن کریم]] به وضوح این مطلب استفاده می‌شود؛ همان [[طور]] که از مضمون دو [[آیه]] کریمه‌ای که ذکر شد و [[آیات]] ۱۴۴ و ۱۴۵ بقره، [[آل عمران]] و ۴۶ و ۴۷ [[نساء]] استفاده شود که [[یهودیان]] به [[حقانیت پیامبر]] [[اسلام]] [[علم]] داشته‌اند.		بنابراین، از ویژگی‌های برجسته قوم یهود، لجاجت آنهاست؛ به طوری که از [[آیات قرآن کریم]] به وضوح این مطلب استفاده می‌شود؛ همان [[طور]] که از مضمون دو [[آیه]] کریمه‌ای که ذکر شد و [[آیات]] ۱۴۴ و ۱۴۵ بقره، [[آل عمران]] و ۴۶ و ۴۷ [[نساء]] استفاده شود که [[یهودیان]] به [[حقانیت پیامبر]] [[اسلام]] [[علم]] داشته‌اند.

Jaafari: /* پانویس */

2024-07-07T08:47:15Z

پانویس

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-13T07:40:39Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	*"صهیون" تپه‌ای بوده است در [[اورشلیم]]. گویند [[داوود]] {{ع}} قلعه‌ای را که بر این تپه ساخته بودند، [[فتح]] کرد و کاخی بر آن ساخت. پس از ویرانی [[اورشلیم]] به سال ۷۰ م. و انقراض [[دولت]] [[یهود]]، [[یهودیان]] همواره در آرزوی [[فتح]] دوباره [[اورشلیم]] بودند و بدین روی نام صهیون را [[شعار]] خویش ساختند و از آن پس در کشورهای گوناگون [[زندگی]] کردند. نفوذ [[یهودیان]] به کشورهای اروپای غربی و [[رفتار]] نژادپرستانه آنان، نفرت و [[کینه]] [[مردم]] و برخی [[دولت‌ها]] را علیه آنان برانگیخت. در سال ۱۸۹۷ نخستین [[کنگره]] جهانی [[صهیونیست]] در [[شهر]] بال سوئیس برگزار شد. در این [[کنگره]] مقرر گشت که در کشورهایی که شمار [[یهودیان]] در آنها بسیار است، سازمان‌های [[صهیونیستی]] تشکیل شود. در سال ۱۹۰۵ بیش‌تر [[نمایندگان]] [[صهیونیسم]] [[ضرورت]] تشکیل [[دولت]] [[یهود]] را در سرزمین [[فلسطین]] تصویب کردند و به سال ۱۹۱۷ در جنگ بریتانیا و [[عثمانی]]، [[صهیونیست‌ها]] زمینه صدور اعلامیه بالفورد را فراهم ساختند. این اعلامیه تأسیس یک [[کشور]] را در سرزمین [[فلسطین]] برای [[یهودیان]] پذیرفت. با [[شکست]] [[دولت]] [[عثمانی]] در سال ۱۹۲۳ [[فلسطین]] تحت قیومیت [[انگلستان]] درآمد. جنگ‌ جهانی دوم و [[کشتار]] [[یهود]] به دست هیتلر راه [[تأسیس دولت]] مستقل [[یهودی]] را هموار ساخت. سرانجام سازمان [[ملل]] در سال ۱۹۴۸ به تجزیه [[خاک]] [[فلسطین]] [[رأی]] داد و این سرزمین را به دو بخش [[اسلامی]] غربی به نام [[اردن]] [[هاشمی]] و [[یهودی]] به نام [[اسرائیل]] تقسیم کرد<ref>خلاصة الادیان‌، ۱۴۶ و ۱۴۷.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 262-263.</ref>.		*"صهیون" تپه‌ای بوده است در [[اورشلیم]]. گویند [[داوود]] {{ع}} قلعه‌ای را که بر این تپه ساخته بودند، [[فتح]] کرد و کاخی بر آن ساخت. پس از ویرانی [[اورشلیم]] به سال ۷۰ م. و انقراض [[دولت]] [[یهود]]، [[یهودیان]] همواره در آرزوی [[فتح]] دوباره [[اورشلیم]] بودند و بدین روی نام صهیون را [[شعار]] خویش ساختند و از آن پس در کشورهای گوناگون [[زندگی]] کردند. نفوذ [[یهودیان]] به کشورهای اروپای غربی و [[رفتار]] نژادپرستانه آنان، نفرت و [[کینه]] [[مردم]] و برخی [[دولت‌ها]] را علیه آنان برانگیخت. در سال ۱۸۹۷ نخستین [[کنگره]] جهانی [[صهیونیست]] در [[شهر]] بال سوئیس برگزار شد. در این [[کنگره]] مقرر گشت که در کشورهایی که شمار [[یهودیان]] در آنها بسیار است، سازمان‌های [[صهیونیستی]] تشکیل شود. در سال ۱۹۰۵ بیش‌تر [[نمایندگان]] [[صهیونیسم]] [[ضرورت]] تشکیل [[دولت]] [[یهود]] را در سرزمین [[فلسطین]] تصویب کردند و به سال ۱۹۱۷ در جنگ بریتانیا و [[عثمانی]]، [[صهیونیست‌ها]] زمینه صدور اعلامیه بالفورد را فراهم ساختند. این اعلامیه تأسیس یک [[کشور]] را در سرزمین [[فلسطین]] برای [[یهودیان]] پذیرفت. با [[شکست]] [[دولت]] [[عثمانی]] در سال ۱۹۲۳ [[فلسطین]] تحت قیومیت [[انگلستان]] درآمد. جنگ‌ جهانی دوم و [[کشتار]] [[یهود]] به دست هیتلر راه [[تأسیس دولت]] مستقل [[یهودی]] را هموار ساخت. سرانجام سازمان [[ملل]] در سال ۱۹۴۸ به تجزیه [[خاک]] [[فلسطین]] [[رأی]] داد و این سرزمین را به دو بخش [[اسلامی]] غربی به نام [[اردن]] [[هاشمی]] و [[یهودی]] به نام [[اسرائیل]] تقسیم کرد<ref>خلاصة الادیان‌، ۱۴۶ و ۱۴۷.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 262-263.</ref>.
	==دیدگاه [[قرآن]] درباره [[یهود]]==		==دیدگاه [[قرآن]] درباره [[یهود]]==
	*[[قرآن]] بارها از [[حضرت ابراهیم]] یاد کرده و این ادعای [[یهودیان]] را که او را [[یهودی]] می‌دانند نادرست شمرده و فرموده است: "[[ابراهیم]] نه [[یهودی]] بود و نه نصرانی، بلکه موحدی [[خالص]] و [[مسلمان]] بود و از [[مشرکان]] نبود"<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۶۸.</ref>. [[آیات قرآن]] درباره [[حضرت موسی]] {{ع}} بیش از دیگر [[پیامبران]] سخن گفته و مراحل گوناگون [[زندگی]] او را [[وصف]] کرده‌اند؛ دوران [[کودکی]] [[موسی]] {{ع}}، افکندن او به [[نیل]]، پرورش یافتن در خانه [[فرعون]]، سخن گفتن [[خداوند]] با او، سرگردانی [[یهود]] به [[دلیل]] [[نافرمانی]] از او، ورود به ارض [[موعود]] و [[مأموریت]] یافتنش برای [[دعوت]] [[فرعون]]<ref>سوره طه، آیه ۴۰- ۹؛ سوره قصص، آیه ۱۴- ۷؛ ۲۶- ۲۰؛ سوره اعراف، آیه ۱۳۶- ۱۰۳.</ref>.		*[[قرآن]] بارها از [[حضرت ابراهیم]] یاد کرده و این ادعای [[یهودیان]] را که او را [[یهودی]] می‌دانند نادرست شمرده و فرموده است: "[[ابراهیم]] نه [[یهودی]] بود و نه نصرانی، بلکه موحدی [[خالص]] و [[مسلمان]] بود و از [[مشرکان]] نبود"<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۶۸.</ref>. [[آیات قرآن]] درباره [[حضرت موسی]] {{ع}} بیش از دیگر [[پیامبران]] سخن گفته و مراحل گوناگون [[زندگی]] او را وصف کرده‌اند؛ دوران [[کودکی]] [[موسی]] {{ع}}، افکندن او به [[نیل]]، پرورش یافتن در خانه [[فرعون]]، سخن گفتن [[خداوند]] با او، سرگردانی [[یهود]] به [[دلیل]] [[نافرمانی]] از او، ورود به ارض [[موعود]] و [[مأموریت]] یافتنش برای [[دعوت]] [[فرعون]]<ref>سوره طه، آیه ۴۰- ۹؛ سوره قصص، آیه ۱۴- ۷؛ ۲۶- ۲۰؛ سوره اعراف، آیه ۱۳۶- ۱۰۳.</ref>.
	*بخشی دیگر از [[آیات قرآنی]]، از [[نعمت‌های خداوند]] به [[یهود]] یاد کرده است؛ همانند بهره‌مندی از [[پیامبران]] فراوان، [[نجات]] یافتن از دست [[ستم]] [[فرعون]]، جوشش [[دوازده]] چشمه [[آب]]، [[مبعوث]] گشتن [[دوازده نقیب]]، پذیرفته شدن [[توبه]] آنان و شکافته شدن [[رود نیل]] و [[غرق]] شدن [[فرعون]]<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ نَجَّيْنَاكُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءكُمْ وَفِي ذَلِكُم بَلاء مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ }}؛ سوره بقره، آیه ۴۹، {{متن قرآن\|ثُمَّ بَعَثْنَاكُم مِّن بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ }}، آیه ۵۶ و {{متن قرآن\| وَإِذِ اسْتَسْقَى مُوسَى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ كُلُواْ وَاشْرَبُواْ مِن رِّزْقِ اللَّهِ وَلاَ تَعْثَوْا فِي الأَرْضِ مُفْسِدِينَ}}، آیه ۶۰؛ {{متن قرآن\| وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ}}؛ سوره اعراف، آیه ۱۶۰؛ {{متن قرآن\|يَسْأَلُكَ أَهْلُ الْكِتَابِ أَن تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتَابًا مِّنَ السَّمَاء فَقَدْ سَأَلُواْ مُوسَى أَكْبَرَ مِن ذَلِكَ فَقَالُواْ أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ ثُمَّ اتَّخَذُواْ الْعِجْلَ مِن بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ فَعَفَوْنَا عَن ذَلِكَ وَآتَيْنَا مُوسَى سُلْطَانًا مُّبِينًا }}؛سوره نساء، آیه ۱۵۳.</ref>. همچنین صفت‌های [[زشت]] [[بنی‌اسرائیل]] را [[نکوهش]] می‌کند؛ همانند [[پیمان‌شکنی]]، [[اسراف]]، رباخواری، [[طمع]] به دارایی‌های دیگران، [[حرص]] به [[زندگی]]، رشوه‌خواری، [[ستمکاری]]، بت‌پرستی و [[تکذیب]] [[پیامبران]]<ref>{{متن قرآن\| فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَاقَهُمْ وَكُفْرِهِم بِآيَاتِ اللَّهِ وَقَتْلِهِمُ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ وَقَوْلِهِمْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلاَ يُؤْمِنُونَ إِلاَّ قَلِيلاً }}؛ سوره نساء، آیه ۱۵۵ و {{متن قرآن\| وَأَخْذِهِمُ الرِّبَا وَقَدْ نُهُواْ عَنْهُ وَأَكْلِهِمْ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَأَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ مِنْهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا }}؛ آیه ۱۶۱؛ {{متن قرآن\|فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَاقَهُمْ لَعَنَّاهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوبَهُمْ قَاسِيَةً يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَن مَّوَاضِعِهِ وَنَسُواْ حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُواْ بِهِ وَلاَ تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلَىَ خَائِنَةٍ مِّنْهُمْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمُ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}؛ سوره مائده، آیه ۱۳، {{متن قرآن\|مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ كَتَبْنَا عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم بَعْدَ ذَلِكَ فِي الأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ }}؛ آیه ۳۲؛ {{متن قرآن\| وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۵۷ و {{متن قرآن\|وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُواْ يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَن يُعَمَّرَ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ}}؛ آیه۹۶.</ref>. [[قرآن کریم]]، دروغگویی‌ها و ادعاهای ناروای [[یهودیان]] را [[نقل]] می‌کند و می‌نکوهد.		*بخشی دیگر از [[آیات قرآنی]]، از [[نعمت‌های خداوند]] به [[یهود]] یاد کرده است؛ همانند بهره‌مندی از [[پیامبران]] فراوان، [[نجات]] یافتن از دست [[ستم]] [[فرعون]]، جوشش [[دوازده]] چشمه [[آب]]، [[مبعوث]] گشتن [[دوازده نقیب]]، پذیرفته شدن [[توبه]] آنان و شکافته شدن [[رود نیل]] و [[غرق]] شدن [[فرعون]]<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ نَجَّيْنَاكُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءكُمْ وَفِي ذَلِكُم بَلاء مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ }}؛ سوره بقره، آیه ۴۹، {{متن قرآن\|ثُمَّ بَعَثْنَاكُم مِّن بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ }}، آیه ۵۶ و {{متن قرآن\| وَإِذِ اسْتَسْقَى مُوسَى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ كُلُواْ وَاشْرَبُواْ مِن رِّزْقِ اللَّهِ وَلاَ تَعْثَوْا فِي الأَرْضِ مُفْسِدِينَ}}، آیه ۶۰؛ {{متن قرآن\| وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ}}؛ سوره اعراف، آیه ۱۶۰؛ {{متن قرآن\|يَسْأَلُكَ أَهْلُ الْكِتَابِ أَن تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتَابًا مِّنَ السَّمَاء فَقَدْ سَأَلُواْ مُوسَى أَكْبَرَ مِن ذَلِكَ فَقَالُواْ أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ ثُمَّ اتَّخَذُواْ الْعِجْلَ مِن بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ فَعَفَوْنَا عَن ذَلِكَ وَآتَيْنَا مُوسَى سُلْطَانًا مُّبِينًا }}؛سوره نساء، آیه ۱۵۳.</ref>. همچنین صفت‌های [[زشت]] [[بنی‌اسرائیل]] را [[نکوهش]] می‌کند؛ همانند [[پیمان‌شکنی]]، [[اسراف]]، رباخواری، [[طمع]] به دارایی‌های دیگران، [[حرص]] به [[زندگی]]، رشوه‌خواری، [[ستمکاری]]، بت‌پرستی و [[تکذیب]] [[پیامبران]]<ref>{{متن قرآن\| فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَاقَهُمْ وَكُفْرِهِم بِآيَاتِ اللَّهِ وَقَتْلِهِمُ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ وَقَوْلِهِمْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلاَ يُؤْمِنُونَ إِلاَّ قَلِيلاً }}؛ سوره نساء، آیه ۱۵۵ و {{متن قرآن\| وَأَخْذِهِمُ الرِّبَا وَقَدْ نُهُواْ عَنْهُ وَأَكْلِهِمْ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَأَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ مِنْهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا }}؛ آیه ۱۶۱؛ {{متن قرآن\|فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَاقَهُمْ لَعَنَّاهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوبَهُمْ قَاسِيَةً يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَن مَّوَاضِعِهِ وَنَسُواْ حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُواْ بِهِ وَلاَ تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلَىَ خَائِنَةٍ مِّنْهُمْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمُ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}؛ سوره مائده، آیه ۱۳، {{متن قرآن\|مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ كَتَبْنَا عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم بَعْدَ ذَلِكَ فِي الأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ }}؛ آیه ۳۲؛ {{متن قرآن\| وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۵۷ و {{متن قرآن\|وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُواْ يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَن يُعَمَّرَ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ}}؛ آیه۹۶.</ref>. [[قرآن کریم]]، دروغگویی‌ها و ادعاهای ناروای [[یهودیان]] را [[نقل]] می‌کند و می‌نکوهد.
	*[[یهودیان]] به ناروا مدعی بودند که [[هدایت]] تنها از آن آنان است<ref>{{متن قرآن\|وَقَالُواْ كُونُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى تَهْتَدُواْ قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}؛ سوره بقره، آیه ۱۳۵.</ref> و آنان در [[دوزخ]] نمی‌مانند<ref>{{متن قرآن\| الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنَا أَلاَّ نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّىَ يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ قُلْ قَدْ جَاءَكُمْ رُسُلٌ مِّن قَبْلِي بِالْبَيِّنَاتِ وَبِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۳.</ref> و دست [[خدا]] بسته است<ref>{{متن قرآن\| وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاء وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُواْ نَارًا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ}}؛ سوره مائده، آیه ۱۶۴.</ref> و تنها کتاب خویش را می‌پذیرند و به همان عمل می‌کنند. به بخشی از [[تورات]] که به سود خود می‌پندارندش [[ایمان]] دارند و بخش دیگر را وامی‌نهند<ref>{{متن قرآن\| وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ }}؛ سوره بقره، آیه ۵۸.</ref>. کتاب خدای را [[تحریف]] کرده‌اند<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاء بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۵۸ و ۵۹.</ref>. [[تورات]] را [[پنهان]] ساخته و [[تورات]] دیگری برنوشته‌اند<ref>{{متن قرآن\| فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَذَا مِنْ عِندِ اللَّهِ لِيَشْتَرُواْ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلاً فَوَيْلٌ لَّهُم مِّمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يَكْسِبُونَ }}؛ سوره بقره، آیه ۷۹.</ref> و در آن به [[اختلاف]] افتاده‌اند<ref>{{متن قرآن\| وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلاَ كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ}}؛ سوره هود، آیه ۱۱۰.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 263.</ref>.		*[[یهودیان]] به ناروا مدعی بودند که [[هدایت]] تنها از آن آنان است<ref>{{متن قرآن\|وَقَالُواْ كُونُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى تَهْتَدُواْ قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}؛ سوره بقره، آیه ۱۳۵.</ref> و آنان در [[دوزخ]] نمی‌مانند<ref>{{متن قرآن\| الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنَا أَلاَّ نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّىَ يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ قُلْ قَدْ جَاءَكُمْ رُسُلٌ مِّن قَبْلِي بِالْبَيِّنَاتِ وَبِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۳.</ref> و دست [[خدا]] بسته است<ref>{{متن قرآن\| وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاء وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُواْ نَارًا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ}}؛ سوره مائده، آیه ۱۶۴.</ref> و تنها کتاب خویش را می‌پذیرند و به همان عمل می‌کنند. به بخشی از [[تورات]] که به سود خود می‌پندارندش [[ایمان]] دارند و بخش دیگر را وامی‌نهند<ref>{{متن قرآن\| وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ }}؛ سوره بقره، آیه ۵۸.</ref>. کتاب خدای را [[تحریف]] کرده‌اند<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاء بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۵۸ و ۵۹.</ref>. [[تورات]] را [[پنهان]] ساخته و [[تورات]] دیگری برنوشته‌اند<ref>{{متن قرآن\| فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَذَا مِنْ عِندِ اللَّهِ لِيَشْتَرُواْ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلاً فَوَيْلٌ لَّهُم مِّمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يَكْسِبُونَ }}؛ سوره بقره، آیه ۷۹.</ref> و در آن به [[اختلاف]] افتاده‌اند<ref>{{متن قرآن\| وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلاَ كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ}}؛ سوره هود، آیه ۱۱۰.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 263.</ref>.

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== '''یهود:''' به قوم بنی اسرائیل و پیروان حضرت موسی{{ع}} "یهود" گوی...» ایجاد کرد

2021-12-20T06:20:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== '''یهود:''' به قوم بنی اسرائیل و پیروان حضرت موسی{{ع}} "یهود" گوی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
'''یهود:''' به [[قوم بنی اسرائیل]] و [[پیروان]] [[حضرت موسی]]{{ع}} "[[یهود]]" گویند. [[یهودی]] کسی است که در این [[آیین]] باشد. جُهود نیز گفته می‌‌شود. این [[قوم]] که ابتدا در [[مصر]] می‌زیستند، پس از [[بعثت]] [[موسی]]{{ع}} به سرزمین [[فلسطین]] و [[شام]] [[مهاجرت]] کردند. [[کتاب آسمانی]] آنان "[[تورات]]" نام دارد. به گفته [[قرآن]] آنان در کتاب [[آیین]] خود دست بردند و [[تحریف]] کردند و [[پیامبران]] بسیاری را کشتند. آنان خود را [[قوم]] [[برتر]] می‌‌پنداشتند و پس از [[ظهور اسلام]] و [[بعثت]] [[حضرت محمد]]{{صل}} نیز بیشترشان در [[آیین]] خود ماندند و با [[مسلمان]] [[دشمنی]] ورزیدند. [[خداوند]] در [[قرآن]] آنان را سرسخت‌ترین [[دشمنان]] اهل [[ایمان]] معرفی می‌‌کند که به هیچ [[عهد]] و پیمانی ‌وفادار نیستند و بر ضد [[مسلمانان]] [[توطئه]] می‌کنند{{متن قرآن|لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قَالُوا إِنَّا نَصَارَى ذَلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَرُهْبَانًا وَأَنَّهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ}}<ref> «بی‌گمان یهودیان و مشرکان را دشمن‌ترین مردم به مؤمنان می‌یابی و نزدیک‌ترین آنان در دوستی به مؤمنان کسانی را می‌یابی که می‌گویند ما مسیحی هستیم؛ این از آن روست که برخی از آنان کشیشان و راهبانی (حقجو) هستند و اینکه آنان گردنکشی نمی‌کنند» سوره مائده، آیه ۸۲.</ref>. دشمنی‌‌های آنان با [[امت اسلام]] به صورت مکرر در [[قرآن]] مطرح شده است و نزد [[مسلمانان]] از منفورترین اشخاص به شمار می‌‌آمدند. آنچه در قرن معاصر به نام "[[صهیونیسم]]" مطرح است که [[فلسطین]] را اشغال و [[مردم]] [[مسلمان]] آنجا را آواره کرده و [[رژیم اسرائیل]] را به وجود آوردند، از طرف افراطی‌ها و نژادپرستان [[یهود]] و با همدستی [[استعمار]] صورت گرفته است و [[خصومت]] آنان با [[مسلمین]] همچنان مشهود است. به این [[قوم]] و [[فرقه]] [[دینی]] "کلیمیان" هم می‌‌گویند، چون خود را پیرو موسای [[کلیم الله]] می‌دانند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۵۵.</ref>.

==مقدمه==
*نام [[آیین]] [[حضرت موسی]] {{ع}} از [[پیامبران]] بزرگ آسمانی است. [[موسی]] {{ع}} در خانواده‌ای از [[سبط]] لاوی به [[دنیا]] آمد. مادرش از [[بیم]] [[فرعون]] او را در سبدی نهاد و به [[نیل]] انداخت. [[همسر فرعون]] سبد را یافت و به [[موسی]] {{ع}} علاقه‌مند گشت و پرورش او را بر عهده گرفت. [[مادر موسی]] {{ع}} به خواست [[خداوند]]، در پی ماجرایی، دایه [[فرزند]] خویش شد. "[[موسی]]" را در زبان [[عربی]] "موشه" تلفظ می‌کنند به معنای از [[آب]] گرفته شده. [[موسی]] {{ع}} در دربار [[فرعون]] پرورش یافت و اندک اندک به اصل خویش پی برد. روزی مردی قبطی را دید که مردی سبطی از [[بنی اسرائیل]] را می‌زند و چیزی نمانده است که او را بکشد. به [[یاری]] مرد سبطی برآمد و مرد قبطی را کشت. آن گاه از [[بیم]] [[انتقام]] [[فرعونیان]] گریخت و به [[مدین]] رفت. [[موسی]] {{ع}} سال‌ها در [[مدین]] ماند و با دختر [[حضرت شعیب]] {{ع}} [[ازدواج]] کرد و سرانجام به [[مقام]] [[پیامبری]] رسید و [[مأموریت]] یافت تا به [[مصر]] بازگردد و [[فرعون]] و [[پیروان]] او را به [[دین الهی]] بخواند. [[فرعون]] [[دعوت]] او را نپذیرفت و سرانجام [[موسی]] {{ع}} بنا به [[فرمان خداوند]]، [[بنی‌اسرائیل]] را از [[شهر]] بیرون برد. [[فرعون]] و [[لشکریان]] او به تعقیب [[بنی‌اسرائیل]] پرداختند؛ اما به [[معجزه الهی]] در [[رود نیل]] [[غرق]] گشتند<ref>آشنایی با تاریخ ادیان‌، ۱۳۰ و ۱۳۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 260.</ref>.
==ده [[فرمان]]==
*سه ماه از [[خروج]] [[بنی‌اسرائیل]] از [[مصر]] گذشته بود که [[موسی]] {{ع}} مأموریت‌ یافت برای سخن گفتن با [[خدا]] به کوه طور رود. در آنجا دو [[لوح]] بدو دادند که فرمان‌های [[خداوند]] بر آن بود. این فرمان‌های مهم را "ده [[فرمان]]" گویند که عبارت‌اند از:
#برای خود، خدایی جز من نگیرید؛
#بر بتان [[سجده]] مکنید؛
#نام مرا به [[باطل]] بر زبان میاورید؛
#شنبه را گرامی بدارید؛
#[[پدر]] و [[مادر]] خویش را [[احترام]] بگزارید؛
#کسی را به ناحق مکشید؛
#زنا مکنید؛
#دزدی مکنید؛
#بر [[همسایه]] [[شهادت]] به [[دروغ]] مدهید؛
#به [[مال]] و [[ناموس]] [[همسایه]] خویش [[طمع]] مکنید<ref>خلاصة الادیان‌، ۱۲۳؛ آشنایی با ادیان بزرگ‌، ۸۰.</ref>.
==[[عهد عتیق]]==
*[[تورات]] و دیگر متون [[مقدس]] [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] را [[عهد]] عتیق‌ گویند. [[عهد عتیق]] نزد [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] [[مقدس]] است. اساس این متون، اسفار پنج‌گانه‌اند که [[یهودیان]] معتقدند همه آنها به [[موسی]] {{ع}} نازل گشته است. [[تورات]] در زبان عبری به معنای [[قانون]] و [[شریعت]] است. اسفار پنج‌گانه عبارت‌اند از: سفر پیدایش، سفر [[خروج]]، سفر لاویان، سفر اعداد، سفر تثنیه<ref>خلاصة الادیان‌، ۱۴۰.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 261.</ref>.
==تلمود==
*پس از ویرانی [[اورشلیم]] به دست [[لشکریان]] تیئوس رومی، گروهی از [[احبار]] [[یهود]] گریختند و در اطراف [[فلسطین]]، محافلی [[دینی]] بنیان نهادند که آنها را به زبان عبری "مدارش" گویند. این کسان، [[اخبار]] و [[روایات]] و [[احادیث]] شفاهی را که از هنگام [[نزول]] [[تورات]] به صورت پراکنده نزد خویش داشتند، گرد آوردند و کتاب‌ میشناه را تألیف کردند که المثنای [[تورات]] بود. گویند که صد و پنجاه عالم [[یهودی]] در این کار شرکت داشتند. اینان، ابواب مختلف [[فقهی]] را در [[نماز]]، [[روزه]]، [[ازدواج]]، [[طلاق]] و ... در شش جلد نگاشتند. گروهی دیگر، حاصل مطالعات خویش را درباره [[تورات]] و میشناه به زبان آرامی گرد آوردند و آن را گمارا نام نهادند که به معنای "تکمله" است. آن گاه از مجموعه میشنا و گمارا، تلمود- به معنای [[تعلیم]]- پدید آمد<ref>آشنایی با تاریخ ادیان‌، ۱۴۲.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 261.</ref>.
==[[حکومت]] [[بنی اسرائیل]]==
*پس از [[موسی]] {{ع}}، یوشع بن نون [[رهبری]] [[بنی‌اسرائیل]] را به دست گرفت. او از رود [[اردن]] گذشت و بر [[فلسطین]] دست یافت و سرانجام [[داوود]] {{ع}} و پس از او [[سلیمان]] {{ع}} [[حکومتی]] قدرتمند بر پا کردند. [[تورات]] کنونی نسبت‌هایی ناروا به این دو [[پیامبر]] آسمانی می‌دهد؛ ولی [[قرآن کریم]]، آنان را پیامبرانی بزرگ شمرده و به [[نیکی]] ستوده است<ref>سوره ص، آیه ۲۶- ۱۷؛ آیه ۴۰- ۳۰.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 262.</ref>.

==[[اسارت]]==
*در قرن ۶ ق. م. بُختَنصر [[پادشاه]] [[بابل]]، به [[اورشلیم]] پایتخت [[دولت]] یهودا یورش برد و [[شهر]] را به تسخیر خویش درآورد و شماری را کشت و معبد [[سلیمان]] را ویران کرد و دیگران را نیز به [[اسارت]] برد و بدین سان، روزگار [[اسارت]] و آوارگی آغاز گشت. [[یهودیان]] در این روزگار، [[عقاید]] و [[آداب و رسوم]] بسیاری را از دیگر [[ملل]] پذیرفتند تا سرانجام کورش [[پادشاه ایران]] (۵۵۹- ۵۲۹ ق. م) [[بابل]] را [[فتح]] کرد و [[قوم بنی اسرائیل]] را آزاد ساخت. از این زمان بود که [[بنی اسرائیل]] به [[قوم یهود]] مشهور گشتند و با [[فرهنگ]] ایرانی نیز تماس یافتند<ref>آشنایی با ادیان بزرگ‌، ۹۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 262.</ref>.
==[[صهیونیسم]] و [[دولت]] [[یهود]]==
*"صهیون" تپه‌ای بوده است در [[اورشلیم]]. گویند [[داوود]] {{ع}} قلعه‌ای را که بر این تپه ساخته بودند، [[فتح]] کرد و کاخی بر آن ساخت. پس از ویرانی [[اورشلیم]] به سال ۷۰ م. و انقراض [[دولت]] [[یهود]]، [[یهودیان]] همواره در آرزوی [[فتح]] دوباره [[اورشلیم]] بودند و بدین روی نام صهیون را [[شعار]] خویش ساختند و از آن پس در کشورهای گوناگون [[زندگی]] کردند. نفوذ [[یهودیان]] به کشورهای اروپای غربی و [[رفتار]] نژادپرستانه آنان، نفرت و [[کینه]] [[مردم]] و برخی [[دولت‌ها]] را علیه آنان برانگیخت. در سال ۱۸۹۷ نخستین [[کنگره]] جهانی [[صهیونیست]] در [[شهر]] بال سوئیس برگزار شد. در این [[کنگره]] مقرر گشت که در کشورهایی که شمار [[یهودیان]] در آنها بسیار است، سازمان‌های [[صهیونیستی]] تشکیل شود. در سال ۱۹۰۵ بیش‌تر [[نمایندگان]] [[صهیونیسم]] [[ضرورت]] تشکیل [[دولت]] [[یهود]] را در سرزمین [[فلسطین]] تصویب کردند و به سال ۱۹۱۷ در جنگ بریتانیا و [[عثمانی]]، [[صهیونیست‌ها]] زمینه صدور اعلامیه بالفورد را فراهم ساختند. این اعلامیه تأسیس یک [[کشور]] را در سرزمین [[فلسطین]] برای [[یهودیان]] پذیرفت. با [[شکست]] [[دولت]] [[عثمانی]] در سال ۱۹۲۳ [[فلسطین]] تحت قیومیت [[انگلستان]] درآمد. جنگ‌ جهانی دوم و [[کشتار]] [[یهود]] به دست هیتلر راه [[تأسیس دولت]] مستقل [[یهودی]] را هموار ساخت. سرانجام سازمان [[ملل]] در سال ۱۹۴۸ به تجزیه [[خاک]] [[فلسطین]] [[رأی]] داد و این سرزمین را به دو بخش [[اسلامی]] غربی به نام [[اردن]] [[هاشمی]] و [[یهودی]] به نام [[اسرائیل]] تقسیم کرد<ref>خلاصة الادیان‌، ۱۴۶ و ۱۴۷.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 262-263.</ref>.
==دیدگاه [[قرآن]] درباره [[یهود]]==
*[[قرآن]] بارها از [[حضرت ابراهیم]] یاد کرده و این ادعای [[یهودیان]] را که او را [[یهودی]] می‌دانند نادرست شمرده و فرموده است: "[[ابراهیم]] نه [[یهودی]] بود و نه نصرانی، بلکه موحدی [[خالص]] و [[مسلمان]] بود و از [[مشرکان]] نبود"<ref>{{متن قرآن|إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۶۸.</ref>. [[آیات قرآن]] درباره [[حضرت موسی]] {{ع}} بیش از دیگر [[پیامبران]] سخن گفته و مراحل گوناگون [[زندگی]] او را [[وصف]] کرده‌اند؛ دوران [[کودکی]] [[موسی]] {{ع}}، افکندن او به [[نیل]]، پرورش یافتن در خانه [[فرعون]]، سخن گفتن [[خداوند]] با او، سرگردانی [[یهود]] به [[دلیل]] [[نافرمانی]] از او، ورود به ارض [[موعود]] و [[مأموریت]] یافتنش برای [[دعوت]] [[فرعون]]<ref>سوره طه، آیه ۴۰- ۹؛ سوره قصص، آیه ۱۴- ۷؛ ۲۶- ۲۰؛ سوره اعراف، آیه ۱۳۶- ۱۰۳.</ref>.
*بخشی دیگر از [[آیات قرآنی]]، از [[نعمت‌های خداوند]] به [[یهود]] یاد کرده است؛ همانند بهره‌مندی از [[پیامبران]] فراوان، [[نجات]] یافتن از دست [[ستم]] [[فرعون]]، جوشش [[دوازده]] چشمه [[آب]]، [[مبعوث]] گشتن [[دوازده نقیب]]، پذیرفته شدن [[توبه]] آنان و شکافته شدن [[رود نیل]] و [[غرق]] شدن [[فرعون]]<ref>{{متن قرآن|وَإِذْ نَجَّيْنَاكُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءكُمْ وَفِي ذَلِكُم بَلاء مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ }}؛ سوره بقره، آیه ۴۹، {{متن قرآن|ثُمَّ بَعَثْنَاكُم مِّن بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ }}، آیه ۵۶ و {{متن قرآن| وَإِذِ اسْتَسْقَى مُوسَى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ كُلُواْ وَاشْرَبُواْ مِن رِّزْقِ اللَّهِ وَلاَ تَعْثَوْا فِي الأَرْضِ مُفْسِدِينَ}}، آیه ۶۰؛ {{متن قرآن| وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ}}؛ سوره اعراف، آیه ۱۶۰؛ {{متن قرآن|يَسْأَلُكَ أَهْلُ الْكِتَابِ أَن تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتَابًا مِّنَ السَّمَاء فَقَدْ سَأَلُواْ مُوسَى أَكْبَرَ مِن ذَلِكَ فَقَالُواْ أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ ثُمَّ اتَّخَذُواْ الْعِجْلَ مِن بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ فَعَفَوْنَا عَن ذَلِكَ وَآتَيْنَا مُوسَى سُلْطَانًا مُّبِينًا }}؛سوره نساء، آیه ۱۵۳.</ref>. همچنین صفت‌های [[زشت]] [[بنی‌اسرائیل]] را [[نکوهش]] می‌کند؛ همانند [[پیمان‌شکنی]]، [[اسراف]]، رباخواری، [[طمع]] به دارایی‌های دیگران، [[حرص]] به [[زندگی]]، رشوه‌خواری، [[ستمکاری]]، بت‌پرستی و [[تکذیب]] [[پیامبران]]<ref>{{متن قرآن| فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَاقَهُمْ وَكُفْرِهِم بِآيَاتِ اللَّهِ وَقَتْلِهِمُ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ وَقَوْلِهِمْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلاَ يُؤْمِنُونَ إِلاَّ قَلِيلاً }}؛ سوره نساء، آیه ۱۵۵ و {{متن قرآن| وَأَخْذِهِمُ الرِّبَا وَقَدْ نُهُواْ عَنْهُ وَأَكْلِهِمْ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَأَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ مِنْهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا }}؛ آیه ۱۶۱؛ {{متن قرآن|فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَاقَهُمْ لَعَنَّاهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوبَهُمْ قَاسِيَةً يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَن مَّوَاضِعِهِ وَنَسُواْ حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُواْ بِهِ وَلاَ تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلَىَ خَائِنَةٍ مِّنْهُمْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمُ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}؛ سوره مائده، آیه ۱۳، {{متن قرآن|مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ كَتَبْنَا عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم بَعْدَ ذَلِكَ فِي الأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ }}؛ آیه ۳۲؛ {{متن قرآن| وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۵۷ و {{متن قرآن|وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُواْ يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَن يُعَمَّرَ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ}}؛ آیه۹۶.</ref>. [[قرآن کریم]]، دروغگویی‌ها و ادعاهای ناروای [[یهودیان]] را [[نقل]] می‌کند و می‌نکوهد.
*[[یهودیان]] به ناروا مدعی بودند که [[هدایت]] تنها از آن آنان است<ref>{{متن قرآن|وَقَالُواْ كُونُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى تَهْتَدُواْ قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}؛ سوره بقره، آیه ۱۳۵.</ref> و آنان در [[دوزخ]] نمی‌مانند<ref>{{متن قرآن| الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنَا أَلاَّ نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّىَ يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ قُلْ قَدْ جَاءَكُمْ رُسُلٌ مِّن قَبْلِي بِالْبَيِّنَاتِ وَبِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۳.</ref> و دست [[خدا]] بسته است<ref>{{متن قرآن| وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاء وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُواْ نَارًا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ}}؛ سوره مائده، آیه ۱۶۴.</ref> و تنها کتاب خویش را می‌پذیرند و به همان عمل می‌کنند. به بخشی از [[تورات]] که به سود خود می‌پندارندش [[ایمان]] دارند و بخش دیگر را وامی‌نهند<ref>{{متن قرآن| وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ }}؛ سوره بقره، آیه ۵۸.</ref>. کتاب خدای را [[تحریف]] کرده‌اند<ref>{{متن قرآن|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاء بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۵۸ و ۵۹.</ref>. [[تورات]] را [[پنهان]] ساخته و [[تورات]] دیگری برنوشته‌اند<ref>{{متن قرآن| فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَذَا مِنْ عِندِ اللَّهِ لِيَشْتَرُواْ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلاً فَوَيْلٌ لَّهُم مِّمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يَكْسِبُونَ }}؛ سوره بقره، آیه ۷۹.</ref> و در آن به [[اختلاف]] افتاده‌اند<ref>{{متن قرآن| وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلاَ كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ}}؛ سوره هود، آیه ۱۱۰.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 263.</ref>.

==سرانجام [[یهود]]==
*[[قرآن کریم]] از فرجام [[یهود]] پرده برداشته و [[آینده]] آنان را بازنموده و فرموده است که آنان تا [[قیامت]] به [[کینه]] و [[دشمنی]] گرفتار خواهند گشت<ref>{{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاء وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُواْ نَارًا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ}}؛
سوره مائده، آیه ۶۴.</ref>، به [[خواری]] ابدی درخواهند لغزید<ref>{{متن قرآن|ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُواْ إِلاَّ بِحَبْلٍ مِّنْ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاؤُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۱۲.</ref> و تا ابد به [[لعنت خدا]] و پیامبرانش دچار خواهند بود<ref>{{متن قرآن| وَقَالُواْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَل لَّعَنَهُمُ اللَّه بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيلاً مَّا يُؤْمِنُونَ }}؛ سوره بقره، آیه ۸۸؛ {{متن قرآن|أُوْلَئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَمَن يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ نَصِيرًا }}؛ سوره نساء، آیه ۵۲؛ {{متن قرآن| لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِن بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ }}؛ سوره مائده، آیه ۷۸.</ref>. [[عذاب]] [[دنیا]] و [[آخرت]] بر آنان فرود می‌آید<ref>{{متن قرآن|فَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُواْ فَأُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۵۶.</ref> و سرگذشت این [[قوم]]، پیوسته، عبرتی است برای پرهیزگاران<ref>{{متن قرآن| فَجَعَلْنَاهَا نَكَالاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ }}؛
سوره بقره، آیه ۶۶.</ref>. با این همه، میان [[یهودیان]]، [[مؤمنان]] و صالحانی را نیز می‌توان یافت که [[قرآن]] از آنان گاه با عنوان "[[صالحان]] [[قوم یهود]]" یاد کرده است<ref>{{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ هَادُواْ وَالنَّصَارَى وَالصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ}}؛ سوره بقره، آیه ۶۲؛ {{متن قرآن|ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُواْ إِلاَّ بِحَبْلٍ مِّنْ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاؤُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۱۲؛ {{متن قرآن|وَمِن قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ}}؛ سوره اعراف، آیه ۱۵۹؛ {{متن قرآن|وَقَطَّعْنَاهُمْ فِي الأَرْضِ أُمَمًا مِّنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَمِنْهُمْ دُونَ ذَلِكَ وَبَلَوْنَاهُمْ بِالْحَسَنَاتِ وَالسَّيِّئَاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ}}، آیه ۱۶۸ و {{متن قرآن|وَالَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِالْكِتَابِ وَأَقَامُواْ الصَّلاةَ إِنَّا لاَ نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ}}، آیه ۱۷۰؛ {{متن قرآن|وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَى إِسْحَاقَ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ مُبِينٌ}}؛ سوره صافات، آیه ۱۱۳.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 264.</ref>.
==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}