بحث:ماجرای خسف بیدا چیست؟ (پرسش) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: صفحه را خالی کرد

2019-05-19T05:37:14Z

صفحه را خالی کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~==پاسخ اجمالی==~~
	~~==ماجرای خسف بیداء چیست؟==~~
	*یکی از نشانه‌ های حتمی ظهور، خسف سرزمین بیداء است.<ref>ر.ک. مهدی ‌پور، علی اکبر، در آستانه ظهور، ص؟؟؟؛ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۲۹۸؛ سلیمیان، خدا مراد، درسنامه مهدویت، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه خسف به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر.ک. سلیمیان، خدا مراد، فرهنگنامه مهدویت، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۲۹۸</ref> بیداء در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و آب و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر.ک. مهدی ‌پور، علی اکبر، در آستانه ظهور، ص؟؟؟</ref> و نام سرزمینی است بین مکه و مدینه<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر.ک. سلیمیان، خدا مراد، فرهنگنامه مهدویت، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۲۹۸</ref> بیداء را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر.ک. طبسی، نجم الدین، سفیانی، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش امام صادق (علیه السلام) در مسیر مکه به مدینه نماز در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات السلاسل و وادی ضَجنان. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل خسف دجال است؛ و مکروه بودن نماز در این مکان ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ غضب و انتقام الهی هستند و یا ممکن است به لشکر دجال کاری نداشته و عده دیگری در این مکان ها فرو روند.<ref>ر.ک. طبسی، نجم الدین، سفیانی، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>
	*منطقه بیداء و ذات الجیش دو خسف دارد: یکی خسف سفیانی و دیگری خسف دجال.
	#منظور از خسف سفیانی این است، پس از آنکه سپاه سفیانی به قصد ترور امام مهدی عازم مکه می‌شود، میانه راه و در منطقه بیداء، منادی آسمانی ندا داده و به زمین، دستور فرو بلعیدن لشکر سفیانی را می‌دهد. این لشکر در زمین فرو می‌رود و به جز دو یا سه نفر کسی از آنها زنده نمی‌ماند.<ref>ر.ک. آیتی، نصرت الله، تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور، ص۲۱۱ ـ ۲۱۳</ref> و این در زمان ظهور یا قبل از ظهور قائم(علیه السلام) است.<ref>ر.ک. طبسی، نجم الدین، سفیانی، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> این رخداد حادثه‌ای اعجازآمیز است که با ارادۀ خداوندی و دخالت نیروهای غیبی انجام می‌پذیرد.<ref>ر.ک. آیتی، نصرت الله، تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور، ص۲۱۱ ـ ۲۱۳</ref>
	#منظور از خسف دجال نیز این است، دجال وقتی می فهمد امام مهدی(علیه السلام) خروج کرده و در مکه است، قصد مکه می‌کند، در روز خروج امام(علیه السلام)، حضرت عیسی(علیه السلام) نیز از آسمان فرود می آید. امام(علیه السلام)، در مسجد الحرام به ایشان تکلیف می‌کند که پیش بایست تا به تو اقتدا کنم، و حضرت عیسی(علیه السلام) نیز می‌گوید: «من امت جد تو و تابع شما هستم، شما پیش بایستید» پس حضرت پیش می‌ایستد و ایشان به امام(علیه السلام)، اقتدا می‌کند و اهل مکه همه (جمعی با میل و جمعی با کراهت) با امام(علیه السلام) بیعت می‌کنند؛ بعد امام(علیه السلام) به طرف مدینه می رود، و دجال نیز در نزدیکی مدینه منوره به امام(علیه السلام) می‌رسد و در همان ذات الجیش، دعوی الوهیت می‌کند. امام(علیه السلام) حضرت عیسی (علیه السلام) را که پیش قراولِ لشکر آن حضرت ‌است به نزد دجال می‌فرستد و او را به اسلام می‌خواند؛ امّا دجال قبول نمی‌کند؛ لذا حضرت او را به قتل می‌رساند. و زمین بیداء که دو فرسخ است و قبلاً لشکر سفیانی را فرو برده؛ جسد دجال و مرکب و لشکرش را نیز فرو می‌برد.<ref>ر.ک. طبسی، نجم الدین، سفیانی، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>
	*برخی از روایاتی که در آنها ماجرای خسف بیداء آمده، عبارتند از:
	#امام باقر فرمودند:<ref>نعمانی، محمد بن ابراهیم، الغیبة، ص۲۷۹، ب۱۴، ح۶۷</ref> «سفیانی گروهی را به مدینه روانه می‌کند و مهدی از آنجا به مکه رخت بر می بندد. خبر به فرمانده سپاه سفیانی می‌رسد که مهدی به سوی مکه بیرون رفته است. او لشکری از پی آن حضرت روانه کند؛ ولی او را نمی‌یابد تا این که مهدی ، با حالت ترس و نگرانی بدان سنت که موسی بن عمران داشت، داخل مکه شود. فرمانده سپاه سفیانی در صحرا فرود می‌آید. منادی از آسمان ندا می‌کند: ای دشت! آن قوم را نابود ساز"؛ پس آن نیز ایشان را به درون خود می‌برد و هیچ یک از آنان نجات نمی‌یابد، مگر سه نفر... .» <ref>ر.ک. سلیمیان، خدا مراد، درسنامه مهدویت، ج۳، ص ۱۳۰ ـ ۱۳۱؛ آیتی، نصرت الله، تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور، ص۲۱۱ ـ ۲۱۳</ref>
	#همچنین حضرت فرمودند:<ref>تفسیر قمی، ج۲، ص۲۰۵</ref> «چون به بیداء برسد سپاه سفیانی به سویش روانه می‌شود. پس خداوند به زمین دستور می‌دهد و زمین آن‌ها را می‌گیرد.»<ref>ر.ک. آیتی، نصرت الله، تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور، ص۲۱۱ ـ ۲۱۳</ref>

	*'''بند تفصیلی ندارد'''
	~~==پانویس==~~
	~~{{یادآوری پانویس}}~~
	~~{{پانویس2}}~~

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==پاسخ اجمالی== ==ماجرای خسف بیداء چیست؟== *یکی از نشانه‌ های حتمی ظهور، خسف سرز...» ایجاد کرد

2019-05-16T13:07:22Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==پاسخ اجمالی== ==ماجرای خسف بیداء چیست؟== *یکی از نشانه‌ های حتمی ظهور، خسف سرز...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==پاسخ اجمالی==
==ماجرای خسف بیداء چیست؟==
*یکی از نشانه‌ های حتمی ظهور، خسف سرزمین بیداء است.<ref>ر.ک. مهدی ‌پور، علی اکبر، در آستانه ظهور، ص؟؟؟؛ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۲۹۸؛ سلیمیان، خدا مراد، درسنامه مهدویت، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه خسف به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر.ک. سلیمیان، خدا مراد، فرهنگنامه مهدویت، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۲۹۸</ref> بیداء در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و آب و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر.ک. مهدی ‌پور، علی اکبر، در آستانه ظهور، ص؟؟؟</ref> و نام سرزمینی است بین مکه و مدینه<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر.ک. سلیمیان، خدا مراد، فرهنگنامه مهدویت، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۲۹۸</ref> بیداء را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر.ک. طبسی، نجم الدین، سفیانی، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش امام صادق (علیه السلام) در مسیر مکه به مدینه نماز در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات السلاسل و وادی ضَجنان. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل خسف دجال است؛ و مکروه بودن نماز در این مکان ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ غضب و انتقام الهی هستند و یا ممکن است به لشکر دجال کاری نداشته و عده دیگری در این مکان ها فرو روند.<ref>ر.ک. طبسی، نجم الدین، سفیانی، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>
*منطقه بیداء و ذات الجیش دو خسف دارد: یکی خسف سفیانی و دیگری خسف دجال.
#منظور از خسف سفیانی این است، پس از آنکه سپاه سفیانی به قصد ترور امام مهدی عازم مکه می‌شود، میانه راه و در منطقه بیداء، منادی آسمانی ندا داده و به زمین، دستور فرو بلعیدن لشکر سفیانی را می‌دهد. این لشکر در زمین فرو می‌رود و به جز دو یا سه نفر کسی از آنها زنده نمی‌ماند.<ref>ر.ک. آیتی، نصرت الله، تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور، ص۲۱۱ ـ ۲۱۳</ref> و این در زمان ظهور یا قبل از ظهور قائم(علیه السلام) است.<ref>ر.ک. طبسی، نجم الدین، سفیانی، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> این رخداد حادثه‌ای اعجازآمیز است که با ارادۀ خداوندی و دخالت نیروهای غیبی انجام می‌پذیرد.<ref>ر.ک. آیتی، نصرت الله، تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور، ص۲۱۱ ـ ۲۱۳</ref>
#منظور از خسف دجال نیز این است، دجال وقتی می فهمد امام مهدی(علیه السلام) خروج کرده و در مکه است، قصد مکه می‌کند، در روز خروج امام(علیه السلام)، حضرت عیسی(علیه السلام) نیز از آسمان فرود می آید. امام(علیه السلام)، در مسجد الحرام به ایشان تکلیف می‌کند که پیش بایست تا به تو اقتدا کنم، و حضرت عیسی(علیه السلام) نیز می‌گوید: «من امت جد تو و تابع شما هستم، شما پیش بایستید» پس حضرت پیش می‌ایستد و ایشان به امام(علیه السلام)، اقتدا می‌کند و اهل مکه همه (جمعی با میل و جمعی با کراهت) با امام(علیه السلام) بیعت می‌کنند؛ بعد امام(علیه السلام) به طرف مدینه می رود، و دجال نیز در نزدیکی مدینه منوره به امام(علیه السلام) می‌رسد و در همان ذات الجیش، دعوی الوهیت می‌کند. امام(علیه السلام) حضرت عیسی (علیه السلام) را که پیش قراولِ لشکر آن حضرت ‌است به نزد دجال می‌فرستد و او را به اسلام می‌خواند؛ امّا دجال قبول نمی‌کند؛ لذا حضرت او را به قتل می‌رساند. و زمین بیداء که دو فرسخ است و قبلاً لشکر سفیانی را فرو برده؛ جسد دجال و مرکب و لشکرش را نیز فرو می‌برد.<ref>ر.ک. طبسی، نجم الدین، سفیانی، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>
*برخی از روایاتی که در آنها ماجرای خسف بیداء آمده، عبارتند از:
#امام باقر فرمودند:<ref>نعمانی، محمد بن ابراهیم، الغیبة، ص۲۷۹، ب۱۴، ح۶۷</ref> «سفیانی گروهی را به مدینه روانه می‌کند و مهدی از آنجا به مکه رخت بر می بندد. خبر به فرمانده سپاه سفیانی می‌رسد که مهدی به سوی مکه بیرون رفته است. او لشکری از پی آن حضرت روانه کند؛ ولی او را نمی‌یابد تا این که مهدی ، با حالت ترس و نگرانی بدان سنت که موسی بن عمران داشت، داخل مکه شود. فرمانده سپاه سفیانی در صحرا فرود می‌آید. منادی از آسمان ندا می‌کند: ای دشت! آن قوم را نابود ساز"؛ پس آن نیز ایشان را به درون خود می‌برد و هیچ یک از آنان نجات نمی‌یابد، مگر سه نفر... .» <ref>ر.ک. سلیمیان، خدا مراد، درسنامه مهدویت، ج۳، ص ۱۳۰ ـ ۱۳۱؛ آیتی، نصرت الله، تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور، ص۲۱۱ ـ ۲۱۳</ref>
#همچنین حضرت فرمودند:<ref>تفسیر قمی، ج۲، ص۲۰۵</ref> «چون به بیداء برسد سپاه سفیانی به سویش روانه می‌شود. پس خداوند به زمین دستور می‌دهد و زمین آن‌ها را می‌گیرد.»<ref>ر.ک. آیتی، نصرت الله، تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور، ص۲۱۱ ـ ۲۱۳</ref>

*'''بند تفصیلی ندارد'''
==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}