بحث:مصر در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۵۸

2023-12-02T05:58:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۸
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	[[هرم]] «که اوپس» ۷۴۴ پاطول و ۷۴۴ پا عرض و ۴۵۰ پا ارتفاع دارد. ارتفاع آن در قدیم بیشتر از ارتفاع فعلی بوده و به تدریج قسمتی از بلندی آن در زیر خاک رفته است. ششمین سلسله [[فراعنه]]، به فتوحاتی در جنوب و شمال [[مصر]] پرداخته و سودان و شبه [[جزیره سینا]] را به [[تصرف]] خود آورده‌اند. سلسله یازدهم «تبس» را در مصر علیا پایتخت قرار دادند و از سلسله دوازدهم [[معبد]] لابیرنت که مرکب از [[دوازده]] قصر و۳۰۰۰ [[اطاق]] است باقیمانده. نام «اوسر تاسن» از این سلسله در [[تاریخ]] مشهور است. سلسله چهاردهم با [[حمله]] «هیکسوس»‌ها از میان رفته است.		[[هرم]] «که اوپس» ۷۴۴ پاطول و ۷۴۴ پا عرض و ۴۵۰ پا ارتفاع دارد. ارتفاع آن در قدیم بیشتر از ارتفاع فعلی بوده و به تدریج قسمتی از بلندی آن در زیر خاک رفته است. ششمین سلسله [[فراعنه]]، به فتوحاتی در جنوب و شمال [[مصر]] پرداخته و سودان و شبه [[جزیره سینا]] را به [[تصرف]] خود آورده‌اند. سلسله یازدهم «تبس» را در مصر علیا پایتخت قرار دادند و از سلسله دوازدهم [[معبد]] لابیرنت که مرکب از [[دوازده]] قصر و۳۰۰۰ [[اطاق]] است باقیمانده. نام «اوسر تاسن» از این سلسله در [[تاریخ]] مشهور است. سلسله چهاردهم با [[حمله]] «هیکسوس»‌ها از میان رفته است.

	هیکسوس‌ها یا شبانان در صحرای میان مصر و [[شام]] سکنی گزیده بودند و به ممالک [[متمدن]] مجاور [[هجوم]] می‌آوردند و در یکی از هجوم‌های خود بر مصر [[تسلط]] یافتند و دوران [[سلطه]] آنها دو [[قرن]] طول کشیده است. بعضی [[حضرت یوسف]] را معاصر با «آپوپس» آخرین [[پادشاه]] هیکسوس می‌دانند ~~([[رجوع]] شود به مقاله یوسف)~~. پایتخت سلسله هیکسوس «[[منفیس]]» بود و سلسله هفدهم مجددا «تبس» را به پایتختی برگزید. از سلسله هیجدهم «آموسیس» و«طوطمس» دوم معروفند. بعضی «آموسیس» را [[فرعون]] جبار و «طوطمس» دوم را فرعون خروج پنداشته‌اند. این فراعنه به احداث ابنیه بسیاری دست زدند و اشخاص غیر بومی را به کارهای سخت وامی‌داشتند و با آنان [[بدرفتاری]] می‌کردند. از سلسله نوزدهم «رامسس» دوم و «منفتاح» معروفند. به [[عقیده]] برخی «رامسس» فرعون جبار و «منفتاح» فرعون خروج است. هرودوت راجع به گمشدن ناگهانی پسر رامسس دوم داستانی نقل می‌کند و نویسندگان [[تواریخ]] مذهبی او را با نخست زاده فرعون که در [[تورات]] مذکور است منطبق می‌دانند. [[پیش از ظهور]] [[حضرت موسی]] از مصر یکی از فراعنه به نام اخناتون، آئینی بر مبنای [[عبادت]] آتوم اظهار داشت و علیه کهنه [[قیام]] کرد و آئینی که وی [[ابداع]] نموده به [[توحید]] و [[تنزیه]] بسیار نزدیک است. بعد از سلسله بیست و یکم، کهنه روی کار آمدند و به تدریج [[مصریان]] [[جنگ]] و [[فتوحات]] را فراموش کردند و گاه و بیگاه مورد هجوم ممالک فاتح قرار گرفتند تا آنکه در سال ۵۲۵ قبل از میلاد «پسامتیک» سوم به دست «کمبوجیه» [[پادشاه ایران]] مغلوب گردید. مدتی خود [[مصریان]] [[حکومت]] داشتند تا آنکه داریوش رسما [[مصر]] را یکی از ایالات [[کشور ایران]] قرار داد. دوران دوم مهر از ۵۲۵ تا ۳۳۲ قبل از میلاد امتداد دارد. در این دوران [[اسکندر]] بر مصر [[تسلط]] یافت و [[شهر]] اسکندریه را ساخت و پس از [[وفات]] اسکندر [[حکومت مصر]] به بطالسه رسید و این دوره که دوران سوم مصر است تا سی سال قبل از میلاد ادامه یافت. در این دوران از [[قرن دوم]] میلادی فلسفة التقاطی در [[مدرسه]] اسکندریه رواج یافت و نخست ارستی بول و فیلون [[یهودی]] در [[مقام]] برآمدند که [[فلسفه]] را با تعلیمات [[یهود]] موافقت دهند. پس از آن [[مسیحیان]] هم در مقام ترکیب [[حکمت]] شرق و فلسفه یونان و آمیختن آن با [[اصول دین]] [[مسیح]] برآمدند و به [[پیروی]] از افلاطونیان جدید، به سه اقنوم قائل شدند مدرسه مسیحیان اسکندریه تا [[قرن پنجم]] میلادی دایر بود.		هیکسوس‌ها یا شبانان در صحرای میان مصر و [[شام]] سکنی گزیده بودند و به ممالک [[متمدن]] مجاور [[هجوم]] می‌آوردند و در یکی از هجوم‌های خود بر مصر [[تسلط]] یافتند و دوران [[سلطه]] آنها دو [[قرن]] طول کشیده است. بعضی [[حضرت یوسف]] را معاصر با «آپوپس» آخرین [[پادشاه]] هیکسوس می‌دانند. پایتخت سلسله هیکسوس «[[منفیس]]» بود و سلسله هفدهم مجددا «تبس» را به پایتختی برگزید. از سلسله هیجدهم «آموسیس» و«طوطمس» دوم معروفند. بعضی «آموسیس» را [[فرعون]] جبار و «طوطمس» دوم را فرعون خروج پنداشته‌اند. این فراعنه به احداث ابنیه بسیاری دست زدند و اشخاص غیر بومی را به کارهای سخت وامی‌داشتند و با آنان [[بدرفتاری]] می‌کردند. از سلسله نوزدهم «رامسس» دوم و «منفتاح» معروفند. به [[عقیده]] برخی «رامسس» فرعون جبار و «منفتاح» فرعون خروج است. هرودوت راجع به گمشدن ناگهانی پسر رامسس دوم داستانی نقل می‌کند و نویسندگان [[تواریخ]] مذهبی او را با نخست زاده فرعون که در [[تورات]] مذکور است منطبق می‌دانند. [[پیش از ظهور]] [[حضرت موسی]] از مصر یکی از فراعنه به نام اخناتون، آئینی بر مبنای [[عبادت]] آتوم اظهار داشت و علیه کهنه [[قیام]] کرد و آئینی که وی [[ابداع]] نموده به [[توحید]] و [[تنزیه]] بسیار نزدیک است. بعد از سلسله بیست و یکم، کهنه روی کار آمدند و به تدریج [[مصریان]] [[جنگ]] و [[فتوحات]] را فراموش کردند و گاه و بیگاه مورد هجوم ممالک فاتح قرار گرفتند تا آنکه در سال ۵۲۵ قبل از میلاد «پسامتیک» سوم به دست «کمبوجیه» [[پادشاه ایران]] مغلوب گردید. مدتی خود [[مصریان]] [[حکومت]] داشتند تا آنکه داریوش رسما [[مصر]] را یکی از ایالات [[کشور ایران]] قرار داد. دوران دوم مهر از ۵۲۵ تا ۳۳۲ قبل از میلاد امتداد دارد. در این دوران [[اسکندر]] بر مصر [[تسلط]] یافت و [[شهر]] اسکندریه را ساخت و پس از [[وفات]] اسکندر [[حکومت مصر]] به بطالسه رسید و این دوره که دوران سوم مصر است تا سی سال قبل از میلاد ادامه یافت. در این دوران از [[قرن دوم]] میلادی فلسفة التقاطی در [[مدرسه]] اسکندریه رواج یافت و نخست ارستی بول و فیلون [[یهودی]] در [[مقام]] برآمدند که [[فلسفه]] را با تعلیمات [[یهود]] موافقت دهند. پس از آن [[مسیحیان]] هم در مقام ترکیب [[حکمت]] شرق و فلسفه یونان و آمیختن آن با [[اصول دین]] [[مسیح]] برآمدند و به [[پیروی]] از افلاطونیان جدید، به سه اقنوم قائل شدند مدرسه مسیحیان اسکندریه تا [[قرن پنجم]] میلادی دایر بود.

	مصر در دوران چهارم تحت تسلط [[رومیان]] بود و [[مسیحیت]] از مملکت «بیزانس» در مصر [[نفوذ]] کرد. در ۶۴۰ میلادی مطابق با [[سال ۳۰ هجری]] مصر به [[تصرف]] [[اسلام]] درآمد و دوران پنجم آن شروع گردید.		مصر در دوران چهارم تحت تسلط [[رومیان]] بود و [[مسیحیت]] از مملکت «بیزانس» در مصر [[نفوذ]] کرد. در ۶۴۰ میلادی مطابق با [[سال ۳۰ هجری]] مصر به [[تصرف]] [[اسلام]] درآمد و دوران پنجم آن شروع گردید.

Msadeq: /* مقدمه */

2023-12-02T05:54:38Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۴
خط ۳:		خط ۳:
	#[[سوره بقره]] [[آیه]] ۵۸.		#[[سوره بقره]] [[آیه]] ۵۸.
	#[[سوره یوسف]] آیتین ۲۱ و ۱۰۰.		#[[سوره یوسف]] آیتین ۲۱ و ۱۰۰.
	#[[~~سورههود~~]] آیه ۸۷.		#[[سوره هود]] آیه ۸۷.
	#[[~~سورۀ~~ زخرف]] آیه ۵۰.		#[[سوره زخرف]] آیه ۵۰.
	در آیه ۵۸ از سوره بقره ممکن است مصر اسم عام بوده و به معنی مطلق [[شهر]] باشد ولی در چهار مورد دیگر مراد از مصر مملکت مصر است.<ref>[[محمد خزائلی\|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)\|اعلام قرآن]]، ص599.</ref>		در آیه ۵۸ از سوره بقره ممکن است مصر اسم عام بوده و به معنی مطلق [[شهر]] باشد ولی در چهار مورد دیگر مراد از مصر مملکت مصر است.<ref>[[محمد خزائلی\|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)\|اعلام قرآن]]، ص599.</ref>

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== نام مصر پنج بار در قرآن مجید بدین قرار مذکور است: #سوره بقره آیه ۵۸. #سوره یوسف آیتین ۲۱ و ۱۰۰. #سورههود آیه ۸۷. #سورۀ زخرف آیه ۵۰. در آیه ۵۸ از سوره بقره ممکن است مصر اسم عام بوده و به معنی مطلق شهر باشد ولی در چهار مورد دیگ...» ایجاد کرد

2023-12-02T05:54:19Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== نام مصر پنج بار در قرآن مجید بدین قرار مذکور است: #سوره بقره آیه ۵۸. #سوره یوسف آیتین ۲۱ و ۱۰۰. #سورههود آیه ۸۷. #سورۀ زخرف آیه ۵۰. در آیه ۵۸ از سوره بقره ممکن است مصر اسم عام بوده و به معنی مطلق شهر باشد ولی در چهار مورد دیگ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
نام [[مصر]] پنج بار در [[قرآن مجید]] بدین قرار مذکور است:
#[[سوره بقره]] [[آیه]] ۵۸.
#[[سوره یوسف]] آیتین ۲۱ و ۱۰۰.
#[[سورههود]] آیه ۸۷.
#[[سورۀ زخرف]] آیه ۵۰.
در آیه ۵۸ از سوره بقره ممکن است مصر اسم عام بوده و به معنی مطلق [[شهر]] باشد ولی در چهار مورد دیگر مراد از مصر مملکت مصر است.<ref>[[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|اعلام قرآن]]، ص599.</ref>

==بحث راجع به نام مصر و [[افسانه]] مربوط به آن==
در [[تورات]] گاهی مصر به نام مصرایم نامیده است. لغویون [[عبری]] احتمال می‌دهند که مصرایم تثنیه باشد و بر مصر سفلی و مصر علیا یا بر دو [[ساحل]] [[رود نیل]] دلالت کند. صاحب [[قاموس کتاب مقدس]] [[معتقد]] است که به مناسبت مصرایم بن حام بن نوح این [[سرزمین]]، مصرایم و سپس تخفیفا مصر نامیده شده است. مقریزی سه [[روایت]] نقل کرده که به موجب هر روایت بنای مصر منسوب به یکی از سه نفر مسمی به مصرایم می‌باشد.

دو نفر پیش از [[طوفان]] به نام مصرایم بوده‌اند و مصرایم سوم مصرایم بن ینصر بن حام نوه نوح است و فرزند مصرایم را قبط نامبرده که [[قبطی]] منسوب به اوست. [[حق]] این است که مصر نخست به معنی شهر بوده و سپس معنی آن [[توسعه]] یافته و بر [[کشور]] اطلاق گردیده و به تدریج نام خاص مملکت مصر شده است. مصر در لغت به معنی [[مرز]] [[زمین]] و به معنی فرق و تفاوت آمده است. [[مردم مصر]] را قبطی و کپت «copte» می‌نامند و لفظ اژیپت «Egipte» که امروز در زبان اروپاییان بر مصر اطلاق می‌شود از کلمه قبط مأخوذ است.

پرسئوس، قهرمان بزرگ دیگری بود که از [[نسل]] زئوس، خدای [[خدایان]] زاده شد زئوس [[عاشق]] «پو» دختر [[رب]] النوع رودخانه «ایناکوس» شد و با او درآمیخت و این [[زن]] بعد از حوادث تلخ و عجیب و غریبی که بر اثر [[حسادت]] «هرا» [[زن]] خدای خدایان [[تحمل]] کرد، صاحب [[فرزندی]] به نام «پافوس» شد و به [[مصر]] رفت. بعدها از [[نسل]] «پافوس» در مصر «اگیپتوس» به وجود آمد که نام مصر «اگیپت یا اژیپت» از نام او مشتق شده است.

اگیپتوس پنجاه پسر و برادرش «دانائوس» پنجاه دختر داشت.

اما روزی بین این دو [[برادر]] مشاجره‌ای پیدا شد و در نتیجه «دانائوس» [[قهر]] کرد و با پنجاه دختر خود به کشتی نشست و از مصر به پلوپونز در یونان رفت.

چندی بعد پنجاه پسر «اگیپتوس» برای دیدار عموی خود به پلوپونز رفتند و به عنوان [[آشتی]] کنان پنجاه دختر او را [[خواستگاری]] کردند. «دانائوس» ظاهرا قبول کرد ولی به [[دختران]] خود دستور داد که در شب زفاف با پنجاه خنجر که بدیشان خواهد داد، شوهران خود را بکشند. چهل و نه دختر اینکار را کردند و فقط یکی از ایشان که هیپرمنتسرا نام داشت با شوهرش راه [[فرار]] در پیش گرفت. چهل ونه دختر که «دانائیت‌ها» نام گرفته‌اند محکوم بدان شدند که در [[دوزخ]] شکنجه‌ای [[جاودانی]] [[تحمل]] کنند.<ref>[[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|اعلام قرآن]]، ص599-600.</ref>

== [[تاریخ مصر]]==
مصر سرزمینی است که [[رود نیل]] خاک آن را آورده و آن را حاصل خیز و آباد کرده است. از دیر زمانی این [[سرزمین]] پر [[برکت]]، [[مسکن]] افراد [[انسانی]] شده و [[تاریخ]] آن تا ۵۵۰۰ سال قبل از [[مسیح]] پیش می‌رود ولی تاریخ روشن آن از زمانی است که به [[تصرف]] [[ایران]] درآمده است. تاریخ مصر را باید به شش دوره تقسیم کرد:

دوره اول - دوره [[فراعنه]]: بیست و شش سلسله از فراعنه در مصر [[حکومت]] کردند. [[مصریان]] نام اولین [[فرعون]] خود را «مینس» یا «منس» ذکر می‌کنند و می‌گویند وی [[شهر]] [[منفیس]] را ساخت و پایتخت خود قرار داد. از سلسله چهارم سه تن مشهورند و [[اهرام]] آنها باقی است. این سه تن «که اوپس» و «کفرن» و «میسورنوس» نام داشته‌اند.

[[هرم]] «که اوپس» ۷۴۴ پاطول و ۷۴۴ پا عرض و ۴۵۰ پا ارتفاع دارد. ارتفاع آن در قدیم بیشتر از ارتفاع فعلی بوده و به تدریج قسمتی از بلندی آن در زیر خاک رفته است. ششمین سلسله [[فراعنه]]، به فتوحاتی در جنوب و شمال [[مصر]] پرداخته و سودان و شبه [[جزیره سینا]] را به [[تصرف]] خود آورده‌اند. سلسله یازدهم «تبس» را در مصر علیا پایتخت قرار دادند و از سلسله دوازدهم [[معبد]] لابیرنت که مرکب از [[دوازده]] قصر و۳۰۰۰ [[اطاق]] است باقیمانده. نام «اوسر تاسن» از این سلسله در [[تاریخ]] مشهور است. سلسله چهاردهم با [[حمله]] «هیکسوس»‌ها از میان رفته است.

هیکسوس‌ها یا شبانان در صحرای میان مصر و [[شام]] سکنی گزیده بودند و به ممالک [[متمدن]] مجاور [[هجوم]] می‌آوردند و در یکی از هجوم‌های خود بر مصر [[تسلط]] یافتند و دوران [[سلطه]] آنها دو [[قرن]] طول کشیده است. بعضی [[حضرت یوسف]] را معاصر با «آپوپس» آخرین [[پادشاه]] هیکسوس می‌دانند ([[رجوع]] شود به مقاله یوسف). پایتخت سلسله هیکسوس «[[منفیس]]» بود و سلسله هفدهم مجددا «تبس» را به پایتختی برگزید. از سلسله هیجدهم «آموسیس» و«طوطمس» دوم معروفند. بعضی «آموسیس» را [[فرعون]] جبار و «طوطمس» دوم را فرعون خروج پنداشته‌اند. این فراعنه به احداث ابنیه بسیاری دست زدند و اشخاص غیر بومی را به کارهای سخت وامی‌داشتند و با آنان [[بدرفتاری]] می‌کردند. از سلسله نوزدهم «رامسس» دوم و «منفتاح» معروفند. به [[عقیده]] برخی «رامسس» فرعون جبار و «منفتاح» فرعون خروج است. هرودوت راجع به گمشدن ناگهانی پسر رامسس دوم داستانی نقل می‌کند و نویسندگان [[تواریخ]] مذهبی او را با نخست زاده فرعون که در [[تورات]] مذکور است منطبق می‌دانند. [[پیش از ظهور]] [[حضرت موسی]] از مصر یکی از فراعنه به نام اخناتون، آئینی بر مبنای [[عبادت]] آتوم اظهار داشت و علیه کهنه [[قیام]] کرد و آئینی که وی [[ابداع]] نموده به [[توحید]] و [[تنزیه]] بسیار نزدیک است. بعد از سلسله بیست و یکم، کهنه روی کار آمدند و به تدریج [[مصریان]] [[جنگ]] و [[فتوحات]] را فراموش کردند و گاه و بیگاه مورد هجوم ممالک فاتح قرار گرفتند تا آنکه در سال ۵۲۵ قبل از میلاد «پسامتیک» سوم به دست «کمبوجیه» [[پادشاه ایران]] مغلوب گردید. مدتی خود [[مصریان]] [[حکومت]] داشتند تا آنکه داریوش رسما [[مصر]] را یکی از ایالات [[کشور ایران]] قرار داد. دوران دوم مهر از ۵۲۵ تا ۳۳۲ قبل از میلاد امتداد دارد. در این دوران [[اسکندر]] بر مصر [[تسلط]] یافت و [[شهر]] اسکندریه را ساخت و پس از [[وفات]] اسکندر [[حکومت مصر]] به بطالسه رسید و این دوره که دوران سوم مصر است تا سی سال قبل از میلاد ادامه یافت. در این دوران از [[قرن دوم]] میلادی فلسفة التقاطی در [[مدرسه]] اسکندریه رواج یافت و نخست ارستی بول و فیلون [[یهودی]] در [[مقام]] برآمدند که [[فلسفه]] را با تعلیمات [[یهود]] موافقت دهند. پس از آن [[مسیحیان]] هم در مقام ترکیب [[حکمت]] شرق و فلسفه یونان و آمیختن آن با [[اصول دین]] [[مسیح]] برآمدند و به [[پیروی]] از افلاطونیان جدید، به سه اقنوم قائل شدند مدرسه مسیحیان اسکندریه تا [[قرن پنجم]] میلادی دایر بود.

مصر در دوران چهارم تحت تسلط [[رومیان]] بود و [[مسیحیت]] از مملکت «بیزانس» در مصر [[نفوذ]] کرد. در ۶۴۰ میلادی مطابق با [[سال ۳۰ هجری]] مصر به [[تصرف]] [[اسلام]] درآمد و دوران پنجم آن شروع گردید.

به ترتیب [[خلفای راشدین]] و [[بنی عباس]] و [[خلفای فاطمی]] و ممالیک بر آن حکومت کردند و در ۱۱۷۰ میلادی در تصرف [[صلاح]] الدین ایوبی قرار گرفت و در [[قرن]] شانزده، [[سلطان]] [[سلیم]] [[عثمانی]] مصر را ضمیمه [[کشور]] خود ساخت و با این [[تحول]] دوران ششم مصر آغاز گردید و همچنان مصر تا ۱۸۸۲ جزء قلمرو [[دولت عثمانی]] بود و فقط محمدعلی پاشا در مدت خدیوی خود به آن [[استقلال]] داد. در ۱۷۹۹ ناپولئون به مصر [[لشکر کشی]] کرد. در ۱۸۸۲ مصر جزء مستعمرات [[انگلستان]] گردید و در سال ۱۹۳۶ [[دولت]] انگلستان به آن استقلال داخلی داد ولی همچنان آثار [[استعمار]] و [[استثمار]] انگلیس‌ها در مصر باقی بود تا آنکه با [[خلع]] [[فاروق]] و [[حکومت جمهوری]] ژنرال نجیب پاشا آثار [[استعمار]] از [[مرز]] و بوم [[مصر]] برچیده شد.<ref>[[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|اعلام قرآن]]، ص 600-603.</ref>

==اکتشافات درباره مصر==
مصر با [[تاریخ]] چند هزار ساله خود همیشه مورد توجه [[دانشمندان]] و فضلاء بوده لکن جز [[افسانه]] و داستان از این [[سرزمین]] عجیب چیزی به دست نیامده بود. در [[قرن]] هیجدهم بعد از [[لشکر کشی]] ناپولئون «شامپلیون» فرانسوی خط [[مصری]] را خواند و دنبال او فضلای دیگر از [[انگلیس]] و فرانسه و ایتالیا به تحقیق در آثار مصر مشغول شدند و اینک این قسمت از تحقیقات و مطالعات، چندان وسعت یافته که [[علمی]] به نام مصر‌شناسی یا «اژیپتولوژی» به وجود آمده است.
[[مصریان]]، [[تمدن]] عالی داشتند و آثار اولیه [[تمدن]] من‌جمله خط شاید اولین دفعه در این سرزمین ظهور کرده باشد. خط مصری سه گونه بود «هروگلیف» و «هیراتیک» و «دموتیک».<ref>[[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|اعلام قرآن]]، ص603.</ref>

==[[دین]] مصریان==
مصریان [[خدایان]] متعدد داشتند و آنان داستان [[آفرینش]] را چنین اظهار می‌داشتند: عیلم که همان عالم باشد نخست به صورت دریائی بود که بر آن [[ظلمت]] احاطه داشت. در روی آب، [[بیضه]] [[رب]] النوع [[آفتاب]] که آتوم نامیده می‌شود به وجود آمد و از این بیضه، چهار فرزند به نام «شو» و «تفنوت» که در فضا ماندند و «[[جب]]» رب النوع [[زمین]] و «توت» رب النوع [[آسمان]] متولد شدند و از [[ازدواج]] [[آسمان]] و زمین چهار فرزند به نام اوزیریس و ایزیس و ست و نفتیس تولد یافتند. اوزیریس [[خداوند]] [[نور]] بود و برادرش ست رب النوع ظلمت بر او [[تسلط]] یافت و او را به [[قتل]] رسانید و جسدش را پاره پاره کرد. ایزیس [[خواهر]] و زوجه‌اش اعضای او را جمع‌آوری کرد و دارای [[روح]] و [[حیات]] شد و از اوزیریس و اوزیس [[فرزندی]] به نام هوروس رب النوع فلق پیدا آمد اما اوزیریس از عالم [[کناره‌گیری]] کرد و به [[دادگری]] در [[عالم اموات]] پرداخت. مقریزی می‌گوید در کتابی که در یکی از [[قراء]] [[شام]] یافت شده نام [[موسی]] به زبان [[مصری]] «هیروسیس» و به [[زبان فارسی]] «داران» ضبط گردیده (شاید هیروسیس مأخوذ از هوروس باشد). [[مردم مصر]] منفتاح را [[پرستش]] می‌کردند و به تدریج به [[تنزیه]] و تجرید او پرداختند تا جائی که [[آفرینش]] را مولود کلمه و [[مشیت]] او شناختند. [[مردم]] هلیوپولیس به پرستش رع [[خداوند]] [[شمس]] قائل بودند و در [[عبادت]] این [[رب]] النوع به مرحله تجرید و تنزیه رسیدند و گاهی این رب النوع را آتون می‌خواندند. [[اهل]] تبس، آمون را خدای [[خدایان]] پنداشتند و [[کاهنان]] آمون در [[مصر]] به [[حکومت]]، هم رسیدند. پرستش رع آمون ترکیبی است از آئین مردم هیلوپولیس «عین الشمس» و مردم تبس. اخناتون یکی از [[فراعنه]]، به قسمی که گفته شد [[دین]] جدیدی آورد که به آئین [[توحید]] بسیار نزدیک بود. بعضی مستشرقین معتقدند که توحید [[اسرائیلیان]] از آئین اخناتون که عبادت آتوم باشد اخذ شده و مفاد نمازهای اخناتون با مفاد برخی از [[مزامیر]] داوود قابل مقایسه می‌باشد.

[[مصریان]] به بقای [[روح]] اموات قائل بودند از این جهت بدن آنها را مومیائی می‌کردند و برای فراعنه [[هرم]] می‌ساختند. در نظر مصریان عده‌ای از حیوانات، [[مقدس]] بودند مخصوصا گاو مخصوصی را با نشان‌های خاصی به نام گاو «آپیس» می‌‌پرستیدند و چون ۲۵ ساله می‌‌شد آن را [[غرق]] می‌ساختند و گاو دیگری برای عبادت و پرستش پیدا می‌کردند. بدون [[شک]]، عبادت گاو، یادگاری از [[اعتقاد]] به توتم است و پرستش فراعنه بارز‌ترین اثر نیا پرستی است.

به موجب [[قرآن مجید]] یوسف به مصر فروخته می‌شود و در درگاه [[فرعون]] به عالی‌ترین [[مقام]] می‌رسد و [[اسرائیل]] و خاندانش را به مصر می‌آورد. [[بنی اسرائیل]] در [[زمان]] فراعنه بعد از یوسف دچار [[زحمت]] و [[رنج]] می‌شوند و موسی آنان را از مصر بیرون می‌برد و [[یوشع]] آنها را به [[سرزمین]] پدرانشان یعنی [[ارض]] [[کنعان]] می‌رساند.<ref>[[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|اعلام قرآن]]، ص 603-605.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010214.jpg|22px]] [[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|'''اعلام قرآن''']]
{{پایان منابع}}