بحث:مقام شفاعت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۳۶

2018-07-16T07:36:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۰۶
خط ۱:		خط ۱:
			==محمد حسین فاریاب==
			در کتاب: بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت

			شفاعت و دستگیری از گنهکاران در قیامت به وسیله انسان‌های برگزیده خدا از جمله آموزه‌هایی است که مورد پذیرش فِرق مسلمانان بوده، و قرآن کریم نیز از آن خبر داده است؛ چنان‌که درباره شفاعت فرشتگان می‌فرماید: {{عربی\|اندازه=۱۵۵%\|﴿{{متن قرآن\|وَلا يَشْفَعُونَ إِلاَّ لِمَنِ ارْتَضَى وَهُم مِّنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ}}﴾}}.<ref>«و آنها جز برای کسی که خداوند از او راضی باشد، شفاعت نمی‌کنند و از ترس او بیمناک‌اند» (انبياء، ۲۸).</ref> درباره دیگر شفیعان نیز می‌فرماید: {{عربی\|اندازه=۱۵۵%\|﴿{{متن قرآن\|وَلا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ الشَّفَاعَةَ إِلاَّ مَن شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ}}﴾}}.<ref>«و کسانی که جز خدا پرستش می‌شوند، هرگز مالک شفاعت نمی‌شوند؛ مگر کسانی که گواهی به حق داده و به خوبی آگاه‌اند» (زخرف، ۸۶).</ref>
			در روایاتی نیز آمده که یکی از شئون امامان{{عم}} در قیامت، شفاعتگری آنهاست؛<ref>روایات یادشده در متون روایی پرشماری نقل شده‌اند. در برخی روایات، از اصل شفاعت سخن به میان آمده است (ر.ک: احمد بن محمد بن خالد برقی، المحاسن، ج۱، ص۱۸۴. وی چهار روایت ذکر کرده است). در برخی روایات نیز برخی موانع شفاعت، مانند استخفاف نماز و... بیان شده است (ر.ک: محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۳، ص۲۷۰). در برخی روایات، تأکید شده که شفاعت برای گناهکاران امت است (ر.ک: محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، من لايحضره الفقیه، ج۳، ص۵۷۴). برخی روایات نیز بیانگر آن است که شفاعت امامان{{عم}} ویژه شیعیان است (رک: احمد بن محمد بن خالد برقی، المحاسن، ج۱، ص۱۸۴).</ref> چنان‌که امام هادی{{ع}} در زیارت جامعه کبیره بر وجود این شأن برای امامان{{عم}} تأکید کرده‌اند.<ref>{{عربي\|اندازه=۱۵۵%\|"وَ لَكُمُ الْمَوَدَّةُ الْوَاجِبَةُ... وَ الشَّفَاعَةُ الْمَقْبُولَةُ"}} (محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، من لایحضره الفقيه، ج۲، ص۲۱۶).</ref>
			فراوانیِ روایات مربوط به شفاعت به‌گونه‌ای است که انسان را از بررسی سندی تک‌تک روایات بی‌نیاز می‌سازد. برای نمونه به سه روایت اشاره می‌کنیم:
			١. امام صادق{{ع}} در روایتی صحیح فرمودند: «شفاعت ما موجب نابودی گناهان شما می‌شود»؛<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۴۶۹ و ۴۷۰.</ref>
			۲. ایشان در روایتی دیگر فرمودند: «همانا خداوند متعال ما را برای خودش برگزید... سپس به ما [حقِ] شفاعت را ارزانی فرمود»؛<ref>محمد بن حسن صفار قمی، بصائر الدرجات، ص۶۲.</ref>
			٣. در روایاتی نیز به زیارت امامان{{عم}} توصیه شده و پاداش این زیارت را شفاعت آن امام از زایر بیان کرده‌اند. برای نمونه، امام رضا{{ع}} فرمودند: «هر کس که امامان را زیارت کند؛ درحالی‌که شوق به زیارت ایشان دارد... امامان{{عم}} شفیعان او در روز قیامت خواهند بود».<ref>محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۲۶۰ و ۲۶۱. برای دیدن دیگر روایات، ر.ک: احمد بن محمد بن خالد برقی، المحاسن، ج۱، ص۱۸۳؛ محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۲۵۸. گفتنی است در برخی روایات نیز شافعان به سه گروهِ پیامبران، عالمان و شهدا تقسیم شده‌اند (رک: عبدالله بن جعفر حمیری قمی، قرب الاسناد، ص۶۴؛ محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، الخصال، ج۱، ص۱۵۶). براساس این گروه از روایات امامان{{عم}} نیز از شفیعان روز قیامت هستند؛ چه، به اذعان موافقان و مخالفان، ایشان سرآمد عالمان روزگار خود بوده‌اند.</ref>
			از آنچه گذشت می‌توان شفاعت را نیز یکی از شئون امامان{{عم}} در روز قیامت دانست.<ref>در پایان این بخش از بحث، اشاره به این نکته ضروری است که بحث از شفاعت، گستره‌ای فراوان دارد که به دلیل رعایت اختصار تنها به اصل بحث شفاعت و اثبات آن برای امامان{{عم}} پرداختيم. برای تفصیل بیشتر، ر.ک: جعفر سبحانی، الشفاعة فی الكتاب و السنة؛ محمد باقر علم الهدی، شفاعت.</ref>


	==سید مجتبی بحرینی==		==سید مجتبی بحرینی==
	در کتاب: جامعه در حرم		در کتاب: جامعه در حرم

Shafipour: /* سید مجتبی بحرینی */

2018-06-27T05:43:02Z

سید مجتبی بحرینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۱۳
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	در کتاب: جامعه در حرم		در کتاب: جامعه در حرم

	وَ فِی زُمرَةِ المَرحُومِینَ بِشَفاعَتِهِم		{{عربی\|اندازه=155%\|"وَ فِی زُمرَةِ المَرحُومِینَ بِشَفاعَتِهِم"}}

	آنچه مهم است و بسیار هم مهم، تمنّا و مسألت و خواسته و آرزویی است که پس از آن ~~مقدّمات~~ و قسم‌ها، آن هم قسم به ~~حقّشان~~ بر حق، زائر اظهار می‌دارد. گویا خدا به زائر می‌گوید: زائر ولیّ من، مدّتی است ثناگوی حجّت من و پرده پرداز ارباب راز من و ~~نغمه ساز~~ تکیه گزینان سرادق اعزاز من هستی، حالا که سخنت به پایان رسیده، از من چه مسألت داری و چه می‌خواهی؟ زائر سه خواسته اظهار می‌دارد و سه مسألت از حق تعالی می‌نماید: از تو می‌خواهم که مرا در جمع عارفان این خاندان و حق شناسان این دودمان بداری، و در زمره رحمت دیدگان به شفاعتشان رقم زنی. خواسته‌هایی که اساس همه خواسته‌هاست، سه مسألتی که بهترین مسایل و اصل همه سؤال‌هاست.		آنچه مهم است و بسیار هم مهم، تمنّا و مسألت و خواسته و آرزویی است که پس از آن مقدمات و قسم‌ها، آن هم قسم به حقشان بر حق، زائر اظهار می‌دارد. گویا خدا به زائر می‌گوید: زائر ولیّ من، مدّتی است ثناگوی حجّت من و پرده پرداز ارباب راز من و نغمه‌ساز تکیه گزینان سرادق اعزاز من هستی، حالا که سخنت به پایان رسیده، از من چه مسألت داری و چه می‌خواهی؟ زائر سه خواسته اظهار می‌دارد و سه مسألت از حق تعالی می‌نماید: از تو می‌خواهم که مرا در جمع عارفان این خاندان و حق شناسان این دودمان بداری، و در زمره رحمت دیدگان به شفاعتشان رقم زنی. خواسته‌هایی که اساس همه خواسته‌هاست، سه مسألتی که بهترین مسایل و اصل همه سؤال‌هاست.

	۱- معرفت و شناخت. من جزء عارفین این خاندان به حساب آیم. آنان را بشناسم. امام شناس باشم، معرفت به حقّ حجّت داشته باشم؛ یعنی همان اصل اصیل و رکن رکین که اگر به کسی دادند همه چیز داده‌اند، و به هر کس ندادند هیچ چیز ارزانی نداشته‌اند. آنچه که اگر بود همه بودها با بود او بود است و اگر نبود هر بودی نبود است. همانی که به کرّوبیان از فرشتگان، به مقرّبین از ملک‌ها، به اولوا العزم از پیامبران، به مخلصین از اولیا ارزانی شده است.		۱- معرفت و شناخت. من جزء عارفین این خاندان به حساب آیم. آنان را بشناسم. امام شناس باشم، معرفت به حقّ حجّت داشته باشم؛ یعنی همان اصل اصیل و رکن رکین که اگر به کسی دادند همه چیز داده‌اند، و به هر کس ندادند هیچ چیز ارزانی نداشته‌اند. آنچه که اگر بود همه بودها با بود او بود است و اگر نبود هر بودی نبود است. همانی که به کرّوبیان از فرشتگان، به مقرّبین از ملک‌ها، به اولوا العزم از پیامبران، به مخلصین از اولیا ارزانی شده است.
	آری، معرفت امام و شناخت حجّت، یعنی آنچه بودش هدایت و نبودش ضلالت است که باید عرض کرد:		آری، معرفت امام و شناخت حجّت، یعنی آنچه بودش هدایت و نبودش ضلالت است که باید عرض کرد:
	اللهم، عرفنی حجتک، فانک ان لم تعرفنی حجتک ظللت عن دینی.<ref>~~غیبت نعمانی ۱۶۶، کمال الدین ۳۴۳ باب ۳۳ حدیث ۲۴، بحار الانوار ۵۲ / ۱۴۶.</ref>~~		{{عربی\|اندازه=155%\|"اللهم، عرفنی حجتک، فانک ان لم تعرفنی حجتک ظللت عن دینی"}}.<ref>«بارالها: حجّتت را به من بشناسان و معرفتش را به من ارزانی دار که اگر او را به من نشاساندی و معرفت او را نداشتم از دینم گمراه می‌گردم». غیبت نعمانی ۱۶۶، کمال الدین ۳۴۳ باب ۳۳ حدیث ۲۴، بحار الانوار ۵۲ / ۱۴۶.</ref>
	~~بارالها~~: حجّتت را به من بشناسان و معرفتش را به من ارزانی دار که اگر او را به من نشاساندی و معرفت او را نداشتم از دینم گمراه ~~می‌گردم~~.
	آنچه مرگ با نبود آن، مرگ جاهلیّت است. در حدیث می‌خوانیم: مَن ماتَ لا یعرف امامه مات میتة جاهلیه.<ref>ینابیع المودّة ۱۱۷ باب ۳۸.</ref>		آنچه مرگ با نبود آن، مرگ جاهلیّت است. در حدیث می‌خوانیم: مَن ماتَ لا یعرف امامه مات میتة جاهلیه.<ref>ینابیع المودّة ۱۱۷ باب ۳۸.</ref>

	آری، عرفان و معرفت؛ عرفان امام و معرفت حجّت، آن هم عرفان و معرفتی موهبتی و اشراب شده از آبشخور زلال ماء مَعینشان، نه عرفان و معرفتی اکتسابی، آن هم ساخته و پرداخته و بافته و یافته ضالّان به اسم هادیان و گمراهان به نام رهنمونان.		آری، عرفان و معرفت؛ عرفان امام و معرفت حجّت، آن هم عرفان و معرفتی موهبتی و اشراب شده از آبشخور زلال ماء مَعینشان، نه عرفان و معرفتی اکتسابی، آن هم ساخته و پرداخته و بافته و یافته ضالّان به اسم هادیان و گمراهان به نام رهنمونان.



	آخر مگر کسی با عرفان محی الدّین عارف می‌شود؟ محی الدّینی که چنین مطالبی از او نقل شده:		آخر مگر کسی با عرفان محی الدّین عارف می‌شود؟ محی الدّینی که چنین مطالبی از او نقل شده:
خط ۹۳:		خط ۹۱:

	ص۹۱۱		ص۹۱۱

	==سید مجتبی بحرینی==		==سید مجتبی بحرینی==
	در کتاب: جامعه در حرم		در کتاب: جامعه در حرم

Shafipour: /* سید مجتبی بحرینی */

2018-06-26T11:29:40Z

سید مجتبی بحرینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۵۹
خط ۱۳۱:		خط ۱۳۱:


	وَ رَزَقَنِی شَفاعَتَکُم		{{عربی\|اندازه=155%\|"وَ رَزَقَنِی شَفاعَتَکُم"}}
	خدا روزی من کند شفاعت شما را. آنچه راجع به شفاعت گفتنی بود در توضیح جمله وَ شُفَعاءُ دارِ البقاء مبسوطاً عرض کردم. خوب است عزیزان به آن مطالب مراجعه نمایند. سخنی که مضاف بر آن‌ها در این جا می‌آوریم این است که زائر در این جمله از پروردگار شفاعت این خاندان را مسألت می‌نماید.		خدا روزی من کند شفاعت شما را. آنچه راجع به شفاعت گفتنی بود در توضیح جمله {{عربی\|اندازه=155%\|"وَ شُفَعاءُ دارِ البقاء مبسوطاً"}} عرض کردم. خوب است عزیزان به آن مطالب مراجعه نمایند. سخنی که مضاف بر آن‌ها در این جا می‌آوریم این است که زائر در این جمله از پروردگار شفاعت این خاندان را مسألت می‌نماید.
	در این زیارت شریف چهار نوبت سخن از شفاعت به میان آمده است. نخست که قبلاً ذکر شد، بیان‌گر مقام شفاعت این خاندان بود؛ شُفعاء دار البقاء، جمعی که شفیعان قیامت هستند. آنچه بعداً ذکر می‌شود: وَ الشفاعة ~~المقبوله،~~ در مقام بیان پذیرش شفاعت این دودمان است عندالله.		در این زیارت شریف چهار نوبت سخن از شفاعت به میان آمده است. نخست که قبلاً ذکر شد، بیان‌گر مقام شفاعت این خاندان بود؛ شُفعاء دار البقاء، جمعی که شفیعان قیامت هستند. آنچه بعداً ذکر می‌شود: {{عربی\|اندازه=155%\|"وَ الشفاعة المقبوله"}}، در مقام بیان پذیرش شفاعت این دودمان است عندالله.
	زائر دو نوبت دیگر سخن از شفاعت می‌آورد. یکی در این جا و یکی هم در آخر زیارت: وَ فی زمرة المرحومین بشفاعتهم، که هر نوبت مسألت شمول شفاعت آن حضرات نسبت به زائر و روزی شدن شفاعت است؛ از خدای می‌خواهد جزء جمعی قرار گیرد که به فیض شفاعت حضراتشان نائل می‌گردند.		زائر دو نوبت دیگر سخن از شفاعت می‌آورد. یکی در این جا و یکی هم در آخر زیارت: وَ فی زمرة المرحومین بشفاعتهم، که هر نوبت مسألت شمول شفاعت آن حضرات نسبت به زائر و روزی شدن شفاعت است؛ از خدای می‌خواهد جزء جمعی قرار گیرد که به فیض شفاعت حضراتشان نائل می‌گردند.
	بحمدالله آنچه موجبات رسیدن به شفاعتشان را فراهم می‌آورد، که سرمایه محبّت و ولایت است، به ما ارزانی شده است. موالات این خاندان که روزی ما شده، امید است شفاعتشان هم رزق ما قرار گیرد، به خصوص شما عزیزان که توشه زیارات هم همراه دارید که خود از اسباب و موجبات شفاعت است.		بحمدالله آنچه موجبات رسیدن به شفاعتشان را فراهم می‌آورد، که سرمایه محبّت و ولایت است، به ما ارزانی شده است. موالات این خاندان که روزی ما شده، امید است شفاعتشان هم رزق ما قرار گیرد، به خصوص شما عزیزان که توشه زیارات هم همراه دارید که خود از اسباب و موجبات شفاعت است.

Shafipour: /* سید مجتبی بحرینی */

2018-06-26T11:28:08Z

سید مجتبی بحرینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۵۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	به خدا سوگند، اگر بنده‌ای در حطیم که افضل بقاع است، پیوسته شب تا به صبح نماز گزارد و روز روزه بدارد ولی حقّ ما و حرمت ما را نشناسد خدا از او هیچ چیزی قبول نکند.<ref>«و الله، لو ان عبدا صف قدمیه فی ذلک المکان قام اللیل مصلیا حتی یجیئه النهار و صام النهار حتی یجیئه اللیل و لم یعرف حقنا و حرمتنا اهل البیت لم یقبل الله منه شیئا ابدا». بحار الانوار ۲۷ / ۱۷۸.</ref>		به خدا سوگند، اگر بنده‌ای در حطیم که افضل بقاع است، پیوسته شب تا به صبح نماز گزارد و روز روزه بدارد ولی حقّ ما و حرمت ما را نشناسد خدا از او هیچ چیزی قبول نکند.<ref>«و الله، لو ان عبدا صف قدمیه فی ذلک المکان قام اللیل مصلیا حتی یجیئه النهار و صام النهار حتی یجیئه اللیل و لم یعرف حقنا و حرمتنا اهل البیت لم یقبل الله منه شیئا ابدا». بحار الانوار ۲۷ / ۱۷۸.</ref>

	آخرین حدیث را هم برای عزیزان از مدارک عامّه نقل کنم که فکر نکنند این حرف‌ها را فقط من و شمای شیعه آورده‌ایم. به قول مرحوم آیت الله امینی صاحب الغدیر مطلب اسلامی است. مذهبی نیست. اختصاص به شیعه ندارد.		آخرین حدیث را هم برای عزیزان از مدارک عامّه نقل کنم که فکر نکنند این حرف‌ها را فقط من و شمای شیعه آورده‌ایم. به قول مرحوم [[آیت الله امینی]] صاحب الغدیر مطلب اسلامی است. مذهبی نیست. اختصاص به شیعه ندارد.
	حافظ موفق بن احمد حنفی، معروف به اخطب خوارزم که از بزرگان علمای عامّه در سده ششم هجری است و متوفّی سال ۵۶۸ می‌باشد، در کتاب نفیس مناقبش مسنداً این حدیث را از پیامبر اکرم {{صل}} آورده است:		حافظ موفق بن احمد حنفی، معروف به اخطب خوارزم که از بزرگان علمای عامّه در سده ششم هجری است و متوفّی سال ۵۶۸ می‌باشد، در کتاب نفیس مناقبش مسنداً این حدیث را از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آورده است:
	انه قال لعلی: یا علی، لو ان عبدا عبدالله عزوجل مثل ما قام نوح فی قومه، و کان له مثل احد ذهبا فانفقه فی سبیل الله، و مد فی عمره حتی حج الف عام علی قدمیه، ثم قتل بین الصفا و المروه مظلوما، ثم لم یوالک یا علی، لم یشم رائحه الجنه و لم یدخلها.<ref>المناقب خوارزمی ۲۸.</ref>		{{عربی\|اندازه=155%\|"انه قال لعلی: یا علی، لو ان عبدا عبدالله عزوجل مثل ما قام نوح فی قومه، و کان له مثل احد ذهبا فانفقه فی سبیل الله، و مد فی عمره حتی حج الف عام علی قدمیه، ثم قتل بین الصفا و المروه مظلوما، ثم لم یوالک یا علی، لم یشم رائحه الجنه و لم یدخلها."}}<ref>المناقب خوارزمی ۲۸.</ref>
	حضرتش به علیّ {{ع}} فرمود: یا علی، اگر عبدی بندگی خدا کند به آن مقدار که نوح در میان قومش بود، و همانند کوه احد طلا داشته باشد در راه خدا انفاق نماید، و عمرش طولانی شود تا هزار مرتبه حج با پای پیاده بگزارد، و سرانجام مظلومانه میان صفا و مروه کشته شود، ولی موالات تو را نداشته باشد بوی بهشت به مشامش نرسد و در آن داخل نگردد. بگذریم. بیش از این عزیزان را خسته نکنیم. امید است خداوند ولایت و موالات این خاندان را برای ما و دودمان ما ثابت و مضاعف بدارد. همه دوستان به خصوص کاظم آقا از مطالب گفته شده تشکّر نمودند و گفتند: خداوند قلب شما را همیشه مسرور بدارد، آن گونه که موجبات سررو دل ما را فراهم آوردید. با خواندن دعای شریف فرج محفل خاتمه یافته و قرار شب بعد در ضلع جنوب غربی همین صحن گذارده شد.		حضرتش به علیّ {{ع}} فرمود: یا علی، اگر عبدی بندگی خدا کند به آن مقدار که نوح در میان قومش بود، و همانند کوه احد طلا داشته باشد در راه خدا انفاق نماید، و عمرش طولانی شود تا هزار مرتبه حج با پای پیاده بگزارد، و سرانجام مظلومانه میان صفا و مروه کشته شود، ولی موالات تو را نداشته باشد بوی بهشت به مشامش نرسد و در آن داخل نگردد. بگذریم. بیش از این عزیزان را خسته نکنیم. امید است خداوند ولایت و موالات این خاندان را برای ما و دودمان ما ثابت و مضاعف بدارد. همه دوستان به خصوص کاظم آقا از مطالب گفته شده تشکّر نمودند و گفتند: خداوند قلب شما را همیشه مسرور بدارد، آن گونه که موجبات سررو دل ما را فراهم آوردید. با خواندن دعای شریف فرج محفل خاتمه یافته و قرار شب بعد در ضلع جنوب غربی همین صحن گذارده شد.

Shafipour: /* سید مجتبی بحرینی */

2018-06-26T11:22:46Z

سید مجتبی بحرینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۵۲
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	حضرت فرمود: می‌دانی حسنه‌ای که در آیه ذکر شده چیست و خداوند چه معنایی از آن اراده کرده است؟ {{عربی\|اندازه=155%\|"هِیَ معرفه الامام و طاعته"}}. حسنه در آیه شریفه شناخت امام{{ع}} و اطاعت و فرمان‌برداری از اوست و خداوند عزّوجلّ فرموده است: {{عربی\|اندازه=155%\|"وَ مَن جاء بالسیئة فکبت وجوههم فی النار هل تجزون الا ما کنتم تعملون"}}، و آنان که سیّئه و بدی آورند پس به رو در آتش افتند آیا جزا داده می‌شوید غیر از آنچه عمل می‌کردید؟ خداوند از کلمه سیّئه در این آیه انکار امامی که امامتش از ناحیه خداست، اراده فرموده. سپس حضرت صادق {{ع}} فرمود: هر کس در قیامت با ولایت امام جائری که امامتش خدایی نیست، بیاید و منکر حق و جاحد ولایت ما باشد خداوند او را به رو در آتش دوزخ می‌افکند.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۷۰.</ref>		حضرت فرمود: می‌دانی حسنه‌ای که در آیه ذکر شده چیست و خداوند چه معنایی از آن اراده کرده است؟ {{عربی\|اندازه=155%\|"هِیَ معرفه الامام و طاعته"}}. حسنه در آیه شریفه شناخت امام{{ع}} و اطاعت و فرمان‌برداری از اوست و خداوند عزّوجلّ فرموده است: {{عربی\|اندازه=155%\|"وَ مَن جاء بالسیئة فکبت وجوههم فی النار هل تجزون الا ما کنتم تعملون"}}، و آنان که سیّئه و بدی آورند پس به رو در آتش افتند آیا جزا داده می‌شوید غیر از آنچه عمل می‌کردید؟ خداوند از کلمه سیّئه در این آیه انکار امامی که امامتش از ناحیه خداست، اراده فرموده. سپس حضرت صادق {{ع}} فرمود: هر کس در قیامت با ولایت امام جائری که امامتش خدایی نیست، بیاید و منکر حق و جاحد ولایت ما باشد خداوند او را به رو در آتش دوزخ می‌افکند.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۷۰.</ref>
	عمر بن حنظله گوید: به حضرت صادق{{ع}} عرض کردم: آیه‌ای در قرآن مرا به شکّ وا داشته.		عمر بن حنظله گوید: به [[امام صادق\|حضرت صادق]]{{ع}} عرض کردم: آیه‌ای در قرآن مرا به شکّ وا داشته.
	فرمود: کدام آیه؟		فرمود: کدام آیه؟
	گفتم: قول خدای تعالی: {{عربی\|اندازه=155%\|"انما یتقبل الله من المتقین"}}.		گفتم: قول خدای تعالی: {{عربی\|اندازه=155%\|"انما یتقبل الله من المتقین"}}.
	فرمود: در چه جهت شک داری؟		فرمود: در چه جهت شک داری؟
	گفتم: هر کس نماز بخواند روزه بگیرد و بندگی خدا کند از او قبول می‌نماید؟ فرمود: انما یتقبل الله من المتقین العارفین. خداوند از متّقین عارف پذیرا می‌گردد –آنان که در مقام عمل تقوی داشته و در جهت اعتقاد معرفت به حقّ اولیای حق دارند. سپس فرمود: زهد تو بیشتر است در دنیا یا زهد ضحّاک بن قیس؟- از خوارج و زاهدین منحرف از خاندان رسالت {{عم}}.<ref>تنقیح المقال ۲ / ۱۰۵.</ref>		گفتم: هر کس نماز بخواند روزه بگیرد و بندگی خدا کند از او قبول می‌نماید؟ فرمود: {{عربی\|اندازه=155%\|"انما یتقبل الله من المتقین العارفین"}}. خداوند از متّقین عارف پذیرا می‌گردد –آنان که در مقام عمل تقوی داشته و در جهت اعتقاد معرفت به حقّ اولیای حق دارند. سپس فرمود: زهد تو بیشتر است در دنیا یا زهد ضحّاک بن قیس؟- از خوارج و زاهدین منحرف از خاندان رسالت {{عم}}.<ref>تنقیح المقال ۲ / ۱۰۵.</ref>
	گفتم: نه، او از من زاهدتر است.		گفتم: نه، او از من زاهدتر است.
	فرمود: مقصود همین است. خداوند از او چیزی از اعمالی که گفتی قبول نمی‌کند.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۸۵.</ref>		فرمود: مقصود همین است. خداوند از او چیزی از اعمالی که گفتی قبول نمی‌کند.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۸۵.</ref>
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	حضرت فرمود: ای محمّد، به درستی که مَثَل دودمانی بود در بنی‌اسرائیل که به دنبال چهل شب عبادت و بندگی آثار اجابت دعا برای آنان ظاهر می‌شد. کسی از آن‌ها چهل شب تلاش و کوشش در عبادت نمود. سپس دعا کرد ولی اثری از اجابت ندید. به محضر [[عیسی بن مریم]]{{ع}} شرف‌یاب شد و به حضرتش شکوه نمود و از او مسألت دعا کرد. و عیسی {{ع}} به دنبال تحصیل طهارت نماز خواند و دعا کرد. خداوند به او وحی نمود که: ای عیسی، این بنده من از غیر باب و دری که باید از آن در آید، در آمده. او مرا می‌خواند در حالی که قلبش نسبت به تو شک داشت. اگر آن دعا کند تا گردنش قطع شود و انگشت‌هایش بریزد دعایش را اجابت ننمایم. به دنبال این [[وحی الهی]] حضرت عیسی رو به آن مرد نموده چنین گفت:		حضرت فرمود: ای محمّد، به درستی که مَثَل دودمانی بود در بنی‌اسرائیل که به دنبال چهل شب عبادت و بندگی آثار اجابت دعا برای آنان ظاهر می‌شد. کسی از آن‌ها چهل شب تلاش و کوشش در عبادت نمود. سپس دعا کرد ولی اثری از اجابت ندید. به محضر [[عیسی بن مریم]]{{ع}} شرف‌یاب شد و به حضرتش شکوه نمود و از او مسألت دعا کرد. و عیسی {{ع}} به دنبال تحصیل طهارت نماز خواند و دعا کرد. خداوند به او وحی نمود که: ای عیسی، این بنده من از غیر باب و دری که باید از آن در آید، در آمده. او مرا می‌خواند در حالی که قلبش نسبت به تو شک داشت. اگر آن دعا کند تا گردنش قطع شود و انگشت‌هایش بریزد دعایش را اجابت ننمایم. به دنبال این [[وحی الهی]] حضرت عیسی رو به آن مرد نموده چنین گفت:
	{{عربی\|اندازه=155%\|"تدعو ربک و فی قلبک شک من نبیه؟"}} خدایت را در حالی که نسبت به پیامبرش شک داری می‌خوانی؟ عرض کرد: آری، چنین است. از خدا بخواه این حالت را از من ببرد و شکّ و تردیدم نسبت به شما برطرف گردد. عیسی {{ع}} دعا کرد. خداوند پذیرا شد و آن مرد در زمره آن اهل بیت قرار گرفت –که پس از چهل شب بندگی دعاشان اجابت می‌گردید- سپس امام{{ع}} فرمود: هم‌چنین ما خاندان، خدا عمل بنده‌اش را پذیرا نشود در حالی که شکّی نسبت به ما دودمان دارد.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۹۱.</ref>		{{عربی\|اندازه=155%\|"تدعو ربک و فی قلبک شک من نبیه؟"}} خدایت را در حالی که نسبت به پیامبرش شک داری می‌خوانی؟ عرض کرد: آری، چنین است. از خدا بخواه این حالت را از من ببرد و شکّ و تردیدم نسبت به شما برطرف گردد. عیسی {{ع}} دعا کرد. خداوند پذیرا شد و آن مرد در زمره آن اهل بیت قرار گرفت –که پس از چهل شب بندگی دعاشان اجابت می‌گردید- سپس امام{{ع}} فرمود: هم‌چنین ما خاندان، خدا عمل بنده‌اش را پذیرا نشود در حالی که شکّی نسبت به ما دودمان دارد.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۹۱.</ref>
	از این چند حدیث که به عنوان نمونه آوردیم کاملاً سرّ این جمله زیارت وَ بِموالاتکم تقبل الطاعه الفترضه روشن شد و به خصوص از این روایت آخری استفاده می‌شود که این امر اختصاص به این امّت نداشته. در هر عصری هر جمعی را که خدا راه و وسیله قرار داده، با اعتقاد به آن‌ها و از طریق آن‌ها باید اعمال صالحه را آورد تا مورد قبول قرار گیرد.		از این چند حدیث که به عنوان نمونه آوردیم کاملاً سرّ این جمله زیارت {{عربی\|اندازه=155%\|"وَ بِموالاتکم تقبل الطاعه الفترضه"}} روشن شد و به خصوص از این روایت آخری استفاده می‌شود که این امر اختصاص به این امّت نداشته. در هر عصری هر جمعی را که خدا راه و وسیله قرار داده، با اعتقاد به آن‌ها و از طریق آن‌ها باید اعمال صالحه را آورد تا مورد قبول قرار گیرد.

	(...)		(...)

	با توجّه به آنچه عرض کردیم این احادیث جایگاه بالاتری در نظرمان پیدا می‌کند ~~امیر المؤمنین~~ {{ع}} بر منبر می‌فرمود:		با توجّه به آنچه عرض کردیم این احادیث جایگاه بالاتری در نظرمان پیدا می‌کند [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} بر منبر می‌فرمود: هر کس ما خاندان را دوست بدارد ایمانش برای او نافع بوده، عملش مورد قبول واقع گردد. و هر کس محبّت ما دودمان را نداشته باشد ایمانش برای او سودی ندهد و کردارش پذیرفته نگردد، هر چند پیوسته شب و روز خود را به زحمت و مشقّت بدارد.<ref>من یحبنا اهل البیت ینفعه ایمانه و یتقبل منه عمله، و من لا یجبنا اهل البیت لا ینفعه ایمانه و لا یتقبل منه عمله و ان اداب اللیل و النهار لم یزل.المحاسن ۱۹۹، بحار الانوار ۶۸ / ۹۵.</ref>
	من یحبنا اهل البیت ینفعه ایمانه و یتقبل منه عمله، و من لا یجبنا اهل البیت لا ینفعه ایمانه و لا یتقبل منه عمله و ان اداب اللیل و النهار لم یزل.~~<ref>~~المحاسن ۱۹۹، بحار الانوار ۶۸ / ۹۵.</ref>

	هر کس ما خاندان را دوست بدارد ایمانش برای او نافع بوده، عملش مورد قبول واقع گردد. و هر کس محبّت ما دودمان را نداشته باشد ایمانش برای او سودی ندهد و کردارش پذیرفته نگردد، هر چند پیوسته شب و روز خود را به زحمت و مشقّت بدارد.
	حضرت باقر {{ع}} نسبت به حطیم –فاصله بین رکن و مقام- که افضل بقاع است، می‌فرمود:		حضرت باقر {{ع}} نسبت به حطیم –فاصله بین رکن و مقام- که افضل بقاع است، می‌فرمود:
	و الله، لو ان عبدا صف قدمیه فی ذلک المکان قام اللیل مصلیا حتی یجیئه النهار و صام النهار حتی یجیئه اللیل و لم یعرف حقنا و حرمتنا اهل البیت لم یقبل الله منه شیئا ~~ابدا~~.~~<ref>~~بحار الانوار ۲۷ / ۱۷۸.</ref>		به خدا سوگند، اگر بنده‌ای در حطیم که افضل بقاع است، پیوسته شب تا به صبح نماز گزارد و روز روزه بدارد ولی حقّ ما و حرمت ما را نشناسد خدا از او هیچ چیزی قبول نکند.<ref>«و الله، لو ان عبدا صف قدمیه فی ذلک المکان قام اللیل مصلیا حتی یجیئه النهار و صام النهار حتی یجیئه اللیل و لم یعرف حقنا و حرمتنا اهل البیت لم یقبل الله منه شیئا ابدا». بحار الانوار ۲۷ / ۱۷۸.</ref>
	به خدا سوگند، اگر بنده‌ای در حطیم که افضل بقاع است، پیوسته شب تا به صبح نماز گزارد و روز روزه بدارد ولی حقّ ما و حرمت ما را نشناسد خدا از او هیچ چیزی قبول نکند.
	آخرین حدیث را هم برای عزیزان از مدارک عامّه نقل کنم که فکر نکنند این حرف‌ها را فقط من و شمای شیعه آورده‌ایم. به قول مرحوم آیت الله امینی صاحب الغدیر مطلب اسلامی است. مذهبی نیست. اختصاص به شیعه ندارد.		آخرین حدیث را هم برای عزیزان از مدارک عامّه نقل کنم که فکر نکنند این حرف‌ها را فقط من و شمای شیعه آورده‌ایم. به قول مرحوم آیت الله امینی صاحب الغدیر مطلب اسلامی است. مذهبی نیست. اختصاص به شیعه ندارد.
	حافظ موفق بن احمد حنفی، معروف به اخطب خوارزم که از بزرگان علمای عامّه در سده ششم هجری است و متوفّی سال ۵۶۸ می‌باشد، در کتاب نفیس مناقبش مسنداً این حدیث را از پیامبر اکرم {{صل}} آورده است:		حافظ موفق بن احمد حنفی، معروف به اخطب خوارزم که از بزرگان علمای عامّه در سده ششم هجری است و متوفّی سال ۵۶۸ می‌باشد، در کتاب نفیس مناقبش مسنداً این حدیث را از پیامبر اکرم {{صل}} آورده است:

Shafipour: /* سید مجتبی بحرینی */

2018-06-26T11:17:31Z

سید مجتبی بحرینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۴۷
خط ۸:		خط ۸:
	ساباطی گوید: به [[امام صادق\|حضرت صادق]]{{ع}} عرض کردم: [[یوسف بن ثابت]] از شما حدیث آورده که گفته‌اید: با ایمان هیچ عملی ضرر ندارد و با کفر هیچ کاری نفع ندارد. حضرت فرمود: او تفسیرش را از من سؤال نکرد. مقصودم از این سخن این بود که هر کس امام از آل محمد [ {{عم}} ] را بشناسد و تولّی او را داشته باشد، از اعمال خیرش با معرفتی که داشته، نفع برده است. این است آنچه من اراده نمودم، و همچنین خداوند اعمال صالحه‌ای که بندگانش می‌آورند، پذیرا نگردد هرگاه تولّی امام جائری که امامتش از ناحیه حق تعالی تثبیت نشده، داشته باشند.		ساباطی گوید: به [[امام صادق\|حضرت صادق]]{{ع}} عرض کردم: [[یوسف بن ثابت]] از شما حدیث آورده که گفته‌اید: با ایمان هیچ عملی ضرر ندارد و با کفر هیچ کاری نفع ندارد. حضرت فرمود: او تفسیرش را از من سؤال نکرد. مقصودم از این سخن این بود که هر کس امام از آل محمد [ {{عم}} ] را بشناسد و تولّی او را داشته باشد، از اعمال خیرش با معرفتی که داشته، نفع برده است. این است آنچه من اراده نمودم، و همچنین خداوند اعمال صالحه‌ای که بندگانش می‌آورند، پذیرا نگردد هرگاه تولّی امام جائری که امامتش از ناحیه حق تعالی تثبیت نشده، داشته باشند.

	[[عبدالله بن یعفور]] به حضرت عرض کرد: مگر خداوند نفرموده است: مَن جاء بالحسنه فله خیر منها و هم من فزع یومئذ آمنون. هر کس حسنه‌ای بیاورد برای اوست بهتر از آن و آنان از فزع و وحشت قیامت در امان هستند؟ پس چگونه عمل صالح برای آنان که تولّی ~~ائمّة~~ جور دارند، مفید نیفتد؟		[[عبدالله بن یعفور]] به حضرت عرض کرد: مگر خداوند نفرموده است: {{عربی\|اندازه=155%\|"مَن جاء بالحسنه فله خیر منها و هم من فزع یومئذ آمنون"}}. هر کس حسنه‌ای بیاورد برای اوست بهتر از آن و آنان از فزع و وحشت قیامت در امان هستند؟ پس چگونه عمل صالح برای آنان که تولّی [[ائمه]]{{ع}} جور دارند، مفید نیفتد؟

	حضرت فرمود: می‌دانی حسنه‌ای که در آیه ذکر شده چیست و خداوند چه معنایی از آن اراده کرده است؟ {{عربی\|اندازه=155%\|"هِیَ معرفه الامام و طاعته"}}. حسنه در آیه شریفه شناخت امام{{ع}} و اطاعت و فرمان‌برداری از اوست و خداوند عزّوجلّ فرموده است: {{عربی\|اندازه=155%\|"وَ مَن جاء بالسیئة فکبت وجوههم فی النار هل تجزون الا ما کنتم تعملون"}}، و آنان که سیّئه و بدی آورند پس به رو در آتش افتند آیا جزا داده می‌شوید غیر از آنچه عمل می‌کردید؟ خداوند از کلمه سیّئه در این آیه انکار امامی که امامتش از ناحیه خداست، اراده فرموده. سپس حضرت صادق {{ع}} فرمود: هر کس در قیامت با ولایت امام جائری که امامتش خدایی نیست، بیاید و منکر حق و جاحد ولایت ما باشد خداوند او را به رو در آتش دوزخ می‌افکند.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۷۰.</ref>		حضرت فرمود: می‌دانی حسنه‌ای که در آیه ذکر شده چیست و خداوند چه معنایی از آن اراده کرده است؟ {{عربی\|اندازه=155%\|"هِیَ معرفه الامام و طاعته"}}. حسنه در آیه شریفه شناخت امام{{ع}} و اطاعت و فرمان‌برداری از اوست و خداوند عزّوجلّ فرموده است: {{عربی\|اندازه=155%\|"وَ مَن جاء بالسیئة فکبت وجوههم فی النار هل تجزون الا ما کنتم تعملون"}}، و آنان که سیّئه و بدی آورند پس به رو در آتش افتند آیا جزا داده می‌شوید غیر از آنچه عمل می‌کردید؟ خداوند از کلمه سیّئه در این آیه انکار امامی که امامتش از ناحیه خداست، اراده فرموده. سپس حضرت صادق {{ع}} فرمود: هر کس در قیامت با ولایت امام جائری که امامتش خدایی نیست، بیاید و منکر حق و جاحد ولایت ما باشد خداوند او را به رو در آتش دوزخ می‌افکند.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۷۰.</ref>
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	ما گاهی از مخالفین شما می‌بینیم کسی را که صاحب عبادت و اجتهاد و کوشش و خشوع است. آیا این امور برای او نافع است؟		ما گاهی از مخالفین شما می‌بینیم کسی را که صاحب عبادت و اجتهاد و کوشش و خشوع است. آیا این امور برای او نافع است؟

	حضرت فرمود: ای محمّد، به درستی که مَثَل دودمانی بود در بنی‌اسرائیل که به دنبال چهل شب عبادت و بندگی آثار اجابت دعا برای آنان ظاهر می‌شد. کسی از آن‌ها چهل شب تلاش و کوشش در عبادت نمود. سپس دعا کرد ولی اثری از اجابت ندید. به محضر [[عیسی بن مریم]]{{ع}} شرف‌یاب شد و به حضرتش شکوه نمود و از او مسألت دعا کرد. و عیسی {{ع}} به دنبال تحصیل طهارت نماز خواند و دعا کرد. خداوند به او وحی نمود که: ای عیسی، این بنده من از غیر باب و دری که باید از آن در آید، در آمده. او مرا می‌خواند در حالی که قلبش نسبت به تو شک داشت. اگر آن دعا کند تا گردنش قطع شود و انگشت‌هایش بریزد دعایش را اجابت ننمایم. به دنبال این وحی الهی حضرت عیسی رو به آن مرد نموده چنین گفت:		حضرت فرمود: ای محمّد، به درستی که مَثَل دودمانی بود در بنی‌اسرائیل که به دنبال چهل شب عبادت و بندگی آثار اجابت دعا برای آنان ظاهر می‌شد. کسی از آن‌ها چهل شب تلاش و کوشش در عبادت نمود. سپس دعا کرد ولی اثری از اجابت ندید. به محضر [[عیسی بن مریم]]{{ع}} شرف‌یاب شد و به حضرتش شکوه نمود و از او مسألت دعا کرد. و عیسی {{ع}} به دنبال تحصیل طهارت نماز خواند و دعا کرد. خداوند به او وحی نمود که: ای عیسی، این بنده من از غیر باب و دری که باید از آن در آید، در آمده. او مرا می‌خواند در حالی که قلبش نسبت به تو شک داشت. اگر آن دعا کند تا گردنش قطع شود و انگشت‌هایش بریزد دعایش را اجابت ننمایم. به دنبال این [[وحی الهی]] حضرت عیسی رو به آن مرد نموده چنین گفت:
	تدعو ربک و فی قلبک شک من نبیه؟ خدایت را در حالی که نسبت به پیامبرش شک داری می‌خوانی؟ عرض کرد: آری، چنین است. از خدا بخواه این حالت را از من ببرد و شکّ و تردیدم نسبت به شما برطرف گردد. عیسی {{ع}} دعا کرد. خداوند پذیرا شد و آن مرد در زمره آن اهل بیت قرار گرفت –که پس از چهل شب بندگی دعاشان اجابت می‌گردید- سپس امام {{ع}} فرمود: هم‌چنین ما خاندان، خدا عمل بنده‌اش را پذیرا نشود در حالی که شکّی نسبت به ما دودمان دارد.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۹۱.</ref>		{{عربی\|اندازه=155%\|"تدعو ربک و فی قلبک شک من نبیه؟"}} خدایت را در حالی که نسبت به پیامبرش شک داری می‌خوانی؟ عرض کرد: آری، چنین است. از خدا بخواه این حالت را از من ببرد و شکّ و تردیدم نسبت به شما برطرف گردد. عیسی {{ع}} دعا کرد. خداوند پذیرا شد و آن مرد در زمره آن اهل بیت قرار گرفت –که پس از چهل شب بندگی دعاشان اجابت می‌گردید- سپس امام{{ع}} فرمود: هم‌چنین ما خاندان، خدا عمل بنده‌اش را پذیرا نشود در حالی که شکّی نسبت به ما دودمان دارد.<ref>بحار الانوار ۲۷ / ۱۹۱.</ref>
	از این چند حدیث که به عنوان نمونه آوردیم کاملاً سرّ این جمله زیارت وَ بِموالاتکم تقبل الطاعه الفترضه روشن شد و به خصوص از این روایت آخری استفاده می‌شود که این امر اختصاص به این امّت نداشته. در هر عصری هر جمعی را که خدا راه و وسیله قرار داده، با اعتقاد به آن‌ها و از طریق آن‌ها باید اعمال صالحه را آورد تا مورد قبول قرار گیرد.		از این چند حدیث که به عنوان نمونه آوردیم کاملاً سرّ این جمله زیارت وَ بِموالاتکم تقبل الطاعه الفترضه روشن شد و به خصوص از این روایت آخری استفاده می‌شود که این امر اختصاص به این امّت نداشته. در هر عصری هر جمعی را که خدا راه و وسیله قرار داده، با اعتقاد به آن‌ها و از طریق آن‌ها باید اعمال صالحه را آورد تا مورد قبول قرار گیرد.

خط ۴۳:		خط ۴۳:

	ص۸۴۹		ص۸۴۹

	==سید مجتبی بحرینی==		==سید مجتبی بحرینی==
	در کتاب: جامعه در حرم		در کتاب: جامعه در حرم

Shafipour در ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۰۲

2018-06-26T11:02:27Z

نمایش تغییرات

Shafipour در ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۵۰

2018-06-26T10:50:35Z

نمایش تغییرات

Jaafari در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۰۲

2018-06-25T08:02:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
			==سید مجتبی بحرینی==
			در کتاب: جامعه در حرم

			وَ بِمُوالاتِکُم تُقبَلُ الطّاعَةُ المُفتَرَضَةُ


			قبولی طاعات. و بموالاتکم تقبل الطاعه المفترضه. آخرین اثری که در این فقرات بر موالات خاندان رسالت {{عم}} مترتّب شده پذیرش طاعت‌های واجب و قبولی اعمال لازم است. احادیثمان در این زمینه شاید به مرز تواتر مضمونی برسد که پذیرش طاعات و قبولی عبادات منوط به موالات خاندان رسالت {{عم}} است. به عنوان نمونه چند حدیث می‌آوریم:
			ساباطی گوید: به حضرت صادق {{ع}} عرض کردم: یوسف بن ثابت از شما حدیث آورده که گفته‌اید: با ایمان هیچ عملی ضرر ندارد و با کفر هیچ کاری نفع ندارد. حضرت فرمود: او تفسیرش را از من سؤال نکرد. مقصودم از این سخن این بود که هر کس امام از آل محمّد [ {{عم}} ] را بشناسد و تولّی او را داشته باشد، از اعمال خیرش با معرفتی که داشته، نفع برده است. این است آنچه من اراده نمودم، و هم چنین خداوند اعمال صالحه‌ای که بندگانش می‌آورند، پذیرا نگردد هرگاه تولّی امام جائری که امامتش از ناحیۀ حق تعالی تثبیت نشده، داشته باشند.

			عبدالله بن یعفور به حضرت عرض کرد: مگر خداوند نفرموده است: مَن جاء بالحسنه فله خیر منها و هم من فزع یومئذ آمنون. هر کس حسنه‌ای بیاورد برای اوست بهتر از آن و آنان از فزع و وحشت قیامت در امان هستند؟ پس چگونه عمل صالح برای آنان که تولّی ائمّة جور دارند، مفید نیفتد؟

			حضرت فرمود: می‌دانی حسنه‌ای که در آیه ذکر شده چیست و خداوند چه معنایی از آن اراده کرده است؟ هِیَ معرفه الامام و طاعته. حسنه در آیۀ شریفه شناخت امام {{ع}} و اطاعت و فرمان برداری از اوست و خداوند عزّوجلّ فرموده است: وَ مَن جاء بالسیئة فکبت وجوههم فی النار هل تجزون الا ما کنتم تعملون، و آنان که سیّئه و بدی آورند پس به رو در آتش افتند آیا جزا داده می‌شوید غیر از آنچه عمل می‌کردید؟ خداوند از کلمۀ سیّئه در این آیه انکار امامی که امامتش از ناحیۀ خداست، اراده فرموده. سپس حضرت صادق {{ع}} فرمود: هر کس در قیامت با ولایت امام جائری که امامتش خدایی نیست، بیاید و منکر حق و جاحد ولایت ما باشد خداوند او را به رو در آتش دوزخ می‌افکند.@بحار الانوار 27 / 170.&
			عمر بن حنظله گوید: به حضرت صادق {{ع}} عرض کردم: آیه‌ای در قرآن مرا به شکّ وا داشته.
			فرمود: کدام آیه؟
			گفتم: قول خدای تعالی: انما یتقبل الله من المتقین.
			فرمود: در چه جهت شک داری؟
			گفتم: هر کس نماز بخواند روزه بگیرد و بندگی خدا کند از او قبول می‌نماید؟ فرمود: انما یتقبل الله من المتقین العارفین. خداوند از متّقین عارف پذیرا می‌گردد –آنان که در مقام عمل تقوی داشته و در جهت اعتقاد معرفت به حقّ اولیای حق دارند. سپس فرمود: زهد تو بیشتر است در دنیا یا زهد ضحّاک بن قیس؟- از خوارج و زاهدین منحرف از خاندان رسالت {{عم}}.@تنقیح المقال 2 / 105.&
			گفتم: نه، او از من زاهدتر است.
			فرمود: مقصود همین است. خداوند از او چیزی از اعمالی که گفتی قبول نمی‌کند.@بحار الانوار 27 / 185.&
			محمّد بن مسلم به حضرت باقر، یا امام صادق {{عم}} عرض کرد:
			ما گاهی از مخالفین شما می‌بینیم کسی را که صاحب عبادت و اجتهاد و کوشش و خشوع است. آیا این امور برای او نافع است؟

			حضرت فرمود: ای محمّد، به درستی که مَثَل دودمانی بود در بنی‌اسرائیل که به دنبال چهل شب عبادت و بندگی آثار اجابت دعا برای آنان ظاهر می‌شد. کسی از آن‌ها چهل شب تلاش و کوشش در عبادت نمود. سپس دعا کرد ولی اثری از اجابت ندید. به محضر عیسی بن مریم {{ع}} شرف‌یاب شد و به حضرتش شکوه نمود و از او مسألت دعا کرد. و عیسی {{ع}} به دنبال تحصیل طهارت نماز خواند و دعا کرد. خداوند به او وحی نمود که: ای عیسی، این بندۀ من از غیر باب و دری که باید از آن در آید، در آمده. او مرا می‌خواند در حالی که قلبش نسبت به تو شک داشت. اگر آن دعا کند تا گردنش قطع شود و انگشت‌هایش بریزد دعایش را اجابت ننمایم. به دنبال این وحی الهی حضرت عیسی رو به آن مرد نموده چنین گفت:
			تدعو ربک و فی قلبک شک من نبیه؟ خدایت را در حالی که نسبت به پیامبرش شک داری می‌خوانی؟ عرض کرد: آری، چنین است. از خدا بخواه این حالت را از من ببرد و شکّ و تردیدم نسبت به شما برطرف گردد. عیسی {{ع}} دعا کرد. خداوند پذیرا شد و آن مرد در زمرۀ آن اهل بیت قرار گرفت –که پس از چهل شب بندگی دعاشان اجابت می‌گردید- سپس امام {{ع}} فرمود: هم‌چنین ما خاندان، خدا عمل بنده‌اش را پذیرا نشود در حالی که شکّی نسبت به ما دودمان دارد.@بحار الانوار 27 / 191.&
			از این چند حدیث که به عنوان نمونه آوردیم کاملاً سرّ این جملۀ زیارت وَ بِموالاتکم تقبل الطاعه الفترضه روشن شد و به خصوص از این روایت آخری استفاده می‌شود که این امر اختصاص به این امّت نداشته. در هر عصری هر جمعی را که خدا راه و وسیله قرار داده، با اعتقاد به آن‌ها و از طریق آن‌ها باید اعمال صالحه را آورد تا مورد قبول قرار گیرد.

			(...)

			با توجّه به آنچه عرض کردیم این احادیث جایگاه بالاتری در نظرمان پیدا می‌کند امیر المؤمنین {{ع}} بر منبر می‌فرمود:
			من یحبنا اهل البیت ینفعه ایمانه و یتقبل منه عمله، و من لا یجبنا اهل البیت لا ینفعه ایمانه و لا یتقبل منه عمله و ان اداب اللیل و النهار لم یزل.@المحاسن 199، بحار الانوار 68 / 95.&

			هر کس ما خاندان را دوست بدارد ایمانش برای او نافع بوده، عملش مورد قبول واقع گردد. و هر کس محبّت ما دودمان را نداشته باشد ایمانش برای او سودی ندهد و کردارش پذیرفته نگردد، هر چند پیوسته شب و روز خود را به زحمت و مشقّت بدارد.
			حضرت باقر {{ع}} نسبت به حطیم –فاصلۀ بین رکن و مقام- که افضل بقاع است، می‌فرمود:
			و الله، لو ان عبدا صف قدمیه فی ذلک المکان قام اللیل مصلیا حتی یجیئه النهار و صام النهار حتی یجیئه اللیل و لم یعرف حقنا و حرمتنا اهل البیت لم یقبل الله منه شیئا ابدا.@بحار الانوار 27 / 178.&
			به خدا سوگند، اگر بنده‌ای در حطیم که افضل بقاع است، پیوسته شب تا به صبح نماز گزارد و روز روزه بدارد ولی حقّ ما و حرمت ما را نشناسد خدا از او هیچ چیزی قبول نکند.
			آخرین حدیث را هم برای عزیزان از مدارک عامّه نقل کنم که فکر نکنند این حرف‌ها را فقط من و شمای شیعه آورده‌ایم. به قول مرحوم آیت الله امینی صاحب الغدیر مطلب اسلامی است. مذهبی نیست. اختصاص به شیعه ندارد.
			حافظ موفق بن احمد حنفی، معروف به اخطب خوارزم که از بزرگان علمای عامّه در سدۀ ششم هجری است و متوفّی سال 568 می‌باشد، در کتاب نفیس مناقبش مسنداً این حدیث را از پیامبر اکرم {{صل}} آورده است:
			انه قال لعلی: یا علی، لو ان عبدا عبدالله عزوجل مثل ما قام نوح فی قومه، و کان له مثل احد ذهبا فانفقه فی سبیل الله، و مد فی عمره حتی حج الف عام علی قدمیه، ثم قتل بین الصفا و المروه مظلوما، ثم لم یوالک یا علی، لم یشم رائحه الجنه و لم یدخلها.@المناقب خوارزمی 28.&
			حضرتش به علیّ {{ع}} فرمود: یا علی، اگر عبدی بندگی خدا کند به آن مقدار که نوح در میان قومش بود، و همانند کوه احد طلا داشته باشد در راه خدا انفاق نماید، و عمرش طولانی شود تا هزار مرتبه حج با پای پیاده بگزارد، و سرانجام مظلومانه میان صفا و مروه کشته شود، ولی موالات تو را نداشته باشد بوی بهشت به مشامش نرسد و در آن داخل نگردد. بگذریم. بیش از این عزیزان را خسته نکنیم. امید است خداوند ولایت و موالات این خاندان را برای ما و دودمان ما ثابت و مضاعف بدارد. همۀ دوستان به خصوص کاظم آقا از مطالب گفته شده تشکّر نمودند و گفتند: خداوند قلب شما را همیشه مسرور بدارد، آن گونه که موجبات سررو دل ما را فراهم آوردید. با خواندن دعای شریف فرج محفل خاتمه یافته و قرار شب بعد در ضلع جنوب غربی همین صحن گذارده شد.




			ص849
	==سید مجتبی بحرینی==		==سید مجتبی بحرینی==
	در کتاب: جامعه در حرم		در کتاب: جامعه در حرم

Jaafari در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۵۷

2018-06-25T07:57:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
			==سید مجتبی بحرینی==
			در کتاب: جامعه در حرم

			وَ فِی زُمرَةِ المَرحُومِینَ بِشَفاعَتِهِم

			آنچه مهم است و بسیار هم مهم، تمنّا و مسألت و خواسته و آرزویی است که پس از آن مقدّمات و قسم‌ها، آن هم قسم به حقّشان بر حق، زائر اظهار می‌دارد. گویا خدا به زائر می‌گوید: زائر ولیّ من، مدّتی است ثناگوی حجّت من و پرده پرداز ارباب راز من و نغمه ساز تکیه گزینان سرادق اعزاز من هستی، حالا که سخنت به پایان رسیده، از من چه مسألت داری و چه می‌خواهی؟ زائر سه خواسته اظهار می‌دارد و سه مسألت از حق تعالی می‌نماید: از تو می‌خواهم که مرا در جمع عارفان این خاندان و حق شناسان این دودمان بداری، و در زمرۀ رحمت دیدگان به شفاعتشان رقم زنی. خواسته‌هایی که اساس همۀ خواسته‌هاست، سه مسألتی که بهترین مسایل و اصل همۀ سؤال‌هاست.

			1- معرفت و شناخت. من جزء عارفین این خاندان به حساب آیم. آنان را بشناسم. امام شناس باشم، معرفت به حقّ حجّت داشته باشم؛ یعنی همان اصل اصیل و رکن رکین که اگر به کسی دادند همه چیز داده‌اند، و به هر کس ندادند هیچ چیز ارزانی نداشته‌اند. آنچه که اگر بود همۀ بودها با بود او بود است و اگر نبود هر بودی نبود است. همانی که به کرّوبیان از فرشتگان، به مقرّبین از ملک‌ها، به اولوا العزم از پیامبران، به مخلصین از اولیا ارزانی شده است.
			آری، معرفت امام و شناخت حجّت، یعنی آنچه بودش هدایت و نبودش ضلالت است که باید عرض کرد:
			اللهم، عرفنی حجتک، فانک ان لم تعرفنی حجتک ظللت عن دینی.@غیبت نعمانی 166، کمال الدین 343 باب 33 حدیث 24، بحار الانوار 52 / 146.&
			بارالها: حجّتت را به من بشناسان و معرفتش را به من ارزانی دار که اگر او را به من نشاساندی و معرفت او را نداشتم از دینم گمراه می‌گردم.
			آنچه مرگ با نبود آن، مرگ جاهلیّت است. در حدیث می‌خوانیم: مَن ماتَ لا یعرف امامه مات میتة جاهلیه.@ینابیع المودّة 117 باب 38.&

			آری، عرفان و معرفت؛ عرفان امام و معرفت حجّت، آن هم عرفان و معرفتی موهبتی و اشراب شده از آبشخور زلال ماء مَعینشان، نه عرفان و معرفتی اکتسابی، آن هم ساخته و پرداخته و بافته و یافته ضالّان به اسم هادیان و گمراهان به نام رهنمونان.



			آخر مگر کسی با عرفان محی الدّین عارف می‌شود؟ محی الدّینی که چنین مطالبی از او نقل شده:
			حضرت امام الموحّدین (!) شیخ محی الدّین در بعضی از تصانیف خود اثبات ایمان فرعون کرده، فرعون را ظاهر و مظهر گفته. موسی حق را به صورت جسم دید و خود را عین آن نیافت و فرعون حق را به صورت خود دید و خود را عین آن یافت.@دبستان المذاهب 1 / 356.&
			در این جا به نقل آنچه فقیه بزرگ و رجالی سترگ مرحوم میرزای قمّی رحمه الله آورده بسنده نموده، از خود سخنی نمی‌آوریم و قضاوت را به خود عزیزان وا می‌گذاریم. آن مرحوم گوید:
			امّا کلماتی که از ایشان مانده و سخنانی که متواتر از آن‌ها رسیده اگر مراد ایشان همان ظاهر کلام ایشان باشد به یقین کافرند و با وجود اتمام حجّت بر ایشان و تخلّف از حق هم مستحقّ لعن هستند. مثل این که محی الدّین در اوّل فتوحات گفته: «سبحان من اظهر الاشیاء و هو عینها» و شیخ علاء الدّوله سمنانی با کمال ارادت او به محی الدّین در حاشیۀ فتوحات بر این عبارت نوشته:
			«ان الله لا یستحی من الحق. ایها الشیخ، لو سمعت من احد انه یقول: فضله الشیخ عین وجود الشیخ، لا تسامحه البته، بل تغضب علیه. فکیف یسوغ لک ان تنسب هذه الهذیانات الی الملک الدیان. تب الی الله توبه نصوحا لتنجو من هذه الورطه الو غره التی تستنکف منها الدهریون و الطبیعیون و الیونانیون. و السلام علی من اتبع الهدی».

			و ایضاً از فصوص و فتوحات او منقول است که می‌گوید: هر که بت پرستید به همان، خدا را پرستیده باشد. و چون سامری گوساله ساخت و مردم را به عبادت آن خواند حق تعالی یاری نکرد هارون را بر سامری؛ از برای آن که می‌خواست که در هر صورتی پرستیده شود. حق تعالی نصاری را تکفیر ننموده به سبب آن که به الوهیّت عیسی قائل شده‌اند، بلکه به سبب آن که خدا را منحصر در عیسی دانسته‌اند. و خود را خاتم الاولیا دانسته و گفته که ختم ولایت به او شده و پیغمبران نزد او حاضر شدند به جهت تهنیت و مبارک باد ختم ولایت او. و هم گفته که جمیع انبیا اقتباس علم می‌کنند از خاتم اولیا. و گفته که خاتم اولیا افضل است از خاتم انبیا در ولایت، چنان که خاتم انبیا افضل است از سایر انبیا در رسالت. و نیز گفته که اهل آتش در دوزخ تنعّم می‌کنند و به آتش راحت می‌نمایند. لذّت می‌برند. و عذاب کفّار منقطع خواهد شد. و عذاب مشتقّ است از عذب به معنی شیرینی... .@قم نامه، رساله جوابات مسائل رکنیّه 329.&


			2- معرفت و شناخت حقّ این خاندان. دومین مسألتی که در این آخرین فراز زیارت داریم این است که به دنبال عرفان ذوات مقدّس‌شان، در جمع شناسندگان حقوقشان قرار گیریم و بدانیم خداوند چه حقّی را برای آنان نسبت به ما قرار داده. در قالب یک جمله می‌توان گفت: همۀ آن حقوقی که خدا بر خلق دارد، با حفظ جهت وجوب و امکان، خالقّیّت و مخلوقیّت، عابدیّت و معبودیّت، برای این خاندان هم نسبت به خلقش لحاظ فرموده است، از وجوب محبّت و لزوم طاعت و خضوع و تسلیم بدون قید و شرط و هکذا.
			در این جا توجّه به این نکته مناسب به نظر می‌رسد که از سه مسألت مذکور در این آخرین جملات زیارت دو خواسته راجع به امر معرفت است. با این که خواستار اصل معرفت در جملۀ العارفین بهم شدیم باز با کلمۀ وَ بِحقهم مسألت شناخت حقّشان را داریم. معلوم می‌شود شناخت حقّ این خاندان و آشنایی با حقوق این دودمان امر بسیار مهمّی است که به خصوص و جدای از معرفت خود حضراتشان مورد مسألت قرار گرفته. این حقیقتی است که در احادیث بسیاری آمده است و می‌تواند معرّف اهمیّت و بیان‌گر جایگاه معرفت حقوق این خاندان باشد. قال رسول الله {{صل}}: لیس منا من لم یرحم صغیرنا و یوقر کبیرنا و یعرف حقنا.@امالی مفید 18 مجلس 2 حدیث 6.&
			پیامبر اکرم {{صل}} فرمودند: از ما نیست آن کس که رحم بر صغیر ما ننماید و احترام بزرگ ما ندارد و حقّ ما را نشناسد.
			قال ابو عبدالله {{ع}}: ما نبی نبی قط الا بمعرفة حقنا و بفضلنا علی من سوانا.@بحار الانوار 26 / 281.&
			حضرت صادق {{ع}} فرمودند: به نبوّت نرسید هیچ پیامبری جز این که حقّ ما را بشناسد و ما را بر دگران برتر بداند.
			و در حدیثی از حضرت صادق {{ع}} حسنه در آیۀ شریفۀ: مَن جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِّنْهَا@سورۀ نمل: 89.&، هر کس حسنه‌ای بیاورد برای او بهتر از آن است، به محبّت خاندان رسالت و معرفت و شناخت حقّشان تفسیر شده است. حضرت فرمودند:
			الحسنه حبنا و معرفه حقنا.@بحار الانوار 24 / 45.&
			و در روایتی رسول خدا {{صل}} به جان خودشان سوگند یاد نمودند که عمل هیچ بنده‌ای جز با معرفت حقّ این خاندان مفید نیفتد.
			وَ الذی نفسی بیده لا ینفع عبدا عمله الا بمعرفه حقنا.@همان 68 / 101.&
			و در حدیث اربعمأة –که متضمّن آموزش چهار صد باب از ابواب مفید در امور دین و دنیاست- امیر المؤمنین {{ع}} فرمودند:
			سراج المؤمن معرفه حقنا.@خصال 633.&
			چراغ مؤمن شناخت حقّ ما خاندان است.
			جایگاه بلند معرفت حقّ این دودمان از این تعبیرات به خوبی استفاده می‌شود.
			در احادیثی نمونه‌ها و نمودهایی از حقوقشان بازگو شده است، چونان سخن رییس مذهبمان حضرت صادق {{ع}} که فرمودند:
			از حقوق ما بر شیعیانمان این است که بعد از هر نماز واجبی دست بر چانه بگذارند و سه مرتبه بگویند: یا رب محمد، عجل فرج آل محمد، یا رب محمد، احفظ غیبه محمد، یا رب محمد، انتقم لابنه محمد {{صل}}.@جمال الصالحین، نسخۀ خطی کتابخانۀ مرکزی آستان قدس شماره 8356، مکیال المکارم 2 / 7.&
			در هر حال دخول در زمرۀ عارفین حقوق خاندان رسالت مسألت دوم زائر است.
			امید که خداوند متعال توفیق شناخت حقوق این خاندان و ادای آن را به همۀ ما عنایت.
			از دوستان و زائرین قبورشان در ادای آن مسامحه می‌کنند و یا خدای نخواسته تارک آن هستند.


			3- آخرین مسألت زائر این است که در زیر پوشش سحاب رحمت و ابر گهربار شفاعت حضراتشان قرار گیرد. راستی اگر همین سه دعا و مسألت زائری اجابت گردد مسلّماً اهل نجات بوده، به فوز و رستگاری رسیده است.



			ص911
	==سید مجتبی بحرینی==		==سید مجتبی بحرینی==
	در کتاب: جامعه در حرم		در کتاب: جامعه در حرم