بحث:مودت اهل بیت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۱۲

2023-05-25T04:12:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~==نویسنده: آقای یوسفی==~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*بنابر [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[محبت اهل بیت]] بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] است{{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>.		*بنابر [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[محبت اهل بیت]] بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] است{{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'اصحاب امیرمؤمنان' به 'اصحاب امیرمؤمنان'

2021-10-06T12:14:13Z

جایگزینی متن - 'اصحاب امیرمؤمنان' به 'اصحاب امیرمؤمنان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۴۴
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	===[[ترویج]] [[فضایل اهل بیت]]{{عم}}===		===[[ترویج]] [[فضایل اهل بیت]]{{عم}}===
	*[[ترویج]] [[فضایل اهل بیت]]{{عم}} از جلوه‌های [[مودت]] به آنهاست. [[امام صادق]]{{ع}} به [[عبدالله بن جندب]] می‌فرمایند: [[خدا]] [[رحمت]] کند قومی‌را که چراغ و مشعل بودند. [[مردمان]] را، با [[اعمال]] خود و تلاش خود، به سوی ما [[دعوت]] می‌کردند و همه [[قدرت]] خویش را بکار می‌بردند و از کسانی نبودند که [[اسرار]] ما را فاش نمایند<ref>{{متن حدیث\|رَحِمَ اللَّهُ قَوْماً كَانُوا سِرَاجاً وَ مَنَاراً كَانُوا دُعَاةً إِلَيْنَا بِأَعْمَالِهِمْ وَ مَجْهُودِ طَاقَتِهِمْ لَيْسُوا كَمَنْ يُذِيعُ أَسْرَارَنَا}}؛ تحف العقول، ص۳۰۱.</ref>.		*[[ترویج]] [[فضایل اهل بیت]]{{عم}} از جلوه‌های [[مودت]] به آنهاست. [[امام صادق]]{{ع}} به [[عبدالله بن جندب]] می‌فرمایند: [[خدا]] [[رحمت]] کند قومی‌را که چراغ و مشعل بودند. [[مردمان]] را، با [[اعمال]] خود و تلاش خود، به سوی ما [[دعوت]] می‌کردند و همه [[قدرت]] خویش را بکار می‌بردند و از کسانی نبودند که [[اسرار]] ما را فاش نمایند<ref>{{متن حدیث\|رَحِمَ اللَّهُ قَوْماً كَانُوا سِرَاجاً وَ مَنَاراً كَانُوا دُعَاةً إِلَيْنَا بِأَعْمَالِهِمْ وَ مَجْهُودِ طَاقَتِهِمْ لَيْسُوا كَمَنْ يُذِيعُ أَسْرَارَنَا}}؛ تحف العقول، ص۳۰۱.</ref>.
	*ما [[شیعیان]] منسوب به [[پیروی از اهل بیت]]{{عم}} هستیم از این رو، باید موجب [[زینت]] [[اهل بیت]]{{عم}} باشیم، نه مایه [[شرمساری]] آنان<ref>{{متن حدیث\|إِنَّكُمْ قَدْ نُسِبْتُمْ إِلَيْنَا كُونُوا لَنَا زَيْناً وَ لَا تَكُونُوا شَيْناً}}</ref> و باید میان [[مردم]] مانند [[اصحاب~~]] [[~~امیرمؤمنان]]{{ع}} باشیم<ref>{{متن حدیث\|كُونُوا مِثْلَ أَصْحَابِ عَلِيٍّ{{ع}} فِي النَّاسِ}}؛بحارالأنوار، ج۸۵، ص۱۱۹.</ref><ref>[[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)\|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۳-۸۴.</ref>.		*ما [[شیعیان]] منسوب به [[پیروی از اهل بیت]]{{عم}} هستیم از این رو، باید موجب [[زینت]] [[اهل بیت]]{{عم}} باشیم، نه مایه [[شرمساری]] آنان<ref>{{متن حدیث\|إِنَّكُمْ قَدْ نُسِبْتُمْ إِلَيْنَا كُونُوا لَنَا زَيْناً وَ لَا تَكُونُوا شَيْناً}}</ref> و باید میان [[مردم]] مانند [[اصحاب امیرمؤمنان]]{{ع}} باشیم<ref>{{متن حدیث\|كُونُوا مِثْلَ أَصْحَابِ عَلِيٍّ{{ع}} فِي النَّاسِ}}؛بحارالأنوار، ج۸۵، ص۱۱۹.</ref><ref>[[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)\|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۳-۸۴.</ref>.
	*'''[[تذکر]]:''' در [[ترویج]] [[فضائل اهل بیت]]{{عم}} و [[دعوت]] [[مردم]] به‌سوی آنها نباید از حد [[اعتدال]] بیرون برویم و به [[غلو]] برسیم؛ همان‌گونه که [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: مبادا درباره ما غلوّ کنید بدانید ما [[بندگان]] مورد توجه خداییم و در [[فضل]] ما هر چه خواستید بگویید. هر که ما را [[دوست]] می‌دارد، عمل ما را انجام دهد و باید از [[ورع]] کمک بگیرد <ref>{{متن حدیث\|إِيَّاكُمْ وَ الْغُلُوَّ فِينَا قُولُوا إِنَّا عَبِيدٌ مَرْبُوبُونَ وَ قُولُوا فِي فَضْلِنَا مَا شِئْتُمْ مَنْ أَحَبَّنَا فَلْيَعْمَلْ بِعَمَلِنَا وَ لْيَسْتَعِنْ بِالْوَرَعِ}}؛ بحارالأنوار، ج۱۰، ص۹۲.</ref>.		*'''[[تذکر]]:''' در [[ترویج]] [[فضائل اهل بیت]]{{عم}} و [[دعوت]] [[مردم]] به‌سوی آنها نباید از حد [[اعتدال]] بیرون برویم و به [[غلو]] برسیم؛ همان‌گونه که [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: مبادا درباره ما غلوّ کنید بدانید ما [[بندگان]] مورد توجه خداییم و در [[فضل]] ما هر چه خواستید بگویید. هر که ما را [[دوست]] می‌دارد، عمل ما را انجام دهد و باید از [[ورع]] کمک بگیرد <ref>{{متن حدیث\|إِيَّاكُمْ وَ الْغُلُوَّ فِينَا قُولُوا إِنَّا عَبِيدٌ مَرْبُوبُونَ وَ قُولُوا فِي فَضْلِنَا مَا شِئْتُمْ مَنْ أَحَبَّنَا فَلْيَعْمَلْ بِعَمَلِنَا وَ لْيَسْتَعِنْ بِالْوَرَعِ}}؛ بحارالأنوار، ج۱۰، ص۹۲.</ref>.
	*[[رهبر]] معظم [[انقلاب]] می‌فرماید: این [[مسئولیت]] به عهده ماست که هر چه می‌توانیم، در جهت معرفی [[اهل بیت]]{{عم}} و روشن کردن راه آنها و متشکل کردن [[پیروان]] آنها و [[هدایت]] بچه‌های [[شیعی]] به سمت [[اهداف]] [[اهل بیت]]{{عم}} تلاش کنیم<ref>بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار با اعضای شورای عالی مجمع جهانی اهل بیت{{عم}} ۴/۷/۱۳۷۰.</ref><ref>[[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)\|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>.		*[[رهبر]] معظم [[انقلاب]] می‌فرماید: این [[مسئولیت]] به عهده ماست که هر چه می‌توانیم، در جهت معرفی [[اهل بیت]]{{عم}} و روشن کردن راه آنها و متشکل کردن [[پیروان]] آنها و [[هدایت]] بچه‌های [[شیعی]] به سمت [[اهداف]] [[اهل بیت]]{{عم}} تلاش کنیم<ref>بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار با اعضای شورای عالی مجمع جهانی اهل بیت{{عم}} ۴/۷/۱۳۷۰.</ref><ref>[[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)\|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'ذکر' به 'ذکر'

2020-06-13T13:30:33Z

جایگزینی متن - 'ذکر' به 'ذکر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۷:۰۰
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	*[[رهبر]] معظم [[انقلاب]] می‌فرماید: این [[مسئولیت]] به عهده ماست که هر چه می‌توانیم، در جهت معرفی [[اهل بیت]]{{عم}} و روشن کردن راه آنها و متشکل کردن [[پیروان]] آنها و [[هدایت]] بچه‌های [[شیعی]] به سمت [[اهداف]] [[اهل بیت]]{{عم}} تلاش کنیم<ref>بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار با اعضای شورای عالی مجمع جهانی اهل بیت{{عم}} ۴/۷/۱۳۷۰.</ref><ref>[[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)\|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>.		*[[رهبر]] معظم [[انقلاب]] می‌فرماید: این [[مسئولیت]] به عهده ماست که هر چه می‌توانیم، در جهت معرفی [[اهل بیت]]{{عم}} و روشن کردن راه آنها و متشکل کردن [[پیروان]] آنها و [[هدایت]] بچه‌های [[شیعی]] به سمت [[اهداف]] [[اهل بیت]]{{عم}} تلاش کنیم<ref>بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار با اعضای شورای عالی مجمع جهانی اهل بیت{{عم}} ۴/۷/۱۳۷۰.</ref><ref>[[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)\|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>.
	===[[تبیین]] [[مناقب اهل بیت]]{{عم}} ([[عزاداری]])===		===[[تبیین]] [[مناقب اهل بیت]]{{عم}} ([[عزاداری]])===
	*[[ذکر]] [[مناقب اهل بیت]]{{عم}} و [[احساس]] تألم و [[اندوه]] در [[مصایب]] آنان از جلوهای [[مودت]] به آنها و [[بغض]] به [[دشمنان]] آنهاست. [[عزاداری]] سیّد [[شهیدان]] [[امام حسین\|حضرت اباعبدالله الحسین]]{{ع}} نمونه برجسته این ماجراست.		*ذکر [[مناقب اهل بیت]]{{عم}} و [[احساس]] تألم و [[اندوه]] در [[مصایب]] آنان از جلوهای [[مودت]] به آنها و [[بغض]] به [[دشمنان]] آنهاست. [[عزاداری]] سیّد [[شهیدان]] [[امام حسین\|حضرت اباعبدالله الحسین]]{{ع}} نمونه برجسته این ماجراست.
	*در روایتی از [[امیرمؤمنان]] آمده است که فرمودند: [[خداوند]] شیعیانی برای ما [[برگزیده]] است که در [[شادی]] ما شاد و در [[غم]] ما غمگین‌اند و [[مال]] و جانشان را در راه ما هزینه می‌کنند. آنان از ما و به‌سوی مایند<ref>{{متن حدیث\|وَ يَفْرَحُونَ بِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا وَ يَبْذُلُونَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَنْفُسَهُمْ فِينَا أُولَئِكَ مِنَّا وَ إِلَيْنَا}}؛ بحارالأنوار، ج۶۵، ص۱۷.</ref><ref>[[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)\|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>.		*در روایتی از [[امیرمؤمنان]] آمده است که فرمودند: [[خداوند]] شیعیانی برای ما [[برگزیده]] است که در [[شادی]] ما شاد و در [[غم]] ما غمگین‌اند و [[مال]] و جانشان را در راه ما هزینه می‌کنند. آنان از ما و به‌سوی مایند<ref>{{متن حدیث\|وَ يَفْرَحُونَ بِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا وَ يَبْذُلُونَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَنْفُسَهُمْ فِينَا أُولَئِكَ مِنَّا وَ إِلَيْنَا}}؛ بحارالأنوار، ج۶۵، ص۱۷.</ref><ref>[[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)\|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>.
	*[[حضرت رضا]]{{ع}} در [[حدیثی]] می‌فرمایند: هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بداند با ما چه کردند [[روز قیامت]] با ما و در [[درجه]] ما است و هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بگریاند دیده‌اش گریان نشود؛ روزی که همه دیده‌ها گریانست و هر که بنشیند در [[مجلسی]] که امر ما در آن زنده می‌شود، دلش نمیرد؛ روزی که [[دل‌ها]] بمیرد<ref>{{متن حدیث\|مَنْ تَذَكَّرَ مُصَابَنَا وَ بَكَى لِمَا ارْتُكِبَ مِنَّا كَانَ مَعَنَا فِي دَرَجَتِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ مَنْ ذُكِّرَ بِمُصَابِنَا فَبَكَى وَ أَبْكَى لَمْ تَبْكِ عَيْنُهُ يَوْمَ تَبْكِي الْعُيُونُ وَ مَنْ جَلَسَ مَجْلِساً يُحْيَا فِيهِ أَمْرُنَا لَمْ يَمُتْ قَلْبُهُ يَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ}}؛ الأمالی، ص۷۳.</ref>.		*[[حضرت رضا]]{{ع}} در [[حدیثی]] می‌فرمایند: هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بداند با ما چه کردند [[روز قیامت]] با ما و در [[درجه]] ما است و هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بگریاند دیده‌اش گریان نشود؛ روزی که همه دیده‌ها گریانست و هر که بنشیند در [[مجلسی]] که امر ما در آن زنده می‌شود، دلش نمیرد؛ روزی که [[دل‌ها]] بمیرد<ref>{{متن حدیث\|مَنْ تَذَكَّرَ مُصَابَنَا وَ بَكَى لِمَا ارْتُكِبَ مِنَّا كَانَ مَعَنَا فِي دَرَجَتِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ مَنْ ذُكِّرَ بِمُصَابِنَا فَبَكَى وَ أَبْكَى لَمْ تَبْكِ عَيْنُهُ يَوْمَ تَبْكِي الْعُيُونُ وَ مَنْ جَلَسَ مَجْلِساً يُحْيَا فِيهِ أَمْرُنَا لَمْ يَمُتْ قَلْبُهُ يَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ}}؛ الأمالی، ص۷۳.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - ')| ' به ')|'

2020-06-12T06:48:54Z

جایگزینی متن - ')| ' به ')|'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۲:		خط ۲:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*بنابر [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[محبت اهل بیت]] بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] است{{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>.		*بنابر [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[محبت اهل بیت]] بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] است{{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>.
	*روایاتی فراوان بر این [[حقیقت]] [[گواهی]] می‌دهند؛ از آن جمله است روایتی از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} که می‌فرماید: "من دوست دارم هر کس را که آنان را [[دوست]] بدارد و دشمنم با کسی که آنان را [[دشمن]] بدارد"<ref> ذخائر العقبی‌، طبری/ ۱/ ۲۳.</ref><ref>ر.ک. [[فرهنگ شیعه (کتاب)\| فرهنگ شیعه]]، ص ۱۴۴.</ref>.		*روایاتی فراوان بر این [[حقیقت]] [[گواهی]] می‌دهند؛ از آن جمله است روایتی از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} که می‌فرماید: "من دوست دارم هر کس را که آنان را [[دوست]] بدارد و دشمنم با کسی که آنان را [[دشمن]] بدارد"<ref> ذخائر العقبی‌، طبری/ ۱/ ۲۳.</ref><ref>ر.ک. [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۱۴۴.</ref>.
	*در [[روایات]] [[فریقین]]، همانند [[قرآن کریم]] به طور صریح بر [[محبت اهل بیت]]{{ع}} تأکید شده است مانند: [[رسول الله]]{{صل}} می‌فرمایند: "[[اولاد]] خود را بر سه [[خصلت]] [[تربیت]] کنید: [[دوستی]] پیامبرتان، [[دوستی]] اهل بیتش و [[قرائت قرآن]]"<ref>{{متن حدیث\|أَدِّبُوا أَوْلَادَكُم‏ عَلَى ثَلَاثِ خِصَال‏: حُبُّ نَبِيِّكُمْ، وَ حُبَّ أَهْلِ بَيْتِه‏، وَ قِرَاءَةِ الْقُرْآنِ }}؛ متقی هندی، کنز العمال فی سنن الاقوال و الافعال، ج۱۶، ص ۴۵۶، ح ۴۵۴۰۹؛ مناوی، فیض القدیر، ج۱، ص ۲۲۵، ح ۳۳۱.</ref>؛ "[[خدا]] را [[دوست]] بدارید به جهت آنکه از نعمت‌هایش به شما روزی می‌دهد و مرا نیز به جهت [[دوستی خدا]] [[دوست]] بدارید، و اهل بیتم را به جهت [[دوستی]] من [[دوست]] بدارید»<ref>{{متن حدیث\|أَحِبُّوا اللَّهَ لِمَا یَغْذُوکُمْ مِنْ نِعَمِهِ وَأَحِبُّونِی بِحُبِّ اللَّهِ وَأَحِبُّوا أَهْلَ بَیْتِی لِحُبِّی}}؛ ترمذی، الجامع الحصیح (سنن ترمذی)، ج۵، ص۶۶۴، ح ۳۷۸۹؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص ۱۵۰.</ref>.		*در [[روایات]] [[فریقین]]، همانند [[قرآن کریم]] به طور صریح بر [[محبت اهل بیت]]{{ع}} تأکید شده است مانند: [[رسول الله]]{{صل}} می‌فرمایند: "[[اولاد]] خود را بر سه [[خصلت]] [[تربیت]] کنید: [[دوستی]] پیامبرتان، [[دوستی]] اهل بیتش و [[قرائت قرآن]]"<ref>{{متن حدیث\|أَدِّبُوا أَوْلَادَكُم‏ عَلَى ثَلَاثِ خِصَال‏: حُبُّ نَبِيِّكُمْ، وَ حُبَّ أَهْلِ بَيْتِه‏، وَ قِرَاءَةِ الْقُرْآنِ }}؛ متقی هندی، کنز العمال فی سنن الاقوال و الافعال، ج۱۶، ص ۴۵۶، ح ۴۵۴۰۹؛ مناوی، فیض القدیر، ج۱، ص ۲۲۵، ح ۳۳۱.</ref>؛ "[[خدا]] را [[دوست]] بدارید به جهت آنکه از نعمت‌هایش به شما روزی می‌دهد و مرا نیز به جهت [[دوستی خدا]] [[دوست]] بدارید، و اهل بیتم را به جهت [[دوستی]] من [[دوست]] بدارید»<ref>{{متن حدیث\|أَحِبُّوا اللَّهَ لِمَا یَغْذُوکُمْ مِنْ نِعَمِهِ وَأَحِبُّونِی بِحُبِّ اللَّهِ وَأَحِبُّوا أَهْلَ بَیْتِی لِحُبِّی}}؛ ترمذی، الجامع الحصیح (سنن ترمذی)، ج۵، ص۶۶۴، ح ۳۷۸۹؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص ۱۵۰.</ref>.
	*در [[وجوب محبّت اهل بیت پیامبر]]{{صل}} نمی‌توان تردید کرد. در آیۀ {{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>. مقصود از {{متن قرآن\|الْقُرْبَی}} ([[خویشاوندان]]) در این [[آیه]] همان کسانی‌اند که [[آیه تطهیر]] در مورد آنان نازل شده است. به [[نقل]] [[خوارزمی‌]] از [[ابن عباس]]، هنگامی‌ که [[آیه]] {{متن قرآن\|الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}} نازل شد، کسانی به [[پیامبر]]{{صل}} گفتند: این [[خویشاوندان]] تو که [[مودت]] آنان بر ما [[واجب]] شده، چه کسانی‌اند؟ [[پیامبر]]{{صل}} پاسخ داد: "[[علی]]{{ع}}، [[فاطمه]]{{س}} و دو پسر آنها"<ref>المناقب، حدیث ۲۶۳.</ref>.<ref>ربانی گلپایگانی، علی، دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۴.</ref>		*در [[وجوب محبّت اهل بیت پیامبر]]{{صل}} نمی‌توان تردید کرد. در آیۀ {{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>. مقصود از {{متن قرآن\|الْقُرْبَی}} ([[خویشاوندان]]) در این [[آیه]] همان کسانی‌اند که [[آیه تطهیر]] در مورد آنان نازل شده است. به [[نقل]] [[خوارزمی‌]] از [[ابن عباس]]، هنگامی‌ که [[آیه]] {{متن قرآن\|الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}} نازل شد، کسانی به [[پیامبر]]{{صل}} گفتند: این [[خویشاوندان]] تو که [[مودت]] آنان بر ما [[واجب]] شده، چه کسانی‌اند؟ [[پیامبر]]{{صل}} پاسخ داد: "[[علی]]{{ع}}، [[فاطمه]]{{س}} و دو پسر آنها"<ref>المناقب، حدیث ۲۶۳.</ref>.<ref>ربانی گلپایگانی، علی، دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۴.</ref>

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==نویسنده: آقای یوسفی== ==مقدمه== *بنابر نص قرآن کریم، محبت اهل بیت بر هر ...» ایجاد کرد

2020-05-16T14:06:33Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==نویسنده: آقای یوسفی== ==مقدمه== *بنابر نص قرآن کریم، محبت اهل بیت بر هر ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==نویسنده: آقای یوسفی==
==مقدمه==
*بنابر [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[محبت اهل بیت]] بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] است{{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>.
*روایاتی فراوان بر این [[حقیقت]] [[گواهی]] می‌دهند؛ از آن جمله است روایتی از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} که می‌فرماید: "من دوست دارم هر کس را که آنان را [[دوست]] بدارد و دشمنم با کسی که آنان را [[دشمن]] بدارد"<ref> ذخائر العقبی‌، طبری/ ۱/ ۲۳.</ref><ref>ر.ک. [[فرهنگ شیعه (کتاب)| فرهنگ شیعه]]، ص ۱۴۴.</ref>.
*در [[روایات]] [[فریقین]]، همانند [[قرآن کریم]] به طور صریح بر [[محبت اهل بیت]]{{ع}} تأکید شده است مانند: [[رسول الله]]{{صل}} می‌فرمایند: "[[اولاد]] خود را بر سه [[خصلت]] [[تربیت]] کنید: [[دوستی]] پیامبرتان، [[دوستی]] اهل بیتش و [[قرائت قرآن]]"<ref>{{متن حدیث|أَدِّبُوا أَوْلَادَكُم‏ عَلَى ثَلَاثِ خِصَال‏: حُبُّ نَبِيِّكُمْ، وَ حُبَّ أَهْلِ بَيْتِه‏، وَ قِرَاءَةِ الْقُرْآنِ }}؛ متقی هندی، کنز العمال فی سنن الاقوال و الافعال، ج۱۶، ص ۴۵۶، ح ۴۵۴۰۹؛ مناوی، فیض القدیر، ج۱، ص ۲۲۵، ح ۳۳۱.</ref>؛ "[[خدا]] را [[دوست]] بدارید به جهت آنکه از نعمت‌هایش به شما روزی می‌دهد و مرا نیز به جهت [[دوستی خدا]] [[دوست]] بدارید، و اهل بیتم را به جهت [[دوستی]] من [[دوست]] بدارید»<ref>{{متن حدیث|أَحِبُّوا اللَّهَ لِمَا یَغْذُوکُمْ مِنْ نِعَمِهِ وَأَحِبُّونِی بِحُبِّ اللَّهِ وَأَحِبُّوا أَهْلَ بَیْتِی لِحُبِّی}}؛ ترمذی، الجامع الحصیح (سنن ترمذی)، ج۵، ص۶۶۴، ح ۳۷۸۹؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص ۱۵۰.</ref>.
*در [[وجوب محبّت اهل بیت پیامبر]]{{صل}} نمی‌توان تردید کرد. در آیۀ {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>. مقصود از {{متن قرآن|الْقُرْبَی}} ([[خویشاوندان]]) در این [[آیه]] همان کسانی‌اند که [[آیه تطهیر]] در مورد آنان نازل شده است. به [[نقل]] [[خوارزمی‌]] از [[ابن عباس]]، هنگامی‌ که [[آیه]] {{متن قرآن|الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}} نازل شد، کسانی به [[پیامبر]]{{صل}} گفتند: این [[خویشاوندان]] تو که [[مودت]] آنان بر ما [[واجب]] شده، چه کسانی‌اند؟ [[پیامبر]]{{صل}} پاسخ داد: "[[علی]]{{ع}}، [[فاطمه]]{{س}} و دو پسر آنها"<ref>المناقب، حدیث ۲۶۳.</ref>.<ref>ربانی گلپایگانی، علی، دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۴.</ref>

==مودت [[اهل بیت]]{{عم}} و [[عداوت]] با [[دشمنان]] آنها==
*[[مودت]] به معنای [[محبّت]] شدیدی است که آثار آن در [[احساسات]]، گفتار و [[رفتار]] [[انسان]] [[آشکار]] و نمایان شود، [[مودت]]، محبتی است که ابراز می‌شود و به [[اطاعت]] و الگوبرداری از [[محبوب]] منجر می‌شود. نقطه مقابل [[مودت]]، [[عداوت]] است <ref>{{متن حدیث|وَ الْمَوَدَّةُ وَ ضِدَّهَا الْعَدَاوَةَ}}؛ کافی، ج۱، ص۲۰.</ref>.
*[[مودت]] از چند رو با [[محبت]] متمایز است:
# [[محبت]] غریزی است، ولی [[مودّت]] [[فطری]] یا [[عقلانی]] است.
# [[محبت]]، [[فردی]] و [[مودّت]]، [[اجتماعی]] است.
# [[محبت]] تشکیلاتی نیست، ولی [[مودّت]] تشکیلاتی است.
# [[محبت]] ناپایدار است و [[مودّت]] پایدار است.
# [[محبت]] [[عامل وحدت]] نیست، ولی [[مودّت]] [[عامل وحدت]] است.
# [[محبت]] بدون عمل هم می‌شود، ولی [[مودّت]] همراه با عمل و [[تبعیت]] است.
# [[محبت]]، گاهی صادق و گاهی کاذب است، ولی [[مودّت]] همیشه صادق است.
*[[پیامبر اکرم]]{{صل}} در برابر [[رسالت]] خود از [[مردم]] مزدی طلب نکرد، ولی آنان را به [[مودت]] [[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]]{{عم}} فراخوانده و فرمودند: {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>؛ در جای دیگر فرمودند: مزدی هم که از شما خواستم به سود شماست: {{متن قرآن|قُلْ مَا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ}}<ref>«بگو هر پاداشی از شما خواسته باشم از آن خودتان باد!» سوره سبأ، آیه ۴۷.</ref>؛ مانند این که به کسی بگویند: هنگامی‌که تشنه بودی، [[دست]] تو را گرفتم و به سرچشمه زلالی [[راهنمایی]] کردم و حالا مزدم این است که شما به اندازه کافی از این چشمه بنوشی و برای [[آینده]] نیز [[ذخیره]] کنی. در این مثال می‌توان گفت که من مزدی از شما نخواستم؛ زیرا مزدی که من از شما می‌خواهم، به سود من نیست، بلکه به نفع خود شماست<ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۱.</ref>.
*[[مودّت]] به [[اهل بیت]]{{عم}}، [[وظیفه]] همه [[مؤمنان]] است. [[پیامبر خدا]]{{صل}} می‌فرمایند: [[مودت]] [[اهل بیت]]{{عم}} بر هر [[مؤمن]] و مؤمنه‌ای [[واجب]] است <ref>{{متن حدیث|أَنَّ مَوَدَّةَ أَهْلِ بَيْتِهِ مَفْرُوضَةٌ وَاجِبَةٌ عَلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ}}؛ وسائل الشیعه، ج۹، ص۵۵۳.</ref>.
*[[حضرت باقر]]{{ع}} [[مودّت]] [[ذوی‌القربی]] را فریضه‌ای از سوی [[خدا]] بر [[بندگان]] می‌دانند<ref>{{متن حدیث|هِيَ فَرِيضَةٌ مِنَ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ لِمُحَمَّدٍ{{صل}} فِي أَهْلِ بَيْتِهِ}}؛ دعائم الإسلام، ج۱، ص۶۸.</ref>.
*[[بخاری]]، [[مسلم]]، [[ترمذی]] و [[آلوسی]] زیر [[آیه مودّت]]، مصداق [[قربی]] را [[آل محمد]]{{عم}} معرفی کرده‌اند<ref>{{متن حدیث|أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ سُئِلَ عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَى: {{متن قرآن|إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}، فَقَالَ سَعِيدُ بْنُ جُبَيْرٍ: قُرْبَى آلِ مُحَمَّدٍ{{صل}}}}؛ آلوسی، سید محمود، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم، ج۱۳، ص۳۱.</ref>.
*[[امام باقر]]{{ع}} نیز مصداق [[قربی]] را [[ائمه]] معرفی نموده‌اند: <ref>{{متن حدیث|فِي قَوْلِهِ تَعَالَى: {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}، قَالَ: هُمُ الْأَئِمَّةُ{{عم}}}}؛ کافی، ج۱، ص۴۱۳.</ref>.
*[[رهبر]] معظم [[انقلاب]] می‌فرماید: [[مودت]] برای چیست؟ این [[مودت]]، پشتوانه است. اگر این [[مودت]] نباشد، همان بلائی بر سر [[امت اسلامی]] خواهد آمد که در دوران‌های اول بر سر یک عده‌ای آمد که همین [[مودت]] را کنار گذاشتند؛ به تدریج [[اطاعت]] و [[ولایت]] هم کنار گذاشته شد. بحث [[مودت]] خیلی مهم است. این [[مودت]]، با این [[ارتباطات]] [[عاطفی]] حاصل می‌شود؛ ماجرای مصیبت‌های اینها را گفتن، یک [[جور]] ایجاد [[ارتباط]] [[عاطفی]] است؛ ماجرای [[مناقب]] اینها و [[فضائل]] اینها را گفتن، یک [[جور]] دیگر پیوند [[عاطفی]] است<ref>بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار با جمعی از طلاب و روحانیون ۲۲/۹/۱۳۸۸. </ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۲-۸۳.</ref>.
*شما در [[قرآن]] هم ملاحظه می‌کنید که [[اجر رسالت]]، [[محبت]] و [[مودت]] در [[قربی]] است؛ {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>. این خیلی نکته مهمی‌است که باید به آن توجه داشت. خدشه‌دار کردن این [[محبت]] به هر شکلی و به هر صورتی، [[خیانت]] به جریان [[عظیم]] [[محبت]] [[اهل بیت]]{{عم}} و [[پیروی]] [[اهل بیت]]{{عم}} است. این [[محبت]] را باید [[حفظ]] کنید<ref>بیانات رهبر معظم انقلاب در سالروز ولادت حضرت فاطمه زهرا{{س}} ۱۳/۳/۱۳۸۹.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۳.</ref>.

==[[مودت به اهل بیت]]==
*[[مودت به اهل بیت]]{{عم}} دارای جلوه‌هایی متعدد است:
===[[ترویج]] [[فضایل اهل بیت]]{{عم}}===
*[[ترویج]] [[فضایل اهل بیت]]{{عم}} از جلوه‌های [[مودت]] به آنهاست. [[امام صادق]]{{ع}} به [[عبدالله بن جندب]] می‌فرمایند: [[خدا]] [[رحمت]] کند قومی‌را که چراغ و مشعل بودند. [[مردمان]] را، با [[اعمال]] خود و تلاش خود، به سوی ما [[دعوت]] می‌کردند و همه [[قدرت]] خویش را بکار می‌بردند و از کسانی نبودند که [[اسرار]] ما را فاش نمایند<ref>{{متن حدیث|رَحِمَ اللَّهُ قَوْماً كَانُوا سِرَاجاً وَ مَنَاراً كَانُوا دُعَاةً إِلَيْنَا بِأَعْمَالِهِمْ وَ مَجْهُودِ طَاقَتِهِمْ لَيْسُوا كَمَنْ يُذِيعُ أَسْرَارَنَا}}؛ تحف العقول، ص۳۰۱.</ref>.
*ما [[شیعیان]] منسوب به [[پیروی از اهل بیت]]{{عم}} هستیم از این رو، باید موجب [[زینت]] [[اهل بیت]]{{عم}} باشیم، نه مایه [[شرمساری]] آنان<ref>{{متن حدیث|إِنَّكُمْ قَدْ نُسِبْتُمْ إِلَيْنَا كُونُوا لَنَا زَيْناً وَ لَا تَكُونُوا شَيْناً}}</ref> و باید میان [[مردم]] مانند [[اصحاب]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}} باشیم<ref>{{متن حدیث|كُونُوا مِثْلَ أَصْحَابِ عَلِيٍّ{{ع}} فِي النَّاسِ}}؛بحارالأنوار، ج۸۵، ص۱۱۹.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۳-۸۴.</ref>.
*'''[[تذکر]]:''' در [[ترویج]] [[فضائل اهل بیت]]{{عم}} و [[دعوت]] [[مردم]] به‌سوی آنها نباید از حد [[اعتدال]] بیرون برویم و به [[غلو]] برسیم؛ همان‌گونه که [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: مبادا درباره ما غلوّ کنید بدانید ما [[بندگان]] مورد توجه خداییم و در [[فضل]] ما هر چه خواستید بگویید. هر که ما را [[دوست]] می‌دارد، عمل ما را انجام دهد و باید از [[ورع]] کمک بگیرد <ref>{{متن حدیث|إِيَّاكُمْ وَ الْغُلُوَّ فِينَا قُولُوا إِنَّا عَبِيدٌ مَرْبُوبُونَ وَ قُولُوا فِي فَضْلِنَا مَا شِئْتُمْ مَنْ أَحَبَّنَا فَلْيَعْمَلْ بِعَمَلِنَا وَ لْيَسْتَعِنْ بِالْوَرَعِ}}؛ بحارالأنوار، ج۱۰، ص۹۲.</ref>.
*[[رهبر]] معظم [[انقلاب]] می‌فرماید: این [[مسئولیت]] به عهده ماست که هر چه می‌توانیم، در جهت معرفی [[اهل بیت]]{{عم}} و روشن کردن راه آنها و متشکل کردن [[پیروان]] آنها و [[هدایت]] بچه‌های [[شیعی]] به سمت [[اهداف]] [[اهل بیت]]{{عم}} تلاش کنیم<ref>بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار با اعضای شورای عالی مجمع جهانی اهل بیت{{عم}} ۴/۷/۱۳۷۰.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>.
===[[تبیین]] [[مناقب اهل بیت]]{{عم}} ([[عزاداری]])===
*[[ذکر]] [[مناقب اهل بیت]]{{عم}} و [[احساس]] تألم و [[اندوه]] در [[مصایب]] آنان از جلوهای [[مودت]] به آنها و [[بغض]] به [[دشمنان]] آنهاست. [[عزاداری]] سیّد [[شهیدان]] [[امام حسین|حضرت اباعبدالله الحسین]]{{ع}} نمونه برجسته این ماجراست.
*در روایتی از [[امیرمؤمنان]] آمده است که فرمودند: [[خداوند]] شیعیانی برای ما [[برگزیده]] است که در [[شادی]] ما شاد و در [[غم]] ما غمگین‌اند و [[مال]] و جانشان را در راه ما هزینه می‌کنند. آنان از ما و به‌سوی مایند<ref>{{متن حدیث|وَ يَفْرَحُونَ بِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا وَ يَبْذُلُونَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَنْفُسَهُمْ فِينَا أُولَئِكَ مِنَّا وَ إِلَيْنَا}}؛ بحارالأنوار، ج۶۵، ص۱۷.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۸۴.</ref>.
*[[حضرت رضا]]{{ع}} در [[حدیثی]] می‌فرمایند: هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بداند با ما چه کردند [[روز قیامت]] با ما و در [[درجه]] ما است و هر که یاد [[مصیبت]] ما کند و بگرید و بگریاند دیده‌اش گریان نشود؛ روزی که همه دیده‌ها گریانست و هر که بنشیند در [[مجلسی]] که امر ما در آن زنده می‌شود، دلش نمیرد؛ روزی که [[دل‌ها]] بمیرد<ref>{{متن حدیث|مَنْ تَذَكَّرَ مُصَابَنَا وَ بَكَى لِمَا ارْتُكِبَ مِنَّا كَانَ مَعَنَا فِي دَرَجَتِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ مَنْ ذُكِّرَ بِمُصَابِنَا فَبَكَى وَ أَبْكَى لَمْ تَبْكِ عَيْنُهُ يَوْمَ تَبْكِي الْعُيُونُ وَ مَنْ جَلَسَ مَجْلِساً يُحْيَا فِيهِ أَمْرُنَا لَمْ يَمُتْ قَلْبُهُ يَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ}}؛ الأمالی، ص۷۳.</ref>.

==رابطه [[مودت]] با [[معرفت]] و [[اطاعت]]==
*[[مودت]]، واسطه‌ای میان [[معرفت]] و [[اطاعت]] است. [[مودت]] از سویی معلول [[معرفت]] و از سویی، علّت [[طاعت]] است؛ زیرا [[مودت]]، بی‌معرفت به دست نمی‌آید، چنان‌که [[اطاعت]] نیز بی‌مودت، محقق نمی‌شود {{متن قرآن|قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«بگو اگر خداوند را دوست می‌دارید از من پیروی کنید تا خداوند شما را دوست بدارد و گناهانتان را بیامرزد و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۳۱.</ref>.
*نمی‌توان ادعای [[محبت]] و [[مودت]] [[قربی]] را داشت و از سویی دیگر از آنها تبعیت نکرد و بلکه با آنها درگیر شد. بر همین پایه، وجود [[مبارک]] [[رسول خدا]]{{صل}} که حبیب خداست، [[اجر رسالت]] خویش را به [[دستور خداوند]] [[مودّت]] به [[قربی]] قرار داد: چنان‌که [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: هر که [[خدا]] را [[عصیان]] می‌کند، [[محب]] [[خدا]] نیست<ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۹۵.</ref>.
*[[محب]] هرگز درباره [[محبوب]] خود [[عصیان]] نمی‌ورزد و آن هنگام که [[پیروی]] حبیب [[خدا]] در همه جوانب انجام گیرد، [[محب]] [[خدا]] بودن نیز در همه جوانب محقق می‌شود. [[فرمانبرداری]] کامل، [[محبت]] کامل می‌زاید و [[اطاعت]] ناقص، [[محبت]] ناقص؛ و تنها راه تکمیل [[محبت]]، همان [[پیروی]] است.
*یکی از عواملی که می‌تواند در این زمینه مرکز باشد، عبارت است از وجود [[مقدّس]] [[نبی اکرم]]{{صل}} [[مسلمین]] روشن‌فکران [[اسلامی]] باید بر روی شخصیت و [[تعالیم]] این بزرگوار و [[محبّت]] به این بزرگوار، با دید همه‌گیر نسبت به [[اسلام]] سرمایه‌گذاری کنند. از جمله عواملی که می‌تواند محور این [[وحدت]] قرار گیرد و همه [[مسلمین]] می‌توانند بر آن اتّفاق نظر کنند، تبعیّت از [[اهل بیت]] [[پیغمبر]]{{عم}} است. [[اهل بیت]] [[پیغمبر]]{{عم}} را همه [[مسلمین]] قبول دارند. البته [[شیعه]] [[اعتقاد به امامت]] آنان دارد؛ [[غیر شیعه]]، آنان را به معنای [[امامت]] در اصطلاح [[شیعی]]، [[امام]] نمی‌داند، لکن از بزرگان [[اسلام]] که می‌داند، [[خانواده]] [[پیغمبر]] که می‌داند، مطلّع از [[معارف]] و [[احکام اسلامی]] که می‌داند. [[مسلمین]] باید در عمل به کلمات ائمّه و [[اهل بیت]] [[پیغمبر]]{{عم}}، اتّفاق کلمه کنند. این یکی از وسایل [[وحدت]] است<ref>بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار مسئولان و کارگزاران نظام و میهمانان خارجی شرکت‌کننده در کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی ۲۴/۵/۱۳۷۴.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[وظایف امت نسبت به قرآن و عترت (کتاب)|وظایف امت نسبت به قرآن و عترت]]، ص ۹۶.</ref>.

==آثار [[تبیین مناقب اهل بیت]] و [[عزاداری برای اهل بیت|عزاداری برای آنها]]==

==[[زیارت اهل بیت]]{{عم}}==

==[[توسل به اهل بیت]]==

==[[دشمنی با دشمنان اهل بیت|عداوت با دشمنان اهل بیت]]{{عم}}==
==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}