Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «==آیا قرآن در دوران کتمان رسالت نازل شده است؟== از جمله چیزهایی که بر عدم نزول قرآن در دوران کتمان دلالت می‌کند، این است که در تمام آیاتی که پیش از سوره حجر نازل شده، چیزی نمی‌یابیم که متناسب با دوران کتمان باشد. سوره حجر، که به ترتیب...» ایجاد کرد

2026-02-07T07:05:10Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==آیا قرآن در دوران کتمان رسالت نازل شده است؟== از جمله چیزهایی که بر عدم نزول قرآن در دوران کتمان دلالت می‌کند، این است که در تمام آیاتی که پیش از سوره حجر نازل شده، چیزی نمی‌یابیم که متناسب با دوران کتمان باشد. سوره حجر، که به ترتیب...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==آیا [[قرآن]] در [[دوران کتمان رسالت]] نازل شده است؟==
از جمله چیزهایی که بر عدم [[نزول قرآن]] در دوران [[کتمان]] دلالت می‌کند، این است که در تمام آیاتی که پیش از [[سوره حجر]] نازل شده، چیزی نمی‌یابیم که متناسب با دوران کتمان باشد.

سوره حجر، که به ترتیب پنجاه و چهارمین [[سوره]] قرآن می‌باشد و در آخر آن آمده است: {{متن قرآن|فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«از این روی آنچه فرمان می‌یابی آشکار کن و از مشرکان روی بگردان» سوره حجر، آیه ۹۴.</ref>. و [[سوره شعراء]] که چهل و هفتمین سوره قرآن می‌باشد و پیش از [[حجر]] در [[ترتیب نزول]] است، در اواخر آن آمده است: {{متن قرآن|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> که همه اینها با شرایط دوران کتمان سازگاری ندارد از خصوصیات [[سوره‌های مکی]] - از جمله سوره‌های مذکور - این است که خطاب‌های آن متوجه [[مشرکین]] است و با آنها به خاطر کفرشان و [[انکار]] [[مبدأ و معاد]] [[جدال]] و بحث می‌کند و این چیزی است که با کتمان تناسبی ندارد بلکه با [[اعلان]] متناسب است.

پس سوره‌های نمل و [[قصص]] و [[إسراء]] و [[یونس]] و [[هود]] و یوسف و حتّی سوره حجر که از سوره‌های نازل شده پس از [[شعراء]] می‌باشد، با مشرکین [[گفتگو]] کرده و آنها را ملامت می‌کند. به خصوص که سوره حجر در ابتدا می‌گوید: {{متن قرآن|رُّبَمَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْ كَانُواْ مُسْلِمِينَ ذَرْهُمْ يَأْكُلُواْ وَيَتَمَتَّعُواْ وَيُلْهِهِمُ الأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ وَمَا أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلاَّ وَلَهَا كِتَابٌ مَّعْلُومٌ مَّا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا يَسْتَأْخِرُونَ وَقَالُواْ يَا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ لَّوْ مَا تَأْتِينَا بِالْمَلائِكَةِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«بسا کافران آرزو کنند که مسلمان می‌بودند آنان را واگذار تا بخورند و بهره گیرند و آرزو سرگرمشان دارد، زودا که بدانند و ما هیچ شهری را نابود نکردیم مگر که سرنوشتی معیّن داشت هیچ امّتی از زمانه خود نه پیش و نه واپس می‌افتد و گفتند: ای آنکه بر تو این قرآن را فرو فرستاده‌اند، بی‌گمان تو دیوانه‌ای! اگر راست می‌گویی چرا فرشتگان را برای ما نیاوردی؟» سوره حجر، آیه ۲-۷.</ref>

آیا چیزی از حالت [[کتمان]] در این [[آیات]] به چشم می‌خورد؟! بلکه [[[[علا]]مه طباطبائی]] در [[تفسیر المیزان]] در معرفی [[سوره حجر]] می‌نویسد: «این [[سوره]] مشتمل بر سخنانی درباره استهزای [[نبی اکرم]]{{صل}} به وسیله [[کفار]] و [[مجنون]] خواندن وی می‌باشد و [[قرآن]] آن را [[نفی]] کرده و از یاوه‌سرایی‌های کفار دانسته است. پس در این آیات نبی اکرم{{صل}} به [[صبر]] و [[ثابت قدم]] و گذشت از کفار سفارش شده است و به وی [[تسلیت]] گفته شده و از مقامش به بزرگی یاد شده است و از [[انذار]] و [[تبشیر]][[ سخن]] به میان آمده است.

علّامه فرموده است: این سوره مشتمل بر قول [[خداوند]] [[کریم]] است که می‌فرماید: {{متن قرآن|فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«از این روی آنچه فرمان می‌یابی آشکار کن و از مشرکان روی بگردان» سوره حجر، آیه ۹۴.</ref>. [[آیه]] با آنچه که در [[تاریخ]] ضبط شده است مبنی بر این که سه یا چهار یا پنج سال اولی [[بعثت]]،[[ رسالت]] خویش را مخفی نگاه می‌داشت و دعوتش را علنی نمی‌کرد، مطابقت دارد و این به خاطر [[سختی]] کار برای او بوده است و تنها کسانی که [[امید]] به [[هدایت]] آنها را داشته، به طور مخفیانه به [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کرده است، تا این که خداوند به او [[اجازه]] و [[مأموریت]] داد که دعوتش را علنی کند.

علّامه فرموده است: «[[روایات]] وارده از سوی [[شیعه]] و [[سنی]] دلالت می‌کنند بر این که آن حضرت{{صل}} در سال‌های اولیه بعثت، رسالت خویش را مخفی نگاه می‌داشت و [[دعوت علنی]] نداشت تا این که خداوند دستور داد: {{متن قرآن|فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«از این روی آنچه فرمان می‌یابی آشکار کن و از مشرکان روی بگردان» سوره حجر، آیه ۹۴.</ref> {{متن قرآن|إِنَّا كَفَيْنَاكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ}}<ref>«ما تو را در برابر ریشخندکنندگان بسنده‌ایم» سوره حجر، آیه ۹۵.</ref>.<ref>المیزان، ج۱۲، ص۹۵-۹۶.</ref>.

ایشان بیان نکرده است که اگر افراد را به صورت انفرادی [[و]] مخفیانه از میان افرادی که [[امید]] به [[هدایت]] آنها داشته [[دعوت]] می‌کرده است، پس مسخره کنندگان کجا بوده‌اند و به چه چیزی او را مسخره می‌کرده‌اند؟ و مسخره و استهزای آنها چگونه بوده است که [[رسول اکرم]]{{صل}} علیه آنها [[نفرین]] کرد و [[خداوند]] او را از [[شر]] ایشان و [[شرّ]] استهزائشان تأمین نموده است؟ و اگر آخر این [[سوره]]، ابتدای [[اذن]] به [[دعوت عمومی]] بوده است، پس این که سوره برای [[دلداری]] دادن و [[دعوت]] به [[بردباری]] و [[شکیبایی]] رسول اکرم{{صل}} بوده است، چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟!

این اشکال تنها متوجه [[علّامه طباطبائی]] نیست، بلکه تقریبا همه همین سخنان را گفته‌اند، بدون این که در صدد تبیین این ابهام و [[اجمال]] باشند.

شاید که توجه به این اشکال و برای دفع آن [[سید مرتضی]] در الصحیح گفته است: بعد از آنکه [[خویشاوندان]] نزدیکش را [[انذار]] کرد،[[ امر]] [[نبوت]] وی در [[مکه]] منتشر شد و [[قریش]] به [[مسخره کردن]] و [[استهزا]] و [[تهمت زدن]] به وی پرداختند<ref>الصحیح، ج۲، ص۲۶.</ref>.

قبل از او [[سید حسنی]] در سیرة المصطفی می‌گوید: بعد از آنکه [[پیامبر اکرم]] ۹ به [[دعوت خویشاوندان]] نزدیک پرداخت، تمام [[مردم]] مکه درباره دعوت آن حضرت صحبت می‌کردند.

[[اخبار]] آن به خارج از مکه هم سرایت کرده بود و این امر بر کسی از [[اهل مکه]] مخفی نمانده بود؛ بعد از آنکه دعوت خویش را به صورت علنی در مورد پسر عموها و خویشاوندانش به [[اجرا]] درآورد<ref>سیرة المصطفی، ص۱۳۳.</ref>.

معنای آن این است که اوضاع و احوال بعد از دعوت خویشاوندان نسبت به قبل از آن [[تغییر]] کرده بود و دعوت، بعد از آنکه به صورت مخفیانه و سرّی بود، به صورت آشکار و علنی درآمد. در حالی که به نظر نمی‌رسد که در آنچه قبل یا بعد از آن [[وحی]] شده است، فرق چندانی ایجاد شده باشد. بلکه هر دو را به یک صورت می‌بینیم.

در ابتدای [[سوره شعراء]] می‌بینیم که می‌گوید: {{متن قرآن|لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ}}<ref>«مبادا خود را از اینکه (مشرکان) ایمان نمی‌آورند به هلاکت افکنی» سوره شعراء، آیه ۳.</ref>، {{متن قرآن|إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ}}<ref>«اگر بخواهیم از آسمان بر آنان نشانه ای فرو می‌فرستیم تا فروتنانه بدان گردن نهند» سوره شعراء، آیه ۴.</ref>، {{متن قرآن|وَمَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمَنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ}}<ref>«و هیچ یادکرد تازه‌ای از سوی (خداوند) بخشنده برای آنان نیامد مگر آنکه از آن رویگردان بودند» سوره شعراء، آیه ۵.</ref>، {{متن قرآن|فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ}}<ref>«به یقین (آن را) دروغ شمردند و به زودی اخبار آنچه بدان ریشخند می‌کردند به آنان خواهد رسید» سوره شعراء، آیه ۶.</ref>.

و در اواخر آن می‌گوید: {{متن قرآن|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الأَمِينُ عَلَى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنذِرِينَ بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُّبِينٍ وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الأَوَّلِينَ أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ آيَةً أَن يَعْلَمَهُ عُلَمَاء بَنِي إِسْرَائِيلَ وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَى بَعْضِ الأَعْجَمِينَ فَقَرَأَهُ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ كَذَلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّى يَرَوُا الْعَذَابَ الأَلِيمَ فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لا يَشْعُرُونَ فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ أَفَرَأَيْتَ إِن مَّتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ ثُمَّ جَاءَهُم مَّا كَانُوا يُوعَدُونَ مَا أَغْنَى عَنْهُم مَّا كَانُوا يُمَتَّعُونَ وَمَا أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلاَّ لَهَا مُنذِرُونَ ذِكْرَى وَمَا كُنَّا ظَالِمِينَ وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ وَمَا يَنبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ فَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و روح الامین (جبرئیل) آن را به زبان عربی فصیح بر قلب تو نازل کرده است تا از انذارکنندگان باشی. به راستی وصف آن در کتاب‌های پیشینیان نیز آمده است، آیا همین نشانه کافی نیست که علمای بنی اسرائیل به خوبی از آن خبر دارند. اگر آن را بر یکی از عجمیان نازل می‌کردیم و برای شان می‌خواند به آن ایمان نمی‌آوردند. بدین گونه قرآن را در دل گنهکاران وارد می‌کنیم آنها قبل از دیدن عذاب دردناکی که از آن غافل بوده‌اند و ناگهان به آنها می‌رسید ایمان نمی‌آوردند. می‌گویند: «آیا مهلتی به ما داده خواهد شد؟ چرا برای رسیدن به عذاب ما شتاب می‌کنند؟ دیدید اگر چند سالی بهره‌مندشان ساختیم آنگاه عذابی که وعده داده شده است به آنها رسید، این بهره‌ای نیست که برایشان مفید و مدافع آنها واقع شود. هیچ قریه‌ای را هلاک نکردیم مگر این که هشداردهندگانی فرستادیم تا پندی باشد؛ زیرا ما ستم نمی‌کنیم. شیاطین هرگز این قرآن را نیاوردند و سزاوار آنها نیست و چنین کاری نمی‌توانستند، آنان از پنهانی گوش فرا دادن برکنارند. هیچ معبودی را با خدا مخوان که از گروه عذاب‌شوندگان خواهی بود. خویشاوندان نزدیکت را هشدار بده و بال بر سر مؤمنانی که از تو پیروی می‌کنند بگستر» سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۲۱۵.</ref>.

این همه [[خطاب]] و [[عتاب]] و بلکه [[تهدید]] به [[عذاب]] و تمام راه‌های عذر و بهانه را به وسیله‌ [[انذار]] بستن چه معنایی دارد؟ و آیا در تمام این [[آیات]] چیزی از [[کتمان]] و مخفی کاری به چشم می‌خورد؟ و آیا [[آیه]] آخر این معنا را می‌رساند که آغوشش را برای پذیرش مؤمنانی که تنها با [[دعوت]] [[خاصه]]، از او [[پیروی]] کرده‌اند، بگشاید؟ یا این که تنها برای [[خویشاوندان]] نزدیک که با دعوت خاصه از او پیروی کرده‌اند، آغوشش را بگشاید؟ یا این که به اطلاق و عموم آیه [[تمسک]] شود؟

[[علامه طباطبائی]] در تفسیرش، در تعیین غرض این [[سوره]] گفته است: آنها گاهی او را [[مجنون]] خوانده‌اند و گاهی گفته‌اند که [[شاعر]] است. و در این سوره آنها را تهدید کرده است و برای نمونه داستان‌های بعضی از [[انبیاء]] از قبیل: [[موسی]]، ابراهیم، نوح، [[هود]]، [[صالح]] و [[لوط]] و شعیب{{صل}} را نقل کرده است و نشان داده که [[عاقبت]] کار [[تکذیب]] کنندگان چگونه بوده تا از این طریق به [[نبی اکرم]]{{صل}} تسلّی خاطر بدهد و تکذیب شدن از سوی بیشتر افراد قومش او را ناراحت نکند. این سوره از اوایل [[سوره‌های مکی]] است و مشتمل بر قول [[خداوند متعال]] است که: {{متن قرآن|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref>.<ref>المیزان، ج۱۵، ۲۴۹-۲۵۰.</ref>

سپس وی بیان نکرده است که تکذیب اکثر افراد [[قوم]] چه [[وقت]] بوده است؟ و مکذّبان کجا بوده‌اند؟ و چه چیزی را [[تکذیب]] می‌کرده‌اند؟ و از چه چیزی [[عبرت]] بگیرند؟ در حالی که آن حضرت تا قبل از [[نزول]] این [[آیات]] به [[دعوت]] از [[خویشاوندان]] نزدیک خویش نپرداخته بوده بلکه بعد از [[نزول آیات]] آخر این [[سوره]] - بنابر فرض - به این امر مبادرت ورزیده، در این صورت چگونه می‌توان بین اینها را جمع کرد؟! همچنین چگونه می‌توان گفت که این [[سوره]] از اوایل [[سوره‌های مکی]] است در حالی که [[نزول]] آن از سال سوم تا پنجم [[بعثت]] مورد تردید واقع شده است؟!

سوره‌ای که به ترتیب قبل از [[شعراء]] نازل شده است، [[سوره واقعه]] می‌باشد و این سوره در ابتدا [[مردم]] را در [[قیامت]] به سه دسته تقسیم می‌کند: {{متن قرآن|وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً}}<ref>«و شما گونه‌های سه‌گانه خواهید بود» سوره واقعه، آیه ۷.</ref>، {{متن قرآن|فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ}}<ref>«(یکی) خجستگان، و خجستگان کیستند؟» سوره واقعه، آیه ۸.</ref>، {{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ}}<ref>«و (دیگر) ناخجستگان، و ناخجستگان کیستند؟» سوره واقعه، [[آیه]] ۹.</ref>، {{متن قرآن|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز» سوره واقعه، آیه ۱۰.</ref>، {{متن قرآن|أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۱.</ref>، {{متن قرآن| فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ}}<ref>«پروردگار کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند آنان را به (پاداش) ایمانشان راهنمایی می‌کند؛ از بن (جایگاه) آنان در بوستان‌های پرنعمت جویبارها روان است» سوره یونس، آیه ۹.</ref>

سپس [[سابقین]] از [[اصحاب یمین]] را تقسیم می‌کند به: {{متن قرآن|ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ}}<ref>«دسته‌ای بسیار از پیشینیانند» سوره واقعه، آیه ۱۳.</ref>، {{متن قرآن|وَقَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ}}<ref>«و اندکی از پسینیان» سوره واقعه، آیه ۱۴.</ref>. و دوباره می‌گوید: {{متن قرآن|لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ}}<ref>«برای راستیان» سوره واقعه، آیه ۳۸.</ref>، {{متن قرآن|ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ}}<ref>«دسته‌ای بسیار از پیشینیانند» سوره واقعه، آیه ۳۹.</ref>، {{متن قرآن|وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ}}<ref>«و بسیاری از پسینیان» سوره واقعه، آیه ۴۰.</ref>، {{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ}}<ref>«و چپیان، کیانند چپیان؟» سوره واقعه، آیه ۴۱.</ref>، {{متن قرآن|فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ}}<ref>«در تفبادی و آبی داغند» سوره واقعه، آیه ۴۲.</ref>، {{متن قرآن|وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ}}<ref>«و سایه‌ای از دود بسیار سیاه» سوره واقعه، آیه ۴۳.</ref>، {{متن قرآن|لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ}}<ref>«که نه سرد است و نه خوش» سوره واقعه، آیه ۴۴.</ref>.

هم چنان به بیان اوصاف و علامات می‌پردازد و می‌گوید: «فَأَمَّا إِنْ کانَ مِنَ الْمُقَرَّبِینَ فَرَوْحٌ وَ رَیحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِیمٍ وَ أَمَّا إِنْ کانَ مِنْ أَصْحابِ الْیمِینِ فَسَلامٌ لَک مِنْ أَصْحابِ الْیمِینِ وَ أَمَّا إِنْ کانَ مِنَ الْمُکذِّبِینَ الضَّالِّینَ فَنُزُلٌ مِنْ حَمِیمٍ وَ تَصْلِیةُ جَحِیمٍ»<ref>واقعه (۵۶)، ۸۸-۹۴.</ref>؛ اما اگر از [[مقربان]] باشد در [[آسایش]] و از نعمت‌های [[بهشت]] متنعم است. اما اگر از گروه خوشبختان بود پس [[سلام]] بر تو باد از گروه خوشبختان اما اگر از [[تکذیب]] کنندگان [[گمراه]] باشد در ورود به [[دوزخ]] با آب جوشان از او [[پذیرایی]] شود.

معنای اولین و آخرین از [[سابقین]] در میان [[اصحاب یمین]] چیست؟ آیا تمام آنها کسانی هستند که به [[دعوت]] خصوصی و مخفیانه [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[جواب]] مثبت داده‌اند؟ آنها چه کسانی بوده‌اند؟ چند نفر بوده‌اند؟ معنای [[اصحاب شمال]] که دعوت شامل آنها نشده است، چیست؟ و همچنین [[تکلیف]] سایر سوره‌هایی که قبل از واقعه نازل شده‌اند، چیست؟

لکن در مقابل تمام اینها، آنچه که مرحله اول از [[دعوت سرّی]] و [[نزول قرآن]] در آن را [[تأیید]] می‌کند، این است که از یک طرف، تناسب کمّی بین مقدار [[آیات]] نازل شده تا [[سوره حجر]] و مدت [[زمان]] [[نزول]] این آیات وجود دارد، و از سوی دیگر تناسبی وجود ندارد و یا حد اقل بعید به نظر می‌رسد که دعوت از [[خویشاوندان]] نزدیک بر حسب [[آیه]] {{متن قرآن|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> حاصل شده باشد؛ زیرا [[سوره شعراء]] چهل و هفتمین [[سوره]] نازل شده می‌باشد و مرحله قبل از آن به صورت دعوت سرّی نبوده است؛ یعنی این آیه در حدود سه سال پس از [[دعوت علنی]] و عمومی نازل شده است که این با دعوت خصوصی خویشاوندان پس از این مدت طولانی متناسب نیست. مگر این که بگوییم این [[دعوت]] خصوصی برای [[اتمام حجت]] علیه آنها بوده و می‌خواسته که [[وصی]] خویش را از میان آنها [[انتخاب]] کند و به این وسیله برای آنها [[اثبات]] شود که دعوت او از سوی [[عالم غیب]] است و او به استمرار کار خویش [[اطمینان]] دارد، و برای همین، به [[وصی]] برای بعد از خود احتیاج دارد. آری، همین نظر صحیح است که در [[آینده]] درباره آن بحث خواهیم کرد.<ref>[[محمد هادی یوسفی غروی|یوسفی غروی، محمد هادی]]، [[تاریخ تحقیقی اسلام ج۱ (کتاب)|تاریخ تحقیقی اسلام]]، ج۱، ص۳۳۲-۳۳۸.</ref>

بحث:نزول قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها