Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «== مقدمه == همیشه یکی از سند‌های قابل اعتماد و رسمی "نامه" بوده است. مکاتبات اداری، رسمی و سیاسی و عزل و نصب‌ها و فرمان‌ها و درخواست‌ها به صورت نامه (و اصطلاحاً کتاب) در نهضت کربلا و قبل و بعد از عاشورا هم به چشم می‌خوردمجم...» ایجاد کرد

2024-07-10T09:19:26Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== مقدمه == همیشه یکی از سند‌های قابل اعتماد و رسمی "نامه" بوده است. مکاتبات اداری، رسمی و سیاسی و عزل و نصب‌ها و فرمان‌ها و درخواست‌ها به صورت نامه (و اصطلاحاً کتاب) در نهضت کربلا و قبل و بعد از عاشورا هم به چشم می‌خورد<ref>مجم...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== مقدمه ==
همیشه یکی از سند‌های قابل [[اعتماد]] و رسمی "[[نامه]]" بوده است. مکاتبات [[اداری]]، رسمی و [[سیاسی]] و [[عزل]] و نصب‌ها و فرمان‌ها و درخواست‌ها به صورت [[نامه]] (و اصطلاحاً کتاب) در [[نهضت]] [[کربلا]] و قبل و بعد از [[عاشورا]] هم به چشم می‌خورد<ref>مجموعه نامه‌های ائمه {{عم}} در کتاب دو جلدی «معادن الحکمه» از محمد بن فیض کاشانی گرد آمده است. نامه‌های سید الشهدا را نیز از جمله در «موسوعة کلمات الامام الحسین» ملاحظه کنید.</ref>. چه نامه‌هایی که [[سید الشهدا]] {{ع}} به [[معاویه]] نوشت و نسبت به کشتن [[حجر بن عدی]] و یارانش [[اعتراض]] کرد، و چه آنچه به [[علما]] نگاشت و چه آنچه در جریان [[نهضت عاشورا]]، به بستگان خود و [[کوفیان]]، بصریان، [[یاران]] و [[نمایندگان]] خویش نوشت، حتی آنچه که به صورت وصیتنامۀ کتبی آن [[حضرت]] به [[محمد حنفیه]] [[ثبت]] است ({{متن حدیث|لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً...}}) از این [[دست]] است. نامه‌هایی را هم بزرگان [[شیعه]] و هواداران آن [[امام]]، از [[بصره]] و به‌ویژه [[کوفه]] به آن [[حضرت]] نوشتند و او را به آمدن به آن پایگاه [[شیعی]] [[دعوت]] کردند و قول هر گونه مساعدت و [[یاری]] دادند. [[سید الشهدا]] نیز در پی آن دعوتنامه‌ها، نمایندۀ خویش، [[مسلم بن عقیل]] را به [[کوفه]] فرستاد، باز همراه وی نامه‌ای به [[شیعیان]] نوشت<ref>سفینة البحار، ج۲، ص۴۶۷.</ref>.
نامه‌هایی که در مدت اقامت [[امام حسین]] {{ع}} در [[مکه]]، از [[کوفه]] برای آن [[حضرت]] فرستادند و [[دعوت]] به [[کوفه]] کردند، بسیار بود. تا حدود ۱۲ هزار [[نامه]] و بیشتر هم گفته‌اند.

[[نامه‌ها]] برخی بصورت فردی بود، برخی بصورت گروهی و با امضا‌های بی‌شمار. نامه‌های [[سید الشهدا]] {{ع}} به آنان نیز اغلب، پاسخ به آن دعوت‌ها یا فراخوانی به [[یاری]] و [[مبارزه]] بود و محتوای [[دعوت]] [[عاشورایی]] [[امام]] را در بر داشت. علت آنکه نامه‌های [[دعوت]]، اغلب از [[کوفه]] بود، آن بود که [[کوفیان]] [[دل]] [[خوشی]] از [[معاویه]] نداشتند و [[هوادار اهل بیت]] بودند. پس از [[مرگ]] او، [[تصمیم]] به [[خلع]] [[یزید]] از [[خلافت]] و [[مبارزه]] با او گرفتند. نامه‌هایشان هم در پی همین [[هدف]] و با مضمونی انتقادآمیز از [[حکومت امویان]] و اعلام هواداری نسبت به [[سید الشهدا]] {{ع}} و [[دعوت]] به آمدن و قبول [[رهبری]] و قول [[نصرت]] و [[یاری]] و [[چشم به راه]] مقدم او بودن بود. نامه‌هایی هم میان [[امام]] و برخی از [[شیعیان]] در [[بصره]] رد و بدل شد. آخرین نامه‌ای که از [[کوفیان]] به [[دست]] [[امام]] رسید، این متن را داشت: {{عربی|عجل القدوم يابن رسول الله فان لك بالكوفة مائة الف سيف فلا تتأخر}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۲، ص۳۳۵.</ref>. ای پسر [[پیامبر]]! هر چه زودتر بیا! در [[کوفه]] [[صد]] هزار [[شمشیر]] در [[اختیار]] توست، دیر مکن! در مسیر [[راه]] [[کوفه]]، وقتی [[سپاه حرّ]]، [[راه]] را بر [[امام]] گرفت، [[حضرت]] به انبوه نامه‌های [[دعوت]] استناد کرد و [[حرّ]] از آنها اظهار بی‌اطلاعی می‌کرد. [[روز عاشورا]] هم [[امام]] در یکی از خطبه‌های [[اتمام حجّت]] خویش، کسانی همچون [[شبث بن ربعی]]، [[حجار بن ابجر]]، [[قیس بن اشعث]]، [[یزید بن حارث]] و... را مخاطب قرار دارد که... مگر به من ننوشتید که میوه‌ها رسیده و همه جا سرسبز است و آماده، زود بشتاب و به سوی سپاهی سازمان یافته بیا؟<ref>کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۶۲؛ اعیان الشیعه، ج۱، ص۶۰۲.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۴۷۶.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

بحث:کوفه در معارف و سیره حسینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها