بدعت در معارف و سیره حسینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۹ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۱۳

2026-04-09T05:13:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۴۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	{{اصلی\|بدعت در لغت}}		{{اصلی\|بدعت در لغت}}
	«بدعت» در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک [[حکم کلی]] نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد»<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.		«بدعت» در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک حکم کلی نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد»<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

	== نهی از بدعت‌گذاری ==		== نهی از بدعت‌گذاری ==
	[[احادیث]] بسیاری از طریق [[فریقین]] در [[نکوهش]] بدعت و [[انتقاد]] سخت از [[بدعت‌گذار]] رسیده است. در [[حدیثی]] [[نبوی]] در [[سنن ابن ماجه]] آمده: «بدترین چیزها آنهایی است که [در دین] احداث می‌شود؛ این‌گونه امور بدعت است و هر بدعتی [[گمراهی]] است». بنابراین احادیث، هیچ چیز مانند بدعت، دین را نابود نمی‌کند و [[بدعت‌گذاری]] نوعی [[شرک]] و [[کفر]] است. در این [[روایات]]، بدعت‌گذاران از بدترین و زیان‌کارترین [[آفریدگان]] و مغضوب‌ترین آنان در پیشگاه [[خدا]] معرفی شده‌اند که [[شیطان]] بر آنان چیره شده و در نتیجه به [[مخالفت]] با خدا، پیامبر {{صل}} و قرآن برخاسته‌اند. از سوی دیگر، مقابله با بدعت‌گذاران و برحذر داشتن [[مردم]] از ایشان نه تنها کاری دینی بلکه [[وظیفه عالمان]] دین شمرده شده است. از جمله در [[روایت]] مشهوری از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آمده است: «هنگامی که بدعت ظاهر شد، [[وظیفه]] عالم است که در برابر آن بایستد و [[دانش]] خود را عرضه کند که اگر چنین نکند به [[لعنت خدا]] دچار می‌شود». با توجه به این روایات، بدعت‌گذاری را از [[گناهان کبیره]] و از شدیدترین [[محرمات]] دانسته‌اند و حتی برخی تصریح کرده‌اند که [[حرمت]] [[بدعت]] از [[ضروریات دین]] است<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.		[[احادیث]] بسیاری از طریق [[فریقین]] در نکوهش بدعت و [[انتقاد]] سخت از [[بدعت‌گذار]] رسیده است. در [[حدیثی]] [[نبوی]] در [[سنن ابن ماجه]] آمده: «بدترین چیزها آنهایی است که [در دین] احداث می‌شود؛ این‌گونه امور بدعت است و هر بدعتی [[گمراهی]] است». بنابراین احادیث، هیچ چیز مانند بدعت، دین را نابود نمی‌کند و [[بدعت‌گذاری]] نوعی [[شرک]] و [[کفر]] است. در این [[روایات]]، بدعت‌گذاران از بدترین و زیان‌کارترین [[آفریدگان]] و مغضوب‌ترین آنان در پیشگاه [[خدا]] معرفی شده‌اند که [[شیطان]] بر آنان چیره شده و در نتیجه به [[مخالفت]] با خدا، پیامبر {{صل}} و قرآن برخاسته‌اند. از سوی دیگر، مقابله با بدعت‌گذاران و برحذر داشتن [[مردم]] از ایشان نه تنها کاری دینی بلکه وظیفه عالمان دین شمرده شده است. از جمله در [[روایت]] مشهوری از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آمده است: «هنگامی که بدعت ظاهر شد، [[وظیفه]] عالم است که در برابر آن بایستد و [[دانش]] خود را عرضه کند که اگر چنین نکند به [[لعنت خدا]] دچار می‌شود». با توجه به این روایات، بدعت‌گذاری را از [[گناهان کبیره]] و از شدیدترین [[محرمات]] دانسته‌اند و حتی برخی تصریح کرده‌اند که [[حرمت]] [[بدعت]] از [[ضروریات دین]] است<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

	== اقسام بدعت ==		== اقسام بدعت ==
	درباره بدعت تقسیم‌بندی‌های مختلفی از سوی [[عالمان]] ارائه شده که به دو نمونه از آنها اشاره می‌شود: [[مجدالدین ابن‌اثیر]] بدعت را به دو نوع تقسیم می‌کند: یکی «بدعت [[هدایت]]» که به سوی هدایت پیش می‌برد و مصداقی است از امور کلی که [[پیامبر]] {{صل}}، آنها را سفارش و [[تشویق]] کرده است؛ و دیگری «بدعت [[ضلالت]]» که به [[گمراهی]] سوق می‌دهد و امری است برخلاف [[فرمان خدا]] و [[رسول]] {{صل}} و [[سرزنش]] شده است. طبق این تعریف، کارهایی که سابقه‌ای در [[دین]] ندارد، اما [[نیکو]] به شمار می‌رود، بدعت نیست. تقسیم‌بندی دیگر، تقسیم بدعت به «[[حقیقی]]» و «نسبی (اضافی)» است که [[ابراهیم بن موسی]] [[شاطبی]] در کتاب الاعتصام ارائه کرده است. شاطبی اصطلاح [[بدعت حقیقی]] را برای اموری به کار می‌برد که سابقه‌ای در دین ندارد و به آن افزوده شده است؛ در مقابل، بدعت اضافی کارهایی است که درباره اصل آنها در [[شریعت]] [[نکوهش]] و [[نهی]] نشده و چه بسا از امور استحبابی است، ولی به مرور [[زمان]] دگرگونی‌هایی در آنها روی داده یا پیرایه‌هایی به آنها افزوده شده که صورت بدعت یافته است<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.		درباره بدعت تقسیم‌بندی‌های مختلفی از سوی [[عالمان]] ارائه شده که به دو نمونه از آنها اشاره می‌شود: [[مجدالدین ابن‌اثیر]] بدعت را به دو نوع تقسیم می‌کند: یکی «بدعت [[هدایت]]» که به سوی هدایت پیش می‌برد و مصداقی است از امور کلی که [[پیامبر]] {{صل}}، آنها را سفارش و [[تشویق]] کرده است؛ و دیگری «بدعت [[ضلالت]]» که به [[گمراهی]] سوق می‌دهد و امری است برخلاف [[فرمان خدا]] و [[رسول]] {{صل}} و [[سرزنش]] شده است. طبق این تعریف، کارهایی که سابقه‌ای در [[دین]] ندارد، اما [[نیکو]] به شمار می‌رود، بدعت نیست. تقسیم‌بندی دیگر، تقسیم بدعت به «[[حقیقی]]» و «نسبی (اضافی)» است که [[ابراهیم بن موسی]] شاطبی در کتاب الاعتصام ارائه کرده است. شاطبی اصطلاح [[بدعت حقیقی]] را برای اموری به کار می‌برد که سابقه‌ای در دین ندارد و به آن افزوده شده است؛ در مقابل، بدعت اضافی کارهایی است که درباره اصل آنها در [[شریعت]] نکوهش و [[نهی]] نشده و چه بسا از امور استحبابی است، ولی به مرور [[زمان]] دگرگونی‌هایی در آنها روی داده یا پیرایه‌هایی به آنها افزوده شده که صورت بدعت یافته است<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

	== بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین==		== بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین==
	{{همچنین\|عزاداری}}		{{همچنین\|عزاداری}}
	تعیین مصادیق بدعت از مسائل مورد [[اختلاف]] [[علمای اسلامی]] بوده است. برخی [[رفتارها]] و [[اعمال]] [[دینی]] [[اهل سنت]]، به نظر [[علمای شیعه]] بدعت‌اند و متقابلاً برخی رفتارهای دینی [[شیعیان]] را اهل سنت بدعت می‌دانند. [[عزاداری]] [[عاشورا]] نمونه مشهور این اختلاف است. از دیرباز تاکنون هرگونه عزاداری و [[گریستن]] برای [[امام حسین]] {{ع}} از جانب برخی [[جریان‌ها]] و علمای اهل سنت مصداق بدعت دانسته شده است. برای نمونه در [[قرن ششم]] [[ابن جوزی حنبلی]] عزاداری عاشورا را بدعت دانسته و از آن [[تبری]] کرده است. [[ابن تیمیه]] (۶۶۱-۷۲۸ق) نیز از [[مخالفان]] جدی عزاداری عاشورا بوده و بر [[شیعه]] اشکال کرده که «برای کسی که سال‌ها پیش به [[قتل]] رسیده، [[عزا]] و ماتم برقرار می‌کند؛ درحالی که اگر به تازگی هم این اتفاق افتاده بود کاری [[حرام]] و از اعظم [[منکرات]] بود». وی برای [[اثبات]] [[بدعت]] بودن [[عزاداری]] این‌گونه [[استدلال]] می‌کند که [[کشته شدن امام حسین]] {{ع}} بزرگ‌تر از کشته شدن [[انبیای الهی]] و غیر [[انبیا]] مانند [[علی بن ابی طالب]] و [[عثمان]] نیست؛ درحالی که کسی [[روز]] [[قتل]] آنان را روز [[مصیبت]] قرار نداد. [[محمد بن عبدالوهاب]](۱۱۱۵ - ۱۲۰۶ق) هم به [[پیروی]] از [[ابن تیمیه]] از [[مخالفان]] سرسخت [[گریه]] و عزاداری برای [[امام حسین]] {{ع}} است و آن را بدعت می‌داند.		تعیین مصادیق بدعت از مسائل مورد [[اختلاف]] [[علمای اسلامی]] بوده است. برخی [[رفتارها]] و [[اعمال]] [[دینی]] [[اهل سنت]]، به نظر علمای شیعه بدعت‌اند و متقابلاً برخی رفتارهای دینی [[شیعیان]] را اهل سنت بدعت می‌دانند. [[عزاداری]] [[عاشورا]] نمونه مشهور این اختلاف است. از دیرباز تاکنون هرگونه عزاداری و [[گریستن]] برای [[امام حسین]] {{ع}} از جانب برخی جریان‌ها و علمای اهل سنت مصداق بدعت دانسته شده است. برای نمونه در قرن ششم [[ابن جوزی حنبلی]] عزاداری عاشورا را بدعت دانسته و از آن [[تبری]] کرده است. [[ابن تیمیه]] (۶۶۱-۷۲۸ق) نیز از مخالفان جدی عزاداری عاشورا بوده و بر [[شیعه]] اشکال کرده که «برای کسی که سال‌ها پیش به [[قتل]] رسیده، [[عزا]] و ماتم برقرار می‌کند؛ درحالی که اگر به تازگی هم این اتفاق افتاده بود کاری [[حرام]] و از اعظم منکرات بود». وی برای [[اثبات]] [[بدعت]] بودن [[عزاداری]] این‌گونه [[استدلال]] می‌کند که [[کشته شدن امام حسین]] {{ع}} بزرگ‌تر از کشته شدن [[انبیای الهی]] و غیر [[انبیا]] مانند [[علی بن ابی طالب]] و [[عثمان]] نیست؛ درحالی که کسی [[روز]] [[قتل]] آنان را روز [[مصیبت]] قرار نداد. [[محمد بن عبدالوهاب]](۱۱۱۵ - ۱۲۰۶ق) هم به [[پیروی]] از [[ابن تیمیه]] از مخالفان سرسخت [[گریه]] و عزاداری برای [[امام حسین]] {{ع}} است و آن را بدعت می‌داند.

	در مقابل، برخی [[علمای شیعه]] آثاری در رد بدعت بودن عزاداری و جواز گریه و عزاداری برای امام حسین {{ع}} نوشته‌اند که از آن جمله "اقناع اللائم علی اقالة المآثم" اثر [[سید محسن امین]]، "قامعة اهل الباطل بدفع شبهات المجادل فی جواز البکاء والرثاء علی الشهداء الافاضل" اثر [[علی بن عبدالله بحرانی ستری]] (در رد نظر [[نورمحمد بن عبدالصمد حنفی]] نقش‌بندی مبنی بر [[حرمت]] [[عزاداری امام حسین]]) و "سیف حسینی" اثر باقر علی بیگ دهلوی (به زبان اردو) را می‌توان نام برد.		در مقابل، برخی علمای شیعه آثاری در رد بدعت بودن عزاداری و جواز گریه و عزاداری برای امام حسین {{ع}} نوشته‌اند که از آن جمله "اقناع اللائم علی اقالة المآثم" اثر [[سید محسن امین]]، "قامعة اهل الباطل بدفع شبهات المجادل فی جواز البکاء والرثاء علی الشهداء الافاضل" اثر [[علی بن عبدالله بحرانی ستری]] (در رد نظر [[نورمحمد بن عبدالصمد حنفی]] نقش‌بندی مبنی بر [[حرمت]] [[عزاداری امام حسین]]) و "سیف حسینی" اثر باقر علی بیگ دهلوی (به زبان اردو) را می‌توان نام برد.

	اما علاوه بر بدعت دانستن عموم عزاداری مذهبی [[شیعیان]] توسط علمایی از [[اهل سنت]]، برخی [[رفتارها]] و آیین‌های عزاداری نیز به ویژه در دوره معاصر توسط عده‌ای از علمای شیعه مصداق بدعت دانسته شده است. از جمله [[سیدمحسن امین]] در التنزیه رسومی مانند قمه‌زنی را بدعت و حرام دانسته است و [[محمدباقر بیرجندی]] در [[کبریت احمر]] روضه‌خوانی [[زنان]] را به عنوان مصداقی از «بدعت‌های [[آخرالزمان]]» ذکر می‌کند. [[علی بن محمد تقی قزوینی نجفی]] ـ از علمای دوره قاجار نیز در "اسرار المصائب و نکات النوائب فی ذکر غایب الأطایب من آل ابی طالب" روضه‌های [[دروغ]] را بدعت دانسته و می‌نویسد: «من در [[روزگار]] خود می‌شنوم و می‌بینم که چه اندازه [[اخبار دروغ]] و ساختگی، که اسباب خرابی [[دین]] و [[شریعت]] [[سید]] المرسلین و سبب استهزای [[مخالفین]] است، رواج می‌یابد. رواج اینها از بزرگ‌ترین مصائب [[اهل بیت]] {{عم}} است و گرچه در [[مجلس عزا]] و رثا خوانده می‌شود، اما در اصل چیزی جز [[بدعت در دین]] نیست که داخل در مصائب [[سید الشهداء]] شده [است]». همچنین [[سید علی خامنه‌ای]] در [[سخنرانی]] ۲۲ خرداد ۱۳۷۳ قمه‌زنی و سینه‌خیز رفتن هنگام [[زیارت]] اماکن متبرکه را مصداق [[بدعت]] دانست<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.		اما علاوه بر بدعت دانستن عموم عزاداری مذهبی [[شیعیان]] توسط علمایی از [[اهل سنت]]، برخی [[رفتارها]] و آیین‌های عزاداری نیز به ویژه در دوره معاصر توسط عده‌ای از علمای شیعه مصداق بدعت دانسته شده است. از جمله [[سیدمحسن امین]] در التنزیه رسومی مانند قمه‌زنی را بدعت و حرام دانسته است و [[محمدباقر بیرجندی]] در [[کبریت احمر]] روضه‌خوانی [[زنان]] را به عنوان مصداقی از «بدعت‌های [[آخرالزمان]]» ذکر می‌کند. [[علی بن محمد تقی قزوینی نجفی]] ـ از علمای دوره قاجار نیز در "اسرار المصائب و نکات النوائب فی ذکر غایب الأطایب من آل ابی طالب" روضه‌های [[دروغ]] را بدعت دانسته و می‌نویسد: «من در [[روزگار]] خود می‌شنوم و می‌بینم که چه اندازه [[اخبار دروغ]] و ساختگی، که اسباب خرابی [[دین]] و [[شریعت]] سید المرسلین و سبب استهزای مخالفین است، رواج می‌یابد. رواج اینها از بزرگ‌ترین مصائب [[اهل بیت]] {{عم}} است و گرچه در [[مجلس عزا]] و رثا خوانده می‌شود، اما در اصل چیزی جز [[بدعت در دین]] نیست که داخل در مصائب [[سید الشهداء]] شده [است]». همچنین [[سید علی خامنه‌ای]] در سخنرانی ۲۲ خرداد ۱۳۷۳ قمه‌زنی و سینه‌خیز رفتن هنگام [[زیارت]] اماکن متبرکه را مصداق [[بدعت]] دانست<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۱۷

2026-02-03T09:17:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = بدعت		\| موضوع مرتبط = بدعت
	\| عنوان مدخل = بدعت		\| عنوان مدخل = بدعت
	\| مداخل مرتبط = [[بدعت در لغت]] - [[بدعت در قرآن]] - [[بدعت در حدیث]] - [[بدعت در نهج البلاغه]] - [[بدعت در کلام اسلامی]] - [[بدعت در فقه اسلامی]] - [[بدعت در معارف مهدویت]] - [[بدعت در فقه سیاسی]] - [[بدعت در معارف دعا و زیارات]] - [[بدعت در معارف و سیره سجادی]] - [[بدعت در معارف و سیره ~~حسینی~~]] - [[بدعت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[بدعت از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[بدعت در لغت]] - [[بدعت در قرآن]] - [[بدعت در حدیث]] - [[بدعت در نهج البلاغه]] - [[بدعت در کلام اسلامی]] - [[بدعت در فقه اسلامی]] - [[بدعت در معارف مهدویت]] - [[بدعت در فقه سیاسی]] - [[بدعت در معارف دعا و زیارات]] - [[بدعت در معارف و سیره حسینی]] - [[بدعت در معارف و سیره سجادی]] - [[بدعت در معارف و سیره معصوم]] - [[بدعت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[بدعت از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۵۸

2024-04-14T04:58:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۸
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = بدعت		\| موضوع مرتبط = بدعت
	\| عنوان مدخل = بدعت		\| عنوان مدخل = بدعت
	\| مداخل مرتبط = [[بدعت در لغت]] - [[بدعت در قرآن]] - [[بدعت در حدیث]] - [[بدعت در نهج البلاغه]] - [[بدعت در کلام اسلامی]] - [[بدعت در فقه اسلامی]] - [[بدعت در معارف ~~مهدوی~~]] - [[بدعت در فقه سیاسی]] - [[بدعت در معارف دعا و زیارات]] - [[بدعت در معارف و سیره سجادی]] - [[بدعت در معارف و سیره حسینی]] - [[بدعت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[بدعت در لغت]] - [[بدعت در قرآن]] - [[بدعت در حدیث]] - [[بدعت در نهج البلاغه]] - [[بدعت در کلام اسلامی]] - [[بدعت در فقه اسلامی]] - [[بدعت در معارف مهدویت]] - [[بدعت در فقه سیاسی]] - [[بدعت در معارف دعا و زیارات]] - [[بدعت در معارف و سیره سجادی]] - [[بدعت در معارف و سیره حسینی]] - [[بدعت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[بدعت از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۰

2022-11-08T06:40:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۰
خط ۹:		خط ۹:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	{{~~همچنین~~\|~~عزاداری~~}}		{{اصلی\|بدعت در لغت}}
	«بدعت» در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک [[حکم کلی]] نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد»<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.		«بدعت» در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک [[حکم کلی]] نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد»<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

خط ۱۸:		خط ۱۸:
	درباره بدعت تقسیم‌بندی‌های مختلفی از سوی [[عالمان]] ارائه شده که به دو نمونه از آنها اشاره می‌شود: [[مجدالدین ابن‌اثیر]] بدعت را به دو نوع تقسیم می‌کند: یکی «بدعت [[هدایت]]» که به سوی هدایت پیش می‌برد و مصداقی است از امور کلی که [[پیامبر]] {{صل}}، آنها را سفارش و [[تشویق]] کرده است؛ و دیگری «بدعت [[ضلالت]]» که به [[گمراهی]] سوق می‌دهد و امری است برخلاف [[فرمان خدا]] و [[رسول]] {{صل}} و [[سرزنش]] شده است. طبق این تعریف، کارهایی که سابقه‌ای در [[دین]] ندارد، اما [[نیکو]] به شمار می‌رود، بدعت نیست. تقسیم‌بندی دیگر، تقسیم بدعت به «[[حقیقی]]» و «نسبی (اضافی)» است که [[ابراهیم بن موسی]] [[شاطبی]] در کتاب الاعتصام ارائه کرده است. شاطبی اصطلاح [[بدعت حقیقی]] را برای اموری به کار می‌برد که سابقه‌ای در دین ندارد و به آن افزوده شده است؛ در مقابل، بدعت اضافی کارهایی است که درباره اصل آنها در [[شریعت]] [[نکوهش]] و [[نهی]] نشده و چه بسا از امور استحبابی است، ولی به مرور [[زمان]] دگرگونی‌هایی در آنها روی داده یا پیرایه‌هایی به آنها افزوده شده که صورت بدعت یافته است<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.		درباره بدعت تقسیم‌بندی‌های مختلفی از سوی [[عالمان]] ارائه شده که به دو نمونه از آنها اشاره می‌شود: [[مجدالدین ابن‌اثیر]] بدعت را به دو نوع تقسیم می‌کند: یکی «بدعت [[هدایت]]» که به سوی هدایت پیش می‌برد و مصداقی است از امور کلی که [[پیامبر]] {{صل}}، آنها را سفارش و [[تشویق]] کرده است؛ و دیگری «بدعت [[ضلالت]]» که به [[گمراهی]] سوق می‌دهد و امری است برخلاف [[فرمان خدا]] و [[رسول]] {{صل}} و [[سرزنش]] شده است. طبق این تعریف، کارهایی که سابقه‌ای در [[دین]] ندارد، اما [[نیکو]] به شمار می‌رود، بدعت نیست. تقسیم‌بندی دیگر، تقسیم بدعت به «[[حقیقی]]» و «نسبی (اضافی)» است که [[ابراهیم بن موسی]] [[شاطبی]] در کتاب الاعتصام ارائه کرده است. شاطبی اصطلاح [[بدعت حقیقی]] را برای اموری به کار می‌برد که سابقه‌ای در دین ندارد و به آن افزوده شده است؛ در مقابل، بدعت اضافی کارهایی است که درباره اصل آنها در [[شریعت]] [[نکوهش]] و [[نهی]] نشده و چه بسا از امور استحبابی است، ولی به مرور [[زمان]] دگرگونی‌هایی در آنها روی داده یا پیرایه‌هایی به آنها افزوده شده که صورت بدعت یافته است<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

	== بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین==		== بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین==
			{{همچنین\|عزاداری}}
	تعیین مصادیق بدعت از مسائل مورد [[اختلاف]] [[علمای اسلامی]] بوده است. برخی [[رفتارها]] و [[اعمال]] [[دینی]] [[اهل سنت]]، به نظر [[علمای شیعه]] بدعت‌اند و متقابلاً برخی رفتارهای دینی [[شیعیان]] را اهل سنت بدعت می‌دانند. [[عزاداری]] [[عاشورا]] نمونه مشهور این اختلاف است. از دیرباز تاکنون هرگونه عزاداری و [[گریستن]] برای [[امام حسین]] {{ع}} از جانب برخی [[جریان‌ها]] و علمای اهل سنت مصداق بدعت دانسته شده است. برای نمونه در [[قرن ششم]] [[ابن جوزی حنبلی]] عزاداری عاشورا را بدعت دانسته و از آن [[تبری]] کرده است. [[ابن تیمیه]] (۶۶۱-۷۲۸ق) نیز از [[مخالفان]] جدی عزاداری عاشورا بوده و بر [[شیعه]] اشکال کرده که «برای کسی که سال‌ها پیش به [[قتل]] رسیده، [[عزا]] و ماتم برقرار می‌کند؛ درحالی که اگر به تازگی هم این اتفاق افتاده بود کاری [[حرام]] و از اعظم [[منکرات]] بود». وی برای [[اثبات]] [[بدعت]] بودن [[عزاداری]] این‌گونه [[استدلال]] می‌کند که [[کشته شدن امام حسین]] {{ع}} بزرگ‌تر از کشته شدن [[انبیای الهی]] و غیر [[انبیا]] مانند [[علی بن ابی طالب]] و [[عثمان]] نیست؛ درحالی که کسی [[روز]] [[قتل]] آنان را روز [[مصیبت]] قرار نداد. [[محمد بن عبدالوهاب]](۱۱۱۵ - ۱۲۰۶ق) هم به [[پیروی]] از [[ابن تیمیه]] از [[مخالفان]] سرسخت [[گریه]] و عزاداری برای [[امام حسین]] {{ع}} است و آن را بدعت می‌داند.		تعیین مصادیق بدعت از مسائل مورد [[اختلاف]] [[علمای اسلامی]] بوده است. برخی [[رفتارها]] و [[اعمال]] [[دینی]] [[اهل سنت]]، به نظر [[علمای شیعه]] بدعت‌اند و متقابلاً برخی رفتارهای دینی [[شیعیان]] را اهل سنت بدعت می‌دانند. [[عزاداری]] [[عاشورا]] نمونه مشهور این اختلاف است. از دیرباز تاکنون هرگونه عزاداری و [[گریستن]] برای [[امام حسین]] {{ع}} از جانب برخی [[جریان‌ها]] و علمای اهل سنت مصداق بدعت دانسته شده است. برای نمونه در [[قرن ششم]] [[ابن جوزی حنبلی]] عزاداری عاشورا را بدعت دانسته و از آن [[تبری]] کرده است. [[ابن تیمیه]] (۶۶۱-۷۲۸ق) نیز از [[مخالفان]] جدی عزاداری عاشورا بوده و بر [[شیعه]] اشکال کرده که «برای کسی که سال‌ها پیش به [[قتل]] رسیده، [[عزا]] و ماتم برقرار می‌کند؛ درحالی که اگر به تازگی هم این اتفاق افتاده بود کاری [[حرام]] و از اعظم [[منکرات]] بود». وی برای [[اثبات]] [[بدعت]] بودن [[عزاداری]] این‌گونه [[استدلال]] می‌کند که [[کشته شدن امام حسین]] {{ع}} بزرگ‌تر از کشته شدن [[انبیای الهی]] و غیر [[انبیا]] مانند [[علی بن ابی طالب]] و [[عثمان]] نیست؛ درحالی که کسی [[روز]] [[قتل]] آنان را روز [[مصیبت]] قرار نداد. [[محمد بن عبدالوهاب]](۱۱۱۵ - ۱۲۰۶ق) هم به [[پیروی]] از [[ابن تیمیه]] از [[مخالفان]] سرسخت [[گریه]] و عزاداری برای [[امام حسین]] {{ع}} است و آن را بدعت می‌داند.

Bahmani در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۳۹

2022-11-08T06:39:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۹
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

			'''بدعت''' به روش یا [[رفتاری]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بدون استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند. بدعت دارای اقسامی است که نوع [[ضلالت]] آن مورد [[نهی]] قرار گرفته است. برخی از [[اهل سنت]] درصدد آن بوده‌اند که [[عزاداری]] برای [[سیدالشهداء]]{{ع}} را بدعت قلمداد کنند که علمای [[شیعی]] به آن جواب داده‌اند.

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==

Bahmani در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۳۴

2022-11-08T06:34:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۴
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== ~~بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین~~==		== معناشناسی ==
	{{همچنین\|عزاداری}}		{{همچنین\|عزاداری}}
	«بدعت» در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک [[حکم کلی]] نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد».		«بدعت» در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک [[حکم کلی]] نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد»<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

	[[احادیث]] بسیاری از طریق [[فریقین]] در [[نکوهش]] بدعت و [[انتقاد]] سخت از [[بدعت‌گذار]] رسیده است. در [[حدیثی]] [[نبوی]] در [[سنن ابن ماجه]] آمده: «بدترین چیزها آنهایی است که [در دین] احداث می‌شود؛ این‌گونه امور بدعت است و هر بدعتی [[گمراهی]] است». بنابراین احادیث، هیچ چیز مانند بدعت، دین را نابود نمی‌کند و [[بدعت‌گذاری]] نوعی [[شرک]] و [[کفر]] است. در این [[روایات]]، بدعت‌گذاران از بدترین و زیان‌کارترین [[آفریدگان]] و مغضوب‌ترین آنان در پیشگاه [[خدا]] معرفی شده‌اند که [[شیطان]] بر آنان چیره شده و در نتیجه به [[مخالفت]] با خدا، پیامبر {{صل}} و قرآن برخاسته‌اند. از سوی دیگر، مقابله با بدعت‌گذاران و برحذر داشتن [[مردم]] از ایشان نه تنها کاری دینی بلکه [[وظیفه عالمان]] دین شمرده شده است. از جمله در [[روایت]] مشهوری از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آمده است: «هنگامی که بدعت ظاهر شد، [[وظیفه]] عالم است که در برابر آن بایستد و [[دانش]] خود را عرضه کند که اگر چنین نکند به [[لعنت خدا]] دچار می‌شود». با توجه به این روایات، بدعت‌گذاری را از [[گناهان کبیره]] و از شدیدترین [[محرمات]] دانسته‌اند و حتی برخی تصریح کرده‌اند که [[حرمت]] [[بدعت]] از [[ضروریات دین]] است.		== نهی از بدعت‌گذاری ==
			[[احادیث]] بسیاری از طریق [[فریقین]] در [[نکوهش]] بدعت و [[انتقاد]] سخت از [[بدعت‌گذار]] رسیده است. در [[حدیثی]] [[نبوی]] در [[سنن ابن ماجه]] آمده: «بدترین چیزها آنهایی است که [در دین] احداث می‌شود؛ این‌گونه امور بدعت است و هر بدعتی [[گمراهی]] است». بنابراین احادیث، هیچ چیز مانند بدعت، دین را نابود نمی‌کند و [[بدعت‌گذاری]] نوعی [[شرک]] و [[کفر]] است. در این [[روایات]]، بدعت‌گذاران از بدترین و زیان‌کارترین [[آفریدگان]] و مغضوب‌ترین آنان در پیشگاه [[خدا]] معرفی شده‌اند که [[شیطان]] بر آنان چیره شده و در نتیجه به [[مخالفت]] با خدا، پیامبر {{صل}} و قرآن برخاسته‌اند. از سوی دیگر، مقابله با بدعت‌گذاران و برحذر داشتن [[مردم]] از ایشان نه تنها کاری دینی بلکه [[وظیفه عالمان]] دین شمرده شده است. از جمله در [[روایت]] مشهوری از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آمده است: «هنگامی که بدعت ظاهر شد، [[وظیفه]] عالم است که در برابر آن بایستد و [[دانش]] خود را عرضه کند که اگر چنین نکند به [[لعنت خدا]] دچار می‌شود». با توجه به این روایات، بدعت‌گذاری را از [[گناهان کبیره]] و از شدیدترین [[محرمات]] دانسته‌اند و حتی برخی تصریح کرده‌اند که [[حرمت]] [[بدعت]] از [[ضروریات دین]] است<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

	درباره بدعت تقسیم‌بندی‌های مختلفی از سوی [[عالمان]] ارائه شده که به دو نمونه از آنها اشاره می‌شود: [[مجدالدین ابن‌اثیر]] بدعت را به دو نوع تقسیم می‌کند: یکی «بدعت [[هدایت]]» که به سوی هدایت پیش می‌برد و مصداقی است از امور کلی که [[پیامبر]] {{صل}}، آنها را سفارش و [[تشویق]] کرده است؛ و دیگری «بدعت [[ضلالت]]» که به [[گمراهی]] سوق می‌دهد و امری است برخلاف [[فرمان خدا]] و [[رسول]] {{صل}} و [[سرزنش]] شده است. طبق این تعریف، کارهایی که سابقه‌ای در [[دین]] ندارد، اما [[نیکو]] به شمار می‌رود، بدعت نیست. تقسیم‌بندی دیگر، تقسیم بدعت به «[[حقیقی]]» و «نسبی (اضافی)» است که [[ابراهیم بن موسی]] [[شاطبی]] در کتاب الاعتصام ارائه کرده است. شاطبی اصطلاح [[بدعت حقیقی]] را برای اموری به کار می‌برد که سابقه‌ای در دین ندارد و به آن افزوده شده است؛ در مقابل، بدعت اضافی کارهایی است که درباره اصل آنها در [[شریعت]] [[نکوهش]] و [[نهی]] نشده و چه بسا از امور استحبابی است، ولی به مرور [[زمان]] دگرگونی‌هایی در آنها روی داده یا پیرایه‌هایی به آنها افزوده شده که صورت بدعت یافته است.		== اقسام بدعت ==
			درباره بدعت تقسیم‌بندی‌های مختلفی از سوی [[عالمان]] ارائه شده که به دو نمونه از آنها اشاره می‌شود: [[مجدالدین ابن‌اثیر]] بدعت را به دو نوع تقسیم می‌کند: یکی «بدعت [[هدایت]]» که به سوی هدایت پیش می‌برد و مصداقی است از امور کلی که [[پیامبر]] {{صل}}، آنها را سفارش و [[تشویق]] کرده است؛ و دیگری «بدعت [[ضلالت]]» که به [[گمراهی]] سوق می‌دهد و امری است برخلاف [[فرمان خدا]] و [[رسول]] {{صل}} و [[سرزنش]] شده است. طبق این تعریف، کارهایی که سابقه‌ای در [[دین]] ندارد، اما [[نیکو]] به شمار می‌رود، بدعت نیست. تقسیم‌بندی دیگر، تقسیم بدعت به «[[حقیقی]]» و «نسبی (اضافی)» است که [[ابراهیم بن موسی]] [[شاطبی]] در کتاب الاعتصام ارائه کرده است. شاطبی اصطلاح [[بدعت حقیقی]] را برای اموری به کار می‌برد که سابقه‌ای در دین ندارد و به آن افزوده شده است؛ در مقابل، بدعت اضافی کارهایی است که درباره اصل آنها در [[شریعت]] [[نکوهش]] و [[نهی]] نشده و چه بسا از امور استحبابی است، ولی به مرور [[زمان]] دگرگونی‌هایی در آنها روی داده یا پیرایه‌هایی به آنها افزوده شده که صورت بدعت یافته است<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

			== بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین==
	تعیین مصادیق بدعت از مسائل مورد [[اختلاف]] [[علمای اسلامی]] بوده است. برخی [[رفتارها]] و [[اعمال]] [[دینی]] [[اهل سنت]]، به نظر [[علمای شیعه]] بدعت‌اند و متقابلاً برخی رفتارهای دینی [[شیعیان]] را اهل سنت بدعت می‌دانند. [[عزاداری]] [[عاشورا]] نمونه مشهور این اختلاف است. از دیرباز تاکنون هرگونه عزاداری و [[گریستن]] برای [[امام حسین]] {{ع}} از جانب برخی [[جریان‌ها]] و علمای اهل سنت مصداق بدعت دانسته شده است. برای نمونه در [[قرن ششم]] [[ابن جوزی حنبلی]] عزاداری عاشورا را بدعت دانسته و از آن [[تبری]] کرده است. [[ابن تیمیه]] (۶۶۱-۷۲۸ق) نیز از [[مخالفان]] جدی عزاداری عاشورا بوده و بر [[شیعه]] اشکال کرده که «برای کسی که سال‌ها پیش به [[قتل]] رسیده، [[عزا]] و ماتم برقرار می‌کند؛ درحالی که اگر به تازگی هم این اتفاق افتاده بود کاری [[حرام]] و از اعظم [[منکرات]] بود». وی برای [[اثبات]] [[بدعت]] بودن [[عزاداری]] این‌گونه [[استدلال]] می‌کند که [[کشته شدن امام حسین]] {{ع}} بزرگ‌تر از کشته شدن [[انبیای الهی]] و غیر [[انبیا]] مانند [[علی بن ابی طالب]] و [[عثمان]] نیست؛ درحالی که کسی [[روز]] [[قتل]] آنان را روز [[مصیبت]] قرار نداد. [[محمد بن عبدالوهاب]](۱۱۱۵ - ۱۲۰۶ق) هم به [[پیروی]] از [[ابن تیمیه]] از [[مخالفان]] سرسخت [[گریه]] و عزاداری برای [[امام حسین]] {{ع}} است و آن را بدعت می‌داند.		تعیین مصادیق بدعت از مسائل مورد [[اختلاف]] [[علمای اسلامی]] بوده است. برخی [[رفتارها]] و [[اعمال]] [[دینی]] [[اهل سنت]]، به نظر [[علمای شیعه]] بدعت‌اند و متقابلاً برخی رفتارهای دینی [[شیعیان]] را اهل سنت بدعت می‌دانند. [[عزاداری]] [[عاشورا]] نمونه مشهور این اختلاف است. از دیرباز تاکنون هرگونه عزاداری و [[گریستن]] برای [[امام حسین]] {{ع}} از جانب برخی [[جریان‌ها]] و علمای اهل سنت مصداق بدعت دانسته شده است. برای نمونه در [[قرن ششم]] [[ابن جوزی حنبلی]] عزاداری عاشورا را بدعت دانسته و از آن [[تبری]] کرده است. [[ابن تیمیه]] (۶۶۱-۷۲۸ق) نیز از [[مخالفان]] جدی عزاداری عاشورا بوده و بر [[شیعه]] اشکال کرده که «برای کسی که سال‌ها پیش به [[قتل]] رسیده، [[عزا]] و ماتم برقرار می‌کند؛ درحالی که اگر به تازگی هم این اتفاق افتاده بود کاری [[حرام]] و از اعظم [[منکرات]] بود». وی برای [[اثبات]] [[بدعت]] بودن [[عزاداری]] این‌گونه [[استدلال]] می‌کند که [[کشته شدن امام حسین]] {{ع}} بزرگ‌تر از کشته شدن [[انبیای الهی]] و غیر [[انبیا]] مانند [[علی بن ابی طالب]] و [[عثمان]] نیست؛ درحالی که کسی [[روز]] [[قتل]] آنان را روز [[مصیبت]] قرار نداد. [[محمد بن عبدالوهاب]](۱۱۱۵ - ۱۲۰۶ق) هم به [[پیروی]] از [[ابن تیمیه]] از [[مخالفان]] سرسخت [[گریه]] و عزاداری برای [[امام حسین]] {{ع}} است و آن را بدعت می‌داند.

	در مقابل، برخی [[علمای شیعه]] آثاری در رد بدعت بودن عزاداری و جواز گریه و عزاداری برای امام حسین {{ع}} نوشته‌اند که از آن جمله اقناع اللائم [[علی]] اقالة المآثم اثر [[سید محسن امین]]، قامعة [[اهل]] الباطل بدفع [[شبهات]] المجادل فی جواز البکاء والرثاء علی الشهداء الافاضل اثر [[علی بن عبدالله بحرانی ستری]] (در رد نظر [[نورمحمد بن عبدالصمد حنفی]] نقش‌بندی مبنی بر [[حرمت]] [[عزاداری امام حسین]]) و [[سیف حسینی]] اثر [[باقر]] علی بیگ [[دهلوی]] (به زبان اردو) را می‌توان نام برد.		در مقابل، برخی [[علمای شیعه]] آثاری در رد بدعت بودن عزاداری و جواز گریه و عزاداری برای امام حسین {{ع}} نوشته‌اند که از آن جمله "اقناع اللائم علی اقالة المآثم" اثر [[سید محسن امین]]، "قامعة اهل الباطل بدفع شبهات المجادل فی جواز البکاء والرثاء علی الشهداء الافاضل" اثر [[علی بن عبدالله بحرانی ستری]] (در رد نظر [[نورمحمد بن عبدالصمد حنفی]] نقش‌بندی مبنی بر [[حرمت]] [[عزاداری امام حسین]]) و "سیف حسینی" اثر باقر علی بیگ دهلوی (به زبان اردو) را می‌توان نام برد.

	اما علاوه بر بدعت دانستن عموم عزاداری مذهبی [[شیعیان]] توسط علمایی از [[اهل سنت]]، برخی [[رفتارها]] و آیین‌های عزاداری نیز به ویژه در دوره معاصر توسط عده‌ای از علمای شیعه مصداق بدعت دانسته شده است. از جمله [[سیدمحسن امین]] در التنزیه رسومی مانند قمه‌زنی را بدعت و حرام دانسته است و [[محمدباقر بیرجندی]] در [[کبریت احمر]] روضه‌خوانی [[زنان]] را به عنوان مصداقی از «بدعت‌های [[آخرالزمان]]» ذکر می‌کند. [[علی بن محمد تقی قزوینی نجفی]] - از علمای دوره قاجار نیز در [[اسرار]] المصائب و نکات النوائب فی ذکر غایب الأطایب من [[آل ابی طالب]] روضه‌های [[دروغ]] را بدعت دانسته و می‌نویسد: «من در [[روزگار]] خود می‌شنوم و می‌بینم که چه اندازه [[اخبار دروغ]] و ساختگی، که اسباب خرابی [[دین]] و [[شریعت]] [[سید]] المرسلین و سبب استهزای [[مخالفین]] است، رواج می‌یابد. رواج اینها از بزرگ‌ترین [[~~مصائب~~ اهل بیت]] {{عم}} است و گرچه در [[مجلس عزا]] و رثا خوانده می‌شود، اما در اصل چیزی جز [[بدعت در دین]] نیست که داخل در [[~~مصائب~~ سید الشهداء]] شده [است]». همچنین [[سید علی خامنه‌ای]] در [[سخنرانی]] ۲۲ خرداد ۱۳۷۳ قمه‌زنی و سینه‌خیز رفتن هنگام [[زیارت]] اماکن متبرکه را مصداق [[بدعت]] دانست.<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>		اما علاوه بر بدعت دانستن عموم عزاداری مذهبی [[شیعیان]] توسط علمایی از [[اهل سنت]]، برخی [[رفتارها]] و آیین‌های عزاداری نیز به ویژه در دوره معاصر توسط عده‌ای از علمای شیعه مصداق بدعت دانسته شده است. از جمله [[سیدمحسن امین]] در التنزیه رسومی مانند قمه‌زنی را بدعت و حرام دانسته است و [[محمدباقر بیرجندی]] در [[کبریت احمر]] روضه‌خوانی [[زنان]] را به عنوان مصداقی از «بدعت‌های [[آخرالزمان]]» ذکر می‌کند. [[علی بن محمد تقی قزوینی نجفی]] ـ از علمای دوره قاجار نیز در "اسرار المصائب و نکات النوائب فی ذکر غایب الأطایب من آل ابی طالب" روضه‌های [[دروغ]] را بدعت دانسته و می‌نویسد: «من در [[روزگار]] خود می‌شنوم و می‌بینم که چه اندازه [[اخبار دروغ]] و ساختگی، که اسباب خرابی [[دین]] و [[شریعت]] [[سید]] المرسلین و سبب استهزای [[مخالفین]] است، رواج می‌یابد. رواج اینها از بزرگ‌ترین مصائب [[اهل بیت]] {{عم}} است و گرچه در [[مجلس عزا]] و رثا خوانده می‌شود، اما در اصل چیزی جز [[بدعت در دین]] نیست که داخل در مصائب [[سید الشهداء]] شده [است]». همچنین [[سید علی خامنه‌ای]] در [[سخنرانی]] ۲۲ خرداد ۱۳۷۳ قمه‌زنی و سینه‌خیز رفتن هنگام [[زیارت]] اماکن متبرکه را مصداق [[بدعت]] دانست<ref>[[سعید طاووسی مسرور\|طاووسی مسرور، سعید]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «بدعت»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۷۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۰

2022-10-27T07:20:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۰
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = بدعت		\| موضوع مرتبط = بدعت
	\| عنوان مدخل = بدعت		\| عنوان مدخل = بدعت
	\| مداخل مرتبط = [[بدعت در قرآن]] - [[بدعت در حدیث]] - [[بدعت در نهج البلاغه]] - [[بدعت در کلام اسلامی]] - [[بدعت در فقه اسلامی]] - [[بدعت در معارف مهدوی]] - [[بدعت در فقه سیاسی]] - [[بدعت در معارف دعا و زیارات]] - [[بدعت در معارف و سیره سجادی]] - [[بدعت در معارف و سیره حسینی]] - [[بدعت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[بدعت در لغت]] - [[بدعت در قرآن]] - [[بدعت در حدیث]] - [[بدعت در نهج البلاغه]] - [[بدعت در کلام اسلامی]] - [[بدعت در فقه اسلامی]] - [[بدعت در معارف مهدوی]] - [[بدعت در فقه سیاسی]] - [[بدعت در معارف دعا و زیارات]] - [[بدعت در معارف و سیره سجادی]] - [[بدعت در معارف و سیره حسینی]] - [[بدعت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: /* بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین */

2022-10-27T07:02:45Z

بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۲
خط ۷:		خط ۷:

	== بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین==		== بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین==
	{{همچنین\|~~بدعت~~}}		{{همچنین\|عزاداری}}
	«بدعت» در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک [[حکم کلی]] نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد».		«بدعت» در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک [[حکم کلی]] نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد».

Wasity: /* از شبهات مطرح شده درباره مشروعیت عزاداری */

2022-10-27T07:00:45Z

از شبهات مطرح شده درباره مشروعیت عزاداری

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۰
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== ~~از [[شبهات]] مطرح شده درباره [[مشروعیت]] [[~~عزاداری]] ==		== بدعت‌انگاری عزاداری امام حسین==
	~~«[[~~بدعت~~]]»~~ در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک [[حکم کلی]] نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد».		{{همچنین\|بدعت}}
			«بدعت» در لغت به معنای چیزی است که نمونه پیشین نداشته باشد و در اصطلاح به روش یا [[رفتاری]] با تعریف [[دینی]] گفته می‌شود که [[پیروان]] [[دین]] از پیش خود و بی‌استناد به [[شریعت]] بنیاد نهاده باشند؛ چنانکه در [[قرآن]]، [[آیه]] ۲۷ [[سوره حدید]] به این معنی اشاره شده است. به عبارت دیگر هر کاری، خواه [[عبادی]] و خواه غیر آن، اگر با عنوان یا قصد دین‌گذاری صورت پذیرد، بدعت است و نیز هرگونه کم و زیاد کردن دین به نام دین. در تعبیرات [[شرعی]]، بدعت در مقابل «[[سنت]]» قرار دارد. [[محمدباقر مجلسی]] در تعریف بدعت می‌نویسد: «آنچه بعد از [[پیامبر]] {{صل}} به عنوان [[عقیده]] یا عمل دینی ارائه گردد، درحالی که در مورد آن بیان خاصی نرسیده باشد و مصداقی از یک [[حکم کلی]] نیز به شمار نرود یا آنکه آن عمل صریحاً [[نهی]] شده باشد».

	[[احادیث]] بسیاری از طریق [[فریقین]] در [[نکوهش]] بدعت و [[انتقاد]] سخت از [[بدعت‌گذار]] رسیده است. در [[حدیثی]] [[نبوی]] در [[سنن ابن ماجه]] آمده: «بدترین چیزها آنهایی است که [در دین] احداث می‌شود؛ این‌گونه امور بدعت است و هر بدعتی [[گمراهی]] است». بنابراین احادیث، هیچ چیز مانند بدعت، دین را نابود نمی‌کند و [[بدعت‌گذاری]] نوعی [[شرک]] و [[کفر]] است. در این [[روایات]]، بدعت‌گذاران از بدترین و زیان‌کارترین [[آفریدگان]] و مغضوب‌ترین آنان در پیشگاه [[خدا]] معرفی شده‌اند که [[شیطان]] بر آنان چیره شده و در نتیجه به [[مخالفت]] با خدا، پیامبر {{صل}} و قرآن برخاسته‌اند. از سوی دیگر، مقابله با بدعت‌گذاران و برحذر داشتن [[مردم]] از ایشان نه تنها کاری دینی بلکه [[وظیفه عالمان]] دین شمرده شده است. از جمله در [[روایت]] مشهوری از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آمده است: «هنگامی که بدعت ظاهر شد، [[وظیفه]] عالم است که در برابر آن بایستد و [[دانش]] خود را عرضه کند که اگر چنین نکند به [[لعنت خدا]] دچار می‌شود». با توجه به این روایات، بدعت‌گذاری را از [[گناهان کبیره]] و از شدیدترین [[محرمات]] دانسته‌اند و حتی برخی تصریح کرده‌اند که [[حرمت]] [[بدعت]] از [[ضروریات دین]] است.		[[احادیث]] بسیاری از طریق [[فریقین]] در [[نکوهش]] بدعت و [[انتقاد]] سخت از [[بدعت‌گذار]] رسیده است. در [[حدیثی]] [[نبوی]] در [[سنن ابن ماجه]] آمده: «بدترین چیزها آنهایی است که [در دین] احداث می‌شود؛ این‌گونه امور بدعت است و هر بدعتی [[گمراهی]] است». بنابراین احادیث، هیچ چیز مانند بدعت، دین را نابود نمی‌کند و [[بدعت‌گذاری]] نوعی [[شرک]] و [[کفر]] است. در این [[روایات]]، بدعت‌گذاران از بدترین و زیان‌کارترین [[آفریدگان]] و مغضوب‌ترین آنان در پیشگاه [[خدا]] معرفی شده‌اند که [[شیطان]] بر آنان چیره شده و در نتیجه به [[مخالفت]] با خدا، پیامبر {{صل}} و قرآن برخاسته‌اند. از سوی دیگر، مقابله با بدعت‌گذاران و برحذر داشتن [[مردم]] از ایشان نه تنها کاری دینی بلکه [[وظیفه عالمان]] دین شمرده شده است. از جمله در [[روایت]] مشهوری از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آمده است: «هنگامی که بدعت ظاهر شد، [[وظیفه]] عالم است که در برابر آن بایستد و [[دانش]] خود را عرضه کند که اگر چنین نکند به [[لعنت خدا]] دچار می‌شود». با توجه به این روایات، بدعت‌گذاری را از [[گناهان کبیره]] و از شدیدترین [[محرمات]] دانسته‌اند و حتی برخی تصریح کرده‌اند که [[حرمت]] [[بدعت]] از [[ضروریات دین]] است.

Bahmani در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۴

2022-10-27T06:54:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = بدعت		\| موضوع مرتبط = بدعت
	\| عنوان مدخل = [[بدعت]]		\| عنوان مدخل = بدعت
	\| مداخل مرتبط = [[بدعت در قرآن]] - [[بدعت در حدیث]] - [[بدعت در نهج البلاغه]] - [[بدعت در کلام اسلامی]] - [[بدعت در فقه اسلامی]] - [[بدعت در معارف مهدوی]] - [[بدعت در فقه سیاسی]] - [[بدعت در معارف دعا و زیارات]] - [[بدعت در معارف و سیره سجادی]] - [[بدعت در معارف و سیره حسینی]]		\| مداخل مرتبط = [[بدعت در قرآن]] - [[بدعت در حدیث]] - [[بدعت در نهج البلاغه]] - [[بدعت در کلام اسلامی]] - [[بدعت در فقه اسلامی]] - [[بدعت در معارف مهدوی]] - [[بدعت در فقه سیاسی]] - [[بدعت در معارف دعا و زیارات]] - [[بدعت در معارف و سیره سجادی]] - [[بدعت در معارف و سیره حسینی]] - [[بدعت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~بدعت (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}