بدن مثالی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-12-12T10:04:43Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۴
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	"نفس" در مراحل ابتدایی خود و به دلیل نزدیکی و همسویی‌ای که با طبیعت بدن دارد، خود نوعی طبیعت است، یعنی [[احکام]] طبیعت (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "[[بدن مثالی]]" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً بدن برزخی مشابه این بدن است. در این مرحله، نفس واقعاً از مراتب این بدن است. آن بدن و آن طبیعت جزء جوهر نفس است و از نفس جداشدنی نیست. این طبیعت که در مراحل اول برای نفس ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای نفس در می‌‌آید؛ زیرا بدن در یک حال باقی نیست و دائماً در حال [[تغییر]] است؛ یعنی بدن در مراحل بعد [[حکم]] فضولات بدن، مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء بدن بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء بدن و ماده نفس و با آن [[متحد]] بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این بدن طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با نفس، [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از نفس، مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که بدن موجود می‌باشد.		"نفس" در مراحل ابتدایی خود و به دلیل نزدیکی و همسویی‌ای که با طبیعت بدن دارد، خود نوعی طبیعت است، یعنی [[احکام]] طبیعت (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "بدن مثالی" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً بدن برزخی مشابه این بدن است. در این مرحله، نفس واقعاً از مراتب این بدن است. آن بدن و آن طبیعت جزء جوهر نفس است و از نفس جداشدنی نیست. این طبیعت که در مراحل اول برای نفس ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای نفس در می‌‌آید؛ زیرا بدن در یک حال باقی نیست و دائماً در حال [[تغییر]] است؛ یعنی بدن در مراحل بعد [[حکم]] فضولات بدن، مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء بدن بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء بدن و ماده نفس و با آن [[متحد]] بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این بدن طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با نفس، [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از نفس، مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که بدن موجود می‌باشد.

	[[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "نفس دارای دو طبیعت است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو طبیعت، یکی با میل خود مقهور نفس است و در آن هیچ جنبه [[اکراه]] وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات نفس است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات نفس جوشیده و به وجود آمده است و جزء نفس است، در عین اینکه طبیعت است". طبیعت دیگری هست که [[اطاعت]] آن از نفس، از روی [[اکراه]] است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با نفس است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با نفس دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد.		[[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "نفس دارای دو طبیعت است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو طبیعت، یکی با میل خود مقهور نفس است و در آن هیچ جنبه [[اکراه]] وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات نفس است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات نفس جوشیده و به وجود آمده است و جزء نفس است، در عین اینکه طبیعت است". طبیعت دیگری هست که [[اطاعت]] آن از نفس، از روی [[اکراه]] است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با نفس است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با نفس دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد.

Bahmani: /* مقدمه */

2024-12-12T10:04:31Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۴
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	*"نفس" در مراحل ابتدایی خود و به دلیل نزدیکی و همسویی‌ای که با [[طبیعت]] بدن دارد، خود نوعی طبیعت است، یعنی [[احکام]] طبیعت (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "[[بدن مثالی]]" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً بدن برزخی مشابه این بدن است. در این مرحله، نفس واقعاً از مراتب این بدن است. آن بدن و آن طبیعت جزء جوهر نفس است و از نفس جداشدنی نیست. این طبیعت که در مراحل اول برای نفس ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای نفس در می‌‌آید؛ زیرا بدن در یک حال باقی نیست و دائماً در حال [[تغییر]] است؛ یعنی بدن در مراحل بعد [[حکم]] فضولات بدن، مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء بدن بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء بدن و ماده نفس و با آن [[متحد]] بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این بدن طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با نفس، [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از نفس، مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که بدن موجود می‌باشد~~<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص۵۳-۵۴.</ref>~~.		"نفس" در مراحل ابتدایی خود و به دلیل نزدیکی و همسویی‌ای که با طبیعت بدن دارد، خود نوعی طبیعت است، یعنی [[احکام]] طبیعت (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "[[بدن مثالی]]" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً بدن برزخی مشابه این بدن است. در این مرحله، نفس واقعاً از مراتب این بدن است. آن بدن و آن طبیعت جزء جوهر نفس است و از نفس جداشدنی نیست. این طبیعت که در مراحل اول برای نفس ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای نفس در می‌‌آید؛ زیرا بدن در یک حال باقی نیست و دائماً در حال [[تغییر]] است؛ یعنی بدن در مراحل بعد [[حکم]] فضولات بدن، مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء بدن بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء بدن و ماده نفس و با آن [[متحد]] بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این بدن طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با نفس، [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از نفس، مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که بدن موجود می‌باشد.
	* [[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "نفس دارای دو طبیعت است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو طبیعت، یکی با میل خود [[مقهور]] نفس است و در آن هیچ جنبه [[اکراه]] وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات نفس است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات نفس جوشیده و به وجود آمده است و جزء نفس است، در عین اینکه [[طبیعت]] است". طبیعت دیگری هست که [[اطاعت]] آن از نفس، از روی [[اکراه]] است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با نفس است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با نفس دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد~~<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص۵۴.</ref>~~.
	* این مطلب، بنا بر همان مبنای [[حرکت]] جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به دلیل قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو طبیعت است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک طبیعت محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و [[قوه]] جوهری همان طبیعت، [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور [[زمان]] از همین طبیعت که برای نفس به منزله ماده است، نفس پیدا می‌‌شود و تکامل پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول نفس است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر نفس، ماده می‌‌شود. طبیعت، آنجا که به نفس متحول می‌‌شود (نفس به [[عقیده]] ایشان [[جسمانی]] الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک [[واقعیت]] متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از [[مادیت]] به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref><ref>مسلم محمدی\|محمدی، ~~مسلم،~~ فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم ~~کلام، ص۵۴~~.</ref>.		[[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "نفس دارای دو طبیعت است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو طبیعت، یکی با میل خود مقهور نفس است و در آن هیچ جنبه [[اکراه]] وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات نفس است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات نفس جوشیده و به وجود آمده است و جزء نفس است، در عین اینکه طبیعت است". طبیعت دیگری هست که [[اطاعت]] آن از نفس، از روی [[اکراه]] است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با نفس است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با نفس دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد.

			این مطلب، بنا بر همان مبنای حرکت جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به دلیل قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو طبیعت است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک طبیعت محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و قوه جوهری همان طبیعت، [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور [[زمان]] از همین طبیعت که برای نفس به منزله ماده است، نفس پیدا می‌‌شود و تکامل پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول نفس است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر نفس، ماده می‌‌شود. طبیعت، آنجا که به نفس متحول می‌‌شود (نفس به [[عقیده]] ایشان جسمانی الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک واقعیت متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از مادیت به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref>.<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص۵۳-۵۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲

2024-12-12T10:02:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = برزخ \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بدن مثالی در کلام اسلامی]] \| پرسش مرتبط = }}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[بدن مثالی در قرآن]] - [[بدن مثالی در حدیث]] - [[بدن مثالی در نهج البلاغه]] - [[بدن مثالی در معارف دعا و زیارات]] -~~ [[بدن مثالی در کلام ~~اسلامی]] - [[بدن مثالی در اخلاق اسلامی]] - [[بدن مثالی در عرفان~~ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ~~بدن مثالی (پرسش)~~}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	*"[[نفس]]" در مراحل ابتدایی خود و به [[دلیل]] نزدیکی و همسویی‌ای که با [[طبیعت]] [[بدن]] دارد، خود نوعی [[طبیعت]] است، یعنی [[احکام]] [[طبیعت]] (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "[[بدن]] ~~مثالی~~" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً [[بدن]] برزخی مشابه این [[بدن]] است. در این مرحله، [[نفس]] واقعاً از مراتب این [[بدن]] است. آن [[بدن]] و آن [[طبیعت]] جزء جوهر [[نفس]] است و از [[نفس]] جداشدنی نیست. این [[طبیعت]] که در مراحل اول برای [[نفس]] ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای [[نفس]] در می‌‌آید؛ زیرا [[بدن]] در یک حال باقی نیست و دائماً در حال تغییر است؛ یعنی [[بدن]] در مراحل بعد [[حکم]] فضولات ~~[[بدن]]،~~ مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء [[بدن]] بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء [[بدن]] و ماده [[نفس]] و با آن متحد بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این [[بدن]] طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با ~~[[نفس]]،~~ [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از ~~[[نفس]]،~~ مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که [[بدن]] موجود می‌باشد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ~~ص ۵۳~~-۵۴.</ref>.		*"نفس" در مراحل ابتدایی خود و به دلیل نزدیکی و همسویی‌ای که با [[طبیعت]] بدن دارد، خود نوعی طبیعت است، یعنی [[احکام]] طبیعت (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "[[بدن مثالی]]" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً بدن برزخی مشابه این بدن است. در این مرحله، نفس واقعاً از مراتب این بدن است. آن بدن و آن طبیعت جزء جوهر نفس است و از نفس جداشدنی نیست. این طبیعت که در مراحل اول برای نفس ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای نفس در می‌‌آید؛ زیرا بدن در یک حال باقی نیست و دائماً در حال [[تغییر]] است؛ یعنی بدن در مراحل بعد [[حکم]] فضولات بدن، مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء بدن بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء بدن و ماده نفس و با آن [[متحد]] بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این بدن طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با نفس، [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از نفس، مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که بدن موجود می‌باشد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص۵۳-۵۴.</ref>.
	* [[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "[[نفس]] دارای دو [[طبیعت]] است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو ~~[[طبیعت]]،~~ یکی با میل خود ~~مقهور~~ [[~~نفس~~]] است و در آن هیچ جنبه اکراه وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات [[نفس]] است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات [[نفس]] جوشیده و به وجود آمده است و جزء [[نفس]] است، در عین اینکه [[طبیعت]] است". [[طبیعت]] دیگری هست که [[اطاعت]] آن از [[~~نفس~~]]~~، از روی اکراه~~ است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با [[نفس]] است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با [[نفس]] دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ~~ص ۵۴~~.</ref>.		* [[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "نفس دارای دو طبیعت است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو طبیعت، یکی با میل خود [[مقهور]] نفس است و در آن هیچ جنبه [[اکراه]] وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات نفس است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات نفس جوشیده و به وجود آمده است و جزء نفس است، در عین اینکه [[طبیعت]] است". طبیعت دیگری هست که [[اطاعت]] آن از نفس، از روی [[اکراه]] است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با نفس است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با نفس دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص۵۴.</ref>.
	* این مطلب، بنا بر همان مبنای حرکت جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به [[دلیل]] قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو [[طبیعت]] است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک [[طبیعت]] محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و [[قوه]] جوهری همان ~~[[طبیعت]]،~~ [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور زمان از همین [[طبیعت]] که برای [[نفس]] به منزله ماده است، [[نفس]] پیدا می‌‌شود و [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول [[نفس]] است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر ~~[[نفس]]،~~ ماده می‌‌شود. ~~[[طبیعت]]،~~ آنجا که به [[نفس]] متحول می‌‌شود ([[نفس]] به [[عقیده]] ایشان جسمانی الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک واقعیت متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از [[مادیت]] به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref><ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، ~~مسلم]]، [[~~فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم ~~کلام]]، ص ۵۴~~.</ref>.		* این مطلب، بنا بر همان مبنای [[حرکت]] جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به دلیل قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو طبیعت است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک طبیعت محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و [[قوه]] جوهری همان طبیعت، [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور [[زمان]] از همین طبیعت که برای نفس به منزله ماده است، نفس پیدا می‌‌شود و تکامل پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول نفس است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر نفس، ماده می‌‌شود. طبیعت، آنجا که به نفس متحول می‌‌شود (نفس به [[عقیده]] ایشان [[جسمانی]] الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک [[واقعیت]] متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از [[مادیت]] به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref><ref>مسلم محمدی\|محمدی، مسلم، فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام، ص۵۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10119661.jpg\|22px]] [[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|'''فرهنگ اصطلاحات علم کلام''']]		# [[پرونده:10119661.jpg\|22px]] [[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|'''فرهنگ اصطلاحات علم کلام''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۵:		خط ۱۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:بدن مثالی]]~~
	[[رده:اصطلاحات کلامی]]		[[رده:اصطلاحات کلامی]]
	[[رده:اصطلاحات فلسفی]]		[[رده:اصطلاحات فلسفی]]
	[[رده:اصطلاحات قرآنی]]		[[رده:اصطلاحات قرآنی]]
	[[رده:برزخ]]		[[رده:برزخ]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:13:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۳
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بدن مثالی در قرآن]] - [[بدن مثالی در حدیث]] - [[بدن مثالی در نهج البلاغه]] - [[بدن مثالی در معارف دعا و زیارات]] - [[بدن مثالی در کلام اسلامی]] - [[بدن مثالی در اخلاق اسلامی]] - [[بدن مثالی در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = بدن مثالی (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بدن مثالی در قرآن]] - [[بدن مثالی در حدیث]] - [[بدن مثالی در نهج البلاغه]] - [[بدن مثالی در معارف دعا و زیارات]] - [[بدن مثالی در کلام اسلامی]] - [[بدن مثالی در اخلاق اسلامی]] - [[بدن مثالی در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = بدن مثالی (پرسش)}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*"[[نفس]]" در مراحل ابتدایی خود و به [[دلیل]] نزدیکی و همسویی‌ای که با [[طبیعت]] [[بدن]] دارد، خود نوعی [[طبیعت]] است، یعنی [[احکام]] [[طبیعت]] (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "[[بدن]] مثالی" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً [[بدن]] برزخی مشابه این [[بدن]] است. در این مرحله، [[نفس]] واقعاً از مراتب این [[بدن]] است. آن [[بدن]] و آن [[طبیعت]] جزء جوهر [[نفس]] است و از [[نفس]] جداشدنی نیست. این [[طبیعت]] که در مراحل اول برای [[نفس]] ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای [[نفس]] در می‌‌آید؛ زیرا [[بدن]] در یک حال باقی نیست و دائماً در حال تغییر است؛ یعنی [[بدن]] در مراحل بعد [[حکم]] فضولات [[بدن]]، مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء [[بدن]] بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء [[بدن]] و ماده [[نفس]] و با آن متحد بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این [[بدن]] طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با [[نفس]]، [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از [[نفس]]، مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که [[بدن]] موجود می‌باشد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۳-۵۴.</ref>.		*"[[نفس]]" در مراحل ابتدایی خود و به [[دلیل]] نزدیکی و همسویی‌ای که با [[طبیعت]] [[بدن]] دارد، خود نوعی [[طبیعت]] است، یعنی [[احکام]] [[طبیعت]] (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "[[بدن]] مثالی" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً [[بدن]] برزخی مشابه این [[بدن]] است. در این مرحله، [[نفس]] واقعاً از مراتب این [[بدن]] است. آن [[بدن]] و آن [[طبیعت]] جزء جوهر [[نفس]] است و از [[نفس]] جداشدنی نیست. این [[طبیعت]] که در مراحل اول برای [[نفس]] ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای [[نفس]] در می‌‌آید؛ زیرا [[بدن]] در یک حال باقی نیست و دائماً در حال تغییر است؛ یعنی [[بدن]] در مراحل بعد [[حکم]] فضولات [[بدن]]، مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء [[بدن]] بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء [[بدن]] و ماده [[نفس]] و با آن متحد بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این [[بدن]] طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با [[نفس]]، [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از [[نفس]]، مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که [[بدن]] موجود می‌باشد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۳-۵۴.</ref>.
	* [[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "[[نفس]] دارای دو [[طبیعت]] است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو [[طبیعت]]، یکی با میل خود مقهور [[نفس]] است و در آن هیچ جنبه اکراه وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات [[نفس]] است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات [[نفس]] جوشیده و به وجود آمده است و جزء [[نفس]] است، در عین اینکه [[طبیعت]] است". [[طبیعت]] دیگری هست که [[اطاعت]] آن از [[نفس]]، از روی اکراه است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با [[نفس]] است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با [[نفس]] دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.		* [[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "[[نفس]] دارای دو [[طبیعت]] است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو [[طبیعت]]، یکی با میل خود مقهور [[نفس]] است و در آن هیچ جنبه اکراه وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات [[نفس]] است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات [[نفس]] جوشیده و به وجود آمده است و جزء [[نفس]] است، در عین اینکه [[طبیعت]] است". [[طبیعت]] دیگری هست که [[اطاعت]] آن از [[نفس]]، از روی اکراه است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با [[نفس]] است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با [[نفس]] دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.
	*این مطلب، بنا بر همان مبنای حرکت جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به [[دلیل]] قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو [[طبیعت]] است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک [[طبیعت]] محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و [[قوه]] جوهری همان [[طبیعت]]، [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور زمان از همین [[طبیعت]] که برای [[نفس]] به منزله ماده است، [[نفس]] پیدا می‌‌شود و [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول [[نفس]] است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر [[نفس]]، ماده می‌‌شود. [[طبیعت]]، آنجا که به [[نفس]] متحول می‌‌شود ([[نفس]] به [[عقیده]] ایشان جسمانی الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک واقعیت متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از [[مادیت]] به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref><ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.		* این مطلب، بنا بر همان مبنای حرکت جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به [[دلیل]] قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو [[طبیعت]] است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک [[طبیعت]] محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و [[قوه]] جوهری همان [[طبیعت]]، [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور زمان از همین [[طبیعت]] که برای [[نفس]] به منزله ماده است، [[نفس]] پیدا می‌‌شود و [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول [[نفس]] است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر [[نفس]]، ماده می‌‌شود. [[طبیعت]]، آنجا که به [[نفس]] متحول می‌‌شود ([[نفس]] به [[عقیده]] ایشان جسمانی الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک واقعیت متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از [[مادیت]] به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref><ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:37:17Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۷
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:بدن مثالی]]		[[رده:بدن مثالی]]
	[[رده:اصطلاحات کلامی]]		[[رده:اصطلاحات کلامی]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T23:23:23Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۵۳
خط ۴:		خط ۴:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*"[[نفس]]" در مراحل ابتدایی خود و به [[دلیل]] نزدیکی و همسویی‌ای که با [[طبیعت]] [[بدن]] دارد، خود نوعی [[طبیعت]] است، یعنی [[احکام]] [[طبیعت]] (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "[[بدن]] مثالی" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً [[بدن]] برزخی مشابه این [[بدن]] است. در این مرحله، [[نفس]] واقعاً از مراتب این [[بدن]] است. آن [[بدن]] و آن [[طبیعت]] جزء جوهر [[نفس]] است و از [[نفس]] جداشدنی نیست. این [[طبیعت]] که در مراحل اول برای [[نفس]] ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای [[نفس]] در می‌‌آید؛ زیرا [[بدن]] در یک حال باقی نیست و دائماً در حال تغییر است؛ یعنی [[بدن]] در مراحل بعد [[حکم]] فضولات [[بدن]]، مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء [[بدن]] بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء [[بدن]] و ماده [[نفس]] و با آن متحد بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این [[بدن]] طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با [[نفس]]، [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از [[نفس]]، مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که [[بدن]] موجود می‌باشد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۳-۵۴.</ref>.		*"[[نفس]]" در مراحل ابتدایی خود و به [[دلیل]] نزدیکی و همسویی‌ای که با [[طبیعت]] [[بدن]] دارد، خود نوعی [[طبیعت]] است، یعنی [[احکام]] [[طبیعت]] (طول و عرض و عمق) را داراست. این همان است که به آن "[[بدن]] مثالی" یا "برزخی" می‌‌گوییم. واقعاً [[بدن]] برزخی مشابه این [[بدن]] است. در این مرحله، [[نفس]] واقعاً از مراتب این [[بدن]] است. آن [[بدن]] و آن [[طبیعت]] جزء جوهر [[نفس]] است و از [[نفس]] جداشدنی نیست. این [[طبیعت]] که در مراحل اول برای [[نفس]] ماده بوده است، در مراحل آخر که این تبدلات پیدا می‌‌شود، تدریجاً به صورت امری عارضی برای [[نفس]] در می‌‌آید؛ زیرا [[بدن]] در یک حال باقی نیست و دائماً در حال تغییر است؛ یعنی [[بدن]] در مراحل بعد [[حکم]] فضولات [[بدن]]، مانند مو و ناخن را پیدا می‌‌کند که در اصل جزء [[بدن]] بوده‌اند، یا مانند چرک‌ها که در اصل همان پوست است که سلول‌های زنده‌ای بودند، ولی بعدها به صورت امور زاید در می‌‌آیند. اینها در یک مرحله جزء [[بدن]] و ماده [[نفس]] و با آن متحد بودند؛ ولی در مراحل بعد به صورت فضولات در می‌‌آیند. ایشان می‌‌گویند این [[بدن]] طبیعی که از عناصر تشکیل شده است، تدریجاً به صورت امری در می‌‌آید که از جنبه ارتباط با [[نفس]]، [[حکم]] فضولات را پیدا می‌‌کند، یعنی جداشدنش از [[نفس]]، مثل جدا شدن فضولات دیگر است که جدا شدنشان در عین این است که [[بدن]] موجود می‌باشد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۳-۵۴.</ref>.
	*[[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "[[نفس]] دارای دو [[طبیعت]] است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو [[طبیعت]]، یکی با میل خود مقهور [[نفس]] است و در آن هیچ جنبه اکراه وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات [[نفس]] است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات [[نفس]] جوشیده و به وجود آمده است و جزء [[نفس]] است، در عین اینکه [[طبیعت]] است". [[طبیعت]] دیگری هست که [[اطاعت]] آن از [[نفس]]، از روی اکراه است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با [[نفس]] است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با [[نفس]] دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.		* [[ملاصدرا]] [[معتقد]] است: "[[نفس]] دارای دو [[طبیعت]] است و این دو با هم به نوعی [[اختلاف]] عددی دارند. از این دو [[طبیعت]]، یکی با میل خود مقهور [[نفس]] است و در آن هیچ جنبه اکراه وجود ندارد؛ چون منبعث از ذات [[نفس]] است؛ یعنی قوه‌ای است که از ذات [[نفس]] جوشیده و به وجود آمده است و جزء [[نفس]] است، در عین اینکه [[طبیعت]] است". [[طبیعت]] دیگری هست که [[اطاعت]] آن از [[نفس]]، از روی اکراه است؛ یعنی همان حالت نیمه اکراه و نیمه [[اجبار]]. در [[حقیقت]]، امری است که مسخر بودن آن به واسطه اتصال با [[نفس]] است و مادام که این اتصال محفوظ است، چون [[وحدت]] ذاتی با [[نفس]] دارد؛ [[مطیع]] است. هرگاه این اتصال برداشته شود، فوراً به حالت اولیه برمی‌گردد<ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.
	*این مطلب، بنا بر همان مبنای حرکت جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به [[دلیل]] قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو [[طبیعت]] است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک [[طبیعت]] محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و [[قوه]] جوهری همان [[طبیعت]]، [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور زمان از همین [[طبیعت]] که برای [[نفس]] به منزله ماده است، [[نفس]] پیدا می‌‌شود و [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول [[نفس]] است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر [[نفس]]، ماده می‌‌شود. [[طبیعت]]، آنجا که به [[نفس]] متحول می‌‌شود ([[نفس]] به [[عقیده]] ایشان جسمانی الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک واقعیت متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از [[مادیت]] به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref><ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.		*این مطلب، بنا بر همان مبنای حرکت جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به [[دلیل]] قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو [[طبیعت]] است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک [[طبیعت]] محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و [[قوه]] جوهری همان [[طبیعت]]، [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور زمان از همین [[طبیعت]] که برای [[نفس]] به منزله ماده است، [[نفس]] پیدا می‌‌شود و [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول [[نفس]] است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر [[نفس]]، ماده می‌‌شود. [[طبیعت]]، آنجا که به [[نفس]] متحول می‌‌شود ([[نفس]] به [[عقیده]] ایشان جسمانی الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک واقعیت متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از [[مادیت]] به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref><ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:33:13Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بدن مثالی در قرآن]] - [[بدن مثالی در حدیث]] - [[بدن مثالی در نهج البلاغه]] - [[بدن مثالی در معارف دعا و زیارات]] - [[بدن مثالی در کلام اسلامی]] - [[بدن مثالی در اخلاق اسلامی]] - [[بدن مثالی در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = بدن مثالی (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[بدن مثالی در قرآن]] - [[بدن مثالی در حدیث]] - [[بدن مثالی در نهج البلاغه]] - [[بدن مثالی در معارف دعا و زیارات]] - [[بدن مثالی در کلام اسلامی]] - [[بدن مثالی در اخلاق اسلامی]] - [[بدن مثالی در عرفان اسلامی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[بدن مثالی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == پانویس ==' به '== پانویس =='

2022-01-04T16:03:36Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == پانویس ==' به '== پانویس =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۳۳
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	* [[پرونده:10119661.jpg\|22px]] [[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|'''فرهنگ اصطلاحات علم کلام''']]		* [[پرونده:10119661.jpg\|22px]] [[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|'''فرهنگ اصطلاحات علم کلام''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T18:23:49Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۵۳
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T16:10:01Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۴۰
خط ۹:		خط ۹:
	*این مطلب، بنا بر همان مبنای حرکت جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به [[دلیل]] قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو [[طبیعت]] است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک [[طبیعت]] محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و [[قوه]] جوهری همان [[طبیعت]]، [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور زمان از همین [[طبیعت]] که برای [[نفس]] به منزله ماده است، [[نفس]] پیدا می‌‌شود و [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول [[نفس]] است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر [[نفس]]، ماده می‌‌شود. [[طبیعت]]، آنجا که به [[نفس]] متحول می‌‌شود ([[نفس]] به [[عقیده]] ایشان جسمانی الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک واقعیت متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از [[مادیت]] به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref><ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.		*این مطلب، بنا بر همان مبنای حرکت جوهریه می‌‌باشد؛ یعنی ایشان به [[دلیل]] قائل بودن به حرکت جوهریه، قائل به دو [[طبیعت]] است؛ مثلاً در ابتدا جنین [[انسان]]، یک [[طبیعت]] محض است، مثل همه طبایع عادی عالم که یک مرکب صددرصد طبیعی است، ولی تدریجاً، صورت و [[قوه]] جوهری همان [[طبیعت]]، [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. در واقع، به مرور زمان از همین [[طبیعت]] که برای [[نفس]] به منزله ماده است، [[نفس]] پیدا می‌‌شود و [[تکامل]] پیدا می‌‌کند. به این معنی که این مرتبه‌ای که مرتبه اول [[نفس]] است و خود آن برای مرتبه طبیعی صورت است، در مراتب بعد برای مراتب عالی‌تر [[نفس]]، ماده می‌‌شود. [[طبیعت]]، آنجا که به [[نفس]] متحول می‌‌شود ([[نفس]] به [[عقیده]] ایشان جسمانی الحدوث و [[روحانی]] البقاست)، این چنین نیست که یک امر مادی محض و یک امر مجرد مجرد وجود داشته باشد، بلکه یک واقعیت متصل است و به یک معنی، مادی و مجرد با هم مخلوط هستند؛ یعنی مراتب یک شیء تدریجاً از [[مادیت]] به تجرد می‌‌رسد<ref>مطهری، حرکت و زمان در فلسفه اسلامی، ج۲، ص۶۷ - ۶۵.</ref><ref>[[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۵۴.</ref>.

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10119661.jpg\|22px]] [[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|'''فرهنگ اصطلاحات علم کلام''']]		* [[پرونده:10119661.jpg\|22px]] [[مسلم محمدی\|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)\|'''فرهنگ اصطلاحات علم کلام''']]