برخورد با فرصت‌طلبان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-10-23T08:17:27Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۷
خط ۵۳:		خط ۵۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:سیره ~~معصوم~~]]		[[رده:سیره سیاسی]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ه. ق)' به 'ﻫ.ق)'

2023-06-07T08:35:33Z

جایگزینی متن - 'ه. ق)' به 'ﻫ.ق)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۵
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	من مردم را به [[دوستی]] اهل‌بیت {{عم}} [[دعوت]] می‌کنم؛ اگر مایل باشید برای [[خلافت]]، با شما [[بیعت]] می‌کنم. [[امام صادق]] {{ع}} که از قصد [[قدرت‌طلبی]] و انگیزه‌های شخصی وی [[آگاه]] بود، در جواب وی چنین نوشت: {{متن حدیث\|ما انت من رجالی و لا الزمان زمانی}} <ref>«نه تو از یاران من هستی و نه زمانه، زمانه من (قیام من) است» محمد شهرستانی، الملل و النحل، تحقیق محمد گیلانی، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. همچنین [[فضل]] کاتب می‌گوید: روزی نزد امام صادق {{ع}} بودم که نامه‌ای از ابومسلم رسید. [[حضرت]] ضمن ردّ پیک فرمود: [[نامه]] تو را جوابی نیست<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۷، ص۲۹۷.</ref>. یکی دیگر از [[رهبران]] [[قیام]] بر ضد [[بنی‌امیه]]، [[ابوسلمه خلال]] بود که با عنوان [[وزیر]] [[آل‌محمد]] {{صل}} قیام کرد. وی به سه تن از بزرگان [[علویان]] به نام‌های: [[جعفر بن محمد الصادق]] {{ع}}، [[عبدالله محض]] و [[عمر الاشرف بن زین‌العابدین]] نامه نوشت و به یکی از دوستانش سپرد و گفت: اول نزد امام صادق {{ع}} برو، اگر قبول کرد دو نامه دیگر را از بین ببر و اگر نپذیرفت، سراغ دو نفر دیگر برو. فرستاده [[ابوسلمه]] نخست نزد [[امام]] [[جعفر صادق]] {{ع}} آمد و نامه را به ایشان [[تسلیم]] کرد. امام در پاسخ ابوسلمه فرمود: {{متن حدیث\|انک شیعة غیری}}: تو [[شیعه]] من نیستی بلکه پیرو غیر من هستی<ref>جعفر مرتضی عاملی، الحیاة‌السیاسیة للامام رضا، ص۵۰.</ref>. پیک ابوسلمه سراغ عبدالله محض رفت و نامه وی را به او تسلیم کرد. عبدالله محض برای کسب [[تکلیف]] سراغ امام صادق {{ع}} رفت و امام به او فرمود: از چه وقت [[مردم]] [[خراسان]] شیعه تو شده‌اند؟ آیا [[ابو مسلم]] را تو نزد آنان فرستادی؟... ای [[عبدالله]]! بدان که این [[دولت]] از آنِ [[عباسیان]] خواهد بود... عمر بن زین‌العابدین نیز به نامه ابوسلمه پاسخ مثبتی نداد<ref>ر. ک: ابوالحسن علی بن الحسین مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۲۵۳-۲۵۴؛ محمد بن علی بن طباطبا ابن طقطقا، الفخری فی الآداب‌السلطانیة و الدول‌الاسلامیة، ص۱۵۴.</ref>.		من مردم را به [[دوستی]] اهل‌بیت {{عم}} [[دعوت]] می‌کنم؛ اگر مایل باشید برای [[خلافت]]، با شما [[بیعت]] می‌کنم. [[امام صادق]] {{ع}} که از قصد [[قدرت‌طلبی]] و انگیزه‌های شخصی وی [[آگاه]] بود، در جواب وی چنین نوشت: {{متن حدیث\|ما انت من رجالی و لا الزمان زمانی}} <ref>«نه تو از یاران من هستی و نه زمانه، زمانه من (قیام من) است» محمد شهرستانی، الملل و النحل، تحقیق محمد گیلانی، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. همچنین [[فضل]] کاتب می‌گوید: روزی نزد امام صادق {{ع}} بودم که نامه‌ای از ابومسلم رسید. [[حضرت]] ضمن ردّ پیک فرمود: [[نامه]] تو را جوابی نیست<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۷، ص۲۹۷.</ref>. یکی دیگر از [[رهبران]] [[قیام]] بر ضد [[بنی‌امیه]]، [[ابوسلمه خلال]] بود که با عنوان [[وزیر]] [[آل‌محمد]] {{صل}} قیام کرد. وی به سه تن از بزرگان [[علویان]] به نام‌های: [[جعفر بن محمد الصادق]] {{ع}}، [[عبدالله محض]] و [[عمر الاشرف بن زین‌العابدین]] نامه نوشت و به یکی از دوستانش سپرد و گفت: اول نزد امام صادق {{ع}} برو، اگر قبول کرد دو نامه دیگر را از بین ببر و اگر نپذیرفت، سراغ دو نفر دیگر برو. فرستاده [[ابوسلمه]] نخست نزد [[امام]] [[جعفر صادق]] {{ع}} آمد و نامه را به ایشان [[تسلیم]] کرد. امام در پاسخ ابوسلمه فرمود: {{متن حدیث\|انک شیعة غیری}}: تو [[شیعه]] من نیستی بلکه پیرو غیر من هستی<ref>جعفر مرتضی عاملی، الحیاة‌السیاسیة للامام رضا، ص۵۰.</ref>. پیک ابوسلمه سراغ عبدالله محض رفت و نامه وی را به او تسلیم کرد. عبدالله محض برای کسب [[تکلیف]] سراغ امام صادق {{ع}} رفت و امام به او فرمود: از چه وقت [[مردم]] [[خراسان]] شیعه تو شده‌اند؟ آیا [[ابو مسلم]] را تو نزد آنان فرستادی؟... ای [[عبدالله]]! بدان که این [[دولت]] از آنِ [[عباسیان]] خواهد بود... عمر بن زین‌العابدین نیز به نامه ابوسلمه پاسخ مثبتی نداد<ref>ر. ک: ابوالحسن علی بن الحسین مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۲۵۳-۲۵۴؛ محمد بن علی بن طباطبا ابن طقطقا، الفخری فی الآداب‌السلطانیة و الدول‌الاسلامیة، ص۱۵۴.</ref>.

	[[منابع تاریخی]] می‌نویسند: زمانی که پرچم‌های [[پیروزی]] به اهتزاز درآمد و نشانه‌های [[فتح]] نمایان شد، [[ابوسلمه]] برای بار دوم طی نامه‌ای به [[امام صادق]] {{ع}} نوشت: هفتاد هزار [[جنگجو]] در رکاب ما آماده هستند، اکنون موضع خود را روشن کن. [[امام]] باز همان جواب قبلی را به او داد<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۷، ص۱۳۳.</ref>. گرچه در ظاهر امر [[عباسیان]] با [[شعار]] [[دفاع]] از [[خاندان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[قیام]] کردند، ولی امام صادق {{ع}} به‌درستی می‌دانست که آنان انگیزه‌ای جز کسب [[قدرت سیاسی]] ندارند. [[ابو سلمه]] خلال پس از رسیدن به [[قدرت]]، به شیوه [[بنی‌امیه]] عمل کرد و ابومسلم نیز به چنان جنایاتی دست زد که خاطره جنایات [[حجاج]] بن [[یوسف]] را در ذهن‌ها زنده می‌کرد. در دوره عباسیان، [[شیعیان]] و [[علویان]] نه تنها به [[آرامش]] و [[آسایش]] نرسیدند، که همان [[سختی‌ها]] و محدودیت‌ها در طول زمانی بیشتر برای آنان تداوم یافت. به [[گواه]] [[تاریخ]] در دوره [[بنی‌عباس]]، [[حاکمیت]] [[جامعه اسلامی]] در [[لباس]] [[خلافت]] [[پیامبر]] بسی سخت‌تر از گذشته [[اعمال]] شد تا جایی که ابوعطا السندی (متوفای ۱۸۰ ه. ق) که حاکمیت [[امویان]] و عباسیان را [[درک]] کرده، در سروده خود می‌گوید: ای کاش [[ظلم]] [[بنی‌مروان]]، همچنان بر ما ادامه می‌یافت و ای کاش [[عدل]] بنی‌عباس در [[آتش]] فرو می‌سوخت<ref>ابن‌قتیبه الدینوری، الشعر و الشعراء، ص۵۱۹.</ref>. از آنچه در این بخش گذشت می‌توان نتیجه گرفت که [[پیشوایان معصوم]] در برابر [[مخالفان نظام حاکم]] از دو [[سیاست]] [[تأیید]] و عدم تأیید [[پیروی]] می‌کردند. قاعده و اصل کلی پیشوایان معصوم در برابر [[مخالفان]] و معترضان [[نظام سیاسی حاکم]] بر تأیید [[اعتراضات]]، [[قیام‌های مکتبی]] و نهضت‌هایی بود که در [[راه خدا]] و [[رضایت]] اهل‌بیت {{عم}} و عمل به [[فریضه]] [[امر به معروف و نهی از منکر]] انجام می‌گرفت، اما به [[دلیل]] توجه به اصل [[عاقبت‌اندیشی]] و [[حفظ]] [[مصالح]] عالیه جامعه اسلامی از [[همراهی]] مستقیم و [[پذیرش رهبری]] این [[قیام‌ها]] خودداری می‌کردند. [[بدیهی]] است قیام‌ها و اعتراضات معارضان مرموز و فرصت‌طلب هرگز مورد تأیید یا [[حمایت]] پیشوایان معصوم قرار نگرفت. ایشان در برابر این‌گونه قیام‌ها یا با [[صراحت]] آن را رد می‌کردند، مانند اقدامی که [[امام سجاد]] {{ع}} در برابر [[شورش]] [[عبدالله بن زبیر]] انجام داد و یا با اتخاذ موضع بی‌طرفانه، از [[همراهی]] با معارضان خودداری می‌کردند همان‌گونه که [[امام صادق]] {{ع}} در برابر [[قیام]] [[عباسیان]] چنین کرد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۳۳۷.</ref>		[[منابع تاریخی]] می‌نویسند: زمانی که پرچم‌های [[پیروزی]] به اهتزاز درآمد و نشانه‌های [[فتح]] نمایان شد، [[ابوسلمه]] برای بار دوم طی نامه‌ای به [[امام صادق]] {{ع}} نوشت: هفتاد هزار [[جنگجو]] در رکاب ما آماده هستند، اکنون موضع خود را روشن کن. [[امام]] باز همان جواب قبلی را به او داد<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۷، ص۱۳۳.</ref>. گرچه در ظاهر امر [[عباسیان]] با [[شعار]] [[دفاع]] از [[خاندان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[قیام]] کردند، ولی امام صادق {{ع}} به‌درستی می‌دانست که آنان انگیزه‌ای جز کسب [[قدرت سیاسی]] ندارند. [[ابو سلمه]] خلال پس از رسیدن به [[قدرت]]، به شیوه [[بنی‌امیه]] عمل کرد و ابومسلم نیز به چنان جنایاتی دست زد که خاطره جنایات [[حجاج]] بن [[یوسف]] را در ذهن‌ها زنده می‌کرد. در دوره عباسیان، [[شیعیان]] و [[علویان]] نه تنها به [[آرامش]] و [[آسایش]] نرسیدند، که همان [[سختی‌ها]] و محدودیت‌ها در طول زمانی بیشتر برای آنان تداوم یافت. به [[گواه]] [[تاریخ]] در دوره [[بنی‌عباس]]، [[حاکمیت]] [[جامعه اسلامی]] در [[لباس]] [[خلافت]] [[پیامبر]] بسی سخت‌تر از گذشته [[اعمال]] شد تا جایی که ابوعطا السندی (متوفای ۱۸۰ ﻫ.ق) که حاکمیت [[امویان]] و عباسیان را [[درک]] کرده، در سروده خود می‌گوید: ای کاش [[ظلم]] [[بنی‌مروان]]، همچنان بر ما ادامه می‌یافت و ای کاش [[عدل]] بنی‌عباس در [[آتش]] فرو می‌سوخت<ref>ابن‌قتیبه الدینوری، الشعر و الشعراء، ص۵۱۹.</ref>. از آنچه در این بخش گذشت می‌توان نتیجه گرفت که [[پیشوایان معصوم]] در برابر [[مخالفان نظام حاکم]] از دو [[سیاست]] [[تأیید]] و عدم تأیید [[پیروی]] می‌کردند. قاعده و اصل کلی پیشوایان معصوم در برابر [[مخالفان]] و معترضان [[نظام سیاسی حاکم]] بر تأیید [[اعتراضات]]، [[قیام‌های مکتبی]] و نهضت‌هایی بود که در [[راه خدا]] و [[رضایت]] اهل‌بیت {{عم}} و عمل به [[فریضه]] [[امر به معروف و نهی از منکر]] انجام می‌گرفت، اما به [[دلیل]] توجه به اصل [[عاقبت‌اندیشی]] و [[حفظ]] [[مصالح]] عالیه جامعه اسلامی از [[همراهی]] مستقیم و [[پذیرش رهبری]] این [[قیام‌ها]] خودداری می‌کردند. [[بدیهی]] است قیام‌ها و اعتراضات معارضان مرموز و فرصت‌طلب هرگز مورد تأیید یا [[حمایت]] پیشوایان معصوم قرار نگرفت. ایشان در برابر این‌گونه قیام‌ها یا با [[صراحت]] آن را رد می‌کردند، مانند اقدامی که [[امام سجاد]] {{ع}} در برابر [[شورش]] [[عبدالله بن زبیر]] انجام داد و یا با اتخاذ موضع بی‌طرفانه، از [[همراهی]] با معارضان خودداری می‌کردند همان‌گونه که [[امام صادق]] {{ع}} در برابر [[قیام]] [[عباسیان]] چنین کرد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۳۳۷.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Bahmani در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۳۸

2023-05-27T06:38:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = ~~اهل بیت و برخورد با افراد فرصت طلب~~ \| مداخل مرتبط = [[برخورد با فرصت‌طلبان در سیره معصوم]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = سیره معصوم \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[برخورد با فرصت‌طلبان در سیره معصوم]] \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani: /* پانویس */

2023-05-27T06:37:38Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۷
خط ۵۳:		خط ۵۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~اهل بیت~~]]		[[رده:سیره معصوم]]

Wasity: جایگزینی متن - 'تاریخ یعقوبی' به 'تاریخ یعقوبی'

2023-01-24T07:47:17Z

جایگزینی متن - 'تاریخ یعقوبی' به 'تاریخ یعقوبی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۷
خط ۵:		خط ۵:

	== طرد [[ابوسفیان]] از سوی [[امام علی]] {{ع}} ==		== طرد [[ابوسفیان]] از سوی [[امام علی]] {{ع}} ==
	ابوسفیان از چهره‌هایی است که به سبب [[حفظ]] [[نظام جاهلی]] و آموزه‌های آن سال‌ها با [[رسول خدا]] {{صل}} به [[ستیز]] پرداخت و تنها زمانی که خود را از [[رویارویی]] با [[پیامبر]] و [[سپاه اسلام]] [[ناتوان]] دید، به [[پذیرش اسلام]] مجبور شد. رویدادهای بعدی به وضوح نشان می‌دهد که [[اسلام]] ابوسفیان، [[اسلامی]] ظاهری و از سر ناچاری بود. هیچ‌گاه [[دل]] ابوسفیان در برابر اسلام [[مطیع]] نشد و او [[ارزش]] و حرمتی برای [[دین]] قائل نبود. به نوشته [[مورخان]] زمانی که رسول خدا {{صل}} [[رحلت]] کرد، ابوسفیان در [[مدینه]] حضور نداشت. پس از این جریان به مدینه آمد و مطلع شد مردم با [[ابوبکر]] [[بیعت]] کرده و [[علی]] را کنار گذاشته‌اند. او اگرچه با امام علی {{ع}} کینه‌ای دیرینه داشت، اما در آن شرایط [[احساس]] کرد وضعیت مناسبی به‌وجود آمده تا با [[ایجاد اختلاف]] و درگیری میان [[مسلمانان]] و رودررو قرار دادن آنان، [[انتقام]] شخصی خویش را از [[مسلمانان]] بگیرد. به همین [[دلیل]] نزد [[علی]] {{ع}} آمد و پس از علنی‌کردن [[حمایت]] از [[بنی‌هاشم]] و اعلام [[آمادگی]] خود جهت [[بیعت]] با آن [[حضرت]]، گفت حاضر است در حمایت از او [[مدینه]] را از سواره و پیاده پر کند. [[تاریخ~~]] [[~~یعقوبی]] در این‌باره می‌نویسد: [[ابوسفیان]] در شمار کسانی بود که از [[بیعت با ابوبکر]] سرباز زد و نزد علی {{ع}} آمد و گفت: دست خویش را پیش آر تا با تو بیعت کنم و قصی را در حمایت از تو فراهم آورم...<ref>احمد بن ابی یعقوب بن جعفر یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ترجمه دکتر آیتی، ج۱، ص۵۲۶.</ref>. [[طبری]] و ابن‌اثیر نیز آورده‌اند: وقتی [[مردم]] با [[ابوبکر]] بیعت کردند، ابوسفیان رو به مردم کرد و گفت: غباری را می‌نگرم که جز [[خون]]، آن را فرو نمی‌نشاند. ای [[فرزندان]] [[عبدمناف]]! ابوبکر را چه رسد به [[حکومت]] بر شما؟ کجایند آن دو [[درمانده]] و [[ناتوان]]... کجایند علی و [[عباس]]؟ [[شایسته]] نیست که حکومت و [[زمامداری]] در کم‌ترین گروه [[قریش]] جای گیرد... سپس رو به علی کرد و گفت: دستت را پیش آر تا با تو بیعت کنم. به [[خدا]] [[سوگند]] اگر خواهی [[شهر]] را از سواره و پیاده لبریز خواهم ساخت. [[امام علی]] {{ع}} ضمن ردّ پیشنهاد ابوسفیان فرمود: به خدا سوگند در پس این پیشنهاد هدفی جز [[فتنه]] و [[آشوب]] نداری! به خدا سوگند تو از دیرباز [[بدخواه]] [[اسلام]] بوده‌ای، ما را به [[اندرز]] تو نیازی نیست<ref>عزالدین ابی‌الحسن علی بن محمد ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۳۲۵-۳۲۶؛ ابوجعفر محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک (تاریخ طبری)، ج۳، ص۲۰۹.</ref>. بعدها امام علی {{ع}} در نامه‌ای به [[معاویه]] این داستان را به او یادآور شد و فرمود: پدرت ابوسفیان پس از [[درگذشت پیامبر]] {{صل}} نزد من آمد و گفت: دست بگشا تا با تو بیعت کنم. چراکه تو از دیگران به [[خلافت]] شایسته‌تری، اما من برای [[حفظ وحدت]] و [[یگانگی]] [[مسلمانان]] پیشنهاد او را نپذیرفتم<ref>ابوعمر احمد بن محمد ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۵، ص۸۴.</ref>. روشن است که [[امام]] از اندیشه‌های شوم و اهداف پشت پرده [[ابوسفیان]] [[آگاه]] بود و [[نیک]] می‌دانست که او جز به [[فتنه]] و [[آشوب]]، نمی‌اندیشد. او هیچ‌گاه [[خیرخواه]] مسلمانان نبوده و نخواهد بود و [[سربلندی]] آنان را نخواسته است؛ به همین [[دلیل]] با پیشنهاد وی [[مخالفت]] کرد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۳۲۷.</ref>		ابوسفیان از چهره‌هایی است که به سبب [[حفظ]] [[نظام جاهلی]] و آموزه‌های آن سال‌ها با [[رسول خدا]] {{صل}} به [[ستیز]] پرداخت و تنها زمانی که خود را از [[رویارویی]] با [[پیامبر]] و [[سپاه اسلام]] [[ناتوان]] دید، به [[پذیرش اسلام]] مجبور شد. رویدادهای بعدی به وضوح نشان می‌دهد که [[اسلام]] ابوسفیان، [[اسلامی]] ظاهری و از سر ناچاری بود. هیچ‌گاه [[دل]] ابوسفیان در برابر اسلام [[مطیع]] نشد و او [[ارزش]] و حرمتی برای [[دین]] قائل نبود. به نوشته [[مورخان]] زمانی که رسول خدا {{صل}} [[رحلت]] کرد، ابوسفیان در [[مدینه]] حضور نداشت. پس از این جریان به مدینه آمد و مطلع شد مردم با [[ابوبکر]] [[بیعت]] کرده و [[علی]] را کنار گذاشته‌اند. او اگرچه با امام علی {{ع}} کینه‌ای دیرینه داشت، اما در آن شرایط [[احساس]] کرد وضعیت مناسبی به‌وجود آمده تا با [[ایجاد اختلاف]] و درگیری میان [[مسلمانان]] و رودررو قرار دادن آنان، [[انتقام]] شخصی خویش را از [[مسلمانان]] بگیرد. به همین [[دلیل]] نزد [[علی]] {{ع}} آمد و پس از علنی‌کردن [[حمایت]] از [[بنی‌هاشم]] و اعلام [[آمادگی]] خود جهت [[بیعت]] با آن [[حضرت]]، گفت حاضر است در حمایت از او [[مدینه]] را از سواره و پیاده پر کند. [[تاریخ یعقوبی]] در این‌باره می‌نویسد: [[ابوسفیان]] در شمار کسانی بود که از [[بیعت با ابوبکر]] سرباز زد و نزد علی {{ع}} آمد و گفت: دست خویش را پیش آر تا با تو بیعت کنم و قصی را در حمایت از تو فراهم آورم...<ref>احمد بن ابی یعقوب بن جعفر یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ترجمه دکتر آیتی، ج۱، ص۵۲۶.</ref>. [[طبری]] و ابن‌اثیر نیز آورده‌اند: وقتی [[مردم]] با [[ابوبکر]] بیعت کردند، ابوسفیان رو به مردم کرد و گفت: غباری را می‌نگرم که جز [[خون]]، آن را فرو نمی‌نشاند. ای [[فرزندان]] [[عبدمناف]]! ابوبکر را چه رسد به [[حکومت]] بر شما؟ کجایند آن دو [[درمانده]] و [[ناتوان]]... کجایند علی و [[عباس]]؟ [[شایسته]] نیست که حکومت و [[زمامداری]] در کم‌ترین گروه [[قریش]] جای گیرد... سپس رو به علی کرد و گفت: دستت را پیش آر تا با تو بیعت کنم. به [[خدا]] [[سوگند]] اگر خواهی [[شهر]] را از سواره و پیاده لبریز خواهم ساخت. [[امام علی]] {{ع}} ضمن ردّ پیشنهاد ابوسفیان فرمود: به خدا سوگند در پس این پیشنهاد هدفی جز [[فتنه]] و [[آشوب]] نداری! به خدا سوگند تو از دیرباز [[بدخواه]] [[اسلام]] بوده‌ای، ما را به [[اندرز]] تو نیازی نیست<ref>عزالدین ابی‌الحسن علی بن محمد ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۳۲۵-۳۲۶؛ ابوجعفر محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک (تاریخ طبری)، ج۳، ص۲۰۹.</ref>. بعدها امام علی {{ع}} در نامه‌ای به [[معاویه]] این داستان را به او یادآور شد و فرمود: پدرت ابوسفیان پس از [[درگذشت پیامبر]] {{صل}} نزد من آمد و گفت: دست بگشا تا با تو بیعت کنم. چراکه تو از دیگران به [[خلافت]] شایسته‌تری، اما من برای [[حفظ وحدت]] و [[یگانگی]] [[مسلمانان]] پیشنهاد او را نپذیرفتم<ref>ابوعمر احمد بن محمد ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۵، ص۸۴.</ref>. روشن است که [[امام]] از اندیشه‌های شوم و اهداف پشت پرده [[ابوسفیان]] [[آگاه]] بود و [[نیک]] می‌دانست که او جز به [[فتنه]] و [[آشوب]]، نمی‌اندیشد. او هیچ‌گاه [[خیرخواه]] مسلمانان نبوده و نخواهد بود و [[سربلندی]] آنان را نخواسته است؛ به همین [[دلیل]] با پیشنهاد وی [[مخالفت]] کرد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۳۲۷.</ref>

	== عدم [[همراهی]] [[امام علی]] {{ع}} با [[قاتلان عثمان]] ==		== عدم [[همراهی]] [[امام علی]] {{ع}} با [[قاتلان عثمان]] ==

Wasity: جایگزینی متن - 'سال' به 'سال'

2023-01-05T09:05:53Z

جایگزینی متن - 'سال' به 'سال'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۵
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	== عدم تأیید و [[همراهی]] امام سجاد {{ع}} با [[شورش]] عبدالله بن زبیر ==		== عدم تأیید و [[همراهی]] امام سجاد {{ع}} با [[شورش]] عبدالله بن زبیر ==
	عبدالله بن زبیر از جمله کسانی بود که با یزید بیعت نکرد. او خود دعوی [[خلافت]] داشت و پس از [[مرگ معاویه]] به [[مکه]] گریخت و در آنجا [[پناهنده]] [[حرم]] شد. [[امام حسین]] {{ع}} در مورد او فرمود: به‌راستی هیچ‌چیز برای او بهتر از این نیست که من از [[حجاز]] بیرون [[روم]]، زیرا می‌داند که با وجود من [[مردم]] به او روی نمی‌آورند پس [[دوست]] دارد که من از مکه خارج شوم تا میدان برای او خالی بماند<ref>ابوالحسن احمد بن یحیی بلاذری، انساب‌الاشراف، ج۵، ص۳۱۵-۳۲۰.</ref>. پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، [[عبدالله بن زبیر]] از موقعیت استفاده کرد و عَلم [[مخالفت]] برداشت. خود را [[خلیفه]] خواند و از مردم به‌صورت مخفی و بر اساس [[خلافت]] شورایی [[بیعت]] گرفت<ref>ابوالحسن احمد بن یحیی بلاذری، انساب‌الاشراف، ج۵، ص۳۱۵-۳۲۰.</ref>. او در [[شورش]] [[مدینه]] و [[واقعه حره]] [[سال]] ۶۳ نیز نقش اساسی داشت. پس از واقعه حره [[یزید]]، [[حصین بن نمیر]] را به [[فرماندهی]] [[لشکر]] [[منصوب]] کرد. او وقتی به مکه رسید، با منجنیق به آن [[شهر]] [[حمله]] کرد و [[خانه کعبه]] را به [[آتش]] کشید اما در همین حین، خبر [[هلاکت]] یزید به [[سپاه شام]] رسید و [[حصین]] با سپاهش به [[شام]] مراجعت کرد. پس از [[مرگ یزید]]، [[ابن‌زبیر]] به‌عنوان خلیفه از مردم حجاز و سپس [[عراق]] بیعت گرفت. او افزون بر حجاز و عراق، بر [[یمن]] و [[خراسان]] نیز [[حکم]] می‌راند<ref>جلال الدین عبدالرحمن بن ابی‌بکر سیوطی، تاریخ الخلفاء، ص۲۱۲.</ref>؛ زیرا وی پس از [[قیام مختار]]، با او درگیر شده و پس از کشتن مختار، بر عراق [[حاکم]] شده بود. در [[سال ۷۲ هجری]] [[عبدالملک]]، [[حجاج]] را برای [[جنگ]] با عبدالله بن زبیر راهی مکه کرد. او نیز مکه را محاصره کرد و با منجنیق، [[مسجدالحرام]] و خانه کعبه را ویران ساخت و در سال ۷۳، پس از چند ماه [[مقاومت]] و محاصره مکه، عبدالله بن زبیر کشته شد<ref>جلال الدین عبدالرحمن بن ابی‌بکر سیوطی، تاریخ الخلفاء، ص۲۱۲.</ref>.		عبدالله بن زبیر از جمله کسانی بود که با یزید بیعت نکرد. او خود دعوی [[خلافت]] داشت و پس از [[مرگ معاویه]] به [[مکه]] گریخت و در آنجا [[پناهنده]] [[حرم]] شد. [[امام حسین]] {{ع}} در مورد او فرمود: به‌راستی هیچ‌چیز برای او بهتر از این نیست که من از [[حجاز]] بیرون [[روم]]، زیرا می‌داند که با وجود من [[مردم]] به او روی نمی‌آورند پس [[دوست]] دارد که من از مکه خارج شوم تا میدان برای او خالی بماند<ref>ابوالحسن احمد بن یحیی بلاذری، انساب‌الاشراف، ج۵، ص۳۱۵-۳۲۰.</ref>. پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، [[عبدالله بن زبیر]] از موقعیت استفاده کرد و عَلم [[مخالفت]] برداشت. خود را [[خلیفه]] خواند و از مردم به‌صورت مخفی و بر اساس [[خلافت]] شورایی [[بیعت]] گرفت<ref>ابوالحسن احمد بن یحیی بلاذری، انساب‌الاشراف، ج۵، ص۳۱۵-۳۲۰.</ref>. او در [[شورش]] [[مدینه]] و [[واقعه حره]] سال ۶۳ نیز نقش اساسی داشت. پس از واقعه حره [[یزید]]، [[حصین بن نمیر]] را به [[فرماندهی]] [[لشکر]] [[منصوب]] کرد. او وقتی به مکه رسید، با منجنیق به آن [[شهر]] [[حمله]] کرد و [[خانه کعبه]] را به [[آتش]] کشید اما در همین حین، خبر [[هلاکت]] یزید به [[سپاه شام]] رسید و [[حصین]] با سپاهش به [[شام]] مراجعت کرد. پس از [[مرگ یزید]]، [[ابن‌زبیر]] به‌عنوان خلیفه از مردم حجاز و سپس [[عراق]] بیعت گرفت. او افزون بر حجاز و عراق، بر [[یمن]] و [[خراسان]] نیز [[حکم]] می‌راند<ref>جلال الدین عبدالرحمن بن ابی‌بکر سیوطی، تاریخ الخلفاء، ص۲۱۲.</ref>؛ زیرا وی پس از [[قیام مختار]]، با او درگیر شده و پس از کشتن مختار، بر عراق [[حاکم]] شده بود. در [[سال ۷۲ هجری]] [[عبدالملک]]، [[حجاج]] را برای [[جنگ]] با عبدالله بن زبیر راهی مکه کرد. او نیز مکه را محاصره کرد و با منجنیق، [[مسجدالحرام]] و خانه کعبه را ویران ساخت و در سال ۷۳، پس از چند ماه [[مقاومت]] و محاصره مکه، عبدالله بن زبیر کشته شد<ref>جلال الدین عبدالرحمن بن ابی‌بکر سیوطی، تاریخ الخلفاء، ص۲۱۲.</ref>.
	با این اوصاف روشن شد که شورش عبدالله بن زبیر، حرکتی [[الهی]] و در راستای اهداف [[ائمه]] [[معصومان]] {{عم}} نبود. او همان کسی است که مشوّق پدرش در راه‌اندازی [[جنگ جمل]] و [[مخالفت]] با [[خلافت]] [[امیر المؤمنین علی]] {{ع}} بود تا جایی که [[امام علی]] {{ع}} در مورد او فرمود: [[زبیر]] همواره با ما [[اهل‌بیت]] بود تا زمانی که پسر نامبارکش، [[عبدالله]] پدید آمد<ref>عزالدین بن هبة‌الله ابن ابی‌الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۲۰، ص۱۰۲-۱۰۷.</ref>. به گفته [[عبدالله بن عمر]]، محرّک [[عایشه]] نیز برای راه‌اندازی جنگ جمل، عبدالله بود<ref>عزالدین بن هبة‌الله ابن ابی‌الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۲۰، ص۱۰۲-۱۰۷.</ref>. بنابراین [[امام سجاد]] {{ع}} با توجه به دیدگاه خصمانه و کینه‌توزانه و همچنین [[اعمال ناشایست]] [[عبدالله بن زبیر]] نسبت به [[خاندان]] اهل‌بیت {{عم}} هرگز [[شورش]] او را [[تأیید]] نکرد؛ بلکه حتی از [[فتنه]] او نسبت به اهل‌بیت و [[شیعیان]] همواره [[بیم]] داشت و ابراز [[نگرانی]] می‌کرد<ref>علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج۲، ص۲۹۹.</ref>. با وجود این در جریان این واقعه بر ضد او نیز اقدامی انجام نداد، زیرا این عمل باز به سود [[امویان]] تمام می‌شد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۳۳۴.</ref>		با این اوصاف روشن شد که شورش عبدالله بن زبیر، حرکتی [[الهی]] و در راستای اهداف [[ائمه]] [[معصومان]] {{عم}} نبود. او همان کسی است که مشوّق پدرش در راه‌اندازی [[جنگ جمل]] و [[مخالفت]] با [[خلافت]] [[امیر المؤمنین علی]] {{ع}} بود تا جایی که [[امام علی]] {{ع}} در مورد او فرمود: [[زبیر]] همواره با ما [[اهل‌بیت]] بود تا زمانی که پسر نامبارکش، [[عبدالله]] پدید آمد<ref>عزالدین بن هبة‌الله ابن ابی‌الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۲۰، ص۱۰۲-۱۰۷.</ref>. به گفته [[عبدالله بن عمر]]، محرّک [[عایشه]] نیز برای راه‌اندازی جنگ جمل، عبدالله بود<ref>عزالدین بن هبة‌الله ابن ابی‌الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۲۰، ص۱۰۲-۱۰۷.</ref>. بنابراین [[امام سجاد]] {{ع}} با توجه به دیدگاه خصمانه و کینه‌توزانه و همچنین [[اعمال ناشایست]] [[عبدالله بن زبیر]] نسبت به [[خاندان]] اهل‌بیت {{عم}} هرگز [[شورش]] او را [[تأیید]] نکرد؛ بلکه حتی از [[فتنه]] او نسبت به اهل‌بیت و [[شیعیان]] همواره [[بیم]] داشت و ابراز [[نگرانی]] می‌کرد<ref>علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج۲، ص۲۹۹.</ref>. با وجود این در جریان این واقعه بر ضد او نیز اقدامی انجام نداد، زیرا این عمل باز به سود [[امویان]] تمام می‌شد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۳۳۴.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'دنیوری' به 'دینوری'

2022-09-12T09:11:27Z

جایگزینی متن - 'دنیوری' به 'دینوری'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۱
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	من مردم را به [[دوستی]] اهل‌بیت {{عم}} [[دعوت]] می‌کنم؛ اگر مایل باشید برای [[خلافت]]، با شما [[بیعت]] می‌کنم. [[امام صادق]] {{ع}} که از قصد [[قدرت‌طلبی]] و انگیزه‌های شخصی وی [[آگاه]] بود، در جواب وی چنین نوشت: {{متن حدیث\|ما انت من رجالی و لا الزمان زمانی}} <ref>«نه تو از یاران من هستی و نه زمانه، زمانه من (قیام من) است» محمد شهرستانی، الملل و النحل، تحقیق محمد گیلانی، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. همچنین [[فضل]] کاتب می‌گوید: روزی نزد امام صادق {{ع}} بودم که نامه‌ای از ابومسلم رسید. [[حضرت]] ضمن ردّ پیک فرمود: [[نامه]] تو را جوابی نیست<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۷، ص۲۹۷.</ref>. یکی دیگر از [[رهبران]] [[قیام]] بر ضد [[بنی‌امیه]]، [[ابوسلمه خلال]] بود که با عنوان [[وزیر]] [[آل‌محمد]] {{صل}} قیام کرد. وی به سه تن از بزرگان [[علویان]] به نام‌های: [[جعفر بن محمد الصادق]] {{ع}}، [[عبدالله محض]] و [[عمر الاشرف بن زین‌العابدین]] نامه نوشت و به یکی از دوستانش سپرد و گفت: اول نزد امام صادق {{ع}} برو، اگر قبول کرد دو نامه دیگر را از بین ببر و اگر نپذیرفت، سراغ دو نفر دیگر برو. فرستاده [[ابوسلمه]] نخست نزد [[امام]] [[جعفر صادق]] {{ع}} آمد و نامه را به ایشان [[تسلیم]] کرد. امام در پاسخ ابوسلمه فرمود: {{متن حدیث\|انک شیعة غیری}}: تو [[شیعه]] من نیستی بلکه پیرو غیر من هستی<ref>جعفر مرتضی عاملی، الحیاة‌السیاسیة للامام رضا، ص۵۰.</ref>. پیک ابوسلمه سراغ عبدالله محض رفت و نامه وی را به او تسلیم کرد. عبدالله محض برای کسب [[تکلیف]] سراغ امام صادق {{ع}} رفت و امام به او فرمود: از چه وقت [[مردم]] [[خراسان]] شیعه تو شده‌اند؟ آیا [[ابو مسلم]] را تو نزد آنان فرستادی؟... ای [[عبدالله]]! بدان که این [[دولت]] از آنِ [[عباسیان]] خواهد بود... عمر بن زین‌العابدین نیز به نامه ابوسلمه پاسخ مثبتی نداد<ref>ر. ک: ابوالحسن علی بن الحسین مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۲۵۳-۲۵۴؛ محمد بن علی بن طباطبا ابن طقطقا، الفخری فی الآداب‌السلطانیة و الدول‌الاسلامیة، ص۱۵۴.</ref>.		من مردم را به [[دوستی]] اهل‌بیت {{عم}} [[دعوت]] می‌کنم؛ اگر مایل باشید برای [[خلافت]]، با شما [[بیعت]] می‌کنم. [[امام صادق]] {{ع}} که از قصد [[قدرت‌طلبی]] و انگیزه‌های شخصی وی [[آگاه]] بود، در جواب وی چنین نوشت: {{متن حدیث\|ما انت من رجالی و لا الزمان زمانی}} <ref>«نه تو از یاران من هستی و نه زمانه، زمانه من (قیام من) است» محمد شهرستانی، الملل و النحل، تحقیق محمد گیلانی، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. همچنین [[فضل]] کاتب می‌گوید: روزی نزد امام صادق {{ع}} بودم که نامه‌ای از ابومسلم رسید. [[حضرت]] ضمن ردّ پیک فرمود: [[نامه]] تو را جوابی نیست<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۷، ص۲۹۷.</ref>. یکی دیگر از [[رهبران]] [[قیام]] بر ضد [[بنی‌امیه]]، [[ابوسلمه خلال]] بود که با عنوان [[وزیر]] [[آل‌محمد]] {{صل}} قیام کرد. وی به سه تن از بزرگان [[علویان]] به نام‌های: [[جعفر بن محمد الصادق]] {{ع}}، [[عبدالله محض]] و [[عمر الاشرف بن زین‌العابدین]] نامه نوشت و به یکی از دوستانش سپرد و گفت: اول نزد امام صادق {{ع}} برو، اگر قبول کرد دو نامه دیگر را از بین ببر و اگر نپذیرفت، سراغ دو نفر دیگر برو. فرستاده [[ابوسلمه]] نخست نزد [[امام]] [[جعفر صادق]] {{ع}} آمد و نامه را به ایشان [[تسلیم]] کرد. امام در پاسخ ابوسلمه فرمود: {{متن حدیث\|انک شیعة غیری}}: تو [[شیعه]] من نیستی بلکه پیرو غیر من هستی<ref>جعفر مرتضی عاملی، الحیاة‌السیاسیة للامام رضا، ص۵۰.</ref>. پیک ابوسلمه سراغ عبدالله محض رفت و نامه وی را به او تسلیم کرد. عبدالله محض برای کسب [[تکلیف]] سراغ امام صادق {{ع}} رفت و امام به او فرمود: از چه وقت [[مردم]] [[خراسان]] شیعه تو شده‌اند؟ آیا [[ابو مسلم]] را تو نزد آنان فرستادی؟... ای [[عبدالله]]! بدان که این [[دولت]] از آنِ [[عباسیان]] خواهد بود... عمر بن زین‌العابدین نیز به نامه ابوسلمه پاسخ مثبتی نداد<ref>ر. ک: ابوالحسن علی بن الحسین مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۲۵۳-۲۵۴؛ محمد بن علی بن طباطبا ابن طقطقا، الفخری فی الآداب‌السلطانیة و الدول‌الاسلامیة، ص۱۵۴.</ref>.

	[[منابع تاریخی]] می‌نویسند: زمانی که پرچم‌های [[پیروزی]] به اهتزاز درآمد و نشانه‌های [[فتح]] نمایان شد، [[ابوسلمه]] برای بار دوم طی نامه‌ای به [[امام صادق]] {{ع}} نوشت: هفتاد هزار [[جنگجو]] در رکاب ما آماده هستند، اکنون موضع خود را روشن کن. [[امام]] باز همان جواب قبلی را به او داد<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۷، ص۱۳۳.</ref>. گرچه در ظاهر امر [[عباسیان]] با [[شعار]] [[دفاع]] از [[خاندان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[قیام]] کردند، ولی امام صادق {{ع}} به‌درستی می‌دانست که آنان انگیزه‌ای جز کسب [[قدرت سیاسی]] ندارند. [[ابو سلمه]] خلال پس از رسیدن به [[قدرت]]، به شیوه [[بنی‌امیه]] عمل کرد و ابومسلم نیز به چنان جنایاتی دست زد که خاطره جنایات [[حجاج]] بن [[یوسف]] را در ذهن‌ها زنده می‌کرد. در دوره عباسیان، [[شیعیان]] و [[علویان]] نه تنها به [[آرامش]] و [[آسایش]] نرسیدند، که همان [[سختی‌ها]] و محدودیت‌ها در طول زمانی بیشتر برای آنان تداوم یافت. به [[گواه]] [[تاریخ]] در دوره [[بنی‌عباس]]، [[حاکمیت]] [[جامعه اسلامی]] در [[لباس]] [[خلافت]] [[پیامبر]] بسی سخت‌تر از گذشته [[اعمال]] شد تا جایی که ابوعطا السندی (متوفای ۱۸۰ ه. ق) که حاکمیت [[امویان]] و عباسیان را [[درک]] کرده، در سروده خود می‌گوید: ای کاش [[ظلم]] [[بنی‌مروان]]، همچنان بر ما ادامه می‌یافت و ای کاش [[عدل]] بنی‌عباس در [[آتش]] فرو می‌سوخت<ref>ابن‌قتیبه ~~الدنیوری،~~ الشعر و الشعراء، ص۵۱۹.</ref>. از آنچه در این بخش گذشت می‌توان نتیجه گرفت که [[پیشوایان معصوم]] در برابر [[مخالفان نظام حاکم]] از دو [[سیاست]] [[تأیید]] و عدم تأیید [[پیروی]] می‌کردند. قاعده و اصل کلی پیشوایان معصوم در برابر [[مخالفان]] و معترضان [[نظام سیاسی حاکم]] بر تأیید [[اعتراضات]]، [[قیام‌های مکتبی]] و نهضت‌هایی بود که در [[راه خدا]] و [[رضایت]] اهل‌بیت {{عم}} و عمل به [[فریضه]] [[امر به معروف و نهی از منکر]] انجام می‌گرفت، اما به [[دلیل]] توجه به اصل [[عاقبت‌اندیشی]] و [[حفظ]] [[مصالح]] عالیه جامعه اسلامی از [[همراهی]] مستقیم و [[پذیرش رهبری]] این [[قیام‌ها]] خودداری می‌کردند. [[بدیهی]] است قیام‌ها و اعتراضات معارضان مرموز و فرصت‌طلب هرگز مورد تأیید یا [[حمایت]] پیشوایان معصوم قرار نگرفت. ایشان در برابر این‌گونه قیام‌ها یا با [[صراحت]] آن را رد می‌کردند، مانند اقدامی که [[امام سجاد]] {{ع}} در برابر [[شورش]] [[عبدالله بن زبیر]] انجام داد و یا با اتخاذ موضع بی‌طرفانه، از [[همراهی]] با معارضان خودداری می‌کردند همان‌گونه که [[امام صادق]] {{ع}} در برابر [[قیام]] [[عباسیان]] چنین کرد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۳۳۷.</ref>		[[منابع تاریخی]] می‌نویسند: زمانی که پرچم‌های [[پیروزی]] به اهتزاز درآمد و نشانه‌های [[فتح]] نمایان شد، [[ابوسلمه]] برای بار دوم طی نامه‌ای به [[امام صادق]] {{ع}} نوشت: هفتاد هزار [[جنگجو]] در رکاب ما آماده هستند، اکنون موضع خود را روشن کن. [[امام]] باز همان جواب قبلی را به او داد<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۷، ص۱۳۳.</ref>. گرچه در ظاهر امر [[عباسیان]] با [[شعار]] [[دفاع]] از [[خاندان]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} [[قیام]] کردند، ولی امام صادق {{ع}} به‌درستی می‌دانست که آنان انگیزه‌ای جز کسب [[قدرت سیاسی]] ندارند. [[ابو سلمه]] خلال پس از رسیدن به [[قدرت]]، به شیوه [[بنی‌امیه]] عمل کرد و ابومسلم نیز به چنان جنایاتی دست زد که خاطره جنایات [[حجاج]] بن [[یوسف]] را در ذهن‌ها زنده می‌کرد. در دوره عباسیان، [[شیعیان]] و [[علویان]] نه تنها به [[آرامش]] و [[آسایش]] نرسیدند، که همان [[سختی‌ها]] و محدودیت‌ها در طول زمانی بیشتر برای آنان تداوم یافت. به [[گواه]] [[تاریخ]] در دوره [[بنی‌عباس]]، [[حاکمیت]] [[جامعه اسلامی]] در [[لباس]] [[خلافت]] [[پیامبر]] بسی سخت‌تر از گذشته [[اعمال]] شد تا جایی که ابوعطا السندی (متوفای ۱۸۰ ه. ق) که حاکمیت [[امویان]] و عباسیان را [[درک]] کرده، در سروده خود می‌گوید: ای کاش [[ظلم]] [[بنی‌مروان]]، همچنان بر ما ادامه می‌یافت و ای کاش [[عدل]] بنی‌عباس در [[آتش]] فرو می‌سوخت<ref>ابن‌قتیبه الدینوری، الشعر و الشعراء، ص۵۱۹.</ref>. از آنچه در این بخش گذشت می‌توان نتیجه گرفت که [[پیشوایان معصوم]] در برابر [[مخالفان نظام حاکم]] از دو [[سیاست]] [[تأیید]] و عدم تأیید [[پیروی]] می‌کردند. قاعده و اصل کلی پیشوایان معصوم در برابر [[مخالفان]] و معترضان [[نظام سیاسی حاکم]] بر تأیید [[اعتراضات]]، [[قیام‌های مکتبی]] و نهضت‌هایی بود که در [[راه خدا]] و [[رضایت]] اهل‌بیت {{عم}} و عمل به [[فریضه]] [[امر به معروف و نهی از منکر]] انجام می‌گرفت، اما به [[دلیل]] توجه به اصل [[عاقبت‌اندیشی]] و [[حفظ]] [[مصالح]] عالیه جامعه اسلامی از [[همراهی]] مستقیم و [[پذیرش رهبری]] این [[قیام‌ها]] خودداری می‌کردند. [[بدیهی]] است قیام‌ها و اعتراضات معارضان مرموز و فرصت‌طلب هرگز مورد تأیید یا [[حمایت]] پیشوایان معصوم قرار نگرفت. ایشان در برابر این‌گونه قیام‌ها یا با [[صراحت]] آن را رد می‌کردند، مانند اقدامی که [[امام سجاد]] {{ع}} در برابر [[شورش]] [[عبدالله بن زبیر]] انجام داد و یا با اتخاذ موضع بی‌طرفانه، از [[همراهی]] با معارضان خودداری می‌کردند همان‌گونه که [[امام صادق]] {{ع}} در برابر [[قیام]] [[عباسیان]] چنین کرد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۳۳۷.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:15:02Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'سلسله' به 'سلسله'

2022-08-03T11:07:34Z

جایگزینی متن - 'سلسله' به 'سلسله'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۳۷
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	==موضع بی‌طرفانه [[امام صادق]]{{ع}} در برابر قیام [[عباسیان]]==		==موضع بی‌طرفانه [[امام صادق]]{{ع}} در برابر قیام [[عباسیان]]==
	[[سلسله]] [[بنی‌امیه]] در [[زمان]] امام صادق{{ع}} منقرض شد و عباسیان، [[قدرت]] را در دست گرفتند، [[ظلم]] و [[بیدادگری]] بنی‌امیه، [[بدعت‌ها]] و [[انحرافات دینی]] و عوامل دیگر، سبب قیام و [[انقلاب]] برضدّ این خاندان و نابودی آن شد. در بررسی عوامل شورش و قیام بر ضد عباسیان، دو عامل از برجستگی بیشتری برخوردار بود. نخست ظلم این سلسله بر [[خاندان پیامبر]]{{صل}} و دیگر [[تحقیر]] [[مسلمانان]] غیرعرب ([[ایرانیان]]) و محروم‌ساختن آنان از [[حقوق اجتماعی]]. به همین سبب عباسیان در شعارهای انقلابی خود، از یک‌طرف با عنوان “رضای [[آل محمد]]{{صل}}” با بنی‌امیه به [[جنگ]] برخاستند و از طرف دیگر در صدد جلب [[حمایت]] ایرانیان برآمدند. بر این اساس ابومسلم از [[خراسان]] قیام کرد تا [[مردم]] این منطقه را که [[آمادگی]] بیشتری برای قیام و انقلاب پیدا کرده بودند، [[بسیج]] کند. وی در [[دفاع]] از اهل‌بیت{{عم}}، چنان [[تبلیغ]] کرد که خود را “امین [[آل‌محمد]]{{صل}}” نامید و با این عنوان به جنگ بر ضد بنی‌امیه برخاست<ref>ابوسلمه خلال به نام «وزیر آل‌محمد{{صل}}» و ابومسلم خراسانی به نام «امین آل‌محمد{{صل}}»، دو تن از رهبران قیام عباسیان معروف شدند. عباس قمی، الکنی و الالقاب، ج۱، ص۹۳.</ref>.		سلسله [[بنی‌امیه]] در [[زمان]] امام صادق{{ع}} منقرض شد و عباسیان، [[قدرت]] را در دست گرفتند، [[ظلم]] و [[بیدادگری]] بنی‌امیه، [[بدعت‌ها]] و [[انحرافات دینی]] و عوامل دیگر، سبب قیام و [[انقلاب]] برضدّ این خاندان و نابودی آن شد. در بررسی عوامل شورش و قیام بر ضد عباسیان، دو عامل از برجستگی بیشتری برخوردار بود. نخست ظلم این سلسله بر [[خاندان پیامبر]]{{صل}} و دیگر [[تحقیر]] [[مسلمانان]] غیرعرب ([[ایرانیان]]) و محروم‌ساختن آنان از [[حقوق اجتماعی]]. به همین سبب عباسیان در شعارهای انقلابی خود، از یک‌طرف با عنوان “رضای [[آل محمد]]{{صل}}” با بنی‌امیه به [[جنگ]] برخاستند و از طرف دیگر در صدد جلب [[حمایت]] ایرانیان برآمدند. بر این اساس ابومسلم از [[خراسان]] قیام کرد تا [[مردم]] این منطقه را که [[آمادگی]] بیشتری برای قیام و انقلاب پیدا کرده بودند، [[بسیج]] کند. وی در [[دفاع]] از اهل‌بیت{{عم}}، چنان [[تبلیغ]] کرد که خود را “امین [[آل‌محمد]]{{صل}}” نامید و با این عنوان به جنگ بر ضد بنی‌امیه برخاست<ref>ابوسلمه خلال به نام «وزیر آل‌محمد{{صل}}» و ابومسلم خراسانی به نام «امین آل‌محمد{{صل}}»، دو تن از رهبران قیام عباسیان معروف شدند. عباس قمی، الکنی و الالقاب، ج۱، ص۹۳.</ref>.

	[[ابو مسلم]] پس از [[مرگ]] “ابراهیم امام” رهبر عباسیان، به [[حضرت صادق]]{{ع}} پیشنهاد داد برای [[خلافت]] [[بیعت]] کند و طی نامه‌ای به آن [[حضرت]] نوشت:		[[ابو مسلم]] پس از [[مرگ]] “ابراهیم امام” رهبر عباسیان، به [[حضرت صادق]]{{ع}} پیشنهاد داد برای [[خلافت]] [[بیعت]] کند و طی نامه‌ای به آن [[حضرت]] نوشت:

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:38:24Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = اهل بیت و برخورد با افراد فرصت طلب \| مداخل مرتبط = [[برخورد با فرصت‌طلبان در سیره معصوم]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = اهل بیت و برخورد با افراد فرصت طلب \| مداخل مرتبط = [[برخورد با فرصت‌طلبان در سیره معصوم]] \| پرسش مرتبط = }}

خط ۵۵:		خط ۵۴:

	[[رده:اهل بیت]]		[[رده:اهل بیت]]
	~~[[رده:مدخل]]~~