بسر بن ابی ارطاة - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: تغییرمسیر به بسر بن ابی‌ارطأه

2023-01-22T05:03:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بسر بن ابی ارطاة در تاریخ اسلامی]] - [[بسر بن ابی ارطاة در نهج البلاغه]] - [[بسر بن ابی ارطاة در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}		#تغییر_مسیر [[بسر بن ابی‌ارطأه]]

	~~== مقدمه ==~~
	بُسْرِ بْن ابی اَرْطاة از [[فرماندهان]] سفّاک و بی‌رحم [[سپاه]] [[معاویه]] که پس از پایان ماجرای [[حکمیّت]] پیوسته در قلمرو [[حکومت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} به [[فتنه]] و غارتگری و [[کشتار]] می‌پرداخت و به کاروان [[حجّاج]] حمله می‌کرد و هرجا به [[شیعیان]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} [[دست]] می‌یافت آنان را می‌کشت. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} در خطبه‌ای از حمله و استیلای او بر [[یمن]] یاد کرده و [[انتقاد]] از اینکه [[کوفیان]] برای دفع [[تجاوز]] [[متجاوزان]]، هیچ حضور و اطاعتی از خود نشان نمی‌دهند و با داشتن امامی بر [[حق]] و راهی درست، دچار [[تفرقه]] و سستی‌اند.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵</ref> وی به [[مدینه]] هم حمله کرد و عدّه‌ای را کشت. از سوی [[معاویه]] [[مأموریت]] داشت که با [[سپاه]] چند هزار نفری خود به [[مکه]]، [[مدینه]]، [[یمن]] و مناطق دیگر حمله کند و [[رعب]] و [[وحشت]] بیافریند و به [[نقل]] تواریخ در این رفت‌وبرگشت، ۳۰ هزار نفر را کشت و عده‌ای را در [[آتش]] سوزاند.<ref>الغارات، ج ۲ ص ۶۳۹، شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج ۲ ص ۱۷</ref> [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} او را [[نفرین]] و [[لعنت]] کرد. چیزی نگذشت که [[عقل]] خود را از دست داد و سفیه گشت تا آنکه مرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۲۶.</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	بسر بن ابی ارطاة در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} به [[معاویه]] پیوست و یکی از [[کارگزاران]] مهم او به حساب می‌آمد. در [[جنگ صفین]] نیز از معتمدان [[معاویه]] بود و نقش مهمی در [[جنگ]] ایفا کرد. او از جمله [[سرداران]] [[معاویه]] بود که آب بر [[یاران امام]] بستند. در [[جنگ صفین]] از مواجهه با [[امام]] می‌ترسید، اما وقتی با تحریک [[معاویه]] با [[امام]] رو‌به‌رو شد، [[امام]] با اولین ضربه نیزه او را مغلوب کرد. بسر حیله‌ای همانند [[عمروعاص]] به‌کار برد و [[جان]] خویش را [[نجات]] داد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	پس از [[جنگ صفین]] و [[تصمیم]] [[معاویه]] به از بین بردن [[امنیت]] در بلاد [[مسلمین]]، بسر با سپاهی راهی [[حجاز]] و [[یمن]] شد تا [[مردم]] را به سمت [[معاویه]] متمایل گرداند و هرکه را در [[اطاعت]] [[امام علی]] {{ع}} باشد به [[قتل]] برساند. وی در راه خود به [[یمن]] دو [[فرزند]] [[عبیدالله بن عباس]] [[کارگزار]] [[امام]] در [[یمن]] را به طرز فجیعی کشت و تا آنجا که می‌توانست به [[قتل]] و [[غارت]] و [[ارعاب]] [[مردمان]] پرداخت. [[امام علی]] {{ع}} وقتی کوتاهی [[مردم]] را در [[دفاع]] از [[حکومت حق]] [[مشاهده]] کرد، گله‌مند بر فراز [[منبر]] آمد و فرمود: به من خبر رسیده که [[بُسر]] بن أَرطاة بر [[یمن]] [[دست]] یافته است. به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌بینم که آنان با هماهنگی و [[وحدت]] کلمه بر شما غالب آیند با اینکه بر باطل‌اند و شمایان در راه حقّتان پراکنده و پریشانید. شما [[امام]] بر [[حقّ]] خود را [[نافرمانی]] کنید و آنان از سردمدار [[غاصب]] و [[باطل]] خویش [[فرمان]] برند. آنان بر سرپیمان امیرشان باشند و شمایان [[خیانت]] ورزید. آنان در [[جامعه]] [[قانونمند]] باشند و شما [[فاسد]] و [[قانون‌شکن]]. تا آنجا که اگر قدحی را به شما سپارم ترسم در آن [[خیانت]] کنید و بند آن را بدزدید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵: {{متن حدیث\|"أُنْبِئْتُ بُسْراً قَدِ اطَّلَعَ الْيَمَنَ، وَ إِنِّي وَ اللَّهِ لَأَظُنُّ أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ سَيُدَالُونَ مِنْكُمْ، بِاجْتِمَاعِهِمْ عَلَى بَاطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ، وَ بِمَعْصِيَتِكُمْ إِمَامَكُمْ فِي الْحَقِّ وَ طَاعَتِهِمْ إِمَامَهُمْ فِي الْبَاطِلِ، وَ بِأَدَائِهِمُ الْأَمَانَةَ إِلَى صَاحِبِهِمْ وَ خِيَانَتِكُمْ، وَ بِصَلَاحِهِمْ فِي بِلَادِهِمْ وَ فَسَادِكُمْ، فَلَوِ ائْتَمَنْتُ أَحَدَكُمْ عَلَى قَعْبٍ لَخَشِيتُ أَنْ يَذْهَبَ بِعِلَاقَتِهِ"}}</ref>. سرانجام به [[فرمان]] [[امام]]، [[جاریة بن قدامه سعدی]]، [[فتنه]] بسر را فرو نشاند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	# [[~~پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~[[رده:سپاهیان معاویه در جنگ صفین]]~~
	~~[[رده:~~بسر بن ~~ابی ارطاة]]~~
	~~[[رده:مدخل نهج البلاغه]]~~
	~~[[رده:اعلام]]~~
	~~[[رده:اصحاب پیامبر~~]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:40:40Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۰
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	بُسْرِ بْن ابی اَرْطاة از [[فرماندهان]] سفّاک و بی‌رحم [[سپاه]] [[معاویه]] که پس از پایان ماجرای [[حکمیّت]] پیوسته در قلمرو [[حکومت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} به [[فتنه]] و غارتگری و [[کشتار]] می‌پرداخت و به کاروان [[حجّاج]] حمله می‌کرد و هرجا به [[شیعیان]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} [[دست]] می‌یافت آنان را می‌کشت. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} در خطبه‌ای از حمله و استیلای او بر [[یمن]] یاد کرده و [[انتقاد]] از اینکه [[کوفیان]] برای دفع [[تجاوز]] [[متجاوزان]]، هیچ حضور و اطاعتی از خود نشان نمی‌دهند و با داشتن امامی بر [[حق]] و راهی درست، دچار [[تفرقه]] و سستی‌اند.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵</ref> وی به [[مدینه]] هم حمله کرد و عدّه‌ای را کشت. از سوی [[معاویه]] [[مأموریت]] داشت که با [[سپاه]] چند هزار نفری خود به [[مکه]]، [[مدینه]]، [[یمن]] و مناطق دیگر حمله کند و [[رعب]] و [[وحشت]] بیافریند و به [[نقل]] تواریخ در این رفت‌وبرگشت، ۳۰ هزار نفر را کشت و عده‌ای را در [[آتش]] سوزاند.<ref>الغارات، ج ۲ ص ۶۳۹، شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج ۲ ص ۱۷</ref> [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} او را [[نفرین]] و [[لعنت]] کرد. چیزی نگذشت که [[عقل]] خود را از دست داد و سفیه گشت تا آنکه مرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۲۶.</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.		بُسْرِ بْن ابی اَرْطاة از [[فرماندهان]] سفّاک و بی‌رحم [[سپاه]] [[معاویه]] که پس از پایان ماجرای [[حکمیّت]] پیوسته در قلمرو [[حکومت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} به [[فتنه]] و غارتگری و [[کشتار]] می‌پرداخت و به کاروان [[حجّاج]] حمله می‌کرد و هرجا به [[شیعیان]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} [[دست]] می‌یافت آنان را می‌کشت. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} در خطبه‌ای از حمله و استیلای او بر [[یمن]] یاد کرده و [[انتقاد]] از اینکه [[کوفیان]] برای دفع [[تجاوز]] [[متجاوزان]]، هیچ حضور و اطاعتی از خود نشان نمی‌دهند و با داشتن امامی بر [[حق]] و راهی درست، دچار [[تفرقه]] و سستی‌اند.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵</ref> وی به [[مدینه]] هم حمله کرد و عدّه‌ای را کشت. از سوی [[معاویه]] [[مأموریت]] داشت که با [[سپاه]] چند هزار نفری خود به [[مکه]]، [[مدینه]]، [[یمن]] و مناطق دیگر حمله کند و [[رعب]] و [[وحشت]] بیافریند و به [[نقل]] تواریخ در این رفت‌وبرگشت، ۳۰ هزار نفر را کشت و عده‌ای را در [[آتش]] سوزاند.<ref>الغارات، ج ۲ ص ۶۳۹، شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج ۲ ص ۱۷</ref> [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} او را [[نفرین]] و [[لعنت]] کرد. چیزی نگذشت که [[عقل]] خود را از دست داد و سفیه گشت تا آنکه مرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۲۶.</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	بسر بن ابی ارطاة در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} به [[معاویه]] پیوست و یکی از [[کارگزاران]] مهم او به حساب می‌آمد. در [[جنگ صفین]] نیز از معتمدان [[معاویه]] بود و نقش مهمی در [[جنگ]] ایفا کرد. او از جمله [[سرداران]] [[معاویه]] بود که آب بر [[یاران امام]] بستند. در [[جنگ صفین]] از مواجهه با [[امام]] می‌ترسید، اما وقتی با تحریک [[معاویه]] با [[امام]] رو‌به‌رو شد، [[امام]] با اولین ضربه نیزه او را مغلوب کرد. بسر حیله‌ای همانند [[عمروعاص]] به‌کار برد و [[جان]] خویش را [[نجات]] داد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.		بسر بن ابی ارطاة در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} به [[معاویه]] پیوست و یکی از [[کارگزاران]] مهم او به حساب می‌آمد. در [[جنگ صفین]] نیز از معتمدان [[معاویه]] بود و نقش مهمی در [[جنگ]] ایفا کرد. او از جمله [[سرداران]] [[معاویه]] بود که آب بر [[یاران امام]] بستند. در [[جنگ صفین]] از مواجهه با [[امام]] می‌ترسید، اما وقتی با تحریک [[معاویه]] با [[امام]] رو‌به‌رو شد، [[امام]] با اولین ضربه نیزه او را مغلوب کرد. بسر حیله‌ای همانند [[عمروعاص]] به‌کار برد و [[جان]] خویش را [[نجات]] داد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	پس از [[جنگ صفین]] و [[تصمیم]] [[معاویه]] به از بین بردن [[امنیت]] در بلاد [[مسلمین]]، بسر با سپاهی راهی [[حجاز]] و [[یمن]] شد تا [[مردم]] را به سمت [[معاویه]] متمایل گرداند و هرکه را در [[اطاعت]] [[امام علی]] {{ع}} باشد به [[قتل]] برساند. وی در راه خود به [[یمن]] دو [[فرزند]] [[عبیدالله بن عباس]] [[کارگزار]] [[امام]] در [[یمن]] را به طرز فجیعی کشت و تا آنجا که می‌توانست به [[قتل]] و [[غارت]] و [[ارعاب]] [[مردمان]] پرداخت. [[امام علی]] {{ع}} وقتی کوتاهی [[مردم]] را در [[دفاع]] از [[حکومت حق]] [[مشاهده]] کرد، گله‌مند بر فراز [[منبر]] آمد و فرمود: به من خبر رسیده که [[بُسر]] بن أَرطاة بر [[یمن]] [[دست]] یافته است. به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌بینم که آنان با هماهنگی و [[وحدت]] کلمه بر شما غالب آیند با اینکه بر باطل‌اند و شمایان در راه حقّتان پراکنده و پریشانید. شما [[امام]] بر [[حقّ]] خود را [[نافرمانی]] کنید و آنان از سردمدار [[غاصب]] و [[باطل]] خویش [[فرمان]] برند. آنان بر سرپیمان امیرشان باشند و شمایان [[خیانت]] ورزید. آنان در [[جامعه]] [[قانونمند]] باشند و شما [[فاسد]] و [[قانون‌شکن]]. تا آنجا که اگر قدحی را به شما سپارم ترسم در آن [[خیانت]] کنید و بند آن را بدزدید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵: {{متن حدیث\|"أُنْبِئْتُ بُسْراً قَدِ اطَّلَعَ الْيَمَنَ، وَ إِنِّي وَ اللَّهِ لَأَظُنُّ أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ سَيُدَالُونَ مِنْكُمْ، بِاجْتِمَاعِهِمْ عَلَى بَاطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ، وَ بِمَعْصِيَتِكُمْ إِمَامَكُمْ فِي الْحَقِّ وَ طَاعَتِهِمْ إِمَامَهُمْ فِي الْبَاطِلِ، وَ بِأَدَائِهِمُ الْأَمَانَةَ إِلَى صَاحِبِهِمْ وَ خِيَانَتِكُمْ، وَ بِصَلَاحِهِمْ فِي بِلَادِهِمْ وَ فَسَادِكُمْ، فَلَوِ ائْتَمَنْتُ أَحَدَكُمْ عَلَى قَعْبٍ لَخَشِيتُ أَنْ يَذْهَبَ بِعِلَاقَتِهِ"}}</ref>. سرانجام به [[فرمان]] [[امام]]، [[جاریة بن قدامه سعدی]]، [[فتنه]] بسر را فرو نشاند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.		پس از [[جنگ صفین]] و [[تصمیم]] [[معاویه]] به از بین بردن [[امنیت]] در بلاد [[مسلمین]]، بسر با سپاهی راهی [[حجاز]] و [[یمن]] شد تا [[مردم]] را به سمت [[معاویه]] متمایل گرداند و هرکه را در [[اطاعت]] [[امام علی]] {{ع}} باشد به [[قتل]] برساند. وی در راه خود به [[یمن]] دو [[فرزند]] [[عبیدالله بن عباس]] [[کارگزار]] [[امام]] در [[یمن]] را به طرز فجیعی کشت و تا آنجا که می‌توانست به [[قتل]] و [[غارت]] و [[ارعاب]] [[مردمان]] پرداخت. [[امام علی]] {{ع}} وقتی کوتاهی [[مردم]] را در [[دفاع]] از [[حکومت حق]] [[مشاهده]] کرد، گله‌مند بر فراز [[منبر]] آمد و فرمود: به من خبر رسیده که [[بُسر]] بن أَرطاة بر [[یمن]] [[دست]] یافته است. به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌بینم که آنان با هماهنگی و [[وحدت]] کلمه بر شما غالب آیند با اینکه بر باطل‌اند و شمایان در راه حقّتان پراکنده و پریشانید. شما [[امام]] بر [[حقّ]] خود را [[نافرمانی]] کنید و آنان از سردمدار [[غاصب]] و [[باطل]] خویش [[فرمان]] برند. آنان بر سرپیمان امیرشان باشند و شمایان [[خیانت]] ورزید. آنان در [[جامعه]] [[قانونمند]] باشند و شما [[فاسد]] و [[قانون‌شکن]]. تا آنجا که اگر قدحی را به شما سپارم ترسم در آن [[خیانت]] کنید و بند آن را بدزدید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵: {{متن حدیث\|"أُنْبِئْتُ بُسْراً قَدِ اطَّلَعَ الْيَمَنَ، وَ إِنِّي وَ اللَّهِ لَأَظُنُّ أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ سَيُدَالُونَ مِنْكُمْ، بِاجْتِمَاعِهِمْ عَلَى بَاطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ، وَ بِمَعْصِيَتِكُمْ إِمَامَكُمْ فِي الْحَقِّ وَ طَاعَتِهِمْ إِمَامَهُمْ فِي الْبَاطِلِ، وَ بِأَدَائِهِمُ الْأَمَانَةَ إِلَى صَاحِبِهِمْ وَ خِيَانَتِكُمْ، وَ بِصَلَاحِهِمْ فِي بِلَادِهِمْ وَ فَسَادِكُمْ، فَلَوِ ائْتَمَنْتُ أَحَدَكُمْ عَلَى قَعْبٍ لَخَشِيتُ أَنْ يَذْهَبَ بِعِلَاقَتِهِ"}}</ref>. سرانجام به [[فرمان]] [[امام]]، [[جاریة بن قدامه سعدی]]، [[فتنه]] بسر را فرو نشاند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:21:40Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بسر بن ابی ارطاة در تاریخ اسلامی]] - [[بسر بن ابی ارطاة در نهج البلاغه]] - [[بسر بن ابی ارطاة در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بسر بن ابی ارطاة در تاریخ اسلامی]] - [[بسر بن ابی ارطاة در نهج البلاغه]] - [[بسر بن ابی ارطاة در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	بُسْرِ بْن ابی اَرْطاة از [[فرماندهان]] سفّاک و بی‌رحم [[سپاه]] [[معاویه]] که پس از پایان ماجرای [[حکمیّت]] پیوسته در قلمرو [[حکومت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} به [[فتنه]] و غارتگری و [[کشتار]] می‌پرداخت و به کاروان [[حجّاج]] حمله می‌کرد و هرجا به [[شیعیان]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} [[دست]] می‌یافت آنان را می‌کشت. [[امام علی\|حضرت علی]]{{ع}} در خطبه‌ای از حمله و استیلای او بر [[یمن]] یاد کرده و [[انتقاد]] از اینکه [[کوفیان]] برای دفع [[تجاوز]] [[متجاوزان]]، هیچ حضور و اطاعتی از خود نشان نمی‌دهند و با داشتن امامی بر [[حق]] و راهی درست، دچار [[تفرقه]] و سستی‌اند.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵</ref> وی به [[مدینه]] هم حمله کرد و عدّه‌ای را کشت. از سوی [[معاویه]] [[مأموریت]] داشت که با [[سپاه]] چند هزار نفری خود به [[مکه]]، [[مدینه]]، [[یمن]] و مناطق دیگر حمله کند و [[رعب]] و [[وحشت]] بیافریند و به [[نقل]] تواریخ در این رفت‌وبرگشت، ۳۰ هزار نفر را کشت و عده‌ای را در [[آتش]] سوزاند.<ref>الغارات، ج ۲ ص ۶۳۹، شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج ۲ ص ۱۷</ref> [[امام علی\|حضرت علی]]{{ع}} او را [[نفرین]] و [[لعنت]] کرد. چیزی نگذشت که [[عقل]] خود را از دست داد و سفیه گشت تا آنکه مرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۲۶.</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.		بُسْرِ بْن ابی اَرْطاة از [[فرماندهان]] سفّاک و بی‌رحم [[سپاه]] [[معاویه]] که پس از پایان ماجرای [[حکمیّت]] پیوسته در قلمرو [[حکومت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} به [[فتنه]] و غارتگری و [[کشتار]] می‌پرداخت و به کاروان [[حجّاج]] حمله می‌کرد و هرجا به [[شیعیان]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} [[دست]] می‌یافت آنان را می‌کشت. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} در خطبه‌ای از حمله و استیلای او بر [[یمن]] یاد کرده و [[انتقاد]] از اینکه [[کوفیان]] برای دفع [[تجاوز]] [[متجاوزان]]، هیچ حضور و اطاعتی از خود نشان نمی‌دهند و با داشتن امامی بر [[حق]] و راهی درست، دچار [[تفرقه]] و سستی‌اند.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵</ref> وی به [[مدینه]] هم حمله کرد و عدّه‌ای را کشت. از سوی [[معاویه]] [[مأموریت]] داشت که با [[سپاه]] چند هزار نفری خود به [[مکه]]، [[مدینه]]، [[یمن]] و مناطق دیگر حمله کند و [[رعب]] و [[وحشت]] بیافریند و به [[نقل]] تواریخ در این رفت‌وبرگشت، ۳۰ هزار نفر را کشت و عده‌ای را در [[آتش]] سوزاند.<ref>الغارات، ج ۲ ص ۶۳۹، شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج ۲ ص ۱۷</ref> [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} او را [[نفرین]] و [[لعنت]] کرد. چیزی نگذشت که [[عقل]] خود را از دست داد و سفیه گشت تا آنکه مرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۲۶.</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	بسر بن ابی ارطاة در زمان [[خلافت امام علی]]{{ع}} به [[معاویه]] پیوست و یکی از [[کارگزاران]] مهم او به حساب می‌آمد. در [[جنگ صفین]] نیز از معتمدان [[معاویه]] بود و نقش مهمی در [[جنگ]] ایفا کرد. او از جمله [[سرداران]] [[معاویه]] بود که آب بر [[یاران امام]] بستند. در [[جنگ صفین]] از مواجهه با [[امام]] می‌ترسید، اما وقتی با تحریک [[معاویه]] با [[امام]] رو‌به‌رو شد، [[امام]] با اولین ضربه نیزه او را مغلوب کرد. بسر حیله‌ای همانند [[عمروعاص]] به‌کار برد و [[جان]] خویش را [[نجات]] داد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.		بسر بن ابی ارطاة در زمان [[خلافت امام علی]] {{ع}} به [[معاویه]] پیوست و یکی از [[کارگزاران]] مهم او به حساب می‌آمد. در [[جنگ صفین]] نیز از معتمدان [[معاویه]] بود و نقش مهمی در [[جنگ]] ایفا کرد. او از جمله [[سرداران]] [[معاویه]] بود که آب بر [[یاران امام]] بستند. در [[جنگ صفین]] از مواجهه با [[امام]] می‌ترسید، اما وقتی با تحریک [[معاویه]] با [[امام]] رو‌به‌رو شد، [[امام]] با اولین ضربه نیزه او را مغلوب کرد. بسر حیله‌ای همانند [[عمروعاص]] به‌کار برد و [[جان]] خویش را [[نجات]] داد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	پس از [[جنگ صفین]] و [[تصمیم]] [[معاویه]] به از بین بردن [[امنیت]] در بلاد [[مسلمین]]، بسر با سپاهی راهی [[حجاز]] و [[یمن]] شد تا [[مردم]] را به سمت [[معاویه]] متمایل گرداند و هرکه را در [[اطاعت]] [[امام علی]]{{ع}} باشد به [[قتل]] برساند. وی در راه خود به [[یمن]] دو [[فرزند]] [[عبیدالله بن عباس]] [[کارگزار]] [[امام]] در [[یمن]] را به طرز فجیعی کشت و تا آنجا که می‌توانست به [[قتل]] و [[غارت]] و [[ارعاب]] [[مردمان]] پرداخت. [[امام علی]]{{ع}} وقتی کوتاهی [[مردم]] را در [[دفاع]] از [[حکومت حق]] [[مشاهده]] کرد، گله‌مند بر فراز [[منبر]] آمد و فرمود: به من خبر رسیده که [[بُسر]] بن أَرطاة بر [[یمن]] [[دست]] یافته است. به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌بینم که آنان با هماهنگی و [[وحدت]] کلمه بر شما غالب آیند با اینکه بر باطل‌اند و شمایان در راه حقّتان پراکنده و پریشانید. شما [[امام]] بر [[حقّ]] خود را [[نافرمانی]] کنید و آنان از سردمدار [[غاصب]] و [[باطل]] خویش [[فرمان]] برند. آنان بر سرپیمان امیرشان باشند و شمایان [[خیانت]] ورزید. آنان در [[جامعه]] [[قانونمند]] باشند و شما [[فاسد]] و [[قانون‌شکن]]. تا آنجا که اگر قدحی را به شما سپارم ترسم در آن [[خیانت]] کنید و بند آن را بدزدید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵: {{متن حدیث\|"أُنْبِئْتُ بُسْراً قَدِ اطَّلَعَ الْيَمَنَ، وَ إِنِّي وَ اللَّهِ لَأَظُنُّ أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ سَيُدَالُونَ مِنْكُمْ، بِاجْتِمَاعِهِمْ عَلَى بَاطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ، وَ بِمَعْصِيَتِكُمْ إِمَامَكُمْ فِي الْحَقِّ وَ طَاعَتِهِمْ إِمَامَهُمْ فِي الْبَاطِلِ، وَ بِأَدَائِهِمُ الْأَمَانَةَ إِلَى صَاحِبِهِمْ وَ خِيَانَتِكُمْ، وَ بِصَلَاحِهِمْ فِي بِلَادِهِمْ وَ فَسَادِكُمْ، فَلَوِ ائْتَمَنْتُ أَحَدَكُمْ عَلَى قَعْبٍ لَخَشِيتُ أَنْ يَذْهَبَ بِعِلَاقَتِهِ"}}</ref>. سرانجام به [[فرمان]] [[امام]]، [[جاریة بن قدامه سعدی]]، [[فتنه]] بسر را فرو نشاند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.		پس از [[جنگ صفین]] و [[تصمیم]] [[معاویه]] به از بین بردن [[امنیت]] در بلاد [[مسلمین]]، بسر با سپاهی راهی [[حجاز]] و [[یمن]] شد تا [[مردم]] را به سمت [[معاویه]] متمایل گرداند و هرکه را در [[اطاعت]] [[امام علی]] {{ع}} باشد به [[قتل]] برساند. وی در راه خود به [[یمن]] دو [[فرزند]] [[عبیدالله بن عباس]] [[کارگزار]] [[امام]] در [[یمن]] را به طرز فجیعی کشت و تا آنجا که می‌توانست به [[قتل]] و [[غارت]] و [[ارعاب]] [[مردمان]] پرداخت. [[امام علی]] {{ع}} وقتی کوتاهی [[مردم]] را در [[دفاع]] از [[حکومت حق]] [[مشاهده]] کرد، گله‌مند بر فراز [[منبر]] آمد و فرمود: به من خبر رسیده که [[بُسر]] بن أَرطاة بر [[یمن]] [[دست]] یافته است. به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌بینم که آنان با هماهنگی و [[وحدت]] کلمه بر شما غالب آیند با اینکه بر باطل‌اند و شمایان در راه حقّتان پراکنده و پریشانید. شما [[امام]] بر [[حقّ]] خود را [[نافرمانی]] کنید و آنان از سردمدار [[غاصب]] و [[باطل]] خویش [[فرمان]] برند. آنان بر سرپیمان امیرشان باشند و شمایان [[خیانت]] ورزید. آنان در [[جامعه]] [[قانونمند]] باشند و شما [[فاسد]] و [[قانون‌شکن]]. تا آنجا که اگر قدحی را به شما سپارم ترسم در آن [[خیانت]] کنید و بند آن را بدزدید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵: {{متن حدیث\|"أُنْبِئْتُ بُسْراً قَدِ اطَّلَعَ الْيَمَنَ، وَ إِنِّي وَ اللَّهِ لَأَظُنُّ أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ سَيُدَالُونَ مِنْكُمْ، بِاجْتِمَاعِهِمْ عَلَى بَاطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ، وَ بِمَعْصِيَتِكُمْ إِمَامَكُمْ فِي الْحَقِّ وَ طَاعَتِهِمْ إِمَامَهُمْ فِي الْبَاطِلِ، وَ بِأَدَائِهِمُ الْأَمَانَةَ إِلَى صَاحِبِهِمْ وَ خِيَانَتِكُمْ، وَ بِصَلَاحِهِمْ فِي بِلَادِهِمْ وَ فَسَادِكُمْ، فَلَوِ ائْتَمَنْتُ أَحَدَكُمْ عَلَى قَعْبٍ لَخَشِيتُ أَنْ يَذْهَبَ بِعِلَاقَتِهِ"}}</ref>. سرانجام به [[فرمان]] [[امام]]، [[جاریة بن قدامه سعدی]]، [[فتنه]] بسر را فرو نشاند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:40:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بسر بن ابی ارطاة در تاریخ اسلامی]] - [[بسر بن ابی ارطاة در نهج البلاغه]] - [[بسر بن ابی ارطاة در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بسر بن ابی ارطاة در تاریخ اسلامی]] - [[بسر بن ابی ارطاة در نهج البلاغه]] - [[بسر بن ابی ارطاة در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}

خط ۱۷:		خط ۱۶:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}



	[[رده:سپاهیان معاویه در جنگ صفین]]		[[رده:سپاهیان معاویه در جنگ صفین]]

Hosein: جایگزینی متن - '{{صحابه}}' به ''

2022-07-28T04:57:26Z

جایگزینی متن - '{{صحابه}}' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{صحابه}}~~

	[[رده:سپاهیان معاویه در جنگ صفین]]		[[رده:سپاهیان معاویه در جنگ صفین]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T23:35:09Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۰۵
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	#[[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T18:46:57Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بسر بن ابی ارطاة در تاریخ اسلامی]] - [[بسر بن ابی ارطاة در نهج البلاغه]] - [[بسر بن ابی ارطاة در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~ [[بسر بن ابی ارطاة در تاریخ اسلامی]] - [[بسر بن ابی ارطاة در نهج البلاغه]] - [[بسر بن ابی ارطاة در تراجم و رجال]]~~</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - 'رده:صحابه پیامبر' به 'رده:اصحاب پیامبر'

2022-07-06T08:40:26Z

جایگزینی متن - 'رده:صحابه پیامبر' به 'رده:اصحاب پیامبر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۰
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
	[[رده:~~صحابه~~ پیامبر]]		[[رده:اصحاب پیامبر]]

Ali: جایگزینی متن - 'رده:صحابه' به 'رده:صحابه پیامبر'

2022-05-15T08:32:16Z

جایگزینی متن - 'رده:صحابه' به 'رده:صحابه پیامبر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۲
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
	[[رده:صحابه]]		[[رده:صحابه پیامبر]]

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-04-21T10:03:14Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۳
خط ۹:		خط ۹:

	پس از [[جنگ صفین]] و [[تصمیم]] [[معاویه]] به از بین بردن [[امنیت]] در بلاد [[مسلمین]]، بسر با سپاهی راهی [[حجاز]] و [[یمن]] شد تا [[مردم]] را به سمت [[معاویه]] متمایل گرداند و هرکه را در [[اطاعت]] [[امام علی]]{{ع}} باشد به [[قتل]] برساند. وی در راه خود به [[یمن]] دو [[فرزند]] [[عبیدالله بن عباس]] [[کارگزار]] [[امام]] در [[یمن]] را به طرز فجیعی کشت و تا آنجا که می‌توانست به [[قتل]] و [[غارت]] و [[ارعاب]] [[مردمان]] پرداخت. [[امام علی]]{{ع}} وقتی کوتاهی [[مردم]] را در [[دفاع]] از [[حکومت حق]] [[مشاهده]] کرد، گله‌مند بر فراز [[منبر]] آمد و فرمود: به من خبر رسیده که [[بُسر]] بن أَرطاة بر [[یمن]] [[دست]] یافته است. به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌بینم که آنان با هماهنگی و [[وحدت]] کلمه بر شما غالب آیند با اینکه بر باطل‌اند و شمایان در راه حقّتان پراکنده و پریشانید. شما [[امام]] بر [[حقّ]] خود را [[نافرمانی]] کنید و آنان از سردمدار [[غاصب]] و [[باطل]] خویش [[فرمان]] برند. آنان بر سرپیمان امیرشان باشند و شمایان [[خیانت]] ورزید. آنان در [[جامعه]] [[قانونمند]] باشند و شما [[فاسد]] و [[قانون‌شکن]]. تا آنجا که اگر قدحی را به شما سپارم ترسم در آن [[خیانت]] کنید و بند آن را بدزدید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵: {{متن حدیث\|"أُنْبِئْتُ بُسْراً قَدِ اطَّلَعَ الْيَمَنَ، وَ إِنِّي وَ اللَّهِ لَأَظُنُّ أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ سَيُدَالُونَ مِنْكُمْ، بِاجْتِمَاعِهِمْ عَلَى بَاطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ، وَ بِمَعْصِيَتِكُمْ إِمَامَكُمْ فِي الْحَقِّ وَ طَاعَتِهِمْ إِمَامَهُمْ فِي الْبَاطِلِ، وَ بِأَدَائِهِمُ الْأَمَانَةَ إِلَى صَاحِبِهِمْ وَ خِيَانَتِكُمْ، وَ بِصَلَاحِهِمْ فِي بِلَادِهِمْ وَ فَسَادِكُمْ، فَلَوِ ائْتَمَنْتُ أَحَدَكُمْ عَلَى قَعْبٍ لَخَشِيتُ أَنْ يَذْهَبَ بِعِلَاقَتِهِ"}}</ref>. سرانجام به [[فرمان]] [[امام]]، [[جاریة بن قدامه سعدی]]، [[فتنه]] بسر را فرو نشاند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.		پس از [[جنگ صفین]] و [[تصمیم]] [[معاویه]] به از بین بردن [[امنیت]] در بلاد [[مسلمین]]، بسر با سپاهی راهی [[حجاز]] و [[یمن]] شد تا [[مردم]] را به سمت [[معاویه]] متمایل گرداند و هرکه را در [[اطاعت]] [[امام علی]]{{ع}} باشد به [[قتل]] برساند. وی در راه خود به [[یمن]] دو [[فرزند]] [[عبیدالله بن عباس]] [[کارگزار]] [[امام]] در [[یمن]] را به طرز فجیعی کشت و تا آنجا که می‌توانست به [[قتل]] و [[غارت]] و [[ارعاب]] [[مردمان]] پرداخت. [[امام علی]]{{ع}} وقتی کوتاهی [[مردم]] را در [[دفاع]] از [[حکومت حق]] [[مشاهده]] کرد، گله‌مند بر فراز [[منبر]] آمد و فرمود: به من خبر رسیده که [[بُسر]] بن أَرطاة بر [[یمن]] [[دست]] یافته است. به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌بینم که آنان با هماهنگی و [[وحدت]] کلمه بر شما غالب آیند با اینکه بر باطل‌اند و شمایان در راه حقّتان پراکنده و پریشانید. شما [[امام]] بر [[حقّ]] خود را [[نافرمانی]] کنید و آنان از سردمدار [[غاصب]] و [[باطل]] خویش [[فرمان]] برند. آنان بر سرپیمان امیرشان باشند و شمایان [[خیانت]] ورزید. آنان در [[جامعه]] [[قانونمند]] باشند و شما [[فاسد]] و [[قانون‌شکن]]. تا آنجا که اگر قدحی را به شما سپارم ترسم در آن [[خیانت]] کنید و بند آن را بدزدید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۵: {{متن حدیث\|"أُنْبِئْتُ بُسْراً قَدِ اطَّلَعَ الْيَمَنَ، وَ إِنِّي وَ اللَّهِ لَأَظُنُّ أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ سَيُدَالُونَ مِنْكُمْ، بِاجْتِمَاعِهِمْ عَلَى بَاطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ، وَ بِمَعْصِيَتِكُمْ إِمَامَكُمْ فِي الْحَقِّ وَ طَاعَتِهِمْ إِمَامَهُمْ فِي الْبَاطِلِ، وَ بِأَدَائِهِمُ الْأَمَانَةَ إِلَى صَاحِبِهِمْ وَ خِيَانَتِكُمْ، وَ بِصَلَاحِهِمْ فِي بِلَادِهِمْ وَ فَسَادِكُمْ، فَلَوِ ائْتَمَنْتُ أَحَدَكُمْ عَلَى قَعْبٍ لَخَشِيتُ أَنْ يَذْهَبَ بِعِلَاقَتِهِ"}}</ref>. سرانجام به [[فرمان]] [[امام]]، [[جاریة بن قدامه سعدی]]، [[فتنه]] بسر را فرو نشاند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۱۶۶.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==