بقعه مبارکه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۸ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۶

2024-03-28T07:06:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~بقعه مبارکه~~		\| موضوع مرتبط =
	\| عنوان مدخل = ~~[[بقعه مبارکه]]~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[بقعه مبارکه در قرآن~~]] - [[بقعه مبارکه در حدیث~~]]		\| مداخل مرتبط = [[بقعه مبارکه در قرآن]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: /* بقعه مبارکه کجاست؟ */

2022-10-08T05:27:32Z

بقعه مبارکه کجاست؟

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۷
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	{{متن قرآن\|فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يَا مُوسَى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«چون به آن (آتش) رسید از کناره راست آن درّه در آن پاره زمین خجسته، از آن درخت بانگ برآمد که: ای موسی! منم، خداوند پروردگار جهانیان» سوره قصص، آیه ۳۰.</ref>.		{{متن قرآن\|فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يَا مُوسَى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«چون به آن (آتش) رسید از کناره راست آن درّه در آن پاره زمین خجسته، از آن درخت بانگ برآمد که: ای موسی! منم، خداوند پروردگار جهانیان» سوره قصص، آیه ۳۰.</ref>.

	برخی از [[پژوهشگران]] ~~زیر~~ واژه «بقعه» می‌نویسند: {{عربی\|البَقعه و البُقعه}} = جا، مکان، ج. بِقاع و بُقَع... به معنی آبگیر، [[استخر]]، تالاب، [[حوض]] است.<ref>لویس معلوف.</ref>		برخی از [[پژوهشگران]] ذیل واژه «بقعه» می‌نویسند: {{عربی\|البَقعه و البُقعه}} = جا، مکان، ج. بِقاع و بُقَع... به معنی آبگیر، [[استخر]]، تالاب، [[حوض]] است.<ref>لویس معلوف.</ref>
	در [[تفسیر نمونه]]<ref>تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۷۵.</ref> در معنی بقعه مرقوم داشته: بقعه به معنی قطعه زمینی است، که نسبت به اطرافش مشخص است.		در [[تفسیر نمونه]]<ref>تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۷۵.</ref> در معنی بقعه مرقوم داشته: بقعه به معنی قطعه زمینی است، که نسبت به اطرافش مشخص است.

Hosein: /* پانویس */

2022-09-18T16:19:26Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۹
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:مکان‌ها در قرآن]]

Wasity: /* بقعه مبارکه کجاست؟ */

2022-09-18T05:30:44Z

بقعه مبارکه کجاست؟

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۰
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	{{متن قرآن\|فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يَا مُوسَى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«چون به آن (آتش) رسید از کناره راست آن درّه در آن پاره زمین خجسته، از آن درخت بانگ برآمد که: ای موسی! منم، خداوند پروردگار جهانیان» سوره قصص، آیه ۳۰.</ref>.		{{متن قرآن\|فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يَا مُوسَى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«چون به آن (آتش) رسید از کناره راست آن درّه در آن پاره زمین خجسته، از آن درخت بانگ برآمد که: ای موسی! منم، خداوند پروردگار جهانیان» سوره قصص، آیه ۳۰.</ref>.

	برخی از [[پژوهشگران]] زیر واژه ~~بقعه~~ می‌نویسند: {{عربی\|البَقعه و البُقعه}} = جا، مکان، ج. بِقاع و بُقَع... به معنی آبگیر، [[استخر]]، تالاب، [[حوض]] است.<ref>لویس معلوف.</ref>		برخی از [[پژوهشگران]] زیر واژه «بقعه» می‌نویسند: {{عربی\|البَقعه و البُقعه}} = جا، مکان، ج. بِقاع و بُقَع... به معنی آبگیر، [[استخر]]، تالاب، [[حوض]] است.<ref>لویس معلوف.</ref>
	در [[تفسیر نمونه]]<ref>تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۷۵.</ref> در معنی بقعه مرقوم داشته: بقعه به معنی قطعه زمینی است، که نسبت به اطرافش مشخص است.		در [[تفسیر نمونه]]<ref>تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۷۵.</ref> در معنی بقعه مرقوم داشته: بقعه به معنی قطعه زمینی است، که نسبت به اطرافش مشخص است.

خط ۱۹:		خط ۱۹:
	برخی از نویسندگان می‌نویسد: «وادی ایمن، دره‌ای است که [[موسی]]{{ع}}، در آن [[نور الهی]] را به صورت آتش، در درخت جلوه گردید... و چون، از مدین به طرف [[مصر]] آیند، این دره در طرف راست [[کوه سینا]] واقع است و در [[تورات]] [[طوی]] نامیده شده و این نام، در [[قرآن مجید]] [[سوره طه]]، [[آیه]] ۱۲ و [[سوره نازعات]]، آیه ۱۶ مسطور است... بعضی آن (دره) را بقعه می‌دانند»<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۵۱.</ref>.		برخی از نویسندگان می‌نویسد: «وادی ایمن، دره‌ای است که [[موسی]]{{ع}}، در آن [[نور الهی]] را به صورت آتش، در درخت جلوه گردید... و چون، از مدین به طرف [[مصر]] آیند، این دره در طرف راست [[کوه سینا]] واقع است و در [[تورات]] [[طوی]] نامیده شده و این نام، در [[قرآن مجید]] [[سوره طه]]، [[آیه]] ۱۲ و [[سوره نازعات]]، آیه ۱۶ مسطور است... بعضی آن (دره) را بقعه می‌دانند»<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۵۱.</ref>.

	برخی از [[دانشمندان]] می‌نویسند: «در این دو سوره نازعات، طه - شعله [[وحی]] نخستین [[موسی]]{{ع}}، در [[وادی مقدس]]، در [[سوره ابراهیم]] و [[قصص]]، از جانب طور، کنار وادی ایمن، در [[بقعه مبارک]] نشان داده، این نشانی‌های خاص [[قرآن]]، با همان وادی‌ها و کوه‌هایی، که در ناحیه سینا و [[کوه حوریب]] است؛ تطبیق می‌کند، از آن جهت که محل [[عبادت]] [[پیمبران]] گذشته و موسی{{ع}} و وحی آنها بوده [[وادی مقدس]] و از آن جهت، که در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر [[برکت]] بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}}<ref>«و او را از سوی راست (کوه) طور ندا دادیم و او را رازگویان (به خویش) نزدیک کردیم» سوره مریم، آیه ۵۲.</ref>، بقعه ~~المبارکه~~ نامیده شده»<ref>محمود، طالقانی، پرتوی از قرآن، ج۱، جزء سی قرآن، پاورقی ص۹۰.</ref>.		برخی از [[دانشمندان]] می‌نویسند: «در این دو سوره نازعات، طه - شعله [[وحی]] نخستین [[موسی]]{{ع}}، در [[وادی مقدس]]، در [[سوره ابراهیم]] و [[قصص]]، از جانب طور، کنار وادی ایمن، در [[بقعه مبارک]] نشان داده، این نشانی‌های خاص [[قرآن]]، با همان وادی‌ها و کوه‌هایی، که در ناحیه سینا و [[کوه حوریب]] است؛ تطبیق می‌کند، از آن جهت که محل [[عبادت]] [[پیمبران]] گذشته و موسی{{ع}} و وحی آنها بوده [[وادی مقدس]] و از آن جهت، که در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر [[برکت]] بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}}<ref>«و او را از سوی راست (کوه) طور ندا دادیم و او را رازگویان (به خویش) نزدیک کردیم» سوره مریم، آیه ۵۲.</ref>، بقعه مبارکه نامیده شده»<ref>محمود، طالقانی، پرتوی از قرآن، ج۱، جزء سی قرآن، پاورقی ص۹۰.</ref>.
	برخی از علما، نیز در مورد طوی مرقوم داشته: (... در اینجا کنایه از آن است، که این سرزمین را [[برکات معنوی]]، از هر سو احاطه کرده، به همین جهت در آیه ۳۰ [[سوره قصص]] که مورد بحث ما است ~~البقعه~~ [[~~مبارکه~~]] تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۱۶۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۸.</ref>		برخی از علما، نیز در مورد طوی مرقوم داشته: (... در اینجا کنایه از آن است، که این سرزمین را [[برکات معنوی]]، از هر سو احاطه کرده، به همین جهت در آیه ۳۰ [[سوره قصص]] که مورد بحث ما است [[البقعه المبارکه]] تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۱۶۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۸.</ref>

	از جمع‌بندی [[آیات]] سوره‌های طه، نازعات، [[ابراهیم]] و قصص، این نتیجه حاصل می‌شود، که منظور از بقعه مبارکه، در آیه مورد بحث؛ همان مکانی است، که نخستین جرقه‌های وحی، بر موسی{{ع}}، در وادی مقدس، به او [[القا]] شد و از آنجا که، آن بقعه، در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}} و بقعه مبارکه نامیده شده است.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۹.</ref>		از جمع‌بندی [[آیات]] سوره‌های طه، نازعات، [[ابراهیم]] و قصص، این نتیجه حاصل می‌شود، که منظور از بقعه مبارکه، در آیه مورد بحث؛ همان مکانی است، که نخستین جرقه‌های وحی، بر موسی{{ع}}، در وادی مقدس، به او [[القا]] شد و از آنجا که، آن بقعه، در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}} و بقعه مبارکه نامیده شده است.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۹.</ref>

Wasity: /* بقعه مبارکه کجاست؟ */

2022-09-18T05:29:21Z

بقعه مبارکه کجاست؟

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	برخی از علما، نیز در مورد طوی مرقوم داشته: (... در اینجا کنایه از آن است، که این سرزمین را [[برکات معنوی]]، از هر سو احاطه کرده، به همین جهت در آیه ۳۰ [[سوره قصص]] که مورد بحث ما است البقعه [[مبارکه]] تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۱۶۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۸.</ref>		برخی از علما، نیز در مورد طوی مرقوم داشته: (... در اینجا کنایه از آن است، که این سرزمین را [[برکات معنوی]]، از هر سو احاطه کرده، به همین جهت در آیه ۳۰ [[سوره قصص]] که مورد بحث ما است البقعه [[مبارکه]] تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۱۶۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۸.</ref>

	از جمع‌بندی [[آیات]] سوره‌های طه، نازعات، [[ابراهیم]] و قصص، این نتیجه حاصل می‌شود، که منظور از بقعه مبارکه، در آیه مورد بحث؛ همان مکانی است، که نخستین جرقه‌های وحی، بر موسی{{ع}}، در وادی مقدس، به او [[القا]] شد و از آنجا که، آن بقعه، در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}} و بقعه مبارکه نامیده شده است.		از جمع‌بندی [[آیات]] سوره‌های طه، نازعات، [[ابراهیم]] و قصص، این نتیجه حاصل می‌شود، که منظور از بقعه مبارکه، در آیه مورد بحث؛ همان مکانی است، که نخستین جرقه‌های وحی، بر موسی{{ع}}، در وادی مقدس، به او [[القا]] شد و از آنجا که، آن بقعه، در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}} و بقعه مبارکه نامیده شده است.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۹.</ref>
	~~اما، در مورد جغرافیای این منطقه، در بحث‌های [[آینده]]، زیر عنوان‌های سینین و واد توضیحات لازم داده خواهد شد~~.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: /* حاصل و نتیجه تحقیق */

2022-09-18T05:28:48Z

حاصل و نتیجه تحقیق

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۸
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	برخی از علما، نیز در مورد طوی مرقوم داشته: (... در اینجا کنایه از آن است، که این سرزمین را [[برکات معنوی]]، از هر سو احاطه کرده، به همین جهت در آیه ۳۰ [[سوره قصص]] که مورد بحث ما است البقعه [[مبارکه]] تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۱۶۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۸.</ref>		برخی از علما، نیز در مورد طوی مرقوم داشته: (... در اینجا کنایه از آن است، که این سرزمین را [[برکات معنوی]]، از هر سو احاطه کرده، به همین جهت در آیه ۳۰ [[سوره قصص]] که مورد بحث ما است البقعه [[مبارکه]] تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۱۶۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۸.</ref>

	~~==حاصل و نتیجه تحقیق==~~
	از جمع‌بندی [[آیات]] سوره‌های طه، نازعات، [[ابراهیم]] و قصص، این نتیجه حاصل می‌شود، که منظور از بقعه مبارکه، در آیه مورد بحث؛ همان مکانی است، که نخستین جرقه‌های وحی، بر موسی{{ع}}، در وادی مقدس، به او [[القا]] شد و از آنجا که، آن بقعه، در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}} و بقعه مبارکه نامیده شده است.		از جمع‌بندی [[آیات]] سوره‌های طه، نازعات، [[ابراهیم]] و قصص، این نتیجه حاصل می‌شود، که منظور از بقعه مبارکه، در آیه مورد بحث؛ همان مکانی است، که نخستین جرقه‌های وحی، بر موسی{{ع}}، در وادی مقدس، به او [[القا]] شد و از آنجا که، آن بقعه، در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}} و بقعه مبارکه نامیده شده است.
	اما، در مورد جغرافیای این منطقه، در بحث‌های [[آینده]]، زیر عنوان‌های سینین و واد توضیحات لازم داده خواهد شد.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۹.</ref>		اما، در مورد جغرافیای این منطقه، در بحث‌های [[آینده]]، زیر عنوان‌های سینین و واد توضیحات لازم داده خواهد شد.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۹.</ref>

Wasity: /* جغرافیای بقعه، در سوره مبارکه قصص */

2022-09-18T05:28:18Z

جغرافیای بقعه، در سوره مبارکه قصص

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۸
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==~~جغرافیای بقعه، در [[سوره~~ مبارکه ~~قصص]]~~==		==بقعه مبارکه کجاست؟==
	{{متن قرآن\|فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يَا مُوسَى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«چون به آن (آتش) رسید از کناره راست آن درّه در آن پاره زمین خجسته، از آن درخت بانگ برآمد که: ای موسی! منم، خداوند پروردگار جهانیان» سوره قصص، آیه ۳۰.</ref>.		{{متن قرآن\|فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يَا مُوسَى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«چون به آن (آتش) رسید از کناره راست آن درّه در آن پاره زمین خجسته، از آن درخت بانگ برآمد که: ای موسی! منم، خداوند پروردگار جهانیان» سوره قصص، آیه ۳۰.</ref>.
	در این [[آیه مبارکه]]، دو واژه وجود دارد، که دلالت بر نام مکان است، یکی واد الایمن و دیگری بقعه از آنجا که ما جغرافیای اماکن [[قرآن]] را، به ترتیب الفبای [[فارسی]] مورد [[پژوهش]] قرار می‌دهیم؛ لذا در این گفتار به توضیح جغرافیای بقعه می‌پردازیم.
	برخی از [[پژوهشگران]]~~، در کتاب المنجد ترجمه منجد الطلاب.~~ زیر واژه بقعه می‌نویسند: {{عربی\|البَقعه و البُقعه}} = جا، مکان، ج. بِقاع و بُقَع... به معنی آبگیر، [[استخر]]، تالاب، [[حوض]] است.<ref>لویس معلوف.</ref>		برخی از [[پژوهشگران]] زیر واژه بقعه می‌نویسند: {{عربی\|البَقعه و البُقعه}} = جا، مکان، ج. بِقاع و بُقَع... به معنی آبگیر، [[استخر]]، تالاب، [[حوض]] است.<ref>لویس معلوف.</ref>
	در [[تفسیر نمونه]]<ref>تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۷۵.</ref> در معنی بقعه مرقوم داشته: بقعه به معنی قطعه زمینی است، که نسبت به اطرافش مشخص است.		در [[تفسیر نمونه]]<ref>تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۷۵.</ref> در معنی بقعه مرقوم داشته: بقعه به معنی قطعه زمینی است، که نسبت به اطرافش مشخص است.
	تا اینجا آنچه ملاحظه فرمودید، معنی لغوی واژه بقعه بود، اکنون باید ببینیم، منظور از بقعه مندرج در [[آیه]] مورد پژوهش، چه مکانی است؟
	برای [[شناخت]] مکان بقعه، به ترجمه آیه و [[تفسیر]] آن، بر می‌گردیم. آیه اشاره دارد، به زمانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} مدت [[تعهد]] خود را، با [[شعیب]] به پایان می‌رساند و همراه خانواده‌اش، از [[مدین]] به [[مصر]] حرکت می‌نماید و در مسیر خود، از جانب طور، آتشی می‌بیند، برای به دست آوردن شعله‌ای از [[آتش]]، به سوی آن آتش می‌رود و در آنجا به او [[وحی]] می‌شود و به [[نبوت]] [[مبعوث]] می‌گردد.

	با توجه به آنچه گذشت، روشن می‌شود، که محل [[دریافت وحی]]، همان مکانی است، که قرآن، از آن به وادی ایمن و بقعه مبارکه یاد فرموده است.		آیه مذکور اشاره دارد، به زمانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} مدت [[تعهد]] خود را، با [[شعیب]] به پایان می‌رساند و همراه خانواده‌اش، از [[مدین]] به [[مصر]] حرکت می‌نماید و در مسیر خود، از جانب طور، آتشی می‌بیند، برای به دست آوردن شعله‌ای از [[آتش]]، به سوی آن آتش می‌رود و در آنجا به او [[وحی]] می‌شود و به [[نبوت]] [[مبعوث]] می‌گردد.
	برخی از ~~نویسندگان، در [[اعلام قرآن]]~~ می‌نویسد: «وادی ایمن، دره‌ای است که [[موسی]]{{ع}}، در آن [[نور الهی]] را به صورت آتش، در درخت جلوه گردید... و چون، از مدین به طرف [[مصر]] آیند، این دره در طرف راست [[کوه سینا]] واقع است و در [[تورات]] [[طوی]] نامیده شده و این نام، در [[قرآن مجید]] [[سوره طه]]، [[آیه]] ۱۲ و [[سوره نازعات]]، آیه ۱۶ مسطور است... بعضی آن (دره) را بقعه می‌دانند»<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۵۱.</ref>.
			با توجه به آنچه گذشت، روشن می‌شود، که محل [[دریافت وحی]]، همان مکانی است، که قرآن، از آن به [[وادی ایمن]] و بقعه مبارکه یاد فرموده است.

			برخی از نویسندگان می‌نویسد: «وادی ایمن، دره‌ای است که [[موسی]]{{ع}}، در آن [[نور الهی]] را به صورت آتش، در درخت جلوه گردید... و چون، از مدین به طرف [[مصر]] آیند، این دره در طرف راست [[کوه سینا]] واقع است و در [[تورات]] [[طوی]] نامیده شده و این نام، در [[قرآن مجید]] [[سوره طه]]، [[آیه]] ۱۲ و [[سوره نازعات]]، آیه ۱۶ مسطور است... بعضی آن (دره) را بقعه می‌دانند»<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۵۱.</ref>.

	برخی از [[~~علما~~]] می‌نویسند: «در این دو سوره نازعات، طه - شعله [[وحی]] نخستین [[موسی]]{{ع}}، در [[وادی مقدس]]، در [[سوره ابراهیم]] و [[قصص]]، از جانب طور، کنار وادی ایمن، در ~~بقعه - [[سرزمین]] -~~ [[مبارک]] نشان داده، این نشانی‌های خاص [[قرآن]]، با همان وادی‌ها و کوه‌هایی، که در ناحیه سینا و [[کوه~~]] [[~~حوریب]] است؛ تطبیق می‌کند، از آن جهت که محل [[عبادت]] [[پیمبران]] گذشته و موسی{{ع}} و وحی آنها بوده وادی مقدس و از آن جهت، که در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر [[برکت]] بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}}<ref>«و او را از سوی راست (کوه) طور ندا دادیم و او را رازگویان (به خویش) نزدیک کردیم» سوره مریم، آیه ۵۲.</ref>، بقعه المبارکه نامیده شده»<ref>محمود، طالقانی، پرتوی از قرآن، ج۱، جزء سی قرآن، پاورقی ص۹۰.</ref>.		برخی از [[دانشمندان]] می‌نویسند: «در این دو سوره نازعات، طه - شعله [[وحی]] نخستین [[موسی]]{{ع}}، در [[وادی مقدس]]، در [[سوره ابراهیم]] و [[قصص]]، از جانب طور، کنار وادی ایمن، در [[بقعه مبارک]] نشان داده، این نشانی‌های خاص [[قرآن]]، با همان وادی‌ها و کوه‌هایی، که در ناحیه سینا و [[کوه حوریب]] است؛ تطبیق می‌کند، از آن جهت که محل [[عبادت]] [[پیمبران]] گذشته و موسی{{ع}} و وحی آنها بوده [[وادی مقدس]] و از آن جهت، که در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر [[برکت]] بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}}<ref>«و او را از سوی راست (کوه) طور ندا دادیم و او را رازگویان (به خویش) نزدیک کردیم» سوره مریم، آیه ۵۲.</ref>، بقعه المبارکه نامیده شده»<ref>محمود، طالقانی، پرتوی از قرآن، ج۱، جزء سی قرآن، پاورقی ص۹۰.</ref>.
	برخی از علما، نیز در مورد طوی مرقوم داشته: (... در اینجا کنایه از آن است، که این سرزمین را [[برکات معنوی]]، از هر سو احاطه کرده، به همین جهت در آیه ۳۰ [[سوره قصص]] که مورد بحث ما است البقعه [[مبارکه]] تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۱۶۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۸.</ref>		برخی از علما، نیز در مورد طوی مرقوم داشته: (... در اینجا کنایه از آن است، که این سرزمین را [[برکات معنوی]]، از هر سو احاطه کرده، به همین جهت در آیه ۳۰ [[سوره قصص]] که مورد بحث ما است البقعه [[مبارکه]] تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۱۶۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۸.</ref>

Jaafari در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۲۰

2022-09-18T05:20:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۰
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	برای [[شناخت]] مکان بقعه، به ترجمه آیه و [[تفسیر]] آن، بر می‌گردیم. آیه اشاره دارد، به زمانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} مدت [[تعهد]] خود را، با [[شعیب]] به پایان می‌رساند و همراه خانواده‌اش، از [[مدین]] به [[مصر]] حرکت می‌نماید و در مسیر خود، از جانب طور، آتشی می‌بیند، برای به دست آوردن شعله‌ای از [[آتش]]، به سوی آن آتش می‌رود و در آنجا به او [[وحی]] می‌شود و به [[نبوت]] [[مبعوث]] می‌گردد.		برای [[شناخت]] مکان بقعه، به ترجمه آیه و [[تفسیر]] آن، بر می‌گردیم. آیه اشاره دارد، به زمانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} مدت [[تعهد]] خود را، با [[شعیب]] به پایان می‌رساند و همراه خانواده‌اش، از [[مدین]] به [[مصر]] حرکت می‌نماید و در مسیر خود، از جانب طور، آتشی می‌بیند، برای به دست آوردن شعله‌ای از [[آتش]]، به سوی آن آتش می‌رود و در آنجا به او [[وحی]] می‌شود و به [[نبوت]] [[مبعوث]] می‌گردد.

	با توجه به آنچه گذشت، روشن می‌شود، که محل [[دریافت وحی]]، همان مکانی است، که قرآن، از آن به وادی ایمن و [[بقعه مبارکه]] یاد فرموده است.		با توجه به آنچه گذشت، روشن می‌شود، که محل [[دریافت وحی]]، همان مکانی است، که قرآن، از آن به وادی ایمن و بقعه مبارکه یاد فرموده است.
	برخی از نویسندگان، در [[اعلام قرآن]] می‌نویسد: «وادی ایمن، دره‌ای است که [[موسی]]{{ع}}، در آن [[نور الهی]] را به صورت آتش، در درخت جلوه گردید... و چون، از مدین به طرف [[مصر]] آیند، این دره در طرف راست [[کوه سینا]] واقع است و در [[تورات]] [[طوی]] نامیده شده و این نام، در [[قرآن مجید]] [[سوره طه]]، [[آیه]] ۱۲ و [[سوره نازعات]]، آیه ۱۶ مسطور است... بعضی آن (دره) را بقعه می‌دانند»<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۵۱.</ref>.		برخی از نویسندگان، در [[اعلام قرآن]] می‌نویسد: «وادی ایمن، دره‌ای است که [[موسی]]{{ع}}، در آن [[نور الهی]] را به صورت آتش، در درخت جلوه گردید... و چون، از مدین به طرف [[مصر]] آیند، این دره در طرف راست [[کوه سینا]] واقع است و در [[تورات]] [[طوی]] نامیده شده و این نام، در [[قرآن مجید]] [[سوره طه]]، [[آیه]] ۱۲ و [[سوره نازعات]]، آیه ۱۶ مسطور است... بعضی آن (دره) را بقعه می‌دانند»<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۵۱.</ref>.

خط ۲۲:		خط ۲۲:

	==حاصل و نتیجه تحقیق==		==حاصل و نتیجه تحقیق==
	از جمع‌بندی [[آیات]] سوره‌های طه، نازعات، [[ابراهیم]] و قصص، این نتیجه حاصل می‌شود، که منظور از [[بقعه ~~مبارکه]]،~~ در آیه مورد بحث؛ همان مکانی است، که نخستین جرقه‌های وحی، بر موسی{{ع}}، در وادی مقدس، به او [[القا]] شد و از آنجا که، آن بقعه، در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}} و بقعه مبارکه نامیده شده است.		از جمع‌بندی [[آیات]] سوره‌های طه، نازعات، [[ابراهیم]] و قصص، این نتیجه حاصل می‌شود، که منظور از بقعه مبارکه، در آیه مورد بحث؛ همان مکانی است، که نخستین جرقه‌های وحی، بر موسی{{ع}}، در وادی مقدس، به او [[القا]] شد و از آنجا که، آن بقعه، در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بوده، {{متن قرآن\|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}} و بقعه مبارکه نامیده شده است.
	اما، در مورد جغرافیای این منطقه، در بحث‌های [[آینده]]، زیر عنوان‌های سینین و واد توضیحات لازم داده خواهد شد.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۹.</ref>		اما، در مورد جغرافیای این منطقه، در بحث‌های [[آینده]]، زیر عنوان‌های سینین و واد توضیحات لازم داده خواهد شد.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۹.</ref>

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بقعه مبارکه | عنوان مدخل = بقعه مبارکه | مداخل مرتبط = بقعه مبارکه در قرآن - بقعه مبارکه در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==جغرافیای بقعه، در سوره مبارکه قصص== {{متن قرآن|فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْ...» ایجاد کرد

2022-09-18T05:20:23Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بقعه مبارکه | عنوان مدخل = بقعه مبارکه | مداخل مرتبط = بقعه مبارکه در قرآن - بقعه مبارکه در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==جغرافیای بقعه، در سوره مبارکه قصص== {{متن قرآن|فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = بقعه مبارکه
| عنوان مدخل = [[بقعه مبارکه]]
| مداخل مرتبط = [[بقعه مبارکه در قرآن]] - [[بقعه مبارکه در حدیث]]
| پرسش مرتبط =
}}

==جغرافیای بقعه، در [[سوره مبارکه قصص]]==
{{متن قرآن|فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يَا مُوسَى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«چون به آن (آتش) رسید از کناره راست آن درّه در آن پاره زمین خجسته، از آن درخت بانگ برآمد که: ای موسی! منم، خداوند پروردگار جهانیان» سوره قصص، آیه ۳۰.</ref>.
در این [[آیه مبارکه]]، دو واژه وجود دارد، که دلالت بر نام مکان است، یکی واد الایمن و دیگری بقعه از آنجا که ما جغرافیای اماکن [[قرآن]] را، به ترتیب الفبای [[فارسی]] مورد [[پژوهش]] قرار می‌دهیم؛ لذا در این گفتار به توضیح جغرافیای بقعه می‌پردازیم.
برخی از [[پژوهشگران]]، در کتاب المنجد ترجمه منجد الطلاب. زیر واژه بقعه می‌نویسند: {{عربی|البَقعه و البُقعه}} = جا، مکان، ج. بِقاع و بُقَع... به معنی آبگیر، [[استخر]]، تالاب، [[حوض]] است.<ref>لویس معلوف.</ref>
در [[تفسیر نمونه]]<ref>تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۷۵.</ref> در معنی بقعه مرقوم داشته: بقعه به معنی قطعه زمینی است، که نسبت به اطرافش مشخص است.
تا اینجا آنچه ملاحظه فرمودید، معنی لغوی واژه بقعه بود، اکنون باید ببینیم، منظور از بقعه مندرج در [[آیه]] مورد پژوهش، چه مکانی است؟
برای [[شناخت]] مکان بقعه، به ترجمه آیه و [[تفسیر]] آن، بر می‌گردیم. آیه اشاره دارد، به زمانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} مدت [[تعهد]] خود را، با [[شعیب]] به پایان می‌رساند و همراه خانواده‌اش، از [[مدین]] به [[مصر]] حرکت می‌نماید و در مسیر خود، از جانب طور، آتشی می‌بیند، برای به دست آوردن شعله‌ای از [[آتش]]، به سوی آن آتش می‌رود و در آنجا به او [[وحی]] می‌شود و به [[نبوت]] [[مبعوث]] می‌گردد.

با توجه به آنچه گذشت، روشن می‌شود، که محل [[دریافت وحی]]، همان مکانی است، که قرآن، از آن به وادی ایمن و [[بقعه مبارکه]] یاد فرموده است.
برخی از نویسندگان، در [[اعلام قرآن]] می‌نویسد: «وادی ایمن، دره‌ای است که [[موسی]]{{ع}}، در آن [[نور الهی]] را به صورت آتش، در درخت جلوه گردید... و چون، از مدین به طرف [[مصر]] آیند، این دره در طرف راست [[کوه سینا]] واقع است و در [[تورات]] [[طوی]] نامیده شده و این نام، در [[قرآن مجید]] [[سوره طه]]، [[آیه]] ۱۲ و [[سوره نازعات]]، آیه ۱۶ مسطور است... بعضی آن (دره) را بقعه می‌دانند»<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۵۱.</ref>.

برخی از [[علما]] می‌نویسند: «در این دو سوره نازعات، طه - شعله [[وحی]] نخستین [[موسی]]{{ع}}، در [[وادی مقدس]]، در [[سوره ابراهیم]] و [[قصص]]، از جانب طور، کنار وادی ایمن، در بقعه - [[سرزمین]] - [[مبارک]] نشان داده، این نشانی‌های خاص [[قرآن]]، با همان وادی‌ها و کوه‌هایی، که در ناحیه سینا و [[کوه]] [[حوریب]] است؛ تطبیق می‌کند، از آن جهت که محل [[عبادت]] [[پیمبران]] گذشته و موسی{{ع}} و وحی آنها بوده وادی مقدس و از آن جهت، که در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر [[برکت]] بوده، {{متن قرآن|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}}<ref>«و او را از سوی راست (کوه) طور ندا دادیم و او را رازگویان (به خویش) نزدیک کردیم» سوره مریم، آیه ۵۲.</ref>، بقعه المبارکه نامیده شده»<ref>محمود، طالقانی، پرتوی از قرآن، ج۱، جزء سی قرآن، پاورقی ص۹۰.</ref>.
برخی از علما، نیز در مورد طوی مرقوم داشته: (... در اینجا کنایه از آن است، که این سرزمین را [[برکات معنوی]]، از هر سو احاطه کرده، به همین جهت در آیه ۳۰ [[سوره قصص]] که مورد بحث ما است البقعه [[مبارکه]] تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۱۶۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۸.</ref>

==حاصل و نتیجه تحقیق==
از جمع‌بندی [[آیات]] سوره‌های طه، نازعات، [[ابراهیم]] و قصص، این نتیجه حاصل می‌شود، که منظور از [[بقعه مبارکه]]، در آیه مورد بحث؛ همان مکانی است، که نخستین جرقه‌های وحی، بر موسی{{ع}}، در وادی مقدس، به او [[القا]] شد و از آنجا که، آن بقعه، در دامنه راست طور و سرزمین سرسبز و پر برکت بوده، {{متن قرآن|جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ}} و بقعه مبارکه نامیده شده است.
اما، در مورد جغرافیای این منطقه، در بحث‌های [[آینده]]، زیر عنوان‌های سینین و واد توضیحات لازم داده خواهد شد.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۱۵۹.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010435.jpg|22px]] [[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|'''دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}