بقیع - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۴

2025-11-16T09:54:32Z

Bahmani: /* [امامان بقیع{{عم}}= */

2024-11-02T09:12:40Z

[امامان بقیع{{عم}}=

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۲
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	موضعی است در [[مدینه]] که طبق نقل [[رسول خدا]] لله در آنجا [[نماز عید]] به جا آوردند<ref>فرهنگ اصطلاحات حج، حریری، ص۳۱.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص۱۸۸ ـ ۱۹۷.</ref>		موضعی است در [[مدینه]] که طبق نقل [[رسول خدا]] لله در آنجا [[نماز عید]] به جا آوردند<ref>فرهنگ اصطلاحات حج، حریری، ص۳۱.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص۱۸۸ ـ ۱۹۷.</ref>

	=[امامان بقیع{{عم}}==		== امامان بقیع{{عم}} ==
	چهار [[امام]] [[معصوم]] در بقیع [[دفن]] شده‌اند که ترتیب دفن و [[قبر]] آنان چنین است: [[امام حسن]]، [[امام سجاد]]، [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}}. اکنون [[زندگی]] و [[شخصیت]] هر کدام از آن بزرگواران را به صورت گذرا مرور می‌کنیم.		چهار [[امام]] [[معصوم]] در بقیع [[دفن]] شده‌اند که ترتیب دفن و [[قبر]] آنان چنین است: [[امام حسن]]، [[امام سجاد]]، [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}}. اکنون [[زندگی]] و [[شخصیت]] هر کدام از آن بزرگواران را به صورت گذرا مرور می‌کنیم.

Bahmani در ‏۲ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۲

2024-11-02T09:12:21Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2024-07-03T04:56:19Z

جستارهای وابسته

@@ خط ۱۳۷: / خط ۱۳۷: @@
 [[عایشه]] می‌گوید: پیامبر{{صل}} شب‌ها از [[منزل]] بیرون می‌رفتند، من [[گمان]] می‌بردم که به منزل [[همسران]] دیگران می‌رود؛ لذا حساس شده و ایشان را سایه‌وار تعقیب کردم تا دیدم به [[زیارت]] [[اهل بقیع]] رفته‌اند. هنگامی که از تعقیب من [[آگاه]] شدند فرمودند: تو [[گمان]] می‌کنی به تو [[ظلم]] خواهم کرد. خیر، من از سوی [[خدا]] [[مأمور]] شده‌ام که برای اهل بقیع [[استغفار]] کنم<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۹۰.</ref>.
 در کتب [[زیارات]] و [[ادعیه]] آمده است که هنگام زیارت [[بقیع]] به سبب [[قداست]] آن مکانی که روزی قدم‌های [[مبارک]] [[پیامبر]]{{صل}} بر آن نهاده شده و بهترین [[اولیای خدا]] در آن مدفونند، با پاهای برهنه وارد شوید. [[رسول خدا]]{{صل}} فرموده‌اند: کسی که در [[مقبره]] ما (بقیع) مدفون گردد، از [[شفاعت]] من برخوردار خواهد شد<ref>وفاء الوفاء، سمهودی، ج۳، ص۸۸۹.</ref>؛ لذا شایسته است بر کسانی که مورد شفاعت رسول خدا{{صل}} قرار خواهند گرفت، کمال [[احترام]] و [[خضوع]] را رعایت کرد.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۷۳۱.</ref>.
 == جستارهای وابسته ==

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2024-06-29T09:48:50Z

جستارهای وابسته

@@ خط ۱۲۴: / خط ۱۲۴: @@
 و چون وارد [[مدینه]] شدند، در [[ماه رمضان]] ۱۳۴۴ ه ق شیخ عبدالله بلیهد [[قاضی]] القضات‌شان را از [[مکه]] به مدینه اعزام کردند تا موضوع تخریب مزارات و مقابر موجود در مدینه را با [[علما]] و سران این شهر مطرح و موافقت آنها را ولو به صورت ظاهر جلب کند و بدین منظور جلسه‌ای تشکیل گردید. شیخ عبدالله از حاضران پرسید درباره تخریب این گنبد و بارگاه‌ها چه می‌گویید؟ بسیاری از آنها از [[ترس]] جانشان جواب ندادند و بعضی دیگر هم اظهار موافقت کردند.
 پس از این سؤال و جواب، آن چه گنبد و [[ضریح]] در مدینه و بیرون آن بود ویران کردند؛ از جمله آنها گنبد و بارگاه [[ائمه]]{{عم}} در داخل [[بقیع]] بود که حتی دیوارها و صندوق و ضریحی که روی این [[قبور]] [[شریف]] بود به کلی منهدم گردید و از این [[حرم]] و قبور، به جز ف قطعه سنگ‌هایی که در اطراف قبور [[نصب]] کردند، اثر و علامتی باقی نماند و این اقدام دقیقاً در هشتم [[شوال]] ۱۳۴۴ ه ق انجام گرفت و به کارگرانی که این عمل ننگین را انجام دادند، مبلغ هزار ریال مجیدی دستمزد پرداخت شد. سپس گنبدهای متعلق به عبدالله و [[آمنه]] [[والدین]] [[رسول خدا]]{{صل}} و حرم [[همسران]] و [[دختران]] آن حضرت و حرم جناب [[ابراهیم فرزند پیامبر]]{{صل}} و گنبد متعلق به عثمان عفان بن اسماعیل فرزند امام صادق]]{{ع}} و گنبد [[امام]] مالک و سایر مقابر در بقیع و بیرون آن را منهدم و با خاک یکسان کردند. تنها [[حرم مطهر]] [[پیامبر]]{{صل}} آن هم در اثر ترس از [[قیام]] [[مسلمانان]] [[جهان]] از تعرض و تخریب مصون ماند<ref>تاریخ حرم ائمه بقیع، نجمی، ص۵۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۲۴۷.</ref>
 == جستارهای وابسته ==

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2024-06-12T08:08:36Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۸
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:
	# [[عثمان بن عفان]].		# [[عثمان بن عفان]].
	# [[عثمان بن مظعون]].<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه و مدینه، اصغر قائدان، ص۳۵۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۷۴.</ref>		# [[عثمان بن مظعون]].<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه و مدینه، اصغر قائدان، ص۳۵۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۷۴.</ref>

			==تخریب [[بقیع]]==
			برنامه [[بزرگداشت]] از بزرگان و [[پیشوایان دین]] از سوی [[مسلمانان]] مانند [[پیروان]] سایر [[مذاهب]] همچنان در طول [[تاریخ]] جریان داشت و کوچک‌ترین مخالفتی با این امر [[مشاهده]] نمی‌شد تا این آستانه [[قرن هشتم]] در [[شام]]، شخصی به نام «[[ابن تیمیه]]» پیدا شد و [[تجلیل]] و [[احترام]] از [[انبیاء]] و [[مدفن]] آنها را نه تنها غیر [[مشروع]] و [[حرام]] دانست، بلکه مرتکبین آنها را [[مشرک]] و [[مرتد]] خواند که در صورت عدم [[توبه]] باید به [[قتل]] برسند. وی همچنین بر [[وجوب]] تخریب این آثار [[فتوا]] صادر کرد.
			این [[عقیده]] در آن [[زمان]] گرچه پیروان اندک یافت، اما پس از مدت کوتاهی متروک و به [[فراموشی]] سپرده شد تا این که در [[قرن یازدهم]] و پس از مدت چهارده [[قرن]]، با پیدایش وهابی‌گری در [[نجد]] [[حجاز]]، بار دیگر مطرح و به مرحله [[اجرا]] گذاشته شد و در نتیجه همین [[باور]] و [[اعتقاد]] بود که با [[تسلط]] [[وهابیان]] به [[مکه]] و [[مدینه]] در سال ۱۳۴۴ ه ق تمام [[حرم‌ها]] در این دو [[شهر]] و دیگر شهرهای حجاز که متعلق به [[اقوام]] و [[عشیره]] [[رسول خدا]]{{صل}} و [[صحابه]] آن حضرت و سایر شخصیت‌های مذهبی بود و همچنین [[مساجد]] موجود در کنار این اماکن منهدم گردید و امروز دیگر اثری از این بناها باقی نیست.

			وهابیان به هر جا و به هر شهر و دیاری دست می‌یافتند، قبل از هر چیز به تخریب مشاهد و مزارات اقدام می‌کردند و با خاک یکسان می‌نمودند. آنها هنگام تسلط بر [[طائف]]، گنبد [[عبدالله بن عباس]] را خراب کردند، پس از آنکه به مکه وارد شدند، گنبدهای متعلق به جناب [[عبدالمطلب]] [[جد رسول خدا]]{{صل}} و [[ابی طالب]] عموی آن حضرت و [[خدیجه]] [[همسر]] آن [[بزرگوار]] و همچنین محل [[تولد پیامبر]]{{صل}} و [[حضرت زهرا]]{{س}} را ویران نمودند. در [[جده]]، گنبد و [[قبر]] [[حوا]] را از بین بردند و چون [[مدینه منوره]] را محاصره کردند قبل از ورود به شهر، [[حرم]] و [[مسجد]] [[حضرت حمزه]]{{ع}} را منهدم کردند و شایع است که از بیرون [[شهر]] به سوی گنبد [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[تیراندازی]] کردند.
			و چون وارد [[مدینه]] شدند، در [[ماه رمضان]] ۱۳۴۴ ه ق شیخ عبدالله بلیهد [[قاضی]] القضات‌شان را از [[مکه]] به مدینه اعزام کردند تا موضوع تخریب مزارات و مقابر موجود در مدینه را با [[علما]] و سران این شهر مطرح و موافقت آنها را ولو به صورت ظاهر جلب کند و بدین منظور جلسه‌ای تشکیل گردید. شیخ عبدالله از حاضران پرسید درباره تخریب این گنبد و بارگاه‌ها چه می‌گویید؟ بسیاری از آنها از [[ترس]] جانشان جواب ندادند و بعضی دیگر هم اظهار موافقت کردند.
			پس از این سؤال و جواب، آن چه گنبد و [[ضریح]] در مدینه و بیرون آن بود ویران کردند؛ از جمله آنها گنبد و بارگاه [[ائمه]]{{عم}} در داخل [[بقیع]] بود که حتی دیوارها و صندوق و ضریحی که روی این [[قبور]] [[شریف]] بود به کلی منهدم گردید و از این [[حرم]] و قبور، به جز ف قطعه سنگ‌هایی که در اطراف قبور [[نصب]] کردند، اثر و علامتی باقی نماند و این اقدام دقیقاً در هشتم [[شوال]] ۱۳۴۴ ه ق انجام گرفت و به کارگرانی که این عمل ننگین را انجام دادند، مبلغ هزار ریال مجیدی دستمزد پرداخت شد. سپس گنبدهای متعلق به عبدالله و [[آمنه]] [[والدین]] [[رسول خدا]]{{صل}} و حرم [[همسران]] و [[دختران]] آن حضرت و حرم جناب [[ابراهیم فرزند پیامبر]]{{صل}} و گنبد متعلق به عثمان عفان بن اسماعیل فرزند امام صادق]]{{ع}} و گنبد [[امام]] مالک و سایر مقابر در بقیع و بیرون آن را منهدم و با خاک یکسان کردند. تنها [[حرم مطهر]] [[پیامبر]]{{صل}} آن هم در اثر ترس از [[قیام]] [[مسلمانان]] [[جهان]] از تعرض و تخریب مصون ماند<ref>تاریخ حرم ائمه بقیع، نجمی، ص۵۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۲۴۷.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2024-06-11T09:45:12Z

جستارهای وابسته

@@ خط ۷۸: / خط ۷۸: @@
 اولین کسی که در بقیع مدفون شد، [[عثمان بن مظعون]] از [[مهاجرین]] بوده است. هنگام [[مرگ]] عثمان بن مظعون، [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: عثمان بن مظعون را در بقیع [[دفن]] کنید تا شاخص و یادگاری از گذشتگان ما باشد و چه شاخص [[نیکی]] است [[عثمان]]<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۹۶؛ اسد الغابه، ج۳، ص۳۸۷.</ref>.
 البته از [[انصار]]، اولین کسی که در بقیع دفن شده، [[اسعد بن زراره]] است<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۹۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۱۴۹.</ref>
 == جستارهای وابسته ==

Jaafari: /* امامان بقیع{{عم}} */

2024-06-11T05:57:21Z

امامان بقیع{{عم}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۷
خط ۵۸:		خط ۵۸:

	==[[امامان بقیع]]{{عم}}==		==[[امامان بقیع]]{{عم}}==
	چهار [[امام]] [[معصوم]] در [[بقیع]] [[دفن]] شده‌اند که ترتیب دفن و [[قبر]] آنان چنین است: [[امام حسن]]، [[امام سجاد]]، [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}}. اکنون [[زندگی]] و [[شخصیت]] هر کدام از آن بزرگواران را به صورت گذرا مرور می‌کنیم.		چهار [[امام]] [[معصوم]] در بقیع [[دفن]] شده‌اند که ترتیب دفن و [[قبر]] آنان چنین است: [[امام حسن]]، [[امام سجاد]]، [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}}. اکنون [[زندگی]] و [[شخصیت]] هر کدام از آن بزرگواران را به صورت گذرا مرور می‌کنیم.

	۱. '''[[امام حسن بن علی]] بن [[ابی طالب]]{{ع}}''': [[دومین امام]] [[شیعه]] است. آن [[امام همام]] در نیمه [[ماه رمضان]] [[سال سوم هجری]] متولد شد و [[پیامبر]]{{صل}} او را حسن نامید. آن [[مظلوم]] با [[توطئه]] [[معاویه]] توسط [[همسر]] خود «[[جعده بنت اشعث]]» [[مسموم]] و پس از چهل [[روز]] در هشتم ماه صفر [[سال پنجاه هجری]] درگذشت. از [[نوفل بن فرات]] نقل شده است که [[حسن بن علی]]{{ع}} وقتی در [[حال]] [[احتضار]] بود، [[برادر]] گرامی خود حسین{{ع}} را فراخواند و به او فرمود: من [[تمایل]] دارم که اگر [[وفات]] یافتم کنار قبر جدم [[رسول خدا]]{{صل}} دفن شوم؛ نمی‌دانم آیا چنین خواهد شد؟ آیا [[بنی امیه]] [[اجازه]] خواهند داد؟ اگر تو را منع کردند مرا در بقیع دفن کن.		۱. '''[[امام حسن بن علی]] بن [[ابی طالب]]{{ع}}''': [[دومین امام]] [[شیعه]] است. آن [[امام همام]] در نیمه [[ماه رمضان]] [[سال سوم هجری]] متولد شد و [[پیامبر]]{{صل}} او را حسن نامید. آن [[مظلوم]] با [[توطئه]] [[معاویه]] توسط [[همسر]] خود «[[جعده بنت اشعث]]» [[مسموم]] و پس از چهل [[روز]] در هشتم ماه صفر [[سال پنجاه هجری]] درگذشت. از [[نوفل بن فرات]] نقل شده است که [[حسن بن علی]]{{ع}} وقتی در [[حال]] [[احتضار]] بود، [[برادر]] گرامی خود حسین{{ع}} را فراخواند و به او فرمود: من [[تمایل]] دارم که اگر [[وفات]] یافتم کنار قبر جدم [[رسول خدا]]{{صل}} دفن شوم؛ نمی‌دانم آیا چنین خواهد شد؟ آیا [[بنی امیه]] [[اجازه]] خواهند داد؟ اگر تو را منع کردند مرا در بقیع دفن کن.
خط ۶۶:		خط ۶۶:

	۲. '''امام سجاد{{ع}}''': [[چهارمین امام]] شیعه در سال ۳۸ [[قمری]] در [[مدینه]] متولد شد و دوران [[رشد]] خود را در [[عهد]] [[امامت امام مجتبی]]{{ع}} و پدر خود [[حسین بن علی]]{{ع}} سپری کرد. آن حضرت در [[کربلا]] حضور داشت، اما به دلیل [[بیماری]] در [[جنگ]] شرکت نکرد. پس از آن نزدیک به ۳۴ سال یعنی تا سال ۹۴ [[قمری]] [[رهبری]] [[شیعه]] را بر عهده داشت. این دوره، دوره‌ای سخت بود و [[شیعیان]] به شدت تحت فشار [[امویان]] قرار داشتند. آن حضرت از راه‌های گوناگونی توانست شیعیان [[خالص]] را در اطراف خویش گرد آورد و راه را برای فرزندش [[امام باقر]]{{ع}} باز کند. از مهم‌ترین یادگارهای [[امام سجاد]]{{ع}} دعاهای آن حضرت است که سرشار از مفاهیم عالی [[اخلاقی]]، [[عبادی]] و [[سیاسی]] است.		۲. '''امام سجاد{{ع}}''': [[چهارمین امام]] شیعه در سال ۳۸ [[قمری]] در [[مدینه]] متولد شد و دوران [[رشد]] خود را در [[عهد]] [[امامت امام مجتبی]]{{ع}} و پدر خود [[حسین بن علی]]{{ع}} سپری کرد. آن حضرت در [[کربلا]] حضور داشت، اما به دلیل [[بیماری]] در [[جنگ]] شرکت نکرد. پس از آن نزدیک به ۳۴ سال یعنی تا سال ۹۴ [[قمری]] [[رهبری]] [[شیعه]] را بر عهده داشت. این دوره، دوره‌ای سخت بود و [[شیعیان]] به شدت تحت فشار [[امویان]] قرار داشتند. آن حضرت از راه‌های گوناگونی توانست شیعیان [[خالص]] را در اطراف خویش گرد آورد و راه را برای فرزندش [[امام باقر]]{{ع}} باز کند. از مهم‌ترین یادگارهای [[امام سجاد]]{{ع}} دعاهای آن حضرت است که سرشار از مفاهیم عالی [[اخلاقی]]، [[عبادی]] و [[سیاسی]] است.
	بخشی از آنها در [[صحیفه سجادیه]] است که پس از [[قرآن]] و [[نهج البلاغه]]، یکی از مهم‌ترین [[متون دینی]] ما به شمار می‌آید. به [[گواه]] [[منابع تاریخی]]، امام سجاد{{ع}} در سال ۹۴ قمری در ۵۷ سالگی به تحریک [[ولید بن عبدالملک]] [[مسموم]] شد و به [[شهادت]] رسید و در کنار [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} در [[بقیع]] [[دفن]] شد<ref>آثار اسلامی مکه و مدینه، رسول جعفریان، ص۳۳۷.</ref>.		بخشی از آنها در [[صحیفه سجادیه]] است که پس از [[قرآن]] و [[نهج البلاغه]]، یکی از مهم‌ترین [[متون دینی]] ما به شمار می‌آید. به [[گواه]] [[منابع تاریخی]]، امام سجاد{{ع}} در سال ۹۴ قمری در ۵۷ سالگی به تحریک [[ولید بن عبدالملک]] [[مسموم]] شد و به [[شهادت]] رسید و در کنار [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} در بقیع [[دفن]] شد<ref>آثار اسلامی مکه و مدینه، رسول جعفریان، ص۳۳۷.</ref>.

	۳. '''امام باقر{{ع}}''': [[پنجمین امام]] شیعه در سال ۵۸ قمری به [[دنیا]] آمد و تا سال ۹۴ قمری در کنار پدرش در [[مدینه]] [[زندگی]] می‌کرد. پس از [[رحلت]] پدر، رهبری شیعه را در دست گرفت. آن [[امام]] مشغول [[حفظ عقاید دینی]] از [[تحریف]] شد و کوشید تا با ترتیب شاگردان معروف، [[معارف]] اصیل [[اسلام]] را از تحریف امویان [[حفظ]] کند. امام باقر را به [[دلیل علم]] و [[دانش]] بسیارش، [[باقرالعلوم]] [[شکافنده علوم]] [[لقب]] داده‌اند. [[جابر انصاری]] از آخرین [[صحابه]] بر جای مانده، [[سلام]] [[رسول خدا]]{{صل}} را به او رساند و امام را بوسید. امام در اوج نزاع‌هایی که میان [[عالمان]] مدینه بر سر [[مسائل اعتقادی]] و [[احکام فقهی]] در گرفته بود، خطوط روشنی را در [[فقه]] و [[تفسیر]] و [[سیره نبوی]] تبیین کرد که تکیه‌گاه شیعیان در [[مذهب]] اصیل شیعه است. امام باقر{{ع}} در سال ۱۱۴ یا ۱۱۷ [[قمری]] به تحریک [[هشام بن عبدالملک]] به [[شهادت]] رسید و در کنار پدرش [[امام سجاد]]{{ع}} در [[بقیع]] [[دفن]] شد.		۳. '''امام باقر{{ع}}''': [[پنجمین امام]] شیعه در سال ۵۸ قمری به [[دنیا]] آمد و تا سال ۹۴ قمری در کنار پدرش در [[مدینه]] [[زندگی]] می‌کرد. پس از [[رحلت]] پدر، رهبری شیعه را در دست گرفت. آن [[امام]] مشغول [[حفظ عقاید دینی]] از [[تحریف]] شد و کوشید تا با ترتیب شاگردان معروف، [[معارف]] اصیل [[اسلام]] را از تحریف امویان [[حفظ]] کند. امام باقر را به [[دلیل علم]] و [[دانش]] بسیارش، [[باقرالعلوم]] [[شکافنده علوم]] [[لقب]] داده‌اند. [[جابر انصاری]] از آخرین [[صحابه]] بر جای مانده، [[سلام]] [[رسول خدا]]{{صل}} را به او رساند و امام را بوسید. امام در اوج نزاع‌هایی که میان [[عالمان]] مدینه بر سر [[مسائل اعتقادی]] و [[احکام فقهی]] در گرفته بود، خطوط روشنی را در [[فقه]] و [[تفسیر]] و [[سیره نبوی]] تبیین کرد که تکیه‌گاه شیعیان در [[مذهب]] اصیل شیعه است. امام باقر{{ع}} در سال ۱۱۴ یا ۱۱۷ [[قمری]] به تحریک [[هشام بن عبدالملک]] به [[شهادت]] رسید و در کنار پدرش [[امام سجاد]]{{ع}} در بقیع [[دفن]] شد.

	۴. '''[[امام صادق]]{{ع}}''': [[ششمین امام]] [[معصوم]] است و [[مذهب شیعه]] با نام او به عنوان [[مذهب جعفری]] شناخته می‌شود. در سال ۸۰ یا ۸۳ قمری در [[مدینه]] به [[دنیا]] آمد و پس از [[رحلت]] پدر، [[رهبری فکری]] و [[سیاسی]] [[شیعیان]] اصیل پیرو [[مذهب امامیه]] را بر عهده گرفت. آن حضرت تا سال ۱۴۸ قمری در قید [[حیات]] بود. در این مدت نزدیک به چهار هزار نفر [[شاگرد]] در محفل درسش حاضر شدند و از [[دانش]] آن حضرت بهره بردند. امام صادق{{ع}} مورد [[ستایش]] تمامی [[عالمان]] عصر خویش بود. در [[متون دینی]] [[شیعه]]، چندین هزار [[روایت]] از آن حضرت در [[تفسیر]]، [[اخلاق]] و به ویژه [[فقه]]، رسیده که باعث [[عظمت]] [[حدیث]] شیعه و موجب تقویت بنیه [[علمی]] آن است.		۴. '''[[امام صادق]]{{ع}}''': [[ششمین امام]] [[معصوم]] است و [[مذهب شیعه]] با نام او به عنوان [[مذهب جعفری]] شناخته می‌شود. در سال ۸۰ یا ۸۳ قمری در [[مدینه]] به [[دنیا]] آمد و پس از [[رحلت]] پدر، [[رهبری فکری]] و [[سیاسی]] [[شیعیان]] اصیل پیرو [[مذهب امامیه]] را بر عهده گرفت. آن حضرت تا سال ۱۴۸ قمری در قید [[حیات]] بود. در این مدت نزدیک به چهار هزار نفر [[شاگرد]] در محفل درسش حاضر شدند و از [[دانش]] آن حضرت بهره بردند. امام صادق{{ع}} مورد [[ستایش]] تمامی [[عالمان]] عصر خویش بود. در [[متون دینی]] [[شیعه]]، چندین هزار [[روایت]] از آن حضرت در [[تفسیر]]، [[اخلاق]] و به ویژه [[فقه]]، رسیده که باعث [[عظمت]] [[حدیث]] شیعه و موجب تقویت بنیه [[علمی]] آن است.
	امام صادق{{ع}} کوشید تا شیعیان را در برابر دیگران، [[مسلح]] به [[دانش حدیث]] و فقه کند و با انحرافاتی که ممکن بود در میان شیعه به وجود آید، به [[مبارزه]] برخیزد. در دوره این [[امام]] نیز جز در چند سال نخست [[دولت عباسی]]، فشاری سخت بر شیعیان وجود داشت. منصور دومین [[خلیفه عباسی]] نسبت به امام صادق{{ع}} و سخت [[کینه]] داشت و [[عاقبت]] نیز به نوشته [[مورخان]]، در ۲۵ [[شوال]] [[سال ۱۴۸ هجری]]، آن حضرت به تحریک وی [[مسموم]] شد و به شهادت رسید. امام صادق{{ع}} در کنار جد و پدرش در بقیع به خاک سپرده شد<ref>آثار اسلامی مکه و مدینه، رسول جعفریان، ص۳۳۸.</ref>.		امام صادق{{ع}} کوشید تا شیعیان را در برابر دیگران، [[مسلح]] به [[دانش حدیث]] و فقه کند و با انحرافاتی که ممکن بود در میان شیعه به وجود آید، به [[مبارزه]] برخیزد. در دوره این [[امام]] نیز جز در چند سال نخست [[دولت عباسی]]، فشاری سخت بر شیعیان وجود داشت. منصور دومین [[خلیفه عباسی]] نسبت به امام صادق{{ع}} و سخت [[کینه]] داشت و [[عاقبت]] نیز به نوشته [[مورخان]]، در ۲۵ [[شوال]] [[سال ۱۴۸ هجری]]، آن حضرت به تحریک وی [[مسموم]] شد و به شهادت رسید. امام صادق{{ع}} در کنار جد و پدرش در بقیع به خاک سپرده شد<ref>آثار اسلامی مکه و مدینه، رسول جعفریان، ص۳۳۸.</ref>.
	در آن [[زمان]] بر [[قبور]] این [[ائمه]] [[بزرگوار]] سنگ مرمری بود که بر آن این جمله دیده می‌شد: {{عربی\|بسم الله الرحمن الرحيم الحمد لله مبيد الأمم و محيي الرمم هذا قبر فاطمة بنت رسول الله سيدة نساء العالمين و قبر الحسن بن علي{{ع}} و علي بن الحسين{{ع}} و [[قبر]] محمد بن علي{{ع}} و [[جعفر بن محمد]]{{ع}}}}.		در آن [[زمان]] بر [[قبور]] این [[ائمه]] [[بزرگوار]] سنگ مرمری بود که بر آن این جمله دیده می‌شد: {{عربی\|بسم الله الرحمن الرحيم الحمد لله مبيد الأمم و محيي الرمم هذا قبر فاطمة بنت رسول الله سيدة نساء العالمين و قبر الحسن بن علي{{ع}} و علي بن الحسين{{ع}} و [[قبر]] محمد بن علي{{ع}} و [[جعفر بن محمد]]{{ع}}}}.
	[[مسعودی]] این سنگ [[قبر]] را در سال ۳۳۲ ق. دیده است<ref>مروج الذهب، مسعودی، ج۲، ص۲۲۸.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۲۵.</ref>		مسعودی این سنگ [[قبر]] را در سال ۳۳۲ ق. دیده است<ref>مروج الذهب، مسعودی، ج۲، ص۲۲۸.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۲۵.</ref>

			==اولین مدفون بقیع==
			اولین کسی که در بقیع مدفون شد، [[عثمان بن مظعون]] از [[مهاجرین]] بوده است. هنگام [[مرگ]] عثمان بن مظعون، [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: عثمان بن مظعون را در بقیع [[دفن]] کنید تا شاخص و یادگاری از گذشتگان ما باشد و چه شاخص [[نیکی]] است [[عثمان]]<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۹۶؛ اسد الغابه، ج۳، ص۳۸۷.</ref>.
			البته از [[انصار]]، اولین کسی که در بقیع دفن شده، [[اسعد بن زراره]] است<ref>تاریخ المدینه، ابن شبه، ج۱، ص۹۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۴۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* مستحبات بقیع */

2024-06-11T05:53:53Z

مستحبات بقیع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۳
خط ۲۷:		خط ۲۷:

	== [[مستحبات]] بقیع ==		== [[مستحبات]] بقیع ==
	[[زیارت ائمه بقیع]] و [[ابراهیم فرزند رسول الله]] و [[حضرت فاطمه بنت اسد]] [[مستحب]] مؤکد است و برای زیارت ایشان آدابی است مانند:		زیارت ائمه بقیع و [[ابراهیم فرزند رسول الله]] و [[حضرت فاطمه بنت اسد]] [[مستحب]] مؤکد است و برای زیارت ایشان آدابی است مانند:
	# [[غسل]] کردن؛		# [[غسل]] کردن؛
	# آهسته و آرام و با [[خضوع]] و [[خشوع]] آمدن؛		# آهسته و آرام و با [[خضوع]] و [[خشوع]] آمدن؛

Jaafari: /* منابع */

2024-06-10T10:03:48Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۳
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:~~13681078~~.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]~~، فرهنگ جامع الفبایی تاریخ اسلام، تاریخ و جغرافیای مکه و مدینه، فرهنگنامه حج~~		# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]
	# [[پرونده:13681040.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه دینی''']]		# [[پرونده:13681040.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه دینی''']]
	# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]		# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]