بنی‌السمیعه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

2025-10-23T20:31:18Z

جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	بنی السمیعه از [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب ‌العرب، ص۶۰؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵.</ref> و از ~~فروعات~~ و شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ اوس‌اند که [[نسب]] از مالک بن لوذان بن عمرو بن عوف بن مالک بن اوس می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴؛ خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۳۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵ نیز ر.ک: بتی، تذکرة الالباب بأصول الانساب، ص۱۲۱؛ تقی الدین مقریزی، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدة و المتاع‌، ج۹، ص۱۷۵. ضمن این که برخی منابع، از طوایف بنی عوف و بنی ثعلبه و بنی لوذان بن عمرو بن عوف بن مالک بن اوس تحت عنوان «بنی السمیعه» (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب ‌العرب، ص۱، ص۶۰) و بعضی دیگر، از عمرو بن عوف بن مالک بن اوس (ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۳، ص۳۲۶) یاد کرده‌اند. نویری هم از طوایف بنی لوذان و بنی ثعلبه و بنی حبیب و بنی عوف فرزندان عمرو بن عوف بن مالک بن اوس به عنوان بنی السمیعه (نویری، نهایة الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۵)</ref>. به [[خاندان]] مالک بن لوذان، «بنی السمیعه» نیز گفته می‌‌شود<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۲۸؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵.</ref>. سمیعه نام مادر مالک بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. در دوران [[جاهلی]] به این [[طایفه]]، «بنی الصّمّاء» می‌‌گفتند. صمّاء(یعنی:کر - [[ناشنوا]]) [[لقب]] زنی از [[قبیله مزینه]] بود که به مالک بن لوذان شیر داده بود. پس از [[اسلام]]، [[رسول خدا]]{{صل}} با [[تغییر]] این لقب، آنان را «بنی السمیعه» نامیدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۶؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۴. نیز ر.ک: تقی الدین مقریزی، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدة و المتاع‌، ج۹، ص۱۷۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۳۲.</ref>. مالک بن لوذان فرزندانی به اسامی عرفطه، عامر، [[نجده]]، زید، عبدالاشهل و جذیمه داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref> که [[نسل]] او را در [[زمین]] انتشار دادند. لازم به یادآوری است که برخی منابع از [[طایفه]] ای دیگر در [[انصار]] با نام مشابه [[بنی لوذان بن عمرو بن عوف]] از [[بنی نجار]] [[خزرج]] خبر داده‌اند که عدم خلط مباحث آنها، دقت مضاعف [[محققان]] [[محترم]] را می‌‌طلبد.		بنی السمیعه از [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب ‌العرب، ص۶۰؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵.</ref> و از فروع و شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ اوس‌اند که [[نسب]] از مالک بن لوذان بن عمرو بن عوف بن مالک بن اوس می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴؛ خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۳۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵ نیز ر.ک: بتی، تذکرة الالباب بأصول الانساب، ص۱۲۱؛ تقی الدین مقریزی، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدة و المتاع‌، ج۹، ص۱۷۵. ضمن این که برخی منابع، از طوایف بنی عوف و بنی ثعلبه و بنی لوذان بن عمرو بن عوف بن مالک بن اوس تحت عنوان «بنی السمیعه» (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب ‌العرب، ص۱، ص۶۰) و بعضی دیگر، از عمرو بن عوف بن مالک بن اوس (ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۳، ص۳۲۶) یاد کرده‌اند. نویری هم از طوایف بنی لوذان و بنی ثعلبه و بنی حبیب و بنی عوف فرزندان عمرو بن عوف بن مالک بن اوس به عنوان بنی السمیعه (نویری، نهایة الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۵)</ref>. به [[خاندان]] مالک بن لوذان، «بنی السمیعه» نیز گفته می‌‌شود<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۲۸؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵.</ref>. سمیعه نام مادر مالک بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. در دوران [[جاهلی]] به این [[طایفه]]، «بنی الصّمّاء» می‌‌گفتند. صمّاء(یعنی:کر - [[ناشنوا]]) [[لقب]] زنی از [[قبیله مزینه]] بود که به مالک بن لوذان شیر داده بود. پس از [[اسلام]]، [[رسول خدا]]{{صل}} با [[تغییر]] این لقب، آنان را «بنی السمیعه» نامیدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۶؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۴. نیز ر.ک: تقی الدین مقریزی، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدة و المتاع‌، ج۹، ص۱۷۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۳۲.</ref>. مالک بن لوذان فرزندانی به اسامی عرفطه، عامر، [[نجده]]، زید، عبدالاشهل و جذیمه داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref> که [[نسل]] او را در [[زمین]] انتشار دادند. لازم به یادآوری است که برخی منابع از [[طایفه]] ای دیگر در [[انصار]] با نام مشابه [[بنی لوذان بن عمرو بن عوف]] از [[بنی نجار]] [[خزرج]] خبر داده‌اند که عدم خلط مباحث آنها، دقت مضاعف [[محققان]] [[محترم]] را می‌‌طلبد.

	بنی السمیعه نیز بمانند بسیاری دیگر از [[قبایل]] و [[طوایف]] [[عرب]]، از شعب و شاخه‌های متعددی شکل یافته بود که از مهمترین آنها می‌‌توان از بنی عرفطه و بنی الاشهل بن مالک یاد کرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. این [[قوم]] نیز، به مانند دیگر [[اقوام]] [[انصاری]] خود، در [[مدینه]] ساکن بودند. [[سمهودی]] منطقه [[بازار]] رکیح را محل اقامت این قوم ذکر کرده و به نقل از ابن زباله ([[محمد بن حسن مخزومی]]، معروف به ابن زباله، مؤلف کتاب «[[اخبار]] المدینه»، م. حدود ۲۰۰ [[هجری]]) از اختصاص دژی به نام «السعدان» در موضعی به نام «الربع» به ایشان خبر داده است<ref>سمهودی، وفاء الوفاء بأخبار دار المصطفی، ج۱، ص۱۵۵.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]] و در پی انجام [[فتوحات اسلامی]]، جمع زیادی از آنان به مناطق دیگر از جمله [[شام]]<ref>ر.ک: خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۵؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۲۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵.</ref> و شهرهای مختلف آن از جمله [[دمشق]]<ref>ر.ک: ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۳۰.</ref> و [[حمص]]<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۵. نیز ر.ک: ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۳، ص۹۲۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۲۹؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۴، ص۲۶۵.</ref> [[مهاجرت]] کردند. [[مصر]] نیز از دیگر مراکز عمده حضور برخی اقوام بنی السمیعه، به‌ویژه [[فرزندان]] [[عرفطة بن مالک بن لوذان]] بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>.		بنی السمیعه نیز بمانند بسیاری دیگر از [[قبایل]] و [[طوایف]] [[عرب]]، از شعب و شاخه‌های متعددی شکل یافته بود که از مهمترین آنها می‌‌توان از بنی عرفطه و بنی الاشهل بن مالک یاد کرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. این [[قوم]] نیز، به مانند دیگر [[اقوام]] [[انصاری]] خود، در [[مدینه]] ساکن بودند. [[سمهودی]] منطقه [[بازار]] رکیح را محل اقامت این قوم ذکر کرده و به نقل از ابن زباله ([[محمد بن حسن مخزومی]]، معروف به ابن زباله، مؤلف کتاب «[[اخبار]] المدینه»، م. حدود ۲۰۰ [[هجری]]) از اختصاص دژی به نام «السعدان» در موضعی به نام «الربع» به ایشان خبر داده است<ref>سمهودی، وفاء الوفاء بأخبار دار المصطفی، ج۱، ص۱۵۵.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]] و در پی انجام [[فتوحات اسلامی]]، جمع زیادی از آنان به مناطق دیگر از جمله [[شام]]<ref>ر.ک: خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۵؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۲۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵.</ref> و شهرهای مختلف آن از جمله [[دمشق]]<ref>ر.ک: ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۳۰.</ref> و [[حمص]]<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۵. نیز ر.ک: ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۳، ص۹۲۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۲۹؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۴، ص۲۶۵.</ref> [[مهاجرت]] کردند. [[مصر]] نیز از دیگر مراکز عمده حضور برخی اقوام بنی السمیعه، به‌ویژه [[فرزندان]] [[عرفطة بن مالک بن لوذان]] بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی‌أوس | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == بنی السمیعه از قبایل قحطانیقلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب ‌العرب، ص۶۰؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵. و از فروعات و شاخه‌های...» ایجاد کرد

2025-03-17T08:12:12Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی‌أوس | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == بنی السمیعه از قبایل قحطانی<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب ‌العرب، ص۶۰؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵.</ref> و از فروعات و شاخه‌های...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = بنی‌أوس
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

== مقدمه ==
بنی السمیعه از [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب ‌العرب، ص۶۰؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵.</ref> و از فروعات و شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ اوس‌اند که [[نسب]] از مالک بن لوذان بن عمرو بن عوف بن مالک بن اوس می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴؛ خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۳۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵ نیز ر.ک: بتی، تذکرة الالباب بأصول الانساب، ص۱۲۱؛ تقی الدین مقریزی، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدة و المتاع‌، ج۹، ص۱۷۵. ضمن این که برخی منابع، از طوایف بنی عوف و بنی ثعلبه و بنی لوذان بن عمرو بن عوف بن مالک بن اوس تحت عنوان «بنی السمیعه» (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب ‌العرب، ص۱، ص۶۰) و بعضی دیگر، از عمرو بن عوف بن مالک بن اوس (ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۳، ص۳۲۶) یاد کرده‌اند. نویری هم از طوایف بنی لوذان و بنی ثعلبه و بنی حبیب و بنی عوف فرزندان عمرو بن عوف بن مالک بن اوس به عنوان بنی السمیعه (نویری، نهایة الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۵)</ref>. به [[خاندان]] مالک بن لوذان، «بنی السمیعه» نیز گفته می‌‌شود<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۲۸؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵.</ref>. سمیعه نام مادر مالک بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. در دوران [[جاهلی]] به این [[طایفه]]، «بنی الصّمّاء» می‌‌گفتند. صمّاء(یعنی:کر - [[ناشنوا]]) [[لقب]] زنی از [[قبیله مزینه]] بود که به مالک بن لوذان شیر داده بود. پس از [[اسلام]]، [[رسول خدا]]{{صل}} با [[تغییر]] این لقب، آنان را «بنی السمیعه» نامیدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۶؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۴. نیز ر.ک: تقی الدین مقریزی، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدة و المتاع‌، ج۹، ص۱۷۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۳۲.</ref>. مالک بن لوذان فرزندانی به اسامی عرفطه، عامر، [[نجده]]، زید، عبدالاشهل و جذیمه داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref> که [[نسل]] او را در [[زمین]] انتشار دادند. لازم به یادآوری است که برخی منابع از [[طایفه]] ای دیگر در [[انصار]] با نام مشابه [[بنی لوذان بن عمرو بن عوف]] از [[بنی نجار]] [[خزرج]] خبر داده‌اند که عدم خلط مباحث آنها، دقت مضاعف [[محققان]] [[محترم]] را می‌‌طلبد.

بنی السمیعه نیز بمانند بسیاری دیگر از [[قبایل]] و [[طوایف]] [[عرب]]، از شعب و شاخه‌های متعددی شکل یافته بود که از مهمترین آنها می‌‌توان از بنی عرفطه و بنی الاشهل بن مالک یاد کرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. این [[قوم]] نیز، به مانند دیگر [[اقوام]] [[انصاری]] خود، در [[مدینه]] ساکن بودند. [[سمهودی]] منطقه [[بازار]] رکیح را محل اقامت این قوم ذکر کرده و به نقل از ابن زباله ([[محمد بن حسن مخزومی]]، معروف به ابن زباله، مؤلف کتاب «[[اخبار]] المدینه»، م. حدود ۲۰۰ [[هجری]]) از اختصاص دژی به نام «السعدان» در موضعی به نام «الربع» به ایشان خبر داده است<ref>سمهودی، وفاء الوفاء بأخبار دار المصطفی، ج۱، ص۱۵۵.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]] و در پی انجام [[فتوحات اسلامی]]، جمع زیادی از آنان به مناطق دیگر از جمله [[شام]]<ref>ر.ک: خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۵؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۲۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵.</ref> و شهرهای مختلف آن از جمله [[دمشق]]<ref>ر.ک: ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۳۰.</ref> و [[حمص]]<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۵. نیز ر.ک: ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۳، ص۹۲۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۲۹؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۴، ص۲۶۵.</ref> [[مهاجرت]] کردند. [[مصر]] نیز از دیگر مراکز عمده حضور برخی اقوام بنی السمیعه، به‌ویژه [[فرزندان]] [[عرفطة بن مالک بن لوذان]] بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>.

از [[تاریخ]] [[جاهلی]] این قوم خبری در دست نیست اما از اخبار دوران [[اسلامی]] این طایفه می‌‌توان از مشارکت برخی از [[رجال]] آنها در [[بیعت عقبه دوم]] ([[سال سیزدهم بعثت]]) و قرار گرفتن در جمع [[نقباء]] انصار<ref>ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۵، ص۷۹؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۳، ص۹۲۶؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۴.</ref> اشاره کرد. ضمن این که حضور در برخی [[غزوات]] دوران [[نبوی]]{{صل}} از جمله [[جنگ احد]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref> و نیز واقعه [[بیعت رضوان]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۱۷۰.</ref> نیز از دیگر وقایع مهم دوران [[اسلامی]] است که حضور برخی از شخصیت‌های بنی السمیعه در آن گزارش شده است.
از شخصیت‌ها و [[رجال]] بارز این [[قوم]] می‌‌توان از اصحابی چون ابوالخریف صیفی بن ساعدة بن عبدالاشهل انصاری<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۳۷؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۳۶۷.</ref> اشاره کرد. وی در جریان یکی از [[غزوات]] [[حضرت رسول]]{{صل}}، همراه با ایشان از [[مدینه]] خارج شد و در منطقه ای به نام «[[الکدید]]»<ref>«الکدید» موضعی است در حجاز در ۴۲ میلی از مکه. حموی، المعجم البلدان، ج۴، ص۴۴۲.</ref> از [[دنیا]] رفت. [[رسول خدا]]{{صل}} او را در [[لباس]] [[مطهر]] خود [[کفن]] کرد و به خاک سپرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. حارثة بن قیس بن عامر بن مالک بن لوذان<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>، [[شبل بن عمرو بن یزید الانصاری]]<ref>ابن قانع، معجم الصحابه، ج۷، ص۲۵۰۶. نیز ر.ک: ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۲، ص۶۹۴؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۲، ص۳۵۰.</ref> و پسرانش [[عبدالرحمن بن شبل بن عمرو]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۶؛ خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۵؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۲، ص۸۳۶.</ref> و [[عبدالله بن شبل بن عمرو بن نجده]]<ref>ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۵، ص۷۹؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۳، ص۹۲۶؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۴، ص۱۰۹.</ref>، و نیز [[عبدالرحمن بن صیفی بن ساعده]]<ref>خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۶.</ref> از دیگر اصحابی بودند از [[نسل]] [[بنی مالک بن لوذان]]، که نامی از آنها در منابع [[صحابه‌نگاری]] به ثبت رسیده است. از [[عبدالرحمن بن شبل بن عمرو]] علاوه بر [[صحابی]] بودن به عنوان یکی از کتّاب [[انصار]] و از [[فقها]] و [[راویان]] ایشان یاد شده است<ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۴، ص۲۶۵.</ref>. از [[سعد بن مرة بن معاویة بن زید بن مالک بن لوذان]] معروف به «ابن غریر [[شاعر]]»<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴. این لقب در کتاب «جمهرة النسب»، «ابن غریزآء شاعر» عنوان شده و آمده «غریزآء»، نام مادر او بوده است. (ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۵۲) در کتاب «الاشتقاق» هم نام و لقب او ابن سعد، الطبقات الکبری، جبن مرّه معروف به «ابن غریریّ شاعر» ذکر شده است. (ابن درید، الاشتقاق، ص۴۴۳)</ref> و جُوَیّه [[انصاری]] -از [[تابعین]] و [[راویان]] [[اهل سنت]]-<ref>[[دار قطنی]]، [[المؤتلف]] و المختلف، ج۱، ص۴۶۲؛ [[ابن ماکولا]]، [[اکمال الکمال]]، ج۲، ص۱۷۰.</ref> هم، به عنوان دیگر معاریف و مشاهیر این [[قوم]] نام برده شده است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:بنی‌أوس]]