Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی‌مراد | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== بنی تدؤل از شاخه‌های قبیله بنی مراد مذحجاندسمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۲۰۹. که نسب از تدؤل بن زاهر بن ع...» ایجاد کرد

2023-10-26T04:38:44Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی‌مراد | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== بنی تدؤل از شاخه‌های قبیله بنی مراد مذحجاند<ref>سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۲۰۹.</ref> که نسب از تدؤل بن زاهر بن ع...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = بنی‌مراد
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
بنی تدؤل از شاخه‌های قبیله بنی مراد [[مذحج]]اند<ref>سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۲۰۹.</ref> که [[نسب]] از تدؤل بن زاهر بن عامر بن عوثبان بن زاهر بن یحابر(مراد) می‌‌برند.<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۵؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۱، ص۳۲۷-۳۲۸.</ref> برخی منابع از تدؤل با نام «تجوب» یاد کرده آورده‌اند که تجوب نام مردی از [[حمیریان]] بود که بواسطه خونی که در قومش ریخته بود به بنی مراد [[پناهنده]] شده بود. از آنجا که این مرد به مرادی‌ها گفته بود: «جئت الیکم أجوب البلاد لأحالفکم؛ نزد شما آمدم چون بهترین بلاد برای احلافتان هستید»، از این رو او را تجوب نامیدند. [[فرزندان]] این فرد، رفته رفته طایفه ای را در بنی مراد تشکیل دادند که [[عبدالرحمن بن ملجم مرادی]] تجوبی [[قاتل امام علی]]{{ع}} از جمله آنهاست.<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۰۲؛ مقریزی، المقفی الکبیر، ج۴، ص۴۵</ref> از اخبار جاهلی این طایفه خبری در دست نیست؛ اما از اخبار دوران اسلامی آنان، گزارشات معدودی وجود دارد که مشارکت در [[فتوحات اسلامی]] به‌ویژه [[فتح مصر]] از جمله آنهاست.<ref>ر.ک: ابن یُونُس، تاریخ مصر، ج۱، ص۳۱۴؛ سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۵؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۳۳۹.</ref> فرزندان تدؤل، پس از فتوحات اسلامی، از خاستگاه اولیه خود [[یمن]]، به مصر کوچیدند و در برخی از مناطق آن از جمله حوف شرقی<ref>محمد عبد القادر بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۱، ص۲۵۰.</ref> و محله «الرایه» [[فسطاط]]<ref>سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۵.</ref> ساکن شدند. از دیگر گزارشاتی که خبر از نقش آفرینی بنی دؤل در وقایع و حوادث [[قرن نخست]] [[اسلامی]] دارد، حضور برخی از آنان در [[جنگ صفین]] و [[همراهی]] با علی{{ع}} است.<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۲۰۹؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۳۳۹.</ref>

از [[رجال]] این [[قوم]] می‌‌توان از عبد الرّحمان بن ملجم بن عمرو بن یزید بن عنوة بن نفر بن حجیّة بن تدؤل - [[قاتل]] امیرالمؤمنین علی{{ع}} - یاد کرد.<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۶.</ref> [[ابن ملجم]] از [[قراء]] و [[فقها]] و از [[شجاعان]] تدؤل در [[مصر]]<ref>سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۶؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۶۵۳.</ref> و از شرکت کنندگان در [[فتح مصر]] بود.<ref>ابن یُونُس، تاریخ مصر، ج۱، ص۳۱۴؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۶۵۳.</ref> وی پس از فتح این [[سرزمین]]، در خطه اشراف (الرایه) ساکن شد.<ref>ابن یُونُس، تاریخ مصر، ج۱، ص۳۱۴؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۶۵۳.</ref> برخی نیز از وجود دو [[ملک]] در مصر برای او خبر داده اند: یکی در الرایه – از محله‌های بزرگ فسطاط -<ref>حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۲۲.</ref> با اشراف مصر و دیگر ملکی بود که در خطه قومش مراد داشت.<ref>سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۵.</ref> گفته شد که [[عمر بن خطاب]] پس از دریافت خبر [[مهارت]] ابن ملجم در [[قرائت قرآن]]، به [[فرماندار]] خود در مصر - [[عمرو بن عاص]] - [[نامه]] نوشت که خانه [[عبدالرحمن بن ملجم]] را به [[مسجد]] نزدیک کند تا به [[مردم]] [[قرآن]] و [[فقه]] بیاموزد. عمرو بن عاص نیز محل خانه او را که در الرایه در الزیاتین بود وسعت بخشید.<ref>سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۶؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۶۵۳.</ref> ابن ملجم را از [[شیعیان امام علی]]{{ع}} گفته‌اند.<ref>ابن یُونُس، تاریخ مصر، ج۱، ص۳۱۵؛ سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۶.</ref> وی پس از [[به خلافت رسیدن علی]]{{ع}}، از مصر به [[کوفه]] رفت تا با آن حضرت [[بیعت]] کند. او پس از بیعت، در [[کوفه]] ماند و همراه با [[امام]]{{ع}} در [[نبرد صفین]] شرکت کرد.<ref>ابن یُونُس، تاریخ مصر، ج۱، ص۳۱۵؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۶۵۳.</ref> نقل است که [[امیر المؤمنین]]{{ع}}، پس از ورود به کوفه، [[مردم]] را به بیعت خود فرا خواند. پس مردم -که [[ابن ملجم]] هم در میان آنها بود- نزد حضرت رفتند تا با ایشان بیعت کنند. اما حضرت بیعت ابن ملجم را نپذیرفت و او را برگرداند، ابن ملجم رفت و بار دوم آمد، باز هم، حضرت او را بر گرداند تا این که در بار سوم، امام{{ع}} به او [[اجازه]] بیعت داد. پس از انجام بیعت، علی{{ع}} فرمود: «ما یحبس أشقاها؟ ما یحبس أشقاها؟ چه چیزی شقی‌ترین [[امت]] را از انجام کارش باز می‌‌دارد؟ چه چیزی شقی‌ترین امت را از انجام کارش باز می‌‌دارد؟» سپس در حالی که ریشش را گرفته بود، فرمودند: «[[سوگند]] به کسی که [[جان]] من در دست اوست، این ریش را به [[خون]] [[خضاب]] می‌‌کند و سرشان را گرفتند و به این [[شعر]] [[تمثل]] جستند: سینه تو برای [[مرگ]] است پس به [[درستی]] که مرگ به سراغت خواهد آمد. و هر گاه مرگ به [[وادی]] تو آمد از آن نترس».<ref>سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۶.</ref> [[عبدالرحمن بن ملجم مرادی]] بعد نبرد صفین به [[خوارج]] پیوست و پس از گریختن از معرکه [[نهروان]]، سرانجام در [[سال چهلم هجری]] علی{{ع}} را در [[مسجد]] به [[شهادت]] رساند.<ref>ر.ک: سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۶؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۶۵۳.</ref>

از دیگر [[رجال]] بنی تدؤل هم می‌‌توان به نام [[ابوالاسود نضر بن عبد الجبار بن نصیر مرادی مصری]] اشاره کرد.<ref>دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۴، ص۲۲۴۴-۲۲۴۵؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۲۹، ص۳۹۱.</ref> وی از [[موالیان]] [[آل]] کثیر بن [[ایاس]] مرادی در [[مصر]]<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۲۹، ص۳۹۱؛ سمعانی، الانساب، ح۳، ص۲۷.</ref> و از زهاد و عباد این [[قوم]] به شمار می‌‌رفت.<ref>محمد عبد القادر بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۱، ص۲۵۰.</ref> وی [[کتابت]] ابن منکدر [[قاضی]] [[مصر]]<ref>محمد عبد القادر بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۱، ص۲۵۰.</ref> و به [[نقلی]] [[لهیعة بن عیسی بن لهیعه]]<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۲۹، ص۳۹۱.</ref> را بر عهده داشت.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

بنی‌تدؤل - تاریخچهٔ نسخه‌ها