بنی‌حماس - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* مقدمه */

2023-12-20T14:37:15Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۰۷
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	~~این [[طایفه]]~~ در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۹۳</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] [[بنی حارث بن کعب]] اند<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۹۳</ref> که [[نسب]] از [[حماس بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب]] می‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref>. حماس که نام اصلی‌اش را، «عامر» گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۰-۲۷۱.</ref>، از [[مادری]] به نام [[رهم بنت مالک بن نخع]] زاده شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۱.</ref>. او فرزندانی به نام خدیج و مالک<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۷.</ref> و داعر<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۰، ص۲۶۰. نیز ر. ک. ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref> داشت. از [[خدیج بن حماس]]، مالک، حارث، معاویه و عبدالله متولد شدند و از [[مالک بن خدیج]] هم، داعر و رافعی پدید آمدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۷.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] حماس در [[زمین]] شکل گرفت. بنی‌حماس نیز بمانند [[قبایل]] مادری خود - [[بنی حارث بن کعب]] و [[مذحج]] - در [[نجران]] [[یمن]]<ref>ر.ک: مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۴، ص۶۸؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۵، ص۵۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۵، ص۳۸۶.</ref> و نیز، منطقه موسوم به «سرو مذحج» و به طور مشخص در ناحیه «الدَّبیَّه» [[سکونت]] داشتند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفه جزیره العرب، ص۹۱.</ref>. داعر بن حماس - فرزند دیگر حماس - هم، به عمان رفت و در آنجا [[منزل]] گزید. نسل او در این [[سرزمین]]، به «داعریه» [[شهرت]] یافتند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۰، ص۲۶۰. نیز ر.ک: ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref>. آنان در عمان به [[دامپروری]] روی آوردند و توانستند [[نژادی]] از شتر در این سرزمین پرورش دهند که به نامشان، «داعریه» معروف شده است<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴؛ یاقوت حموی، المقتضب من کتاب جمهرة النسب، ص۱۰۹.</ref>. با [[ظهور اسلام]] و در پی [[فتوحات اسلامی]]، برخی از حماسی‌ها به [[سرزمین‌های مفتوحه]] از جمله [[کوفه]]<ref>ر.ک: ابن قتیبه دینوری، الشعر و الشعراء، ج۱، ص۳۱۷-۳۱۸؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۸۷-۸۹؛ تستری، قاموس الرجال، ج۱۰، ص۳۴۳.</ref> [[مهاجرت]] کردند و در آن رحل اقامت افکندند.		بنی‌حماس در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۹۳</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] [[بنی حارث بن کعب]] اند<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۹۳</ref> که [[نسب]] از [[حماس بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب]] می‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref>. حماس که نام اصلی‌اش را، «عامر» گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۰-۲۷۱.</ref>، از [[مادری]] به نام [[رهم بنت مالک بن نخع]] زاده شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۱.</ref>. او فرزندانی به نام خدیج و مالک<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۷.</ref> و داعر<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۰، ص۲۶۰. نیز ر. ک. ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref> داشت. از [[خدیج بن حماس]]، مالک، حارث، معاویه و عبدالله متولد شدند و از [[مالک بن خدیج]] هم، داعر و رافعی پدید آمدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۷.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] حماس در [[زمین]] شکل گرفت. بنی‌حماس نیز بمانند [[قبایل]] مادری خود - [[بنی حارث بن کعب]] و [[مذحج]] - در [[نجران]] [[یمن]]<ref>ر.ک: مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۴، ص۶۸؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۵، ص۵۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۵، ص۳۸۶.</ref> و نیز، منطقه موسوم به «سرو مذحج» و به طور مشخص در ناحیه «الدَّبیَّه» [[سکونت]] داشتند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفه جزیره العرب، ص۹۱.</ref>. داعر بن حماس - فرزند دیگر حماس - هم، به عمان رفت و در آنجا [[منزل]] گزید. نسل او در این [[سرزمین]]، به «داعریه» [[شهرت]] یافتند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۰، ص۲۶۰. نیز ر.ک: ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref>. آنان در عمان به [[دامپروری]] روی آوردند و توانستند [[نژادی]] از شتر در این سرزمین پرورش دهند که به نامشان، «داعریه» معروف شده است<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴؛ یاقوت حموی، المقتضب من کتاب جمهرة النسب، ص۱۰۹.</ref>. با [[ظهور اسلام]] و در پی [[فتوحات اسلامی]]، برخی از حماسی‌ها به [[سرزمین‌های مفتوحه]] از جمله [[کوفه]]<ref>ر.ک: ابن قتیبه دینوری، الشعر و الشعراء، ج۱، ص۳۱۷-۳۱۸؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۸۷-۸۹؛ تستری، قاموس الرجال، ج۱۰، ص۳۴۳.</ref> [[مهاجرت]] کردند و در آن رحل اقامت افکندند.

	از [[اخبار]] [[جاهلی]] بنی‌حماس جز آنچه که در برخی اشعار، از [[همراهی]] ایشان با [[بنی حارث بن کعب]] و [[بنی‌عبدالمدان]] - از [[طوایف]] بنی حارث بن کعب - در [[غارت]] [[هوازن]] در [[یوم]] السلف (از مخالیف [[یمن]]) خبر داده شده<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵. این حمله که شدت آن بیشتر متوجه قبیله بنی‌عامر بود، به همت شجاعانی چون عمیر و معقل، به شکست بنی‌عامر ختم شد. (ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵-۲۷۶.)</ref> و نیز برخی دیگر از اشعار جاهلی که در آن به نوعی به [[تمجید]] از این [[قوم]] پرداخته شده است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۲۱، ص۱۸.</ref>، خبری در دست نیست. از مشارکت آنان در حوادث و رخدادهای ایام [[حیات]] [[نبی اکرم]]{{صل}} هم، جز اشاره‌ای کوتاه به نقش‌آفرینی برخی [[رجال]] ایشان در [[حادثه مباهله]]، گزارشی به ثبت نرسیده است. بر پایه برخی اخبار، [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سال دهم هجری]] نامه‌ای به [[اسقف نجران]] نوشتند و ضمن [[دعوت]] او و [[مسیحیان نجران]] به [[پذیرش ولایت]] [[الهی]]، عنوان داشتند که در غیر این صورت، یا باید [[جزیه]] بپردازند یا [[سختی]] [[جنگ]] با [[لشکر اسلام]] را به [[جان]] بخرند. اسقف نجران سه تن از بزرگان [[نجران]] - از جمله [[جبار بن فیض]] از بنی‌حماس - را جداگانه به حضور‌طلبید و پس از قرائت [[نامه]] حضرت بر ایشان، در این باب، از آنان نظرخواهی نمود. جبار بن فیض در پاسخ به او، با این سخن که مسأله [[نبوت]] امری [[دنیوی]] نیست تا در این باره نظردهی کند، از ارائه نظر عذر خواست<ref>مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۴، ص۶۸؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۵، ص۵۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۵، ص۳۸۶.</ref>.		از [[اخبار]] [[جاهلی]] بنی‌حماس جز آنچه که در برخی اشعار، از [[همراهی]] ایشان با [[بنی حارث بن کعب]] و [[بنی‌عبدالمدان]] - از [[طوایف]] بنی حارث بن کعب - در [[غارت]] [[هوازن]] در [[یوم]] السلف (از مخالیف [[یمن]]) خبر داده شده<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵. این حمله که شدت آن بیشتر متوجه قبیله بنی‌عامر بود، به همت شجاعانی چون عمیر و معقل، به شکست بنی‌عامر ختم شد. (ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵-۲۷۶.)</ref> و نیز برخی دیگر از اشعار جاهلی که در آن به نوعی به [[تمجید]] از این [[قوم]] پرداخته شده است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۲۱، ص۱۸.</ref>، خبری در دست نیست. از مشارکت آنان در حوادث و رخدادهای ایام [[حیات]] [[نبی اکرم]]{{صل}} هم، جز اشاره‌ای کوتاه به نقش‌آفرینی برخی [[رجال]] ایشان در [[حادثه مباهله]]، گزارشی به ثبت نرسیده است. بر پایه برخی اخبار، [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سال دهم هجری]] نامه‌ای به [[اسقف نجران]] نوشتند و ضمن [[دعوت]] او و [[مسیحیان نجران]] به [[پذیرش ولایت]] [[الهی]]، عنوان داشتند که در غیر این صورت، یا باید [[جزیه]] بپردازند یا [[سختی]] [[جنگ]] با [[لشکر اسلام]] را به [[جان]] بخرند. اسقف نجران سه تن از بزرگان [[نجران]] - از جمله [[جبار بن فیض]] از بنی‌حماس - را جداگانه به حضور‌طلبید و پس از قرائت [[نامه]] حضرت بر ایشان، در این باب، از آنان نظرخواهی نمود. جبار بن فیض در پاسخ به او، با این سخن که مسأله [[نبوت]] امری [[دنیوی]] نیست تا در این باره نظردهی کند، از ارائه نظر عذر خواست<ref>مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۴، ص۶۸؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۵، ص۵۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۵، ص۳۸۶.</ref>.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مذحج | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه در شمار قبایل قحطانیقلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۹۳ و از شاخه‌های [[قبیله]...» ایجاد کرد

2023-12-20T09:48:12Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مذحج | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه در شمار قبایل قحطانی<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۹۳</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = مذحج
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۹۳</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] [[بنی حارث بن کعب]] اند<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۹۳</ref> که [[نسب]] از [[حماس بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب]] می‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref>. حماس که نام اصلی‌اش را، «عامر» گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۰-۲۷۱.</ref>، از [[مادری]] به نام [[رهم بنت مالک بن نخع]] زاده شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۱.</ref>. او فرزندانی به نام خدیج و مالک<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۷.</ref> و داعر<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۰، ص۲۶۰. نیز ر. ک. ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref> داشت. از [[خدیج بن حماس]]، مالک، حارث، معاویه و عبدالله متولد شدند و از [[مالک بن خدیج]] هم، داعر و رافعی پدید آمدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۷.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] حماس در [[زمین]] شکل گرفت. بنی‌حماس نیز بمانند [[قبایل]] مادری خود - [[بنی حارث بن کعب]] و [[مذحج]] - در [[نجران]] [[یمن]]<ref>ر.ک: مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۴، ص۶۸؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۵، ص۵۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۵، ص۳۸۶.</ref> و نیز، منطقه موسوم به «سرو مذحج» و به طور مشخص در ناحیه «الدَّبیَّه» [[سکونت]] داشتند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفه جزیره العرب، ص۹۱.</ref>. داعر بن حماس - فرزند دیگر حماس - هم، به عمان رفت و در آنجا [[منزل]] گزید. نسل او در این [[سرزمین]]، به «داعریه» [[شهرت]] یافتند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۰، ص۲۶۰. نیز ر.ک: ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref>. آنان در عمان به [[دامپروری]] روی آوردند و توانستند [[نژادی]] از شتر در این سرزمین پرورش دهند که به نامشان، «داعریه» معروف شده است<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴؛ یاقوت حموی، المقتضب من کتاب جمهرة النسب، ص۱۰۹.</ref>. با [[ظهور اسلام]] و در پی [[فتوحات اسلامی]]، برخی از حماسی‌ها به [[سرزمین‌های مفتوحه]] از جمله [[کوفه]]<ref>ر.ک: ابن قتیبه دینوری، الشعر و الشعراء، ج۱، ص۳۱۷-۳۱۸؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۸۷-۸۹؛ تستری، قاموس الرجال، ج۱۰، ص۳۴۳.</ref> [[مهاجرت]] کردند و در آن رحل اقامت افکندند.

از [[اخبار]] [[جاهلی]] بنی‌حماس جز آنچه که در برخی اشعار، از [[همراهی]] ایشان با [[بنی حارث بن کعب]] و [[بنی‌عبدالمدان]] - از [[طوایف]] بنی حارث بن کعب - در [[غارت]] [[هوازن]] در [[یوم]] السلف (از مخالیف [[یمن]]) خبر داده شده<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵. این حمله که شدت آن بیشتر متوجه قبیله بنی‌عامر بود، به همت شجاعانی چون عمیر و معقل، به شکست بنی‌عامر ختم شد. (ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵-۲۷۶.)</ref> و نیز برخی دیگر از اشعار جاهلی که در آن به نوعی به [[تمجید]] از این [[قوم]] پرداخته شده است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۲۱، ص۱۸.</ref>، خبری در دست نیست. از مشارکت آنان در حوادث و رخدادهای ایام [[حیات]] [[نبی اکرم]]{{صل}} هم، جز اشاره‌ای کوتاه به نقش‌آفرینی برخی [[رجال]] ایشان در [[حادثه مباهله]]، گزارشی به ثبت نرسیده است. بر پایه برخی اخبار، [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سال دهم هجری]] نامه‌ای به [[اسقف نجران]] نوشتند و ضمن [[دعوت]] او و [[مسیحیان نجران]] به [[پذیرش ولایت]] [[الهی]]، عنوان داشتند که در غیر این صورت، یا باید [[جزیه]] بپردازند یا [[سختی]] [[جنگ]] با [[لشکر اسلام]] را به [[جان]] بخرند. اسقف نجران سه تن از بزرگان [[نجران]] - از جمله [[جبار بن فیض]] از بنی‌حماس - را جداگانه به حضور‌طلبید و پس از قرائت [[نامه]] حضرت بر ایشان، در این باب، از آنان نظرخواهی نمود. جبار بن فیض در پاسخ به او، با این سخن که مسأله [[نبوت]] امری [[دنیوی]] نیست تا در این باره نظردهی کند، از ارائه نظر عذر خواست<ref>مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۴، ص۶۸؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۵، ص۵۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۵، ص۳۸۶.</ref>.

از [[تاریخ]] [[اسلامی]] بنی‌حماس هم، جز آنچه که در ذیل [[تراجم]] برخی از افراد این [[طایفه]] آمده، اطلاعی در دست نیست. بر این اساس، مشارکت برخی از اعضای این [[قوم]] در [[جنگ صفین]]<ref>ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۹۰۲</ref> و نیز برخی وقایع [[دوران امیرالمؤمنین]]{{ع}}<ref>ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۹۰۲؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۸۷-۸۹؛ تستری، قاموس الرجال، ج۱۰، ص۳۴۳.</ref>، تقریباً، تنها آگاهی‌هایمان از این طایفه کوچک است. بر اساس این [[اخبار]]، قیس بن عمرو بن مالک بن حزن بن حارث بن خدیج بن معاویة بن خدیج بن حماس معروف به «[[نجاشی]]» یکی از مردان بنام این قوم بود که در [[صفین]] حضور داشت<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۳۸۷.</ref>. نجاشی از شعرای [[عراق]]<ref>شیخ طوسی، رجال، ص۸۴؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۸، ص۷۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۸۴.</ref>، و [[شاعر]] [[لشکر]] عراق در جنگ صفین بود. حضرت، او را در برهه‌ای از جنگ صفین، امر به محاربه با شعرای [[اهل شام]] از جمله [[کعب بن جعیل]] و دیگران کرد<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۵۸؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۸۷-۸۹؛ تستری، قاموس الرجال، ج۱۰، ص۳۴۳. منقری در پانزده موضع از احوال و قضایای او در صفین، در کتابش سخن به میان آورده است.</ref>. نجاشی در این [[جنگ]]، اشعاری سرود که ابیاتی از آن، از جمله [[فرار]] [[معاویه]] در برابر [[سپاه علی]]{{ع}} باقی مانده است<ref>ابن قتیبه، الشعر و الشعراء، ج۱، ص۳۱۷، امین، اعیان الشیعه، ج۸، ص۴۵۷. او همچنین اشعاری در رثای امام حسن مجتبی{{ع}} سرود. (السماوی، الطلیعه من شعراء الشیعه، ج۲، ص۱۲۳).</ref>. از وقایع معروف [[زندگی]] او [[شرب خمر]] وی در ماه رمضانی در [[کوفه]]، و [[دستگیری]] او به این [[جرم]] است. وی را بعد از دستگیری، نزد [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} بردند. به دستور حضرت، حد شراب (۸۰ تازیانه) بر [[نجاشی]] جاری کردند و به جهت جسارتش در برابر [[خدا]] و [[شکستن حرمت]] [[ماه رمضان]]، به [[فرمان]] حضرت، بر این حد، بیست تازیانه افزودند<ref>ابن قتیبه دینوری، الشعر و الشعراء، ج۱، ص۳۱۷-۳۱۸؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۸۷-۸۹؛ تستری، قاموس الرجال، ج۱۰، ص۳۴۳.</ref>. سپس جهت [[تحقیر]] او و [[عبرت]] شدن برای دیگران، وی را با شلوار کوتاه در جلوی انظار [[مردم]] نگه داشتند. اجرای این حد، بر نجاشی بسیار گران آمد چندان که به حال [[غضب]] [[کوفه]] را ترک کرد و به [[معاویه]] پیوست و در آنجا به هجو [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} پرداخت<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۸۷-۸۹؛ تستری، قاموس الرجال، ج۱۰، ص۳۴۳.</ref>.

از دیگر [[رجال]] و شخصیت‌های بنام بنی‌حماس، علاوه بر اسامی مذکور در متن، می‌توان از [[خدیج بن عمرو بن مالک]] - [[برادر]] نجاشی - و از شعرای معروف [[عراق]] نام برد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸؛ ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۹۰۲؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۷، ص۳۹۸. در برخی منابع از او با نام حدیج (ابن قتیبه دینوری، الشعر و الشعراء، ج۱، ص۳۲۱) و خدع (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۲) یاد شده است. </ref>. ضمن این که از [[زنان]] مشهور این [[قوم]] هم باید از کبشه بنت رافقی بن مالک بن حماس بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب، - از جده‌های [[نبی مکرم اسلام]]{{صل}} - یاد کرد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

{{قبایل عرب}}
[[رده:قبیله‌های عرب]]
[[رده:مذحج]]