بنی‌عامر بن سعد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2024-01-02T20:31:42Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۹:		خط ۹:
	این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۲۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۰۸.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ [[نخع]] است که [[نسب]] از [[عامر بن سعد بن مالک بن نخع]] می‌‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹ و ۲۹۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶.</ref>. برخی منابع از مادر او و برادرانش: [[صهبان]]، [[وهبیل]]، [[عامر]] و عبدالله درج، با نام «[[ریطه بنت وائل بن ناجیة بن جماهر بن اشعر]]» از [[قبیله اشعر]] نام برده‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. عامر بن سعد، فرزندانی به نام‌های [[عوف]]، مالک، [[حارث]] و [[حزن]] داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵. ابن کلبی در بخش دیگر کتابش، تنها از مالک و حارث و نهار به عنوان فرزندان عامر بن سعد یاد کرده است. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲)</ref> که [[نسل]] او از طریق آنها در [[زمین]] ادامه یافت. [[مسکن]] و خاستگاه اولیه این [[یمن]] بود اما طی [[فتوحات اسلامی]]، همراه با قبیله مادری‌شان – نخع - به [[شهر کوفه]] کوچ کردند و در این [[شهر]]، رحل اقامت افکندند<ref>ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۵، ص۱۰۰؛ ابن‌خلدون، تاریخ، ج۲، ص۲-۳.</ref>. بر پایه گزارش [[طبری]]، پس از ساخت شهر کوفه در سال هفدهم [[هجری]]، [[سعد بن ابی‌وقاص]]، نخع را همراه با [[قبایل]] [[بنی‌اسد]] و کنده در سمت [[قبله]] – یعنی ضلع جنوبی [[کوفه]] - مستقر کرد و بین هر قبیله‌ای راهی برای عبور قرار داد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۱۴۸-۱۵۰.</ref>. این در حالی است که برخی منابع، از بخش شرقی [[مسجد کوفه]] به عنوان جایگاه [[مذحج]] و طوایفش یاد کرده‌اند<ref>باقر شریف قرشی، حیات الامام حسین{{ع}}، ج۲، ص۴۳۲-۴۳۷. نیز ر.ک: بلاذری، فتوح البلدان، ص۲۷۰-۲۷۲.</ref>. بنی عامری‌ها در کوفه، مسجدی مختص به خود داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. حضور در [[فتوحات]] [[ایران]] از جمله [[نهاوند]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> و شرکت در [[جنگ نهروان]] و [[همراهی]] با [[سپاه علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> از جمله حوادث مهم [[تاریخ]] است که در آن نامی از [[فرزندان]] [[عامر بن سعد]] به ثبت و ضبط رسیده است.		این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۲۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۰۸.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ [[نخع]] است که [[نسب]] از [[عامر بن سعد بن مالک بن نخع]] می‌‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹ و ۲۹۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶.</ref>. برخی منابع از مادر او و برادرانش: [[صهبان]]، [[وهبیل]]، [[عامر]] و عبدالله درج، با نام «[[ریطه بنت وائل بن ناجیة بن جماهر بن اشعر]]» از [[قبیله اشعر]] نام برده‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. عامر بن سعد، فرزندانی به نام‌های [[عوف]]، مالک، [[حارث]] و [[حزن]] داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵. ابن کلبی در بخش دیگر کتابش، تنها از مالک و حارث و نهار به عنوان فرزندان عامر بن سعد یاد کرده است. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲)</ref> که [[نسل]] او از طریق آنها در [[زمین]] ادامه یافت. [[مسکن]] و خاستگاه اولیه این [[یمن]] بود اما طی [[فتوحات اسلامی]]، همراه با قبیله مادری‌شان – نخع - به [[شهر کوفه]] کوچ کردند و در این [[شهر]]، رحل اقامت افکندند<ref>ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۵، ص۱۰۰؛ ابن‌خلدون، تاریخ، ج۲، ص۲-۳.</ref>. بر پایه گزارش [[طبری]]، پس از ساخت شهر کوفه در سال هفدهم [[هجری]]، [[سعد بن ابی‌وقاص]]، نخع را همراه با [[قبایل]] [[بنی‌اسد]] و کنده در سمت [[قبله]] – یعنی ضلع جنوبی [[کوفه]] - مستقر کرد و بین هر قبیله‌ای راهی برای عبور قرار داد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۱۴۸-۱۵۰.</ref>. این در حالی است که برخی منابع، از بخش شرقی [[مسجد کوفه]] به عنوان جایگاه [[مذحج]] و طوایفش یاد کرده‌اند<ref>باقر شریف قرشی، حیات الامام حسین{{ع}}، ج۲، ص۴۳۲-۴۳۷. نیز ر.ک: بلاذری، فتوح البلدان، ص۲۷۰-۲۷۲.</ref>. بنی عامری‌ها در کوفه، مسجدی مختص به خود داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. حضور در [[فتوحات]] [[ایران]] از جمله [[نهاوند]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> و شرکت در [[جنگ نهروان]] و [[همراهی]] با [[سپاه علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> از جمله حوادث مهم [[تاریخ]] است که در آن نامی از [[فرزندان]] [[عامر بن سعد]] به ثبت و ضبط رسیده است.

	از جمله شخصیت‌های بنام این [[طایفه]]، [[نباتة بن یزید]] است<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۵۱.</ref>. او همان است که در [[زمان]] [[خلافت عمر بن خطاب]]، همراه با لشکری از [[مسلمانان]] عازم [[فتوحات اسلامی]] شد. ~~لیکن~~ الاغش در بین راه مرد. پس، وی از [[دوستان]] و همراهانش خواست تا او و اسباب اثاثش را با خود ببرند، اما آنان [[امتناع]] کردند و رفتند. پس، او برخاست و [[وضو]] گرفت و سر به [[آسمان]] بلند کرد و ضمن [[مناجات]] به [[درگاه الهی]]، از [[خداوند]] خواست تا الاغش را که مایه بی‌نیازی‌اش از [[خلق]]، در این [[سفر]] بود، زنده کند. پس به [[اذن الهی]] خر زنده شد و بلند شد و او سوار بر آن، خود را به [[سپاه]] رساند<ref>امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶. و با اندک اختلاف: ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۳۸۶-۳۸۷. در برخی از منابع، از صاحب این خر، با نام «شیبان» نام برده‌اند. (ر.ک: امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶)</ref>. نباتة بن یزید با این خر، در فتح [[قزوین]] شرکت کرد و پس از بازگشت از این فتح، آن را در [[کوفه]] فروخت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		از جمله شخصیت‌های بنام این [[طایفه]]، [[نباتة بن یزید]] است<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۵۱.</ref>. او همان است که در [[زمان]] [[خلافت عمر بن خطاب]]، همراه با لشکری از [[مسلمانان]] عازم [[فتوحات اسلامی]] شد. لکن الاغش در بین راه مرد. پس، وی از [[دوستان]] و همراهانش خواست تا او و اسباب اثاثش را با خود ببرند، اما آنان [[امتناع]] کردند و رفتند. پس، او برخاست و [[وضو]] گرفت و سر به [[آسمان]] بلند کرد و ضمن [[مناجات]] به [[درگاه الهی]]، از [[خداوند]] خواست تا الاغش را که مایه بی‌نیازی‌اش از [[خلق]]، در این [[سفر]] بود، زنده کند. پس به [[اذن الهی]] خر زنده شد و بلند شد و او سوار بر آن، خود را به [[سپاه]] رساند<ref>امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶. و با اندک اختلاف: ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۳۸۶-۳۸۷. در برخی از منابع، از صاحب این خر، با نام «شیبان» نام برده‌اند. (ر.ک: امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶)</ref>. نباتة بن یزید با این خر، در فتح [[قزوین]] شرکت کرد و پس از بازگشت از این فتح، آن را در [[کوفه]] فروخت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* مقدمه */

2023-10-25T05:31:57Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۱
خط ۹:		خط ۹:
	این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۲۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۰۸.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ [[نخع]] است که [[نسب]] از [[عامر بن سعد بن مالک بن نخع]] می‌‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹ و ۲۹۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶.</ref>. برخی منابع از مادر او و برادرانش: [[صهبان]]، [[وهبیل]]، [[عامر]] و عبدالله درج، با نام «[[ریطه بنت وائل بن ناجیة بن جماهر بن اشعر]]» از [[قبیله اشعر]] نام برده‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. عامر بن سعد، فرزندانی به نام‌های [[عوف]]، مالک، [[حارث]] و [[حزن]] داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵. ابن کلبی در بخش دیگر کتابش، تنها از مالک و حارث و نهار به عنوان فرزندان عامر بن سعد یاد کرده است. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲)</ref> که [[نسل]] او از طریق آنها در [[زمین]] ادامه یافت. [[مسکن]] و خاستگاه اولیه این [[یمن]] بود اما طی [[فتوحات اسلامی]]، همراه با قبیله مادری‌شان – نخع - به [[شهر کوفه]] کوچ کردند و در این [[شهر]]، رحل اقامت افکندند<ref>ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۵، ص۱۰۰؛ ابن‌خلدون، تاریخ، ج۲، ص۲-۳.</ref>. بر پایه گزارش [[طبری]]، پس از ساخت شهر کوفه در سال هفدهم [[هجری]]، [[سعد بن ابی‌وقاص]]، نخع را همراه با [[قبایل]] [[بنی‌اسد]] و کنده در سمت [[قبله]] – یعنی ضلع جنوبی [[کوفه]] - مستقر کرد و بین هر قبیله‌ای راهی برای عبور قرار داد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۱۴۸-۱۵۰.</ref>. این در حالی است که برخی منابع، از بخش شرقی [[مسجد کوفه]] به عنوان جایگاه [[مذحج]] و طوایفش یاد کرده‌اند<ref>باقر شریف قرشی، حیات الامام حسین{{ع}}، ج۲، ص۴۳۲-۴۳۷. نیز ر.ک: بلاذری، فتوح البلدان، ص۲۷۰-۲۷۲.</ref>. بنی عامری‌ها در کوفه، مسجدی مختص به خود داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. حضور در [[فتوحات]] [[ایران]] از جمله [[نهاوند]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> و شرکت در [[جنگ نهروان]] و [[همراهی]] با [[سپاه علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> از جمله حوادث مهم [[تاریخ]] است که در آن نامی از [[فرزندان]] [[عامر بن سعد]] به ثبت و ضبط رسیده است.		این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۲۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۰۸.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ [[نخع]] است که [[نسب]] از [[عامر بن سعد بن مالک بن نخع]] می‌‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹ و ۲۹۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶.</ref>. برخی منابع از مادر او و برادرانش: [[صهبان]]، [[وهبیل]]، [[عامر]] و عبدالله درج، با نام «[[ریطه بنت وائل بن ناجیة بن جماهر بن اشعر]]» از [[قبیله اشعر]] نام برده‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. عامر بن سعد، فرزندانی به نام‌های [[عوف]]، مالک، [[حارث]] و [[حزن]] داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵. ابن کلبی در بخش دیگر کتابش، تنها از مالک و حارث و نهار به عنوان فرزندان عامر بن سعد یاد کرده است. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲)</ref> که [[نسل]] او از طریق آنها در [[زمین]] ادامه یافت. [[مسکن]] و خاستگاه اولیه این [[یمن]] بود اما طی [[فتوحات اسلامی]]، همراه با قبیله مادری‌شان – نخع - به [[شهر کوفه]] کوچ کردند و در این [[شهر]]، رحل اقامت افکندند<ref>ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۵، ص۱۰۰؛ ابن‌خلدون، تاریخ، ج۲، ص۲-۳.</ref>. بر پایه گزارش [[طبری]]، پس از ساخت شهر کوفه در سال هفدهم [[هجری]]، [[سعد بن ابی‌وقاص]]، نخع را همراه با [[قبایل]] [[بنی‌اسد]] و کنده در سمت [[قبله]] – یعنی ضلع جنوبی [[کوفه]] - مستقر کرد و بین هر قبیله‌ای راهی برای عبور قرار داد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۱۴۸-۱۵۰.</ref>. این در حالی است که برخی منابع، از بخش شرقی [[مسجد کوفه]] به عنوان جایگاه [[مذحج]] و طوایفش یاد کرده‌اند<ref>باقر شریف قرشی، حیات الامام حسین{{ع}}، ج۲، ص۴۳۲-۴۳۷. نیز ر.ک: بلاذری، فتوح البلدان، ص۲۷۰-۲۷۲.</ref>. بنی عامری‌ها در کوفه، مسجدی مختص به خود داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. حضور در [[فتوحات]] [[ایران]] از جمله [[نهاوند]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> و شرکت در [[جنگ نهروان]] و [[همراهی]] با [[سپاه علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> از جمله حوادث مهم [[تاریخ]] است که در آن نامی از [[فرزندان]] [[عامر بن سعد]] به ثبت و ضبط رسیده است.

	از جمله شخصیت‌های بنام این [[طایفه]]، [[نباتة بن یزید]] است<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۵۱.</ref>. او همان است که در [[زمان]] [[خلافت عمر بن خطاب]]، همراه با لشکری از [[مسلمانان]] عازم [[فتوحات اسلامی]] شد. لیکن الاغش در بین راه مرد. پس، وی از [[دوستان]] و همراهانش خواست تا او و اسباب اثاثش را با خود ببرند، اما آنان [[امتناع]] کردند و رفتند. پس، او برخاست و [[وضو]] گرفت و سر به [[آسمان]] بلند کرد و ضمن [[مناجات]] به [[درگاه الهی]]، از [[خداوند]] خواست تا الاغش را که مایه بی‌نیازی‌اش از [[خلق]]، در این [[سفر]] بود، زنده کند. پس به [[اذن الهی]] خر زنده شد و بلند شد و او سوار بر آن، خود را به [[سپاه]] رساند<ref>امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶. و با اندک اختلاف: ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۳۸۶-۳۸۷. در برخی از منابع، از صاحب این خر، با نام «شیبان» نام برده‌اند. (ر.ک: امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶)</ref>. نباتة بن یزید با این خر، در فتح [[قزوین]] شرکت کرد و پس از بازگشت از این فتح، آن را در [[کوفه]] فروخت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵.</ref>.		از جمله شخصیت‌های بنام این [[طایفه]]، [[نباتة بن یزید]] است<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۵۱.</ref>. او همان است که در [[زمان]] [[خلافت عمر بن خطاب]]، همراه با لشکری از [[مسلمانان]] عازم [[فتوحات اسلامی]] شد. لیکن الاغش در بین راه مرد. پس، وی از [[دوستان]] و همراهانش خواست تا او و اسباب اثاثش را با خود ببرند، اما آنان [[امتناع]] کردند و رفتند. پس، او برخاست و [[وضو]] گرفت و سر به [[آسمان]] بلند کرد و ضمن [[مناجات]] به [[درگاه الهی]]، از [[خداوند]] خواست تا الاغش را که مایه بی‌نیازی‌اش از [[خلق]]، در این [[سفر]] بود، زنده کند. پس به [[اذن الهی]] خر زنده شد و بلند شد و او سوار بر آن، خود را به [[سپاه]] رساند<ref>امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶. و با اندک اختلاف: ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۳۸۶-۳۸۷. در برخی از منابع، از صاحب این خر، با نام «شیبان» نام برده‌اند. (ر.ک: امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶)</ref>. نباتة بن یزید با این خر، در فتح [[قزوین]] شرکت کرد و پس از بازگشت از این فتح، آن را در [[کوفه]] فروخت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	[[ابن کلبی]] در بخش دیگر کتابش، تنها از مالک و [[حارث]] و [[نهار]] به عنوان فرزندان عامر بن سعد بن مر بن جمل یاد کرده است.<ref>ابن کلبی، [[نسب]] معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۳۳۲</ref> از دیگر شخصیت‌ها و [[رجال]] مشهور این [[قوم]] می‌‌توان به نام عمرو بن عبداللّه بن عامر بن نهار<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref>، یزید بن شریح بن حارث بن شراحیل بن عبداللّه بن عامر - از شعرای معروف [[بنی عامر]]- <ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> [[زائدة بن سمیر بن عبد اللّه بن عامر بن نهار]] - از شهدای [[جنگ نهروان]] -<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> و [[عبداللّه بن سمیر]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> اشاره کرد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مذحج | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه در شمار قبایل قحطانیقلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۲۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۰۸. و از شاخه‌های قبیل...» ایجاد کرد

2023-10-14T07:26:29Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مذحج | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه در شمار قبایل قحطانی<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۲۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۰۸.</ref> و از شاخه‌های قبیل...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = مذحج
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۲۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۰۸.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ [[نخع]] است که [[نسب]] از [[عامر بن سعد بن مالک بن نخع]] می‌‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹ و ۲۹۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶.</ref>. برخی منابع از مادر او و برادرانش: [[صهبان]]، [[وهبیل]]، [[عامر]] و عبدالله درج، با نام «[[ریطه بنت وائل بن ناجیة بن جماهر بن اشعر]]» از [[قبیله اشعر]] نام برده‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. عامر بن سعد، فرزندانی به نام‌های [[عوف]]، مالک، [[حارث]] و [[حزن]] داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵. ابن کلبی در بخش دیگر کتابش، تنها از مالک و حارث و نهار به عنوان فرزندان عامر بن سعد یاد کرده است. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲)</ref> که [[نسل]] او از طریق آنها در [[زمین]] ادامه یافت. [[مسکن]] و خاستگاه اولیه این [[یمن]] بود اما طی [[فتوحات اسلامی]]، همراه با قبیله مادری‌شان – نخع - به [[شهر کوفه]] کوچ کردند و در این [[شهر]]، رحل اقامت افکندند<ref>ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۵، ص۱۰۰؛ ابن‌خلدون، تاریخ، ج۲، ص۲-۳.</ref>. بر پایه گزارش [[طبری]]، پس از ساخت شهر کوفه در سال هفدهم [[هجری]]، [[سعد بن ابی‌وقاص]]، نخع را همراه با [[قبایل]] [[بنی‌اسد]] و کنده در سمت [[قبله]] – یعنی ضلع جنوبی [[کوفه]] - مستقر کرد و بین هر قبیله‌ای راهی برای عبور قرار داد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۱۴۸-۱۵۰.</ref>. این در حالی است که برخی منابع، از بخش شرقی [[مسجد کوفه]] به عنوان جایگاه [[مذحج]] و طوایفش یاد کرده‌اند<ref>باقر شریف قرشی، حیات الامام حسین{{ع}}، ج۲، ص۴۳۲-۴۳۷. نیز ر.ک: بلاذری، فتوح البلدان، ص۲۷۰-۲۷۲.</ref>. بنی عامری‌ها در کوفه، مسجدی مختص به خود داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۸۹.</ref>. حضور در [[فتوحات]] [[ایران]] از جمله [[نهاوند]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> و شرکت در [[جنگ نهروان]] و [[همراهی]] با [[سپاه علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> از جمله حوادث مهم [[تاریخ]] است که در آن نامی از [[فرزندان]] [[عامر بن سعد]] به ثبت و ضبط رسیده است.

از جمله شخصیت‌های بنام این [[طایفه]]، [[نباتة بن یزید]] است<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۰۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۵۱.</ref>. او همان است که در [[زمان]] [[خلافت عمر بن خطاب]]، همراه با لشکری از [[مسلمانان]] عازم [[فتوحات اسلامی]] شد. لیکن الاغش در بین راه مرد. پس، وی از [[دوستان]] و همراهانش خواست تا او و اسباب اثاثش را با خود ببرند، اما آنان [[امتناع]] کردند و رفتند. پس، او برخاست و [[وضو]] گرفت و سر به [[آسمان]] بلند کرد و ضمن [[مناجات]] به [[درگاه الهی]]، از [[خداوند]] خواست تا الاغش را که مایه بی‌نیازی‌اش از [[خلق]]، در این [[سفر]] بود، زنده کند. پس به [[اذن الهی]] خر زنده شد و بلند شد و او سوار بر آن، خود را به [[سپاه]] رساند<ref>امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶. و با اندک اختلاف: ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۳۸۶-۳۸۷. در برخی از منابع، از صاحب این خر، با نام «شیبان» نام برده‌اند. (ر.ک: امینی، الغدیر، ج۱۱، ص۱۰۶)</ref>. نباتة بن یزید با این خر، در فتح [[قزوین]] شرکت کرد و پس از بازگشت از این فتح، آن را در [[کوفه]] فروخت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۹۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۵، ص۲۸۵.</ref>.

[[ابن کلبی]] در بخش دیگر کتابش، تنها از مالک و [[حارث]] و [[نهار]] به عنوان فرزندان عامر بن سعد بن مر بن جمل یاد کرده است.<ref>ابن کلبی، [[نسب]] معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۳۳۲</ref> از دیگر شخصیت‌ها و [[رجال]] مشهور این [[قوم]] می‌‌توان به نام عمرو بن عبداللّه بن عامر بن نهار<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref>، یزید بن شریح بن حارث بن شراحیل بن عبداللّه بن عامر - از شعرای معروف [[بنی عامر]]- <ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> [[زائدة بن سمیر بن عبد اللّه بن عامر بن نهار]] - از شهدای [[جنگ نهروان]] -<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> و [[عبداللّه بن سمیر]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۲.</ref> اشاره کرد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

{{قبایل عرب}}
[[رده:قبیله‌های عرب]]