بنی‌معقل - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'مذحج‌اند' به 'مذحج هستند'

2024-01-30T20:30:31Z

جایگزینی متن - 'مذحج‌اند' به 'مذحج هستند'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۰
خط ۷:		خط ۷:

	==[[نسب]] بنی‌معقل==		==[[نسب]] بنی‌معقل==
	این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بنی حارث بن کعب ~~مذحج‌اند~~<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۴.</ref> که نسب از معقل بن کعب بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب بن عمرو بن علة بن جلد بن مذحج می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۷، ص۲۶۵.</ref>. معقل، که نام اصلی‌اش را [[ربیعه]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، از [[مادری]] به نام هند بنت معاویة بن حارث بن معاویة بن ثور بن مرتع از [[قبیله کنده]] تولد یافت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.</ref>. سلمه<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸.</ref> و کعب<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> را از [[فرزندان]] معقل گفته‌اند. معروفترین فرزند کعب، صلاءه بود<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> و از سلمه هم، [[مرثد]] و مریثد معروف به «المراثد» متولد شدند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۲۷۸؛ [[ابن اثیر]]، اللباب فی [[تهذیب]] الانساب، ج۳، ص۲۳۵. آنها همانهایی هستند که [[شاعری]] در وصف شان گفته:		این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بنی حارث بن کعب [[مذحج]] هستند<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۴.</ref> که نسب از معقل بن کعب بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب بن عمرو بن علة بن جلد بن مذحج می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۷، ص۲۶۵.</ref>. معقل، که نام اصلی‌اش را [[ربیعه]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، از [[مادری]] به نام هند بنت معاویة بن حارث بن معاویة بن ثور بن مرتع از [[قبیله کنده]] تولد یافت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.</ref>. سلمه<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸.</ref> و کعب<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> را از [[فرزندان]] معقل گفته‌اند. معروفترین فرزند کعب، صلاءه بود<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> و از سلمه هم، [[مرثد]] و مریثد معروف به «المراثد» متولد شدند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۲۷۸؛ [[ابن اثیر]]، اللباب فی [[تهذیب]] الانساب، ج۳، ص۲۳۵. آنها همانهایی هستند که [[شاعری]] در وصف شان گفته:
	صُبّحت بِها المرّاثِد من قَرِیبٍ *** وحتَّی دِعْبِل وبَنی زِیَاد ([[هشام بن محمد کلبی]]، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.)</ref>. از بنی‌معقل، شاخه‌ها و تیره‌هایی منشعب شدند که از جمله آن می‌‌توان علاوه بر بنی‌مراثد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۶۵.</ref>، از سه [[خاندان]] ذوی عبید، ذوی منصور و ذوی حسان در شمار [[بیوت]] این طایفه یاد کرد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		صُبّحت بِها المرّاثِد من قَرِیبٍ *** وحتَّی دِعْبِل وبَنی زِیَاد ([[هشام بن محمد کلبی]]، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.)</ref>. از بنی‌معقل، شاخه‌ها و تیره‌هایی منشعب شدند که از جمله آن می‌‌توان علاوه بر بنی‌مراثد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۶۵.</ref>، از سه [[خاندان]] ذوی عبید، ذوی منصور و ذوی حسان در شمار [[بیوت]] این طایفه یاد کرد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'بنی‌حارث بن کعب' به 'بنی حارث بن کعب'

2023-12-14T20:32:19Z

جایگزینی متن - 'بنی‌حارث بن کعب' به 'بنی حارث بن کعب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۰۲
خط ۷:		خط ۷:

	==[[نسب]] بنی‌معقل==		==[[نسب]] بنی‌معقل==
	این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] ~~بنی‌حارث~~ بن کعب مذحج‌اند<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۴.</ref> که نسب از معقل بن کعب بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب بن عمرو بن علة بن جلد بن مذحج می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۷، ص۲۶۵.</ref>. معقل، که نام اصلی‌اش را [[ربیعه]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، از [[مادری]] به نام هند بنت معاویة بن حارث بن معاویة بن ثور بن مرتع از [[قبیله کنده]] تولد یافت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.</ref>. سلمه<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸.</ref> و کعب<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> را از [[فرزندان]] معقل گفته‌اند. معروفترین فرزند کعب، صلاءه بود<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> و از سلمه هم، [[مرثد]] و مریثد معروف به «المراثد» متولد شدند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۲۷۸؛ [[ابن اثیر]]، اللباب فی [[تهذیب]] الانساب، ج۳، ص۲۳۵. آنها همانهایی هستند که [[شاعری]] در وصف شان گفته:		این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بنی حارث بن کعب مذحج‌اند<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۴.</ref> که نسب از معقل بن کعب بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب بن عمرو بن علة بن جلد بن مذحج می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۷، ص۲۶۵.</ref>. معقل، که نام اصلی‌اش را [[ربیعه]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، از [[مادری]] به نام هند بنت معاویة بن حارث بن معاویة بن ثور بن مرتع از [[قبیله کنده]] تولد یافت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.</ref>. سلمه<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸.</ref> و کعب<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> را از [[فرزندان]] معقل گفته‌اند. معروفترین فرزند کعب، صلاءه بود<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> و از سلمه هم، [[مرثد]] و مریثد معروف به «المراثد» متولد شدند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۲۷۸؛ [[ابن اثیر]]، اللباب فی [[تهذیب]] الانساب، ج۳، ص۲۳۵. آنها همانهایی هستند که [[شاعری]] در وصف شان گفته:
	صُبّحت بِها المرّاثِد من قَرِیبٍ *** وحتَّی دِعْبِل وبَنی زِیَاد ([[هشام بن محمد کلبی]]، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.)</ref>. از بنی‌معقل، شاخه‌ها و تیره‌هایی منشعب شدند که از جمله آن می‌‌توان علاوه بر بنی‌مراثد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۶۵.</ref>، از سه [[خاندان]] ذوی عبید، ذوی منصور و ذوی حسان در شمار [[بیوت]] این طایفه یاد کرد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		صُبّحت بِها المرّاثِد من قَرِیبٍ *** وحتَّی دِعْبِل وبَنی زِیَاد ([[هشام بن محمد کلبی]]، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.)</ref>. از بنی‌معقل، شاخه‌ها و تیره‌هایی منشعب شدند که از جمله آن می‌‌توان علاوه بر بنی‌مراثد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۶۵.</ref>، از سه [[خاندان]] ذوی عبید، ذوی منصور و ذوی حسان در شمار [[بیوت]] این طایفه یاد کرد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

خط ۱۴:		خط ۱۴:

	==[[تاریخ]] [[جاهلی]] بنی‌معقل==		==[[تاریخ]] [[جاهلی]] بنی‌معقل==
	با وجود [[شجاعان]] و تک سواران معقلی، این [[طایفه]] از [[طوایف]] بسیار تأثیرگذار [[قبیله]] [[~~بنی‌حارث~~ بن کعب]] در دوران جاهلی به شمار می‌‌آمد چندان که گزارشات [[تاریخی]] از مشارکت آنان در بسیاری از وقایع دوران جاهلی از جمله جنگ‌های ایشان حکایت دارد. از جمله این [[جنگ‌ها]]، [[همراهی]] با ~~بنی‌حارث~~ بن کعب و بنی‌عبدالمدان - از طوایف ~~بنی‌حارث~~ بن کعب - در [[غارت]] [[هوازن]] در [[یوم]] السلف (از مخالیف یمن) است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵.</ref>. این [[حمله]] که شدت آن بیشتر متوجه قبیله بنی‌عامر بود، به [[همت]] شجاعانی چون عمیر و [[معقل]]، به [[شکست]] بنی‌عامر ختم شد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۶.</ref>. یوم [[کلاب]] الثانی هم از دیگر جنگ‌های جاهلی بود که بنی‌معقل در آن حضور داشتند. این [[جنگ]] که بین [[بنی‌سعد]] - از شاخه‌های [[بنی‌تمیم]] - و [[رباب]] از یک طرف و ~~بنی‌حارث~~ بن کعب و [[قبایل یمن]] از سوی دیگر اتفاق افتاد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. </ref>، به شکست بنی‌حارث و همپیمانانش به [[فرماندهی]] عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءة بن کعب بن معقّل، منجر شد<ref>بروکلمان، تاریخ الادب العربی، ج۱، ص۲۰۵. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref> و عبد یغوث به [[اسارت]] در آمد و سپس کشته شد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[نبرد]] [[جاهلی]] فیف الریح هم از دیگر عرصه‌های حضور بنی‌معقل بود. این نبرد که بین [[قبایل]] [[عامر بن صعصعه]] و ~~بنی‌حارث~~ بن کعب و همپیمانان مذحجی‌اش اتفاق افتاد، پس از سه [[روز]] [[جنگ]]، به [[شکست]] [[بنی‌عامر]] انجامید. مسهر بن [[یزید بن عبد]] یغوث بن صلاءه بن کعب بن [[معقل]] از چهره‌های تأثیرگذار این جنگ بود و موفق شد، ضربتی بر [[عامر بن طفیل]] - [[رییس قبیله]] [[بنی‌عامر بن صعصعه]] - وارد آورد و یکی از چشمانش را [[نابینا]] کند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷.</ref>. [[ابن اثیر]] در شرح این حادثه عنوان داشته که پس از [[خیانت]] [[بنی‌نمیر]] به بنی‌عامر و تنها ماندن بنی‌عامر در مقابله با بنی‌حارث، عامر بن طفیل نزد [[قوم]] خود رفت و آنان را به نبرد با [[دشمن]] [[تحریض]] کرد. او پیوسته قبیله‌اش را بر جنگ با بنی‌حارث و همپیمانانش تحریض می‌‌کرد. از این رو آنانی که به نبرد می‌‌رفتند و باز می‌‌گشتند، جهت نشان دادن [[میزان]] [[رشادت]] خود در نبرد، خونی را که از نوک نیزه یا از دم شمشیرشان می‌‌چکید، نشانش می‌‌دادند. در این هنگام، مردی از بنی‌حارث به نام مسهر پیش رفت و از او خواست تا به نوک نیزه او هم نظری بیفکند. همین که عامر پیش آمد تا به نوک نیزه او بنگرد، مسهر نیزه‌اش را به چشمش فرو کرد و سپس به سوی قوم خود گریخت<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۱، ص۶۳۲-۶۳۳.</ref>. حَجْوَانُ بن حارث بن وقاص بن صلاءه هم، از دیگر بزرگان این قوم بود که در نبرد میان قبیلگی به دست [[بنی‌مراد]] در [[جاهلیت]] کشته شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[خوی]] جنگندگی بنی‌معقل حتی بعد از دوران [[اسلامی]] نیز در آنها ظهور داشت چندان که نقل شده جعفر بن عُلبَة بن ربیعة بن حارث بن عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءه از تک سواران [[شجاع]] این [[قوم]]، در ابتدای [[دولت]] [[سفاح]]، به [[بنی‌عقیل]] [[حمله]] برد و یکی از آنان کشت. از این رو، بنی‌عقیل از پی او به [[نجران]] و [[مکه]] رفتند و او را یافتند. پس آن گاه، ۵۰ تن از ایشان، نزد [[حاکم]]، بر [[صدق]] این ادعا قسم خوردند و بدین ترتیب، [[حکم]] [[قصاص]] جعفر در مکه یا [[مدینه]] به [[اجرا]] در آمد و او در [[اسارت]] کشته شد<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۳، ص۳۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		با وجود [[شجاعان]] و تک سواران معقلی، این [[طایفه]] از [[طوایف]] بسیار تأثیرگذار [[قبیله]] [[بنی حارث بن کعب]] در دوران جاهلی به شمار می‌‌آمد چندان که گزارشات [[تاریخی]] از مشارکت آنان در بسیاری از وقایع دوران جاهلی از جمله جنگ‌های ایشان حکایت دارد. از جمله این [[جنگ‌ها]]، [[همراهی]] با بنی حارث بن کعب و بنی‌عبدالمدان - از طوایف بنی حارث بن کعب - در [[غارت]] [[هوازن]] در [[یوم]] السلف (از مخالیف یمن) است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵.</ref>. این [[حمله]] که شدت آن بیشتر متوجه قبیله بنی‌عامر بود، به [[همت]] شجاعانی چون عمیر و [[معقل]]، به [[شکست]] بنی‌عامر ختم شد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۶.</ref>. یوم [[کلاب]] الثانی هم از دیگر جنگ‌های جاهلی بود که بنی‌معقل در آن حضور داشتند. این [[جنگ]] که بین [[بنی‌سعد]] - از شاخه‌های [[بنی‌تمیم]] - و [[رباب]] از یک طرف و بنی حارث بن کعب و [[قبایل یمن]] از سوی دیگر اتفاق افتاد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. </ref>، به شکست بنی‌حارث و همپیمانانش به [[فرماندهی]] عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءة بن کعب بن معقّل، منجر شد<ref>بروکلمان، تاریخ الادب العربی، ج۱، ص۲۰۵. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref> و عبد یغوث به [[اسارت]] در آمد و سپس کشته شد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[نبرد]] [[جاهلی]] فیف الریح هم از دیگر عرصه‌های حضور بنی‌معقل بود. این نبرد که بین [[قبایل]] [[عامر بن صعصعه]] و بنی حارث بن کعب و همپیمانان مذحجی‌اش اتفاق افتاد، پس از سه [[روز]] [[جنگ]]، به [[شکست]] [[بنی‌عامر]] انجامید. مسهر بن [[یزید بن عبد]] یغوث بن صلاءه بن کعب بن [[معقل]] از چهره‌های تأثیرگذار این جنگ بود و موفق شد، ضربتی بر [[عامر بن طفیل]] - [[رییس قبیله]] [[بنی‌عامر بن صعصعه]] - وارد آورد و یکی از چشمانش را [[نابینا]] کند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷.</ref>. [[ابن اثیر]] در شرح این حادثه عنوان داشته که پس از [[خیانت]] [[بنی‌نمیر]] به بنی‌عامر و تنها ماندن بنی‌عامر در مقابله با بنی‌حارث، عامر بن طفیل نزد [[قوم]] خود رفت و آنان را به نبرد با [[دشمن]] [[تحریض]] کرد. او پیوسته قبیله‌اش را بر جنگ با بنی‌حارث و همپیمانانش تحریض می‌‌کرد. از این رو آنانی که به نبرد می‌‌رفتند و باز می‌‌گشتند، جهت نشان دادن [[میزان]] [[رشادت]] خود در نبرد، خونی را که از نوک نیزه یا از دم شمشیرشان می‌‌چکید، نشانش می‌‌دادند. در این هنگام، مردی از بنی‌حارث به نام مسهر پیش رفت و از او خواست تا به نوک نیزه او هم نظری بیفکند. همین که عامر پیش آمد تا به نوک نیزه او بنگرد، مسهر نیزه‌اش را به چشمش فرو کرد و سپس به سوی قوم خود گریخت<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۱، ص۶۳۲-۶۳۳.</ref>. حَجْوَانُ بن حارث بن وقاص بن صلاءه هم، از دیگر بزرگان این قوم بود که در نبرد میان قبیلگی به دست [[بنی‌مراد]] در [[جاهلیت]] کشته شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[خوی]] جنگندگی بنی‌معقل حتی بعد از دوران [[اسلامی]] نیز در آنها ظهور داشت چندان که نقل شده جعفر بن عُلبَة بن ربیعة بن حارث بن عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءه از تک سواران [[شجاع]] این [[قوم]]، در ابتدای [[دولت]] [[سفاح]]، به [[بنی‌عقیل]] [[حمله]] برد و یکی از آنان کشت. از این رو، بنی‌عقیل از پی او به [[نجران]] و [[مکه]] رفتند و او را یافتند. پس آن گاه، ۵۰ تن از ایشان، نزد [[حاکم]]، بر [[صدق]] این ادعا قسم خوردند و بدین ترتیب، [[حکم]] [[قصاص]] جعفر در مکه یا [[مدینه]] به [[اجرا]] در آمد و او در [[اسارت]] کشته شد<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۳، ص۳۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==بنی‌معقل و نقش‌آفرینی در [[تاریخ]] اسلامی==		==بنی‌معقل و نقش‌آفرینی در [[تاریخ]] اسلامی==
	تاریخ اسلامی این [[طایفه]] در [[قیاس]] با [[دوران پیش از اسلام]]، چندان پر بار نیست و از [[رجال]] نام‌آور و تأثیرگذارش در دوران پس از [[اسلام]]، خبر چندانی در دست نیست. از معدود [[اخبار]] آنان در این [[زمان]] می‌‌توان به حضور [[اصعر بن قیس بن حارث بن وقاص بن صلاءه]] در [[قادسیه]] اشاره کرد. او در این [[جنگ]]، [[فرماندهی]] [[~~بنی‌حارث~~ بن کعب]] را عهده‌دار بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. اصعر بن قیس را همچنین در شمار قرّائی که همراه با بزرگانی چون [[مالک اشتر]]، [[کمیل بن زیاد نخعی]] و [[عمرو بن حمق خزاعی]] به جهت [[مخالفت]] و [[اعتراض]] علنی به عملکرد [[سعید بن عاص]] - [[حاکم کوفه]] - به دستور [[عثمان]] به [[شام]] [[تبعید]] شدند، یاد کرده‌اند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۰.</ref>. حضور این معترضان در شام و افشاگری‌های آنان، [[معاویه]] را به شدت ترساند؛ از این‌رو [[نگرانی]] خود را از این واقعه به توسط [[نامه]] به عثمان اطلاع داد. عثمان نیز دستور بازگرداندن این جمع را به [[کوفه]] صادر کرد. تداوم انتقادات این گروه، [[سعید بن عاص]] را به ستوه آورد و موجب شد تا بار دیگر شکوائیه‌ای به [[خلیفه]] نوشته، [[شکایت]] خود را نسبت به این امر ابراز کند. [[عثمان]] نیز دستور داد آنها را به [[حمص]]، نزد [[عبدالرحمن بن خالد]] روانه سازد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۲۳-۳۲۶؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۳۷-۱۴۴؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۱۶۵-۱۶۷.</ref>. با فراخوان عاملان عثمان در بلاد و سرزمین‌های مختلف [[اسلامی]] به [[مدینه]] از سوی خلیفه - در [[سال یازدهم]] [[خلافت]] وی -<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref>، مخالفان و معترضانی که در [[کوفه]] بودند، رفتن سعید بن عاص را مغتنم شمردند و طی نامه‌ای که به وسیله «[[هانی بن خطاب ارحبی همدانی]]» به سوی تبعیدیان حمص فرستاده شد، از تبعیدی‌ها جهت آمدن به کوفه [[دعوت]] به عمل آوردند تا بدین سبب از بازگشت سعید به کوفه جلوگیری نمایند. با آمدن آنان به کوفه، [[مالک اشتر]]، امور کوفه را در دست گرفت و به کمک [[بزرگان کوفه]] راه را بر [[سعید بن عاص]] بستند و از ورود وی و همراهانش به [[شهر]] ممانعت به عمل آوردند و آنان را مجبور به بازگشت به مدینه نمودند. سپس طی نامه‌ای به عثمان، خواستار گماشتن [[ابوموسی اشعری]] بر [[امارت کوفه]] و [[حذیفة بن یمان]] بر [[خراج]] این شهر شدند. عثمان نیز خواسته‌های معترضین را بالاجبار پذیرفت<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۳-۵۳۴.</ref>.		تاریخ اسلامی این [[طایفه]] در [[قیاس]] با [[دوران پیش از اسلام]]، چندان پر بار نیست و از [[رجال]] نام‌آور و تأثیرگذارش در دوران پس از [[اسلام]]، خبر چندانی در دست نیست. از معدود [[اخبار]] آنان در این [[زمان]] می‌‌توان به حضور [[اصعر بن قیس بن حارث بن وقاص بن صلاءه]] در [[قادسیه]] اشاره کرد. او در این [[جنگ]]، [[فرماندهی]] [[بنی حارث بن کعب]] را عهده‌دار بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. اصعر بن قیس را همچنین در شمار قرّائی که همراه با بزرگانی چون [[مالک اشتر]]، [[کمیل بن زیاد نخعی]] و [[عمرو بن حمق خزاعی]] به جهت [[مخالفت]] و [[اعتراض]] علنی به عملکرد [[سعید بن عاص]] - [[حاکم کوفه]] - به دستور [[عثمان]] به [[شام]] [[تبعید]] شدند، یاد کرده‌اند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۰.</ref>. حضور این معترضان در شام و افشاگری‌های آنان، [[معاویه]] را به شدت ترساند؛ از این‌رو [[نگرانی]] خود را از این واقعه به توسط [[نامه]] به عثمان اطلاع داد. عثمان نیز دستور بازگرداندن این جمع را به [[کوفه]] صادر کرد. تداوم انتقادات این گروه، [[سعید بن عاص]] را به ستوه آورد و موجب شد تا بار دیگر شکوائیه‌ای به [[خلیفه]] نوشته، [[شکایت]] خود را نسبت به این امر ابراز کند. [[عثمان]] نیز دستور داد آنها را به [[حمص]]، نزد [[عبدالرحمن بن خالد]] روانه سازد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۲۳-۳۲۶؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۳۷-۱۴۴؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۱۶۵-۱۶۷.</ref>. با فراخوان عاملان عثمان در بلاد و سرزمین‌های مختلف [[اسلامی]] به [[مدینه]] از سوی خلیفه - در [[سال یازدهم]] [[خلافت]] وی -<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref>، مخالفان و معترضانی که در [[کوفه]] بودند، رفتن سعید بن عاص را مغتنم شمردند و طی نامه‌ای که به وسیله «[[هانی بن خطاب ارحبی همدانی]]» به سوی تبعیدیان حمص فرستاده شد، از تبعیدی‌ها جهت آمدن به کوفه [[دعوت]] به عمل آوردند تا بدین سبب از بازگشت سعید به کوفه جلوگیری نمایند. با آمدن آنان به کوفه، [[مالک اشتر]]، امور کوفه را در دست گرفت و به کمک [[بزرگان کوفه]] راه را بر [[سعید بن عاص]] بستند و از ورود وی و همراهانش به [[شهر]] ممانعت به عمل آوردند و آنان را مجبور به بازگشت به مدینه نمودند. سپس طی نامه‌ای به عثمان، خواستار گماشتن [[ابوموسی اشعری]] بر [[امارت کوفه]] و [[حذیفة بن یمان]] بر [[خراج]] این شهر شدند. عثمان نیز خواسته‌های معترضین را بالاجبار پذیرفت<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۳-۵۳۴.</ref>.
	[[یحیی بن بِشر بن حجوان بن اصعر]] هم از دیگر نام آوران دوران اسلامی این [[قوم]] بود که [[رییس]] پلیسی کوفه در [[زمان]] [[امارت هاشم بن سعد بن منصور]] را بر عهده داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		[[یحیی بن بِشر بن حجوان بن اصعر]] هم از دیگر نام آوران دوران اسلامی این [[قوم]] بود که [[رییس]] پلیسی کوفه در [[زمان]] [[امارت هاشم بن سعد بن منصور]] را بر عهده داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Jaafari: /* منابع */

2023-11-26T08:26:52Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۶
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	تاریخ اسلامی این [[طایفه]] در [[قیاس]] با [[دوران پیش از اسلام]]، چندان پر بار نیست و از [[رجال]] نام‌آور و تأثیرگذارش در دوران پس از [[اسلام]]، خبر چندانی در دست نیست. از معدود [[اخبار]] آنان در این [[زمان]] می‌‌توان به حضور [[اصعر بن قیس بن حارث بن وقاص بن صلاءه]] در [[قادسیه]] اشاره کرد. او در این [[جنگ]]، [[فرماندهی]] [[بنی‌حارث بن کعب]] را عهده‌دار بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. اصعر بن قیس را همچنین در شمار قرّائی که همراه با بزرگانی چون [[مالک اشتر]]، [[کمیل بن زیاد نخعی]] و [[عمرو بن حمق خزاعی]] به جهت [[مخالفت]] و [[اعتراض]] علنی به عملکرد [[سعید بن عاص]] - [[حاکم کوفه]] - به دستور [[عثمان]] به [[شام]] [[تبعید]] شدند، یاد کرده‌اند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۰.</ref>. حضور این معترضان در شام و افشاگری‌های آنان، [[معاویه]] را به شدت ترساند؛ از این‌رو [[نگرانی]] خود را از این واقعه به توسط [[نامه]] به عثمان اطلاع داد. عثمان نیز دستور بازگرداندن این جمع را به [[کوفه]] صادر کرد. تداوم انتقادات این گروه، [[سعید بن عاص]] را به ستوه آورد و موجب شد تا بار دیگر شکوائیه‌ای به [[خلیفه]] نوشته، [[شکایت]] خود را نسبت به این امر ابراز کند. [[عثمان]] نیز دستور داد آنها را به [[حمص]]، نزد [[عبدالرحمن بن خالد]] روانه سازد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۲۳-۳۲۶؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۳۷-۱۴۴؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۱۶۵-۱۶۷.</ref>. با فراخوان عاملان عثمان در بلاد و سرزمین‌های مختلف [[اسلامی]] به [[مدینه]] از سوی خلیفه - در [[سال یازدهم]] [[خلافت]] وی -<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref>، مخالفان و معترضانی که در [[کوفه]] بودند، رفتن سعید بن عاص را مغتنم شمردند و طی نامه‌ای که به وسیله «[[هانی بن خطاب ارحبی همدانی]]» به سوی تبعیدیان حمص فرستاده شد، از تبعیدی‌ها جهت آمدن به کوفه [[دعوت]] به عمل آوردند تا بدین سبب از بازگشت سعید به کوفه جلوگیری نمایند. با آمدن آنان به کوفه، [[مالک اشتر]]، امور کوفه را در دست گرفت و به کمک [[بزرگان کوفه]] راه را بر [[سعید بن عاص]] بستند و از ورود وی و همراهانش به [[شهر]] ممانعت به عمل آوردند و آنان را مجبور به بازگشت به مدینه نمودند. سپس طی نامه‌ای به عثمان، خواستار گماشتن [[ابوموسی اشعری]] بر [[امارت کوفه]] و [[حذیفة بن یمان]] بر [[خراج]] این شهر شدند. عثمان نیز خواسته‌های معترضین را بالاجبار پذیرفت<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۳-۵۳۴.</ref>.		تاریخ اسلامی این [[طایفه]] در [[قیاس]] با [[دوران پیش از اسلام]]، چندان پر بار نیست و از [[رجال]] نام‌آور و تأثیرگذارش در دوران پس از [[اسلام]]، خبر چندانی در دست نیست. از معدود [[اخبار]] آنان در این [[زمان]] می‌‌توان به حضور [[اصعر بن قیس بن حارث بن وقاص بن صلاءه]] در [[قادسیه]] اشاره کرد. او در این [[جنگ]]، [[فرماندهی]] [[بنی‌حارث بن کعب]] را عهده‌دار بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. اصعر بن قیس را همچنین در شمار قرّائی که همراه با بزرگانی چون [[مالک اشتر]]، [[کمیل بن زیاد نخعی]] و [[عمرو بن حمق خزاعی]] به جهت [[مخالفت]] و [[اعتراض]] علنی به عملکرد [[سعید بن عاص]] - [[حاکم کوفه]] - به دستور [[عثمان]] به [[شام]] [[تبعید]] شدند، یاد کرده‌اند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۰.</ref>. حضور این معترضان در شام و افشاگری‌های آنان، [[معاویه]] را به شدت ترساند؛ از این‌رو [[نگرانی]] خود را از این واقعه به توسط [[نامه]] به عثمان اطلاع داد. عثمان نیز دستور بازگرداندن این جمع را به [[کوفه]] صادر کرد. تداوم انتقادات این گروه، [[سعید بن عاص]] را به ستوه آورد و موجب شد تا بار دیگر شکوائیه‌ای به [[خلیفه]] نوشته، [[شکایت]] خود را نسبت به این امر ابراز کند. [[عثمان]] نیز دستور داد آنها را به [[حمص]]، نزد [[عبدالرحمن بن خالد]] روانه سازد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۲۳-۳۲۶؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۳۷-۱۴۴؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۱۶۵-۱۶۷.</ref>. با فراخوان عاملان عثمان در بلاد و سرزمین‌های مختلف [[اسلامی]] به [[مدینه]] از سوی خلیفه - در [[سال یازدهم]] [[خلافت]] وی -<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref>، مخالفان و معترضانی که در [[کوفه]] بودند، رفتن سعید بن عاص را مغتنم شمردند و طی نامه‌ای که به وسیله «[[هانی بن خطاب ارحبی همدانی]]» به سوی تبعیدیان حمص فرستاده شد، از تبعیدی‌ها جهت آمدن به کوفه [[دعوت]] به عمل آوردند تا بدین سبب از بازگشت سعید به کوفه جلوگیری نمایند. با آمدن آنان به کوفه، [[مالک اشتر]]، امور کوفه را در دست گرفت و به کمک [[بزرگان کوفه]] راه را بر [[سعید بن عاص]] بستند و از ورود وی و همراهانش به [[شهر]] ممانعت به عمل آوردند و آنان را مجبور به بازگشت به مدینه نمودند. سپس طی نامه‌ای به عثمان، خواستار گماشتن [[ابوموسی اشعری]] بر [[امارت کوفه]] و [[حذیفة بن یمان]] بر [[خراج]] این شهر شدند. عثمان نیز خواسته‌های معترضین را بالاجبار پذیرفت<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۳-۵۳۴.</ref>.
	[[یحیی بن بِشر بن حجوان بن اصعر]] هم از دیگر نام آوران دوران اسلامی این [[قوم]] بود که [[رییس]] پلیسی کوفه در [[زمان]] [[امارت هاشم بن سعد بن منصور]] را بر عهده داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		[[یحیی بن بِشر بن حجوان بن اصعر]] هم از دیگر نام آوران دوران اسلامی این [[قوم]] بود که [[رییس]] پلیسی کوفه در [[زمان]] [[امارت هاشم بن سعد بن منصور]] را بر عهده داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

			==مشاهیر بنی‌معقل==
			از شخصیت‌های بنام این [[طایفه]] در [[دوران پیش از اسلام]] و [[دوره اسلامی]] این طایفه می‌‌توان به نام مَرْثِد و مُرَیِثد پسران سَلَمَة بن مَعْقِل معروف به «المراثد»<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، حارث بن معاویة بن قیس بن کعب بن معقل کاهن، مشهور به «[[مأمور الحارثی]]»، بزرگترین کاهن [[عرب]]<ref>در عرب شخصی به پایه او در کهانت نبود. مذحجیان گرد او فراهم آمدند و بدون امر او، به کاری دست نمی‌زدند و یا از کاری پا پس نمی‌کشیدند. (هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸)</ref>، سلمه معروف به ذوالمروة بن صلاءة بن کعب بن معقل، - از بزرگان و سران بنی‌معقل و [[بنی‌حارث]] -<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹.</ref>، مزاحم بن کعب بن حزن بن معاویة بن صلاءه از تک سواران عرب<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹.</ref>، طفیل اللجلاج بن یزید بن عبد یغوث بن صلاءة بن معقل از تک سواران و [[فرماندهان]] بنی‌حارث<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹.</ref> و برادرش مسهر بن یزید [[کور]] کننده چشم عامر بن طفیل در [[روز]] فیف الریح<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۱، ص۶۳۲-۶۳۳.</ref>، حَجْوَانُ بن حارث بن وقاص بن صلاءه - از بزرگان [[جاهلی]] این [[قوم]] -<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>، [[اصعر بن قیس]] بن حارث بن وقاص بن صلاءه، [[فرمانده]] بنی‌حارث در [[قادسیه]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>، یحیی بن بِشر بن [[حجوان]] بن اصعر [[رییس]] [[پلیس کوفه]] در [[زمان]] امارت هاشم بن سعد بن منصور<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۱.</ref>، عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءة بن کعب بن معقّل بن کعب بن ربیعة بن حارث بن کعب از فحول شعرای جاهلی و از [[شجاعان]] کم‌نظیر<ref>بروکلمان، تاریخ الادب العربی، ج۱، ص۲۰۵. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۳، ص۳۳.</ref> و از رؤسای [[یمن]] که در [[یوم]] الکلاب به [[اسارت]] در آمد و کشته شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷.</ref>، [[علبة بن ربیعه]] از شعرای [[عرب]]<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۳، ص۳۳. نیز ر.ک: ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷.</ref> و پسرش جعفر بن عُلبَة بن ربیعة بن حارث بن عبدیغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءه از تک‌سواران و [[شجاعان]] و شعرای بنی‌معقل<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۳، ص۳۳.</ref> اشاره کرد. از [[زنان]] معروف این [[قبیله]] هم می‌‌توان از فاطمه بنت عتیر بن ربیعة بن معاویة بن صلاءة بن معقل و [[ملیکه بنت معاویة بن قیس بن کعب بن معقل]] - از جدات [[مادری]] [[سفاح]] اولین [[خلیفه عباسی]] - یاد کرد<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۳۳-۳۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-11-26T08:22:18Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۲
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	==[[تاریخ]] [[جاهلی]] بنی‌معقل==		==[[تاریخ]] [[جاهلی]] بنی‌معقل==
	با وجود [[شجاعان]] و تک سواران معقلی، این [[طایفه]] از [[طوایف]] بسیار تأثیرگذار [[قبیله]] [[بنی‌حارث بن کعب]] در دوران جاهلی به شمار می‌‌آمد چندان که گزارشات [[تاریخی]] از مشارکت آنان در بسیاری از وقایع دوران جاهلی از جمله جنگ‌های ایشان حکایت دارد. از جمله این [[جنگ‌ها]]، [[همراهی]] با بنی‌حارث بن کعب و بنی‌عبدالمدان - از طوایف بنی‌حارث بن کعب - در [[غارت]] [[هوازن]] در [[یوم]] السلف (از مخالیف یمن) است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵.</ref>. این [[حمله]] که شدت آن بیشتر متوجه قبیله بنی‌عامر بود، به [[همت]] شجاعانی چون عمیر و [[معقل]]، به [[شکست]] بنی‌عامر ختم شد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۶.</ref>. یوم [[کلاب]] الثانی هم از دیگر جنگ‌های جاهلی بود که بنی‌معقل در آن حضور داشتند. این [[جنگ]] که بین [[بنی‌سعد]] - از شاخه‌های [[بنی‌تمیم]] - و [[رباب]] از یک طرف و بنی‌حارث بن کعب و [[قبایل یمن]] از سوی دیگر اتفاق افتاد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. </ref>، به شکست بنی‌حارث و همپیمانانش به [[فرماندهی]] عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءة بن کعب بن معقّل، منجر شد<ref>بروکلمان، تاریخ الادب العربی، ج۱، ص۲۰۵. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref> و عبد یغوث به [[اسارت]] در آمد و سپس کشته شد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[نبرد]] [[جاهلی]] فیف الریح هم از دیگر عرصه‌های حضور بنی‌معقل بود. این نبرد که بین [[قبایل]] [[عامر بن صعصعه]] و بنی‌حارث بن کعب و همپیمانان مذحجی‌اش اتفاق افتاد، پس از سه [[روز]] [[جنگ]]، به [[شکست]] [[بنی‌عامر]] انجامید. مسهر بن [[یزید بن عبد]] یغوث بن صلاءه بن کعب بن [[معقل]] از چهره‌های تأثیرگذار این جنگ بود و موفق شد، ضربتی بر [[عامر بن طفیل]] - [[رییس قبیله]] [[بنی‌عامر بن صعصعه]] - وارد آورد و یکی از چشمانش را [[نابینا]] کند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷.</ref>. [[ابن اثیر]] در شرح این حادثه عنوان داشته که پس از [[خیانت]] [[بنی‌نمیر]] به بنی‌عامر و تنها ماندن بنی‌عامر در مقابله با بنی‌حارث، عامر بن طفیل نزد [[قوم]] خود رفت و آنان را به نبرد با [[دشمن]] [[تحریض]] کرد. او پیوسته قبیله‌اش را بر جنگ با بنی‌حارث و همپیمانانش تحریض می‌‌کرد. از این رو آنانی که به نبرد می‌‌رفتند و باز می‌‌گشتند، جهت نشان دادن [[میزان]] [[رشادت]] خود در نبرد، خونی را که از نوک نیزه یا از دم شمشیرشان می‌‌چکید، نشانش می‌‌دادند. در این هنگام، مردی از بنی‌حارث به نام مسهر پیش رفت و از او خواست تا به نوک نیزه او هم نظری بیفکند. همین که عامر پیش آمد تا به نوک نیزه او بنگرد، مسهر نیزه‌اش را به چشمش فرو کرد و سپس به سوی قوم خود گریخت<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۱، ص۶۳۲-۶۳۳.</ref>. حَجْوَانُ بن حارث بن وقاص بن صلاءه هم، از دیگر بزرگان این قوم بود که در نبرد میان قبیلگی به دست [[بنی‌مراد]] در [[جاهلیت]] کشته شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[خوی]] جنگندگی بنی‌معقل حتی بعد از دوران [[اسلامی]] نیز در آنها ظهور داشت چندان که نقل شده جعفر بن عُلبَة بن ربیعة بن حارث بن عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءه از تک سواران [[شجاع]] این [[قوم]]، در ابتدای [[دولت]] [[سفاح]]، به [[بنی‌عقیل]] [[حمله]] برد و یکی از آنان کشت. از این رو، بنی‌عقیل از پی او به [[نجران]] و [[مکه]] رفتند و او را یافتند. پس آن گاه، ۵۰ تن از ایشان، نزد [[حاکم]]، بر [[صدق]] این ادعا قسم خوردند و بدین ترتیب، [[حکم]] [[قصاص]] جعفر در مکه یا [[مدینه]] به [[اجرا]] در آمد و او در [[اسارت]] کشته شد<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۳، ص۳۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		با وجود [[شجاعان]] و تک سواران معقلی، این [[طایفه]] از [[طوایف]] بسیار تأثیرگذار [[قبیله]] [[بنی‌حارث بن کعب]] در دوران جاهلی به شمار می‌‌آمد چندان که گزارشات [[تاریخی]] از مشارکت آنان در بسیاری از وقایع دوران جاهلی از جمله جنگ‌های ایشان حکایت دارد. از جمله این [[جنگ‌ها]]، [[همراهی]] با بنی‌حارث بن کعب و بنی‌عبدالمدان - از طوایف بنی‌حارث بن کعب - در [[غارت]] [[هوازن]] در [[یوم]] السلف (از مخالیف یمن) است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵.</ref>. این [[حمله]] که شدت آن بیشتر متوجه قبیله بنی‌عامر بود، به [[همت]] شجاعانی چون عمیر و [[معقل]]، به [[شکست]] بنی‌عامر ختم شد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۶.</ref>. یوم [[کلاب]] الثانی هم از دیگر جنگ‌های جاهلی بود که بنی‌معقل در آن حضور داشتند. این [[جنگ]] که بین [[بنی‌سعد]] - از شاخه‌های [[بنی‌تمیم]] - و [[رباب]] از یک طرف و بنی‌حارث بن کعب و [[قبایل یمن]] از سوی دیگر اتفاق افتاد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. </ref>، به شکست بنی‌حارث و همپیمانانش به [[فرماندهی]] عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءة بن کعب بن معقّل، منجر شد<ref>بروکلمان، تاریخ الادب العربی، ج۱، ص۲۰۵. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref> و عبد یغوث به [[اسارت]] در آمد و سپس کشته شد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[نبرد]] [[جاهلی]] فیف الریح هم از دیگر عرصه‌های حضور بنی‌معقل بود. این نبرد که بین [[قبایل]] [[عامر بن صعصعه]] و بنی‌حارث بن کعب و همپیمانان مذحجی‌اش اتفاق افتاد، پس از سه [[روز]] [[جنگ]]، به [[شکست]] [[بنی‌عامر]] انجامید. مسهر بن [[یزید بن عبد]] یغوث بن صلاءه بن کعب بن [[معقل]] از چهره‌های تأثیرگذار این جنگ بود و موفق شد، ضربتی بر [[عامر بن طفیل]] - [[رییس قبیله]] [[بنی‌عامر بن صعصعه]] - وارد آورد و یکی از چشمانش را [[نابینا]] کند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷.</ref>. [[ابن اثیر]] در شرح این حادثه عنوان داشته که پس از [[خیانت]] [[بنی‌نمیر]] به بنی‌عامر و تنها ماندن بنی‌عامر در مقابله با بنی‌حارث، عامر بن طفیل نزد [[قوم]] خود رفت و آنان را به نبرد با [[دشمن]] [[تحریض]] کرد. او پیوسته قبیله‌اش را بر جنگ با بنی‌حارث و همپیمانانش تحریض می‌‌کرد. از این رو آنانی که به نبرد می‌‌رفتند و باز می‌‌گشتند، جهت نشان دادن [[میزان]] [[رشادت]] خود در نبرد، خونی را که از نوک نیزه یا از دم شمشیرشان می‌‌چکید، نشانش می‌‌دادند. در این هنگام، مردی از بنی‌حارث به نام مسهر پیش رفت و از او خواست تا به نوک نیزه او هم نظری بیفکند. همین که عامر پیش آمد تا به نوک نیزه او بنگرد، مسهر نیزه‌اش را به چشمش فرو کرد و سپس به سوی قوم خود گریخت<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۱، ص۶۳۲-۶۳۳.</ref>. حَجْوَانُ بن حارث بن وقاص بن صلاءه هم، از دیگر بزرگان این قوم بود که در نبرد میان قبیلگی به دست [[بنی‌مراد]] در [[جاهلیت]] کشته شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[خوی]] جنگندگی بنی‌معقل حتی بعد از دوران [[اسلامی]] نیز در آنها ظهور داشت چندان که نقل شده جعفر بن عُلبَة بن ربیعة بن حارث بن عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءه از تک سواران [[شجاع]] این [[قوم]]، در ابتدای [[دولت]] [[سفاح]]، به [[بنی‌عقیل]] [[حمله]] برد و یکی از آنان کشت. از این رو، بنی‌عقیل از پی او به [[نجران]] و [[مکه]] رفتند و او را یافتند. پس آن گاه، ۵۰ تن از ایشان، نزد [[حاکم]]، بر [[صدق]] این ادعا قسم خوردند و بدین ترتیب، [[حکم]] [[قصاص]] جعفر در مکه یا [[مدینه]] به [[اجرا]] در آمد و او در [[اسارت]] کشته شد<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۳، ص۳۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

			==بنی‌معقل و نقش‌آفرینی در [[تاریخ]] اسلامی==
			تاریخ اسلامی این [[طایفه]] در [[قیاس]] با [[دوران پیش از اسلام]]، چندان پر بار نیست و از [[رجال]] نام‌آور و تأثیرگذارش در دوران پس از [[اسلام]]، خبر چندانی در دست نیست. از معدود [[اخبار]] آنان در این [[زمان]] می‌‌توان به حضور [[اصعر بن قیس بن حارث بن وقاص بن صلاءه]] در [[قادسیه]] اشاره کرد. او در این [[جنگ]]، [[فرماندهی]] [[بنی‌حارث بن کعب]] را عهده‌دار بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. اصعر بن قیس را همچنین در شمار قرّائی که همراه با بزرگانی چون [[مالک اشتر]]، [[کمیل بن زیاد نخعی]] و [[عمرو بن حمق خزاعی]] به جهت [[مخالفت]] و [[اعتراض]] علنی به عملکرد [[سعید بن عاص]] - [[حاکم کوفه]] - به دستور [[عثمان]] به [[شام]] [[تبعید]] شدند، یاد کرده‌اند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۰.</ref>. حضور این معترضان در شام و افشاگری‌های آنان، [[معاویه]] را به شدت ترساند؛ از این‌رو [[نگرانی]] خود را از این واقعه به توسط [[نامه]] به عثمان اطلاع داد. عثمان نیز دستور بازگرداندن این جمع را به [[کوفه]] صادر کرد. تداوم انتقادات این گروه، [[سعید بن عاص]] را به ستوه آورد و موجب شد تا بار دیگر شکوائیه‌ای به [[خلیفه]] نوشته، [[شکایت]] خود را نسبت به این امر ابراز کند. [[عثمان]] نیز دستور داد آنها را به [[حمص]]، نزد [[عبدالرحمن بن خالد]] روانه سازد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۲۳-۳۲۶؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۳۷-۱۴۴؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۱۶۵-۱۶۷.</ref>. با فراخوان عاملان عثمان در بلاد و سرزمین‌های مختلف [[اسلامی]] به [[مدینه]] از سوی خلیفه - در [[سال یازدهم]] [[خلافت]] وی -<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref>، مخالفان و معترضانی که در [[کوفه]] بودند، رفتن سعید بن عاص را مغتنم شمردند و طی نامه‌ای که به وسیله «[[هانی بن خطاب ارحبی همدانی]]» به سوی تبعیدیان حمص فرستاده شد، از تبعیدی‌ها جهت آمدن به کوفه [[دعوت]] به عمل آوردند تا بدین سبب از بازگشت سعید به کوفه جلوگیری نمایند. با آمدن آنان به کوفه، [[مالک اشتر]]، امور کوفه را در دست گرفت و به کمک [[بزرگان کوفه]] راه را بر [[سعید بن عاص]] بستند و از ورود وی و همراهانش به [[شهر]] ممانعت به عمل آوردند و آنان را مجبور به بازگشت به مدینه نمودند. سپس طی نامه‌ای به عثمان، خواستار گماشتن [[ابوموسی اشعری]] بر [[امارت کوفه]] و [[حذیفة بن یمان]] بر [[خراج]] این شهر شدند. عثمان نیز خواسته‌های معترضین را بالاجبار پذیرفت<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۳-۵۳۴.</ref>.
			[[یحیی بن بِشر بن حجوان بن اصعر]] هم از دیگر نام آوران دوران اسلامی این [[قوم]] بود که [[رییس]] پلیسی کوفه در [[زمان]] [[امارت هاشم بن سعد بن منصور]] را بر عهده داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-11-26T08:18:32Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۸
خط ۹:		خط ۹:
	این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بنی‌حارث بن کعب مذحج‌اند<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۴.</ref> که نسب از معقل بن کعب بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب بن عمرو بن علة بن جلد بن مذحج می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۷، ص۲۶۵.</ref>. معقل، که نام اصلی‌اش را [[ربیعه]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، از [[مادری]] به نام هند بنت معاویة بن حارث بن معاویة بن ثور بن مرتع از [[قبیله کنده]] تولد یافت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.</ref>. سلمه<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸.</ref> و کعب<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> را از [[فرزندان]] معقل گفته‌اند. معروفترین فرزند کعب، صلاءه بود<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> و از سلمه هم، [[مرثد]] و مریثد معروف به «المراثد» متولد شدند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۲۷۸؛ [[ابن اثیر]]، اللباب فی [[تهذیب]] الانساب، ج۳، ص۲۳۵. آنها همانهایی هستند که [[شاعری]] در وصف شان گفته:		این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بنی‌حارث بن کعب مذحج‌اند<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۴.</ref> که نسب از معقل بن کعب بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب بن عمرو بن علة بن جلد بن مذحج می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۷، ص۲۶۵.</ref>. معقل، که نام اصلی‌اش را [[ربیعه]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، از [[مادری]] به نام هند بنت معاویة بن حارث بن معاویة بن ثور بن مرتع از [[قبیله کنده]] تولد یافت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.</ref>. سلمه<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸.</ref> و کعب<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> را از [[فرزندان]] معقل گفته‌اند. معروفترین فرزند کعب، صلاءه بود<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> و از سلمه هم، [[مرثد]] و مریثد معروف به «المراثد» متولد شدند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۲۷۸؛ [[ابن اثیر]]، اللباب فی [[تهذیب]] الانساب، ج۳، ص۲۳۵. آنها همانهایی هستند که [[شاعری]] در وصف شان گفته:
	صُبّحت بِها المرّاثِد من قَرِیبٍ *** وحتَّی دِعْبِل وبَنی زِیَاد ([[هشام بن محمد کلبی]]، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.)</ref>. از بنی‌معقل، شاخه‌ها و تیره‌هایی منشعب شدند که از جمله آن می‌‌توان علاوه بر بنی‌مراثد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۶۵.</ref>، از سه [[خاندان]] ذوی عبید، ذوی منصور و ذوی حسان در شمار [[بیوت]] این طایفه یاد کرد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		صُبّحت بِها المرّاثِد من قَرِیبٍ *** وحتَّی دِعْبِل وبَنی زِیَاد ([[هشام بن محمد کلبی]]، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.)</ref>. از بنی‌معقل، شاخه‌ها و تیره‌هایی منشعب شدند که از جمله آن می‌‌توان علاوه بر بنی‌مراثد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۶۵.</ref>، از سه [[خاندان]] ذوی عبید، ذوی منصور و ذوی حسان در شمار [[بیوت]] این طایفه یاد کرد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

			==مواطن و منازل بنی‌معقل==
			خاستگاه این طایفه [[یمن]] بود اما پس از [[فتوحات اسلامی]] برخی از آنان به مناطق مفتوحه کوچیدند و بسیاری از ایشان در مناطقی از جمله [[کوفه]]<ref>ر.ک: بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۰.</ref> و [[مغرب]] اقصی [[منزل]] کردند<ref>ابن خلدون، تاریخ، ج‌۲، ص۳۰۷؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>. مواطن آنان در مغرب اقصی<ref>ابن خلدون، تاریخ، ج‌۲، ص۳۰۷.</ref> در مجاورت [[بنی‌عامر]] قرار داشت و از زغبه تا نزدیکی تلمسان امتداد داشت، و از طرف مغرب نیز به [[دریای مدیترانه]] ختم می‌‌شد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>. آنان در [[قرن هشتم هجری]] از لحاظ کثرت، از پر جمعیت‌ترین [[قبایل عرب]] در این منطقه بودند<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

			==[[تاریخ]] [[جاهلی]] بنی‌معقل==
			با وجود [[شجاعان]] و تک سواران معقلی، این [[طایفه]] از [[طوایف]] بسیار تأثیرگذار [[قبیله]] [[بنی‌حارث بن کعب]] در دوران جاهلی به شمار می‌‌آمد چندان که گزارشات [[تاریخی]] از مشارکت آنان در بسیاری از وقایع دوران جاهلی از جمله جنگ‌های ایشان حکایت دارد. از جمله این [[جنگ‌ها]]، [[همراهی]] با بنی‌حارث بن کعب و بنی‌عبدالمدان - از طوایف بنی‌حارث بن کعب - در [[غارت]] [[هوازن]] در [[یوم]] السلف (از مخالیف یمن) است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۵.</ref>. این [[حمله]] که شدت آن بیشتر متوجه قبیله بنی‌عامر بود، به [[همت]] شجاعانی چون عمیر و [[معقل]]، به [[شکست]] بنی‌عامر ختم شد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۲۷۶.</ref>. یوم [[کلاب]] الثانی هم از دیگر جنگ‌های جاهلی بود که بنی‌معقل در آن حضور داشتند. این [[جنگ]] که بین [[بنی‌سعد]] - از شاخه‌های [[بنی‌تمیم]] - و [[رباب]] از یک طرف و بنی‌حارث بن کعب و [[قبایل یمن]] از سوی دیگر اتفاق افتاد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. </ref>، به شکست بنی‌حارث و همپیمانانش به [[فرماندهی]] عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءة بن کعب بن معقّل، منجر شد<ref>بروکلمان، تاریخ الادب العربی، ج۱، ص۲۰۵. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref> و عبد یغوث به [[اسارت]] در آمد و سپس کشته شد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۴۷۳ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[نبرد]] [[جاهلی]] فیف الریح هم از دیگر عرصه‌های حضور بنی‌معقل بود. این نبرد که بین [[قبایل]] [[عامر بن صعصعه]] و بنی‌حارث بن کعب و همپیمانان مذحجی‌اش اتفاق افتاد، پس از سه [[روز]] [[جنگ]]، به [[شکست]] [[بنی‌عامر]] انجامید. مسهر بن [[یزید بن عبد]] یغوث بن صلاءه بن کعب بن [[معقل]] از چهره‌های تأثیرگذار این جنگ بود و موفق شد، ضربتی بر [[عامر بن طفیل]] - [[رییس قبیله]] [[بنی‌عامر بن صعصعه]] - وارد آورد و یکی از چشمانش را [[نابینا]] کند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷.</ref>. [[ابن اثیر]] در شرح این حادثه عنوان داشته که پس از [[خیانت]] [[بنی‌نمیر]] به بنی‌عامر و تنها ماندن بنی‌عامر در مقابله با بنی‌حارث، عامر بن طفیل نزد [[قوم]] خود رفت و آنان را به نبرد با [[دشمن]] [[تحریض]] کرد. او پیوسته قبیله‌اش را بر جنگ با بنی‌حارث و همپیمانانش تحریض می‌‌کرد. از این رو آنانی که به نبرد می‌‌رفتند و باز می‌‌گشتند، جهت نشان دادن [[میزان]] [[رشادت]] خود در نبرد، خونی را که از نوک نیزه یا از دم شمشیرشان می‌‌چکید، نشانش می‌‌دادند. در این هنگام، مردی از بنی‌حارث به نام مسهر پیش رفت و از او خواست تا به نوک نیزه او هم نظری بیفکند. همین که عامر پیش آمد تا به نوک نیزه او بنگرد، مسهر نیزه‌اش را به چشمش فرو کرد و سپس به سوی قوم خود گریخت<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۱، ص۶۳۲-۶۳۳.</ref>. حَجْوَانُ بن حارث بن وقاص بن صلاءه هم، از دیگر بزرگان این قوم بود که در نبرد میان قبیلگی به دست [[بنی‌مراد]] در [[جاهلیت]] کشته شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. [[خوی]] جنگندگی بنی‌معقل حتی بعد از دوران [[اسلامی]] نیز در آنها ظهور داشت چندان که نقل شده جعفر بن عُلبَة بن ربیعة بن حارث بن عبد یغوث بن حارث بن معاویة بن صلاءه از تک سواران [[شجاع]] این [[قوم]]، در ابتدای [[دولت]] [[سفاح]]، به [[بنی‌عقیل]] [[حمله]] برد و یکی از آنان کشت. از این رو، بنی‌عقیل از پی او به [[نجران]] و [[مکه]] رفتند و او را یافتند. پس آن گاه، ۵۰ تن از ایشان، نزد [[حاکم]]، بر [[صدق]] این ادعا قسم خوردند و بدین ترتیب، [[حکم]] [[قصاص]] جعفر در مکه یا [[مدینه]] به [[اجرا]] در آمد و او در [[اسارت]] کشته شد<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۷. نیز ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۳، ص۳۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی‌حارث | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==نسب بنی‌معقل== این طایفه در شمار قبایل قحطانیعمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳. و از شاخه‌های قبیله بنی‌حارث بن کعب مذحج‌اندقلقشن...» ایجاد کرد

2023-11-26T08:15:58Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی‌حارث | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==نسب بنی‌معقل== این طایفه در شمار قبایل قحطانی<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref> و از شاخه‌های قبیله بنی‌حارث بن کعب مذحج‌اند<ref>قلقشن...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = بنی‌حارث
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==[[نسب]] بنی‌معقل==
این [[طایفه]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] بنی‌حارث بن کعب مذحج‌اند<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۴.</ref> که نسب از معقل بن کعب بن ربیعة بن کعب بن حارث بن کعب بن عمرو بن علة بن جلد بن مذحج می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۷، ص۲۶۵.</ref>. معقل، که نام اصلی‌اش را [[ربیعه]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، از [[مادری]] به نام هند بنت معاویة بن حارث بن معاویة بن ثور بن مرتع از [[قبیله کنده]] تولد یافت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.</ref>. سلمه<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۸.</ref> و کعب<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> را از [[فرزندان]] معقل گفته‌اند. معروفترین فرزند کعب، صلاءه بود<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> و از سلمه هم، [[مرثد]] و مریثد معروف به «المراثد» متولد شدند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۲۷۸؛ [[ابن اثیر]]، اللباب فی [[تهذیب]] الانساب، ج۳، ص۲۳۵. آنها همانهایی هستند که [[شاعری]] در وصف شان گفته:
صُبّحت بِها المرّاثِد من قَرِیبٍ *** وحتَّی دِعْبِل وبَنی زِیَاد ([[هشام بن محمد کلبی]]، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۸.)</ref>. از بنی‌معقل، شاخه‌ها و تیره‌هایی منشعب شدند که از جمله آن می‌‌توان علاوه بر بنی‌مراثد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۶۵.</ref>، از سه [[خاندان]] ذوی عبید، ذوی منصور و ذوی حسان در شمار [[بیوت]] این طایفه یاد کرد<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۲۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

{{قبایل عرب}}
[[رده:بنی‌حارث]]
[[رده:مذحج]]