بنی حریم بن جعفی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* بنی حریم و نقش‌آفرینی در فتوحات اسلامی */

2025-12-26T23:39:40Z

بنی حریم و نقش‌آفرینی در فتوحات اسلامی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۰۹
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	==بنی حریم و نقش‌آفرینی در [[فتوحات اسلامی]]==		==بنی حریم و نقش‌آفرینی در [[فتوحات اسلامی]]==
	با این که ترکیب حضور [[اعراب]] [[مسلمان]] در جریان [[فتوح]]، به شکل قبیله‌ای بوده است<ref>واقدی، فتوح الشام، ۲۰۳-۲۰۵.</ref>، اما منابع اشاره‌ای به این ترکیب ندارند یا به ذکر نام قبایل مهمی چون [[مذحج]] و بنی جعفی که بنی حریم منتسب به آنان است، اکتفا کرده و از ارائه فهرست [[طوایف]] آن خودداری کرده‌اند<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۳، ص۵-۶ و ۶۸.</ref>. با توجه به حضور مشاهیر [[جعفی]] در صحنه‌های مختلف فتوح، تصریح بر نام [[قبیله]] در برخی از میدان‌ها و در نهایت مشارکت گسترده اعراب [[یمنی]] در [[رویارویی]] با [[ارتش]] [[ساسانی]] و [[فتوحات]] شرقی، می‌توان دریافت که [[طایفه]] بنی حریم در کنار [[قبیله]] [[جعفی]] در نخستین [[فتوح]] حضور داشته است<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۵۱.</ref>. بنا بر برخی [[اسناد]] [[تاریخی]]، در پی متمرکز شدن [[فتوحات در عراق]] و [[ایران]]، و در [[اجابت]] از [[فرمان]] [[عمر بن خطاب]] - [[خلیفه]] وقت [[مسلمانان]] - گروهی از [[~~بنی جعفی~~]] با سواران خود همراه با [[قبیله مذحج]] در [[مدینه]] حضور یافتند. [[سپاه]] مدینه به هنگام عزیمت از این [[شهر]]، - که به [[فرماندهی]] سعد بن وقاص و به قصد [[حمله]] به [[قادسیه]]، عازم [[عراق]] شده بود، - هزار و سیصد تن از [[مذحجیان]] را به فرماندهی سه تن از رؤسایشان: [[عمرو بن معد یکرب علی بنی منبه]] (زبید) و [[أبو سبرة بن ذؤیب جعفی]] و [[یزید بن حارث صدائی]] در خود جای داده بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۴۸۴.</ref>. از جمله بنی حریم‌هایی که نامشان در این [[جنگ]] به ثبت رسیده است می‌توان به اسامی [[سوید بن غفله]]<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۷۹؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۴۰.</ref> و «[[مرثد بن قیس بن مشجعه\|مزید]]» و «[[~~اجثم~~ بن قیس بن مشجعه\|اختم]]» پسران [[قیس بن مشجعه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> اشاره کرد. نقل است که در قادسیه چون [[مردم]] فریاد زدند: «اسد اسد» او به میدان [[مبارزه]] با [[دشمن]] رفت و چنان ضربتی بر [[رزمنده دشمن]] زد که شمشیرش از کمر او خارج شد و به سنگی اصابت کرد!!<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۷۹. نیز ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۴۰.</ref> [[سوید]] را همچنین از شرکت کنندگان در [[نبرد یرموک]] (۱۳ [[هجری]]) و [[فتح شام]] گفته‌اند<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۷۲، ص۳۵۸ و ۳۶۲؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۲۲۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		با این که ترکیب حضور [[اعراب]] [[مسلمان]] در جریان [[فتوح]]، به شکل قبیله‌ای بوده است<ref>واقدی، فتوح الشام، ۲۰۳-۲۰۵.</ref>، اما منابع اشاره‌ای به این ترکیب ندارند یا به ذکر نام قبایل مهمی چون [[مذحج]] و بنی جعفی که بنی حریم منتسب به آنان است، اکتفا کرده و از ارائه فهرست [[طوایف]] آن خودداری کرده‌اند<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۳، ص۵-۶ و ۶۸.</ref>. با توجه به حضور مشاهیر [[جعفی]] در صحنه‌های مختلف فتوح، تصریح بر نام [[قبیله]] در برخی از میدان‌ها و در نهایت مشارکت گسترده اعراب [[یمنی]] در [[رویارویی]] با [[ارتش]] [[ساسانی]] و [[فتوحات]] شرقی، می‌توان دریافت که [[طایفه]] بنی حریم در کنار [[قبیله]] [[جعفی]] در نخستین [[فتوح]] حضور داشته است<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۵۱.</ref>. بنا بر برخی [[اسناد]] [[تاریخی]]، در پی متمرکز شدن [[فتوحات در عراق]] و [[ایران]]، و در [[اجابت]] از [[فرمان]] [[عمر بن خطاب]] - [[خلیفه]] وقت [[مسلمانان]] - گروهی از [[بنی‌جعفی]] با سواران خود همراه با [[قبیله مذحج]] در [[مدینه]] حضور یافتند. [[سپاه]] مدینه به هنگام عزیمت از این [[شهر]]، - که به [[فرماندهی]] سعد بن وقاص و به قصد [[حمله]] به [[قادسیه]]، عازم [[عراق]] شده بود، - هزار و سیصد تن از [[مذحجیان]] را به فرماندهی سه تن از رؤسایشان: [[عمرو بن معد یکرب علی بنی منبه]] (زبید) و [[أبو سبرة بن ذؤیب جعفی]] و [[یزید بن حارث صدائی]] در خود جای داده بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۴۸۴.</ref>. از جمله بنی حریم‌هایی که نامشان در این [[جنگ]] به ثبت رسیده است می‌توان به اسامی [[سوید بن غفله]]<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۷۹؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۴۰.</ref> و «[[مرثد بن قیس بن مشجعه\|مزید]]» و «[[اجم بن قیس بن مشجعه\|اختم]]» پسران [[قیس بن مشجعه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> اشاره کرد. نقل است که در قادسیه چون [[مردم]] فریاد زدند: «اسد اسد» او به میدان [[مبارزه]] با [[دشمن]] رفت و چنان ضربتی بر [[رزمنده دشمن]] زد که شمشیرش از کمر او خارج شد و به سنگی اصابت کرد!!<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۷۹. نیز ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۴۰.</ref> [[سوید]] را همچنین از شرکت کنندگان در [[نبرد یرموک]] (۱۳ [[هجری]]) و [[فتح شام]] گفته‌اند<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۷۲، ص۳۵۸ و ۳۶۲؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۲۲۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==بنی حریم و تعامل با [[حکومت امام علی]]{{ع}}==		==بنی حریم و تعامل با [[حکومت امام علی]]{{ع}}==

Wasity: /* بنی حریم و نقش‌آفرینی در فتوحات اسلامی */

2025-12-26T23:38:36Z

بنی حریم و نقش‌آفرینی در فتوحات اسلامی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۰۸
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	==بنی حریم و نقش‌آفرینی در [[فتوحات اسلامی]]==		==بنی حریم و نقش‌آفرینی در [[فتوحات اسلامی]]==
	با این که ترکیب حضور [[اعراب]] [[مسلمان]] در جریان [[فتوح]]، به شکل قبیله‌ای بوده است<ref>واقدی، فتوح الشام، ۲۰۳-۲۰۵.</ref>، اما منابع اشاره‌ای به این ترکیب ندارند یا به ذکر نام قبایل مهمی چون [[مذحج]] و بنی جعفی که بنی حریم منتسب به آنان است، اکتفا کرده و از ارائه فهرست [[طوایف]] آن خودداری کرده‌اند<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۳، ص۵-۶ و ۶۸.</ref>. با توجه به حضور مشاهیر [[جعفی]] در صحنه‌های مختلف فتوح، تصریح بر نام [[قبیله]] در برخی از میدان‌ها و در نهایت مشارکت گسترده اعراب [[یمنی]] در [[رویارویی]] با [[ارتش]] [[ساسانی]] و [[فتوحات]] شرقی، می‌توان دریافت که [[طایفه]] بنی حریم در کنار [[قبیله]] [[جعفی]] در نخستین [[فتوح]] حضور داشته است<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۵۱.</ref>. بنا بر برخی [[اسناد]] [[تاریخی]]، در پی متمرکز شدن [[فتوحات در عراق]] و [[ایران]]، و در [[اجابت]] از [[فرمان]] [[عمر بن خطاب]] - [[خلیفه]] وقت [[مسلمانان]] - گروهی از [[بنی جعفی]] با سواران خود همراه با [[قبیله مذحج]] در [[مدینه]] حضور یافتند. [[سپاه]] مدینه به هنگام عزیمت از این [[شهر]]، - که به [[فرماندهی]] سعد بن وقاص و به قصد [[حمله]] به [[قادسیه]]، عازم [[عراق]] شده بود، - هزار و سیصد تن از [[مذحجیان]] را به فرماندهی سه تن از رؤسایشان: [[عمرو بن معد یکرب علی بنی منبه]] (زبید) و [[أبو سبرة بن ذؤیب جعفی]] و [[یزید بن حارث صدائی]] در خود جای داده بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۴۸۴.</ref>. از جمله بنی حریم‌هایی که نامشان در این [[جنگ]] به ثبت رسیده است می‌توان به اسامی [[سوید بن غفله]]<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۷۹؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۴۰.</ref> و مزید و ~~أختم~~ پسران [[قیس بن مشجعه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> اشاره کرد. نقل است که در قادسیه چون [[مردم]] فریاد زدند: «اسد اسد» او به میدان [[مبارزه]] با [[دشمن]] رفت و چنان ضربتی بر [[رزمنده دشمن]] زد که شمشیرش از کمر او خارج شد و به سنگی اصابت کرد!!<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۷۹. نیز ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۴۰.</ref> [[سوید]] را همچنین از شرکت کنندگان در [[نبرد یرموک]] (۱۳ [[هجری]]) و [[فتح شام]] گفته‌اند<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۷۲، ص۳۵۸ و ۳۶۲؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۲۲۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		با این که ترکیب حضور [[اعراب]] [[مسلمان]] در جریان [[فتوح]]، به شکل قبیله‌ای بوده است<ref>واقدی، فتوح الشام، ۲۰۳-۲۰۵.</ref>، اما منابع اشاره‌ای به این ترکیب ندارند یا به ذکر نام قبایل مهمی چون [[مذحج]] و بنی جعفی که بنی حریم منتسب به آنان است، اکتفا کرده و از ارائه فهرست [[طوایف]] آن خودداری کرده‌اند<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۳، ص۵-۶ و ۶۸.</ref>. با توجه به حضور مشاهیر [[جعفی]] در صحنه‌های مختلف فتوح، تصریح بر نام [[قبیله]] در برخی از میدان‌ها و در نهایت مشارکت گسترده اعراب [[یمنی]] در [[رویارویی]] با [[ارتش]] [[ساسانی]] و [[فتوحات]] شرقی، می‌توان دریافت که [[طایفه]] بنی حریم در کنار [[قبیله]] [[جعفی]] در نخستین [[فتوح]] حضور داشته است<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۵۱.</ref>. بنا بر برخی [[اسناد]] [[تاریخی]]، در پی متمرکز شدن [[فتوحات در عراق]] و [[ایران]]، و در [[اجابت]] از [[فرمان]] [[عمر بن خطاب]] - [[خلیفه]] وقت [[مسلمانان]] - گروهی از [[بنی جعفی]] با سواران خود همراه با [[قبیله مذحج]] در [[مدینه]] حضور یافتند. [[سپاه]] مدینه به هنگام عزیمت از این [[شهر]]، - که به [[فرماندهی]] سعد بن وقاص و به قصد [[حمله]] به [[قادسیه]]، عازم [[عراق]] شده بود، - هزار و سیصد تن از [[مذحجیان]] را به فرماندهی سه تن از رؤسایشان: [[عمرو بن معد یکرب علی بنی منبه]] (زبید) و [[أبو سبرة بن ذؤیب جعفی]] و [[یزید بن حارث صدائی]] در خود جای داده بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۴۸۴.</ref>. از جمله بنی حریم‌هایی که نامشان در این [[جنگ]] به ثبت رسیده است می‌توان به اسامی [[سوید بن غفله]]<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۷۹؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۴۰.</ref> و «[[مرثد بن قیس بن مشجعه\|مزید]]» و «[[اجثم بن قیس بن مشجعه\|اختم]]» پسران [[قیس بن مشجعه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> اشاره کرد. نقل است که در قادسیه چون [[مردم]] فریاد زدند: «اسد اسد» او به میدان [[مبارزه]] با [[دشمن]] رفت و چنان ضربتی بر [[رزمنده دشمن]] زد که شمشیرش از کمر او خارج شد و به سنگی اصابت کرد!!<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۷۹. نیز ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۴۰.</ref> [[سوید]] را همچنین از شرکت کنندگان در [[نبرد یرموک]] (۱۳ [[هجری]]) و [[فتح شام]] گفته‌اند<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۷۲، ص۳۵۸ و ۳۶۲؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۲۲۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==بنی حریم و تعامل با [[حکومت امام علی]]{{ع}}==		==بنی حریم و تعامل با [[حکومت امام علی]]{{ع}}==

Wasity در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۳۶

2025-12-26T23:36:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۰۶
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	==بنی حریم و تعامل با [[دولت اموی]]==		==بنی حریم و تعامل با [[دولت اموی]]==
	بنی حریم در کنار دیگر [[طوایف]] [[بنی جعفی]] در دوره [[امویان]] همکاری‌های گسترده‌ای را با این [[دولت]] آغاز نمودند و در تثبیت و [[تحکیم]] [[خلافت اموی]] بسیار کوشیدند. [[جعفی‌ها]] و طوایف آن در این دوره، بیش از پیش درگیر مسائل [[سیاسی]] و نظامی شدند که علت آن را می‌توان عرب‌گرایی [[بنی امیه]] و برپاداشتن [[جنگ]] قبیله‌ای میان [[عرب]] و [[غیر عرب]]، تفاخرات قومی و [[جاه‌طلبی]]، دانست که رؤسای [[قبایل]] و نام‌آوران و جنگاوران [[عرب]] را برای کسب [[منافع مادی]] و [[اجتماعی]] بیشتر، جذب آنها می‌کرد. از سوی دیگر، [[بنی امیه]] هم همواره از جایگاه و نام [[عثمان]] برای دست‌یابی به [[قدرت]] و از میان برداشتن مخالفان استفاده می‌کردند. از این‌رو [[عثمانی]] مسلکان بسیاری بر گرد او فراهم آمدند. از جمله این افراد، [[عبیدالله بن حر جعفی]] - یکی از اشراف [[عراق]] - بود که ادعای [[خونخواهی عثمان]] داشت و به همین سبب از [[نمایندگان]] و [[هواداران بنی امیه]] در عراق به شمار می‌رفت. وی در [[روزگار]] [[خلافت امام علی]]{{ع}} با همین دستاویز به [[معاویه]] پیوست<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰.</ref>. [[خوی]] تجاوزطلبی عبیدالله با جاه‌طلبی، [[عصبیت]] [[عربی]] و [[گرایش]] ضد [[شیعی]] او پیوند عمیقی داشت. به همین جهت زمانی که [[امویان]]، امیدی به بازگرداندن عراق و [[فرمانروایی]] آن نداشتند، عبیدالله زمینه را فراهم و خود را پیش [[مرگ]] آنها کرد. به نوشته [[طبری]]، هنگامی که [[عبدالملک بن مروان]] بر زبیریان چیره شد، نخستین گروه‌های عربی که با وی [[همراهی]] کردند، اشراف [[جعفی]] در [[کوفه]] بودند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۱-۱۲.</ref>.<ref>فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش نامۀ تاریخ اسلام، قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان، مریم سعیدیان جزی، ص۱۷-۱۸.</ref> [[عبیدالله بن حر]]، از اشراف و نامداران عراق بود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref> و به گرایش‌های عثمانی [[شهرت]] داشت<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۶.</ref>. احتمالاً همین گرایشات عثمانی او موجب حضور وی در [[سپاه معاویه]] در [[جنگ صفّین]] بود<ref>ابن‌حزم‌، جمهرة انساب العرب، ص‌۴۱۰.</ref>. بررسی احوال وی روشن می‌سازد که عبیدالله، فردی زیاده‌خواه و منفعت‌طلب بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۳۳۱-۳۳۲.</ref>. [[تعصب]] عربی - قبیله‌ای داشت و از [[موالی]]، [[عجم]] و [[ایرانیان]] به شدت بیزار بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۷.</ref>. قائل به [[فرمانبری]] و [[پیروی]] از یک فرد یا [[حکومت]] خاصی نبود و هیچ یک از [[استانداران]] عراق را شایسته [[گردن نهادن]] نمی‌دانست<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۵.</ref>. از این‌رو [[همراهی]] کوتاه مدتش با [[حکام]] [[عراق]]، تنها برای کسب جایگاه و [[منافع]] بوده است. وی زمانی با زبیریان همساز شد<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۷۶.</ref>، چند صباحی هم با مختار بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۲۹.</ref> و سرانجام با [[مروانیان]] [[بیعت]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۷.</ref>. عبیدالله در برابر [[قیام]] [[حجر]] و [[امام حسین]]{{ع}} [[بی‌طرفی]] پیشه کرده بود از این‌رو هنگامی که امام حسین{{ع}} او را به [[یاری]] فراخواند، از پذیرش این امر سر باز زد<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۵، ص۴۰۷.</ref>. سرانجام وی به [[امویان]] پیوست و به عنوان پیش قراول [[سپاه]] مروانیان در [[نبرد]] با [[فرماندار]] [[زبیری]] [[کوفه]] [[شکست]] خورد و کشته شد. و بدین ترتیب به تعبیر «[[ابن کثیر]]»، [[مردم]] را از [[شر]] خود راحت کرد<ref>«استراح الناس منه». ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۲۹۴.</ref>. کشته شدن عبیدالله دستاویزی شد تا [[شامیان]] به عراق [[حمله]] کنند و بار دیگر [[قدرت]] امویان در این بخش فراخ شود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۹۰-۳۱۶.</ref>.<ref>مریم سعیدیان جزی، «قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان»، فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش‌نامۀ تاریخ اسلام، ص۱۷-۱۸.</ref> با این حال، گاه نیز اتفاق افتاده است که - علی‌رغم حمایت‌های برخی [[جعفی‌ها]] از این [[دولت]]، - بعضی از ایشان، در هواداری از برخی [[قیام‌ها]] علیه [[حکام اموی]] [[شمشیر]] کشیدند که [[شورش ابن اشعث]] و [[حمایت]] برخی از [[رجال]] بنی حریم از آنان نظیر «صَدَقَه‌»، «برّه‌»، «اَشْعَر»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] [[عبیداللّه بن حرّ جُعفی]] که همراه با جمعی دیگر از مردان [[بنی جعفی]] در [[واقعه دَیرُ الجَماجِم]] ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار ~~ابن~~ [[اشعث]] حضور یافتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، از آن جمله است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		بنی حریم در کنار دیگر [[طوایف]] [[بنی جعفی]] در دوره [[امویان]] همکاری‌های گسترده‌ای را با این [[دولت]] آغاز نمودند و در تثبیت و [[تحکیم]] [[خلافت اموی]] بسیار کوشیدند. [[جعفی‌ها]] و طوایف آن در این دوره، بیش از پیش درگیر مسائل [[سیاسی]] و نظامی شدند که علت آن را می‌توان عرب‌گرایی [[بنی امیه]] و برپاداشتن [[جنگ]] قبیله‌ای میان [[عرب]] و [[غیر عرب]]، تفاخرات قومی و [[جاه‌طلبی]]، دانست که رؤسای [[قبایل]] و نام‌آوران و جنگاوران [[عرب]] را برای کسب [[منافع مادی]] و [[اجتماعی]] بیشتر، جذب آنها می‌کرد. از سوی دیگر، [[بنی امیه]] هم همواره از جایگاه و نام [[عثمان]] برای دست‌یابی به [[قدرت]] و از میان برداشتن مخالفان استفاده می‌کردند. از این‌رو [[عثمانی]] مسلکان بسیاری بر گرد او فراهم آمدند. از جمله این افراد، [[عبیدالله بن حر جعفی]] - یکی از اشراف [[عراق]] - بود که ادعای [[خونخواهی عثمان]] داشت و به همین سبب از [[نمایندگان]] و [[هواداران بنی امیه]] در عراق به شمار می‌رفت. وی در [[روزگار]] [[خلافت امام علی]]{{ع}} با همین دستاویز به [[معاویه]] پیوست<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰.</ref>. [[خوی]] تجاوزطلبی عبیدالله با جاه‌طلبی، [[عصبیت]] [[عربی]] و [[گرایش]] ضد [[شیعی]] او پیوند عمیقی داشت. به همین جهت زمانی که [[امویان]]، امیدی به بازگرداندن عراق و [[فرمانروایی]] آن نداشتند، عبیدالله زمینه را فراهم و خود را پیش [[مرگ]] آنها کرد. به نوشته [[طبری]]، هنگامی که [[عبدالملک بن مروان]] بر زبیریان چیره شد، نخستین گروه‌های عربی که با وی [[همراهی]] کردند، اشراف [[جعفی]] در [[کوفه]] بودند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۱-۱۲.</ref>.<ref>فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش نامۀ تاریخ اسلام، قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان، مریم سعیدیان جزی، ص۱۷-۱۸.</ref> [[عبیدالله بن حر]]، از اشراف و نامداران عراق بود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref> و به گرایش‌های عثمانی [[شهرت]] داشت<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۶.</ref>. احتمالاً همین گرایشات عثمانی او موجب حضور وی در [[سپاه معاویه]] در [[جنگ صفّین]] بود<ref>ابن‌حزم‌، جمهرة انساب العرب، ص‌۴۱۰.</ref>. بررسی احوال وی روشن می‌سازد که عبیدالله، فردی زیاده‌خواه و منفعت‌طلب بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۳۳۱-۳۳۲.</ref>. [[تعصب]] عربی - قبیله‌ای داشت و از [[موالی]]، [[عجم]] و [[ایرانیان]] به شدت بیزار بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۷.</ref>. قائل به [[فرمانبری]] و [[پیروی]] از یک فرد یا [[حکومت]] خاصی نبود و هیچ یک از [[استانداران]] عراق را شایسته [[گردن نهادن]] نمی‌دانست<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۵.</ref>. از این‌رو [[همراهی]] کوتاه مدتش با [[حکام]] [[عراق]]، تنها برای کسب جایگاه و [[منافع]] بوده است. وی زمانی با زبیریان همساز شد<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۷۶.</ref>، چند صباحی هم با مختار بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۲۹.</ref> و سرانجام با [[مروانیان]] [[بیعت]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۷.</ref>. عبیدالله در برابر [[قیام]] [[حجر]] و [[امام حسین]]{{ع}} [[بی‌طرفی]] پیشه کرده بود از این‌رو هنگامی که امام حسین{{ع}} او را به [[یاری]] فراخواند، از پذیرش این امر سر باز زد<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۵، ص۴۰۷.</ref>. سرانجام وی به [[امویان]] پیوست و به عنوان پیش قراول [[سپاه]] مروانیان در [[نبرد]] با [[فرماندار]] [[زبیری]] [[کوفه]] [[شکست]] خورد و کشته شد. و بدین ترتیب به تعبیر «[[ابن کثیر]]»، [[مردم]] را از [[شر]] خود راحت کرد<ref>«استراح الناس منه». ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۲۹۴.</ref>. کشته شدن عبیدالله دستاویزی شد تا [[شامیان]] به عراق [[حمله]] کنند و بار دیگر [[قدرت]] امویان در این بخش فراخ شود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۹۰-۳۱۶.</ref>.<ref>مریم سعیدیان جزی، «قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان»، فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش‌نامۀ تاریخ اسلام، ص۱۷-۱۸.</ref> با این حال، گاه نیز اتفاق افتاده است که - علی‌رغم حمایت‌های برخی [[جعفی‌ها]] از این [[دولت]]، - بعضی از ایشان، در هواداری از برخی [[قیام‌ها]] علیه [[حکام اموی]] [[شمشیر]] کشیدند که [[شورش ابن اشعث]] و [[حمایت]] برخی از [[رجال]] بنی حریم از آنان نظیر «صَدَقَه‌»، «برّه‌»، «اَشْعَر»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] [[عبیداللّه بن حرّ جُعفی]] که همراه با جمعی دیگر از مردان [[بنی جعفی]] در [[واقعه دَیرُ الجَماجِم]] ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار [[ابن اشعث]] حضور یافتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، از آن جمله است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع [[صدر اسلام]]==		==بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع [[صدر اسلام]]==
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	===بنی حریم و [[شورش ابن اشعث]]===		===بنی حریم و [[شورش ابن اشعث]]===
	[[شورش عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] هم از دیگر مواضعی بود که نامی از بنی حریم بن جعفی و [[رجال]] آنان در آن به ثبت رسیده است. در این شورش، گروهی از اشراف و روسای [[قبیله]]، بیشتر به واسطه [[عصبیت]] و [[ناخشنودی]] از سیاست‌های تبعیض‌گرایانه [[امویان]]، به [[حمایت]] از ابن اشعث پرداختند که صَدَقَه‌، برّه‌، اَشْعَر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، ج۱، ص۳۲۴ـ۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] [[عبیداللّه بن حر جعفی]] از آن جمله‌اند. آنان و بسیاری دیگر از مردان [[بنی جعفی]] از رزمندگانی بودند که در [[واقعه دَیرُ الجَماجِم]] ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار ابن اشعث حضور داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		[[شورش عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] هم از دیگر مواضعی بود که نامی از بنی حریم بن جعفی و [[رجال]] آنان در آن به ثبت رسیده است. در این شورش، گروهی از اشراف و روسای [[قبیله]]، بیشتر به واسطه [[عصبیت]] و [[ناخشنودی]] از سیاست‌های تبعیض‌گرایانه [[امویان]]، به [[حمایت]] از [[ابن اشعث]] پرداختند که صَدَقَه‌، برّه‌، اَشْعَر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، ج۱، ص۳۲۴ـ۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] [[عبیداللّه بن حر جعفی]] از آن جمله‌اند. آنان و بسیاری دیگر از مردان [[بنی جعفی]] از رزمندگانی بودند که در [[واقعه دَیرُ الجَماجِم]] ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار ابن اشعث حضور داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	===[[اداره امور]] [[ولایتی]] و [[حکومتی]]===		===[[اداره امور]] [[ولایتی]] و [[حکومتی]]===

Wasity در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۳۴

2025-12-26T23:34:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۰۴
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	==بنی حریم و تعامل با [[دولت اموی]]==		==بنی حریم و تعامل با [[دولت اموی]]==
	بنی حریم در کنار دیگر [[طوایف]] [[بنی جعفی]] در دوره [[امویان]] همکاری‌های گسترده‌ای را با این [[دولت]] آغاز نمودند و در تثبیت و [[تحکیم]] [[خلافت اموی]] بسیار کوشیدند. [[جعفی‌ها]] و طوایف آن در این دوره، بیش از پیش درگیر مسائل [[سیاسی]] و نظامی شدند که علت آن را می‌توان عرب‌گرایی [[بنی امیه]] و برپاداشتن [[جنگ]] قبیله‌ای میان [[عرب]] و [[غیر عرب]]، تفاخرات قومی و [[جاه‌طلبی]]، دانست که رؤسای [[قبایل]] و نام‌آوران و جنگاوران [[عرب]] را برای کسب [[منافع مادی]] و [[اجتماعی]] بیشتر، جذب آنها می‌کرد. از سوی دیگر، [[بنی امیه]] هم همواره از جایگاه و نام [[عثمان]] برای دست‌یابی به [[قدرت]] و از میان برداشتن مخالفان استفاده می‌کردند. از این‌رو [[عثمانی]] مسلکان بسیاری بر گرد او فراهم آمدند. از جمله این افراد، [[عبیدالله بن حر جعفی]] - یکی از اشراف [[عراق]] - بود که ادعای [[خونخواهی عثمان]] داشت و به همین سبب از [[نمایندگان]] و [[هواداران بنی امیه]] در عراق به شمار می‌رفت. وی در [[روزگار]] [[خلافت امام علی]]{{ع}} با همین دستاویز به [[معاویه]] پیوست<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰.</ref>. [[خوی]] تجاوزطلبی عبیدالله با جاه‌طلبی، [[عصبیت]] [[عربی]] و [[گرایش]] ضد [[شیعی]] او پیوند عمیقی داشت. به همین جهت زمانی که [[امویان]]، امیدی به بازگرداندن عراق و [[فرمانروایی]] آن نداشتند، عبیدالله زمینه را فراهم و خود را پیش [[مرگ]] آنها کرد. به نوشته [[طبری]]، هنگامی که [[عبدالملک بن مروان]] بر زبیریان چیره شد، نخستین گروه‌های عربی که با وی [[همراهی]] کردند، اشراف [[جعفی]] در [[کوفه]] بودند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۱-۱۲.</ref>.<ref>فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش نامۀ تاریخ اسلام، قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان، مریم سعیدیان جزی، ص۱۷-۱۸.</ref> [[عبیدالله بن حر]]، از اشراف و نامداران عراق بود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref> و به گرایش‌های عثمانی [[شهرت]] داشت<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۶.</ref>. احتمالاً همین گرایشات عثمانی او موجب حضور وی در [[سپاه معاویه]] در [[جنگ صفّین]] بود<ref>ابن‌حزم‌، جمهرة انساب العرب، ص‌۴۱۰.</ref>. بررسی احوال وی روشن می‌سازد که عبیدالله، فردی زیاده‌خواه و منفعت‌طلب بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۳۳۱-۳۳۲.</ref>. [[تعصب]] عربی - قبیله‌ای داشت و از [[موالی]]، [[عجم]] و [[ایرانیان]] به شدت بیزار بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۷.</ref>. قائل به [[فرمانبری]] و [[پیروی]] از یک فرد یا [[حکومت]] خاصی نبود و هیچ یک از [[استانداران]] عراق را شایسته [[گردن نهادن]] نمی‌دانست<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۵.</ref>. از این‌رو [[همراهی]] کوتاه مدتش با [[حکام]] [[عراق]]، تنها برای کسب جایگاه و [[منافع]] بوده است. وی زمانی با زبیریان همساز شد<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۷۶.</ref>، چند صباحی هم با مختار بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۲۹.</ref> و سرانجام با [[مروانیان]] [[بیعت]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۷.</ref>. عبیدالله در برابر [[قیام]] [[حجر]] و [[امام حسین]]{{ع}} [[بی‌طرفی]] پیشه کرده بود از این‌رو هنگامی که امام حسین{{ع}} او را به [[یاری]] فراخواند، از پذیرش این امر سر باز زد<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۵، ص۴۰۷.</ref>. سرانجام وی به [[امویان]] پیوست و به عنوان پیش قراول [[سپاه]] مروانیان در [[نبرد]] با [[فرماندار]] [[زبیری]] [[کوفه]] [[شکست]] خورد و کشته شد. و بدین ترتیب به تعبیر «[[ابن کثیر]]»، [[مردم]] را از [[شر]] خود راحت کرد<ref>«استراح الناس منه». ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۲۹۴.</ref>. کشته شدن عبیدالله دستاویزی شد تا [[شامیان]] به عراق [[حمله]] کنند و بار دیگر [[قدرت]] امویان در این بخش فراخ شود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۹۰-۳۱۶.</ref>.<ref>مریم سعیدیان جزی، «قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان»، فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش‌نامۀ تاریخ اسلام، ص۱۷-۱۸.</ref> با این حال، گاه نیز اتفاق افتاده است که - علی‌رغم حمایت‌های برخی [[جعفی‌ها]] از این [[دولت]]، - بعضی از ایشان، در هواداری از برخی [[قیام‌ها]] علیه [[حکام اموی]] [[شمشیر]] کشیدند که [[شورش ابن اشعث]] و [[حمایت]] برخی از [[رجال]] بنی حریم از آنان نظیر «صَدَقَه‌»، «برّه‌»، «اَشْعَر»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] [[عبیداللّه بن حرّ جُعفی]] که همراه با جمعی دیگر از مردان [[بنی جعفی]] در واقعه دَیرُ الجَماجِم ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار ابن [[اشعث]] حضور یافتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، از آن جمله است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		بنی حریم در کنار دیگر [[طوایف]] [[بنی جعفی]] در دوره [[امویان]] همکاری‌های گسترده‌ای را با این [[دولت]] آغاز نمودند و در تثبیت و [[تحکیم]] [[خلافت اموی]] بسیار کوشیدند. [[جعفی‌ها]] و طوایف آن در این دوره، بیش از پیش درگیر مسائل [[سیاسی]] و نظامی شدند که علت آن را می‌توان عرب‌گرایی [[بنی امیه]] و برپاداشتن [[جنگ]] قبیله‌ای میان [[عرب]] و [[غیر عرب]]، تفاخرات قومی و [[جاه‌طلبی]]، دانست که رؤسای [[قبایل]] و نام‌آوران و جنگاوران [[عرب]] را برای کسب [[منافع مادی]] و [[اجتماعی]] بیشتر، جذب آنها می‌کرد. از سوی دیگر، [[بنی امیه]] هم همواره از جایگاه و نام [[عثمان]] برای دست‌یابی به [[قدرت]] و از میان برداشتن مخالفان استفاده می‌کردند. از این‌رو [[عثمانی]] مسلکان بسیاری بر گرد او فراهم آمدند. از جمله این افراد، [[عبیدالله بن حر جعفی]] - یکی از اشراف [[عراق]] - بود که ادعای [[خونخواهی عثمان]] داشت و به همین سبب از [[نمایندگان]] و [[هواداران بنی امیه]] در عراق به شمار می‌رفت. وی در [[روزگار]] [[خلافت امام علی]]{{ع}} با همین دستاویز به [[معاویه]] پیوست<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰.</ref>. [[خوی]] تجاوزطلبی عبیدالله با جاه‌طلبی، [[عصبیت]] [[عربی]] و [[گرایش]] ضد [[شیعی]] او پیوند عمیقی داشت. به همین جهت زمانی که [[امویان]]، امیدی به بازگرداندن عراق و [[فرمانروایی]] آن نداشتند، عبیدالله زمینه را فراهم و خود را پیش [[مرگ]] آنها کرد. به نوشته [[طبری]]، هنگامی که [[عبدالملک بن مروان]] بر زبیریان چیره شد، نخستین گروه‌های عربی که با وی [[همراهی]] کردند، اشراف [[جعفی]] در [[کوفه]] بودند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۱-۱۲.</ref>.<ref>فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش نامۀ تاریخ اسلام، قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان، مریم سعیدیان جزی، ص۱۷-۱۸.</ref> [[عبیدالله بن حر]]، از اشراف و نامداران عراق بود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref> و به گرایش‌های عثمانی [[شهرت]] داشت<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۶.</ref>. احتمالاً همین گرایشات عثمانی او موجب حضور وی در [[سپاه معاویه]] در [[جنگ صفّین]] بود<ref>ابن‌حزم‌، جمهرة انساب العرب، ص‌۴۱۰.</ref>. بررسی احوال وی روشن می‌سازد که عبیدالله، فردی زیاده‌خواه و منفعت‌طلب بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۳۳۱-۳۳۲.</ref>. [[تعصب]] عربی - قبیله‌ای داشت و از [[موالی]]، [[عجم]] و [[ایرانیان]] به شدت بیزار بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۷.</ref>. قائل به [[فرمانبری]] و [[پیروی]] از یک فرد یا [[حکومت]] خاصی نبود و هیچ یک از [[استانداران]] عراق را شایسته [[گردن نهادن]] نمی‌دانست<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۵.</ref>. از این‌رو [[همراهی]] کوتاه مدتش با [[حکام]] [[عراق]]، تنها برای کسب جایگاه و [[منافع]] بوده است. وی زمانی با زبیریان همساز شد<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۷۶.</ref>، چند صباحی هم با مختار بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۲۹.</ref> و سرانجام با [[مروانیان]] [[بیعت]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۷.</ref>. عبیدالله در برابر [[قیام]] [[حجر]] و [[امام حسین]]{{ع}} [[بی‌طرفی]] پیشه کرده بود از این‌رو هنگامی که امام حسین{{ع}} او را به [[یاری]] فراخواند، از پذیرش این امر سر باز زد<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۵، ص۴۰۷.</ref>. سرانجام وی به [[امویان]] پیوست و به عنوان پیش قراول [[سپاه]] مروانیان در [[نبرد]] با [[فرماندار]] [[زبیری]] [[کوفه]] [[شکست]] خورد و کشته شد. و بدین ترتیب به تعبیر «[[ابن کثیر]]»، [[مردم]] را از [[شر]] خود راحت کرد<ref>«استراح الناس منه». ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۲۹۴.</ref>. کشته شدن عبیدالله دستاویزی شد تا [[شامیان]] به عراق [[حمله]] کنند و بار دیگر [[قدرت]] امویان در این بخش فراخ شود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۹۰-۳۱۶.</ref>.<ref>مریم سعیدیان جزی، «قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان»، فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش‌نامۀ تاریخ اسلام، ص۱۷-۱۸.</ref> با این حال، گاه نیز اتفاق افتاده است که - علی‌رغم حمایت‌های برخی [[جعفی‌ها]] از این [[دولت]]، - بعضی از ایشان، در هواداری از برخی [[قیام‌ها]] علیه [[حکام اموی]] [[شمشیر]] کشیدند که [[شورش ابن اشعث]] و [[حمایت]] برخی از [[رجال]] بنی حریم از آنان نظیر «صَدَقَه‌»، «برّه‌»، «اَشْعَر»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] [[عبیداللّه بن حرّ جُعفی]] که همراه با جمعی دیگر از مردان [[بنی جعفی]] در [[واقعه دَیرُ الجَماجِم]] ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار ابن [[اشعث]] حضور یافتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، از آن جمله است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع [[صدر اسلام]]==		==بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع [[صدر اسلام]]==
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	===بنی حریم و [[شورش ابن اشعث]]===		===بنی حریم و [[شورش ابن اشعث]]===
	[[شورش عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] هم از دیگر مواضعی بود که نامی از بنی حریم بن جعفی و [[رجال]] آنان در آن به ثبت رسیده است. در این شورش، گروهی از اشراف و روسای [[قبیله]]، بیشتر به واسطه [[عصبیت]] و [[ناخشنودی]] از سیاست‌های تبعیض‌گرایانه [[امویان]]، به [[حمایت]] از ابن اشعث پرداختند که صَدَقَه‌، برّه‌، اَشْعَر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، ج۱، ص۳۲۴ـ۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] [[عبیداللّه بن حر جعفی]] از آن جمله‌اند. آنان و بسیاری دیگر از مردان [[بنی جعفی]] از رزمندگانی بودند که در واقعه دَیرُ الجَماجِم ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار ابن اشعث حضور داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		[[شورش عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] هم از دیگر مواضعی بود که نامی از بنی حریم بن جعفی و [[رجال]] آنان در آن به ثبت رسیده است. در این شورش، گروهی از اشراف و روسای [[قبیله]]، بیشتر به واسطه [[عصبیت]] و [[ناخشنودی]] از سیاست‌های تبعیض‌گرایانه [[امویان]]، به [[حمایت]] از ابن اشعث پرداختند که صَدَقَه‌، برّه‌، اَشْعَر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، ج۱، ص۳۲۴ـ۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] [[عبیداللّه بن حر جعفی]] از آن جمله‌اند. آنان و بسیاری دیگر از مردان [[بنی جعفی]] از رزمندگانی بودند که در [[واقعه دَیرُ الجَماجِم]] ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار ابن اشعث حضور داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	===[[اداره امور]] [[ولایتی]] و [[حکومتی]]===		===[[اداره امور]] [[ولایتی]] و [[حکومتی]]===

Wasity: /* بنی حریم و تعامل با دولت اموی */

2025-12-26T23:33:42Z

بنی حریم و تعامل با دولت اموی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۰۳
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	==بنی حریم و تعامل با [[دولت اموی]]==		==بنی حریم و تعامل با [[دولت اموی]]==
	بنی حریم در کنار دیگر [[طوایف]] [[بنی جعفی]] در دوره [[امویان]] همکاری‌های گسترده‌ای را با این [[دولت]] آغاز نمودند و در تثبیت و [[تحکیم]] [[خلافت اموی]] بسیار کوشیدند. [[جعفی‌ها]] و طوایف آن در این دوره، بیش از پیش درگیر مسائل [[سیاسی]] و نظامی شدند که علت آن را می‌توان عرب‌گرایی [[بنی امیه]] و برپاداشتن [[جنگ]] قبیله‌ای میان [[عرب]] و [[غیر عرب]]، تفاخرات قومی و [[جاه‌طلبی]]، دانست که رؤسای [[قبایل]] و نام‌آوران و جنگاوران [[عرب]] را برای کسب [[منافع مادی]] و [[اجتماعی]] بیشتر، جذب آنها می‌کرد. از سوی دیگر، [[بنی امیه]] هم همواره از جایگاه و نام [[عثمان]] برای دست‌یابی به [[قدرت]] و از میان برداشتن مخالفان استفاده می‌کردند. از این‌رو [[عثمانی]] مسلکان بسیاری بر گرد او فراهم آمدند. از جمله این افراد، [[عبیدالله بن حر جعفی]] - یکی از اشراف [[عراق]] - بود که ادعای [[خونخواهی عثمان]] داشت و به همین سبب از [[نمایندگان]] و [[هواداران بنی امیه]] در عراق به شمار می‌رفت. وی در [[روزگار]] [[خلافت امام علی]]{{ع}} با همین دستاویز به [[معاویه]] پیوست<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰.</ref>. [[خوی]] تجاوزطلبی عبیدالله با جاه‌طلبی، [[عصبیت]] [[عربی]] و [[گرایش]] ضد [[شیعی]] او پیوند عمیقی داشت. به همین جهت زمانی که [[امویان]]، امیدی به بازگرداندن عراق و [[فرمانروایی]] آن نداشتند، عبیدالله زمینه را فراهم و خود را پیش [[مرگ]] آنها کرد. به نوشته [[طبری]]، هنگامی که [[عبدالملک بن مروان]] بر زبیریان چیره شد، نخستین گروه‌های عربی که با وی [[همراهی]] کردند، اشراف [[جعفی]] در [[کوفه]] بودند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۱-۱۲.</ref>.<ref>فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش نامۀ تاریخ اسلام، قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان، مریم سعیدیان جزی، ص۱۷-۱۸.</ref> [[عبیدالله بن حر]]، از اشراف و نامداران عراق بود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref> و به گرایش‌های عثمانی [[شهرت]] داشت<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۶.</ref>. احتمالاً همین گرایشات عثمانی او موجب حضور وی در [[سپاه معاویه]] در [[جنگ صفّین]] بود<ref>ابن‌حزم‌، جمهرة انساب العرب، ص‌۴۱۰.</ref>. بررسی احوال وی روشن می‌سازد که عبیدالله، فردی زیاده‌خواه و منفعت‌طلب بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۳۳۱-۳۳۲.</ref>. [[تعصب]] عربی - قبیله‌ای داشت و از [[موالی]]، [[عجم]] و [[ایرانیان]] به شدت بیزار بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۷.</ref>. قائل به [[فرمانبری]] و [[پیروی]] از یک فرد یا [[حکومت]] خاصی نبود و هیچ یک از [[استانداران]] عراق را شایسته [[گردن نهادن]] نمی‌دانست<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۵.</ref>. از این‌رو [[همراهی]] کوتاه مدتش با [[حکام]] [[عراق]]، تنها برای کسب جایگاه و [[منافع]] بوده است. وی زمانی با زبیریان همساز شد<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۷۶.</ref>، چند صباحی هم با مختار بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۲۹.</ref> و سرانجام با [[مروانیان]] [[بیعت]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۷.</ref>. عبیدالله در برابر [[قیام]] [[حجر]] و [[امام حسین]]{{ع}} [[بی‌طرفی]] پیشه کرده بود از این‌رو هنگامی که امام حسین{{ع}} او را به [[یاری]] فراخواند، از پذیرش این امر سر باز زد<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۵، ص۴۰۷.</ref>. سرانجام وی به [[امویان]] پیوست و به عنوان پیش قراول [[سپاه]] مروانیان در [[نبرد]] با [[فرماندار]] [[زبیری]] [[کوفه]] [[شکست]] خورد و کشته شد. و بدین ترتیب به تعبیر «[[ابن کثیر]]»، [[مردم]] را از [[شر]] خود راحت کرد<ref>«استراح الناس منه». ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۲۹۴.</ref>. کشته شدن عبیدالله دستاویزی شد تا [[شامیان]] به عراق [[حمله]] کنند و بار دیگر [[قدرت]] امویان در این بخش فراخ شود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۹۰-۳۱۶.</ref>.<ref>مریم سعیدیان جزی، «قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان»، فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش‌نامۀ تاریخ اسلام، ص۱۷-۱۸.</ref> با این حال، گاه نیز اتفاق افتاده است که - علی‌رغم حمایت‌های برخی [[جعفی‌ها]] از این [[دولت]]، - بعضی از ایشان، در هواداری از برخی [[قیام‌ها]] علیه [[حکام اموی]] [[شمشیر]] کشیدند که [[شورش ابن اشعث]] و [[حمایت]] برخی از [[رجال]] بنی حریم از آنان نظیر ~~صَدَقَه‌، برّه‌، اَشْعَر~~<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] عبیداللّه بن [[حرّ]] ~~جُعفی~~ که همراه با جمعی دیگر از مردان [[بنی جعفی]] در واقعه دَیرُ الجَماجِم ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار ابن [[اشعث]] حضور یافتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، از آن جمله است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		بنی حریم در کنار دیگر [[طوایف]] [[بنی جعفی]] در دوره [[امویان]] همکاری‌های گسترده‌ای را با این [[دولت]] آغاز نمودند و در تثبیت و [[تحکیم]] [[خلافت اموی]] بسیار کوشیدند. [[جعفی‌ها]] و طوایف آن در این دوره، بیش از پیش درگیر مسائل [[سیاسی]] و نظامی شدند که علت آن را می‌توان عرب‌گرایی [[بنی امیه]] و برپاداشتن [[جنگ]] قبیله‌ای میان [[عرب]] و [[غیر عرب]]، تفاخرات قومی و [[جاه‌طلبی]]، دانست که رؤسای [[قبایل]] و نام‌آوران و جنگاوران [[عرب]] را برای کسب [[منافع مادی]] و [[اجتماعی]] بیشتر، جذب آنها می‌کرد. از سوی دیگر، [[بنی امیه]] هم همواره از جایگاه و نام [[عثمان]] برای دست‌یابی به [[قدرت]] و از میان برداشتن مخالفان استفاده می‌کردند. از این‌رو [[عثمانی]] مسلکان بسیاری بر گرد او فراهم آمدند. از جمله این افراد، [[عبیدالله بن حر جعفی]] - یکی از اشراف [[عراق]] - بود که ادعای [[خونخواهی عثمان]] داشت و به همین سبب از [[نمایندگان]] و [[هواداران بنی امیه]] در عراق به شمار می‌رفت. وی در [[روزگار]] [[خلافت امام علی]]{{ع}} با همین دستاویز به [[معاویه]] پیوست<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰.</ref>. [[خوی]] تجاوزطلبی عبیدالله با جاه‌طلبی، [[عصبیت]] [[عربی]] و [[گرایش]] ضد [[شیعی]] او پیوند عمیقی داشت. به همین جهت زمانی که [[امویان]]، امیدی به بازگرداندن عراق و [[فرمانروایی]] آن نداشتند، عبیدالله زمینه را فراهم و خود را پیش [[مرگ]] آنها کرد. به نوشته [[طبری]]، هنگامی که [[عبدالملک بن مروان]] بر زبیریان چیره شد، نخستین گروه‌های عربی که با وی [[همراهی]] کردند، اشراف [[جعفی]] در [[کوفه]] بودند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۱-۱۲.</ref>.<ref>فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش نامۀ تاریخ اسلام، قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان، مریم سعیدیان جزی، ص۱۷-۱۸.</ref> [[عبیدالله بن حر]]، از اشراف و نامداران عراق بود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref> و به گرایش‌های عثمانی [[شهرت]] داشت<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۶.</ref>. احتمالاً همین گرایشات عثمانی او موجب حضور وی در [[سپاه معاویه]] در [[جنگ صفّین]] بود<ref>ابن‌حزم‌، جمهرة انساب العرب، ص‌۴۱۰.</ref>. بررسی احوال وی روشن می‌سازد که عبیدالله، فردی زیاده‌خواه و منفعت‌طلب بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۳۳۱-۳۳۲.</ref>. [[تعصب]] عربی - قبیله‌ای داشت و از [[موالی]]، [[عجم]] و [[ایرانیان]] به شدت بیزار بود<ref>ابن خلدون، العبر، ج۳، ص۱۸۷.</ref>. قائل به [[فرمانبری]] و [[پیروی]] از یک فرد یا [[حکومت]] خاصی نبود و هیچ یک از [[استانداران]] عراق را شایسته [[گردن نهادن]] نمی‌دانست<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۵.</ref>. از این‌رو [[همراهی]] کوتاه مدتش با [[حکام]] [[عراق]]، تنها برای کسب جایگاه و [[منافع]] بوده است. وی زمانی با زبیریان همساز شد<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۷۶.</ref>، چند صباحی هم با مختار بود<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۲۹.</ref> و سرانجام با [[مروانیان]] [[بیعت]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۷.</ref>. عبیدالله در برابر [[قیام]] [[حجر]] و [[امام حسین]]{{ع}} [[بی‌طرفی]] پیشه کرده بود از این‌رو هنگامی که امام حسین{{ع}} او را به [[یاری]] فراخواند، از پذیرش این امر سر باز زد<ref>طبری، تاریخ الطبری،ج۵، ص۴۰۷.</ref>. سرانجام وی به [[امویان]] پیوست و به عنوان پیش قراول [[سپاه]] مروانیان در [[نبرد]] با [[فرماندار]] [[زبیری]] [[کوفه]] [[شکست]] خورد و کشته شد. و بدین ترتیب به تعبیر «[[ابن کثیر]]»، [[مردم]] را از [[شر]] خود راحت کرد<ref>«استراح الناس منه». ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۲۹۴.</ref>. کشته شدن عبیدالله دستاویزی شد تا [[شامیان]] به عراق [[حمله]] کنند و بار دیگر [[قدرت]] امویان در این بخش فراخ شود<ref>ابن اعثم، الفتوح، ج۶، ص۲۹۰-۳۱۶.</ref>.<ref>مریم سعیدیان جزی، «قبیله جُعفی و نقش آن در تاریخ اسلام تا پایان خلافت امویان»، فصلنامه علمی - پژوهشی پژوهش‌نامۀ تاریخ اسلام، ص۱۷-۱۸.</ref> با این حال، گاه نیز اتفاق افتاده است که - علی‌رغم حمایت‌های برخی [[جعفی‌ها]] از این [[دولت]]، - بعضی از ایشان، در هواداری از برخی [[قیام‌ها]] علیه [[حکام اموی]] [[شمشیر]] کشیدند که [[شورش ابن اشعث]] و [[حمایت]] برخی از [[رجال]] بنی حریم از آنان نظیر «صَدَقَه‌»، «برّه‌»، «اَشْعَر»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، [[توبه]]، أشرس، و أحنف<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> [[فرزندان]] [[عبیداللّه بن حرّ جُعفی]] که همراه با جمعی دیگر از مردان [[بنی جعفی]] در واقعه دَیرُ الجَماجِم ([[سال ۸۲ هجری]]) در کنار ابن [[اشعث]] حضور یافتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ بحرالعلوم، الفوائدالرجالیه، ج۱، ص۳۲۴-۳۲۹.</ref>، از آن جمله است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع [[صدر اسلام]]==		==بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع [[صدر اسلام]]==

Wasity: /* بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع صدر اسلام */

2025-12-26T23:26:26Z

بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع صدر اسلام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۲:۵۶
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	==بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع [[صدر اسلام]]==		==بنی حریم و نقش‌آفرینی در حوادث و وقایع [[صدر اسلام]]==
	===بنی حریم و [[قیام امام حسین]]{{ع}}===		===بنی حریم و [[قیام امام حسین]]{{ع}}===
	[[کربلا]] و [[قیام]] خونینش بی‌شک از بزرگترین حوادث [[تاریخی]] سده نخست [[اسلامی]] است که [[قبایل]] و [[طوایف]] بسیاری در هر دو سوی میدان ایفاگر نقش در این میدان بودند. از جمله این قبایل، [[قبیله]] [[جعفی]] و طوایفش از جمله بنی حریم بود که نام رجالی از آنها در این واقعه تلخ، به ثبت و ضبط رسیده است. از جمله این افراد، بدر بن معقل (مغفل) بن جعونة بن عبداللّه بن حطیط بن عتبة بن کداع<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۸.</ref> و [[حجاج بن مسروق بن مالک بن کتیف بن عتبة بن کداع]] اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref> که در [[همراهی با امام]] حسین{{ع}} به [[شهادت]] رسیدند. حجّاج بن مسروق جُعفی از [[شیعیان]] و [[اصحاب]] مشهور [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} بود<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۵۱.</ref>. وی با شنیدن خبر [[خروج امام حسین]]{{ع}} از [[مدینه]]، از [[کوفه]] رهسپار [[حجاز]] شد و آن حضرت را در میانه راه دیدار و به کاروان ایشان ملحق شد. او در خدمت [[امام]]{{ع}} بود و در اوقات [[نماز]] برای حضرت{{ع}} [[اذان]] می‌گفت<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۰۱؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص۷۶.</ref>. حجاج در سرای [[بنی‌مقاتل]] از سوی امام [[مأموریت]] یافت تا [[عبیدالله بن حر جعفی]] را - که از کوفه خارج شده بود - به سوی آن حضرت [[دعوت]] کند<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص۷۳.</ref>. ولی عبیدالله، حجاج را باز گرداند و گفت: من به خاطر اکراهی که داشتم از کوفه بیرون آمدم<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، صص۷۳-۷۴؛ شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، صص۸۱-۸۲.</ref>. عبیدالله به سبب گرایش‌های [[عثمانی]]، از همراهی با امام سر باز زد. حجاج، در عاشورای [[سال ۶۱ هجری]] در [[نبرد]] با [[کوفیان]] به میدان رفت و به [[شهادت]] رسید<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹.</ref>. در آن سوی میدان و در [[سپاه]] یزید هم، افرادی از بنی حریم حضور داشتند که قشعم بن عمرو بن یزید (نذیر) بن براء یکی از آنان بود<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳.</ref>. [[قشعم بن عمرو]] از کسانی بود که به همراه تنی چند از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[عمر بن سعد]]، در به شهادت رساندن [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}} مشارکت جست و در [[واپسین لحظات عمر]] [[شریف]] [[امام]]{{ع}} ضرباتی را بر ایشان وارد آورد<ref>ابوالفرج الاصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۸. البته او در این کتاب از او با نام «قثعم بن عمرو» یاد کرده است.</ref>. [[روایت]] شده در [[روز عاشورا]] و در آخرین دقایق [[حیات]] شریف [[امام حسین]]{{ع}}، [[شمر]] با گروهی از [[پیاده‌نظام]] [[لشکر عمر بن سعد]] که [[ابوالجنوب]] [[عبدالرحمن]] بن زیاد [[جعفی]] و [[قشعم بن عمرو بن یزید جعفی]] و [[صالح بن وهب یزنی]] و [[سنان بن انس نخعی]] و [[خولی بن یزید اصبحی]] از جمله آنان بودند به سوی حضرت{{ع}} آمدند و شمر آنان را به [[حمله]] و تمام کردن کار امام{{ع}} [[تشویق]] می‌کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰. ابن اثیر از او با نام «قشعم بن نذیر» یاد کرده است. ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۷۷.</ref>. از دیگر کسانی که با حضور در جمع [[قتله]] [[کربلا]]، نام خود را در زمره [[قاتلان]] [[اباعبدالله الحسین]]{{ع}} به ثبت و ضبط رسانده است، [[أبو الجنوب عبدالرحمن بن زیاد بن زهیر بن خنساء بن کعب]] است<ref>ابن درید از او با نام و نسب «أبو الجنوب سلّام بن حرّیّ الشّاعر» یاد کرده است. (ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۱۰.)</ref>. وی که از [[شجاعان]] بنی [[ناجیة]] بن مالک بود<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref> در پی حضور در کربلا، همراه با تنی چند از اصحاب و [[یاران]] [[عمر بن سعد]]، در به [[شهادت]] رساندن [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}} مشارکت جست و در [[واپسین لحظات عمر]] [[شریف]] [[امام]]{{ع}} ضرباتی را بر ایشان وارد آورد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، صص۴۳۶-۴۳۷.</ref>. در تفصیل این ماجرا چنین [[روایت]] شده که در [[روز عاشورا]] و در آخرین دقایق [[حیات]] شریف [[امام حسین]]{{ع}}، [[شمر]] با گروهی از [[پیاده‌نظام]] [[لشکر عمر بن سعد]] که [[ابوالجنوب عبدالرحمن بن زیاد جعفی]] و [[قشعم بن عمرو بن یزید جعفی]] و [[صالح بن وهب یزنی]] و [[سنان بن انس نخعی]] و [[خولی بن یزید اصبحی]] از جمله آنان بودند به سوی حضرت{{ع}} آمدند. شمر آنان را به [[حمله]] و تمام کردن کار امام{{ع}} [[تشویق]] کرد. او از ابوالجنوب که [[غرق]] در [[سلاح]] بود خواست تا کار را تمام کند. اما ابوالجنوب از این کار [[امتناع]] کرد و از شمر خواست، خود این کار را بکند. با رد و بدل شدن [[پرسش]] و پاسخ‌هایی بین آن دو، کار به [[مشاجره]] کشیده شد و آن دو، مدتی با همدیگر به مشاجره پرداخته، یکدیگر را به باد [[ناسزا]] گرفتند و سپس همدیگر رارها کردند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰؛ ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۸۷.</ref>. پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}}، ابوالجنوب به همراه جمعی از [[سپاهیان کوفه]]، به [[غارت اموال امام]]{{ع}} پرداخت و شتری را که امام{{ع}} و یارانش از آن برای آبکشی استفاده می‌کردند به [[سرقت]] برد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۴؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۱۰.</ref> و با [[وقاحت]] تمام، نام آن را «حسین» نهاد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۳.، ص۲۸۷</ref>.<ref>سید علی اکبر حسینی ایمنی، مقاله «قاتلان امام حسین{{ع}}»، دانشنامه پژوهه پژوهشکده باقرالعلوم{{ع}}.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		[[کربلا]] و [[قیام]] خونینش بی‌شک از بزرگترین حوادث [[تاریخی]] سده نخست [[اسلامی]] است که [[قبایل]] و [[طوایف]] بسیاری در هر دو سوی میدان ایفاگر نقش در این میدان بودند. از جمله این قبایل، [[قبیله]] [[جعفی]] و طوایفش از جمله بنی حریم بود که نام رجالی از آنها در این واقعه تلخ، به ثبت و ضبط رسیده است. از جمله این افراد، بدر بن معقل (مغفل) بن جعونة بن عبداللّه بن حطیط بن عتبة بن کداع<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۸.</ref> و [[حجاج بن مسروق بن مالک بن کتیف بن عتبة بن کداع]] اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref> که در [[همراهی با امام]] حسین{{ع}} به [[شهادت]] رسیدند. حجّاج بن مسروق جُعفی از [[شیعیان]] و [[اصحاب]] مشهور [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} بود<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۵۱.</ref>. وی با شنیدن خبر [[خروج امام حسین]]{{ع}} از [[مدینه]]، از [[کوفه]] رهسپار [[حجاز]] شد و آن حضرت را در میانه راه دیدار و به کاروان ایشان ملحق شد. او در خدمت [[امام]]{{ع}} بود و در اوقات [[نماز]] برای حضرت{{ع}} [[اذان]] می‌گفت<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۰۱؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص۷۶.</ref>. حجاج در سرای [[بنی‌مقاتل]] از سوی امام [[مأموریت]] یافت تا [[عبیدالله بن حر جعفی]] را - که از کوفه خارج شده بود - به سوی آن حضرت [[دعوت]] کند<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص۷۳.</ref>. ولی عبیدالله، حجاج را باز گرداند و گفت: من به خاطر اکراهی که داشتم از کوفه بیرون آمدم<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، صص۷۳-۷۴؛ شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، صص۸۱-۸۲.</ref>. عبیدالله به سبب گرایش‌های [[عثمانی]]، از همراهی با امام سر باز زد. حجاج، در عاشورای [[سال ۶۱ هجری]] در [[نبرد]] با [[کوفیان]] به میدان رفت و به [[شهادت]] رسید<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹.</ref>. در آن سوی میدان و در [[سپاه]] یزید هم، افرادی از بنی حریم حضور داشتند که قشعم بن عمرو بن یزید (نذیر) بن براء یکی از آنان بود<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳.</ref>. [[قشعم بن عمرو]] از کسانی بود که به همراه تنی چند از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[عمر بن سعد]]، در به شهادت رساندن [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}} مشارکت جست و در [[واپسین لحظات عمر]] [[شریف]] [[امام]]{{ع}} ضرباتی را بر ایشان وارد آورد<ref>ابوالفرج الاصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۸. البته او در این کتاب از او با نام «قثعم بن عمرو» یاد کرده است.</ref>. [[روایت]] شده در [[روز عاشورا]] و در آخرین دقایق [[حیات]] شریف [[امام حسین]]{{ع}}، [[شمر]] با گروهی از [[پیاده‌نظام]] [[لشکر عمر بن سعد]] که [[ابوالجنوب]] [[عبدالرحمن بن زیاد جعفی]] و [[قشعم بن عمرو بن یزید جعفی]] و [[صالح بن وهب یزنی]] و [[سنان بن انس نخعی]] و [[خولی بن یزید اصبحی]] از جمله آنان بودند به سوی حضرت{{ع}} آمدند و شمر آنان را به [[حمله]] و تمام کردن کار امام{{ع}} [[تشویق]] می‌کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰. ابن اثیر از او با نام «قشعم بن نذیر» یاد کرده است. ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۷۷.</ref>. از دیگر کسانی که با حضور در جمع [[قتله]] [[کربلا]]، نام خود را در زمره [[قاتلان]] [[اباعبدالله الحسین]]{{ع}} به ثبت و ضبط رسانده است، [[أبو الجنوب عبدالرحمن بن زیاد بن زهیر بن خنساء بن کعب]] است<ref>ابن درید از او با نام و نسب «أبو الجنوب سلّام بن حرّیّ الشّاعر» یاد کرده است. (ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۱۰.)</ref>. وی که از [[شجاعان]] بنی [[ناجیة]] بن مالک بود<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref> در پی حضور در کربلا، همراه با تنی چند از اصحاب و [[یاران]] [[عمر بن سعد]]، در به [[شهادت]] رساندن [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}} مشارکت جست و در [[واپسین لحظات عمر]] [[شریف]] [[امام]]{{ع}} ضرباتی را بر ایشان وارد آورد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، صص۴۳۶-۴۳۷.</ref>. در تفصیل این ماجرا چنین [[روایت]] شده که در [[روز عاشورا]] و در آخرین دقایق [[حیات]] شریف [[امام حسین]]{{ع}}، [[شمر]] با گروهی از [[پیاده‌نظام]] [[لشکر عمر بن سعد]] که [[ابوالجنوب عبدالرحمن بن زیاد جعفی]] و [[قشعم بن عمرو بن یزید جعفی]] و [[صالح بن وهب یزنی]] و [[سنان بن انس نخعی]] و [[خولی بن یزید اصبحی]] از جمله آنان بودند به سوی حضرت{{ع}} آمدند. شمر آنان را به [[حمله]] و تمام کردن کار امام{{ع}} [[تشویق]] کرد. او از ابوالجنوب که [[غرق]] در [[سلاح]] بود خواست تا کار را تمام کند. اما ابوالجنوب از این کار [[امتناع]] کرد و از شمر خواست، خود این کار را بکند. با رد و بدل شدن [[پرسش]] و پاسخ‌هایی بین آن دو، کار به [[مشاجره]] کشیده شد و آن دو، مدتی با همدیگر به مشاجره پرداخته، یکدیگر را به باد [[ناسزا]] گرفتند و سپس همدیگر رارها کردند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰؛ ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۸۷.</ref>. پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}}، ابوالجنوب به همراه جمعی از [[سپاهیان کوفه]]، به [[غارت اموال امام]]{{ع}} پرداخت و شتری را که امام{{ع}} و یارانش از آن برای آبکشی استفاده می‌کردند به [[سرقت]] برد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۴؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۱۰.</ref> و با [[وقاحت]] تمام، نام آن را «حسین» نهاد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۳.، ص۲۸۷</ref>.<ref>سید علی اکبر حسینی ایمنی، مقاله «قاتلان امام حسین{{ع}}»، دانشنامه پژوهه پژوهشکده باقرالعلوم{{ع}}.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	===[[شورش]] [[عبیدالله بن حر جعفی]]===		===[[شورش]] [[عبیدالله بن حر جعفی]]===

Wasity: /* اعلام و رجال بنی حریم */

2025-12-26T23:24:03Z

اعلام و رجال بنی حریم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۲:۵۴
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	==اعلام و [[رجال]] بنی حریم==		==اعلام و [[رجال]] بنی حریم==
	از بنی حریم معاریف و رجال بسیاری برخاستند که از جمله آنان می‌توان از [[سلمة بن یزید]] معروف به «ابن ملیکه»<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۰۵؛ ابن حبان، تاریخ الصحابه الذین روی عنهم الاخبار، ص۱۱۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲. او و برادر مادری‌اش قیس بن سلمه به نام مادرشان ملیکه، به «ابن ملیکه» شناخته می‌شوند. (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲)</ref> و فرزندانش [[قیس بن سلمه بن یزید]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref> و برادرش [[یزید بن سلمه]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۵۱۸.</ref> در شمار اصحاب و [[وفد]] کنندگان [[بنی کعب]] و [[کریب بن سلمه بن یزید بن مشجعه]] از شرفا<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> نام برد. [[زهیر بن خنساء بن کعب بن حارث بن سعد]] از [[شجاعان]] و تک‌سواران [[جعفی]] در [[جاهلیت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، اسعر (مرثد) بن ابی حمران حارث بن معاویه از شعرای این [[قوم]]<ref>ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۴.</ref> و [[محمد بن حمران بن أبی حمران]] معروف به «[[شویعر بن حمران]]»<ref>آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۳۱۴. نام شویعر نامی است که [[امرؤ القیس بن حجر]] بر [[محمد بن حمران]] نهاد. [[امرؤالقیس]] فردی را به سوی وی فرستاد تا اسبی را بخرد اما [[محمد بن حمران]] مانع شد. (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱.) از این‌رو امرؤالقیس درباره‌اش چنین سرود:		از بنی حریم معاریف و رجال بسیاری برخاستند که از جمله آنان می‌توان از [[سلمة بن یزید]] معروف به «ابن ملیکه»<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۰۵؛ ابن حبان، تاریخ الصحابه الذین روی عنهم الاخبار، ص۱۱۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲. او و برادر مادری‌اش قیس بن سلمه به نام مادرشان ملیکه، به «ابن ملیکه» شناخته می‌شوند. (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲)</ref> و فرزندانش [[قیس بن سلمه بن یزید]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref> و برادرش [[یزید بن سلمه]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۵۱۸.</ref> در شمار اصحاب و [[وفد]] کنندگان [[بنی کعب]] و [[کریب بن سلمه بن یزید بن مشجعه]] از شرفا<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> نام برد. [[زهیر بن خنساء بن کعب بن حارث بن سعد]] از [[شجاعان]] و تک‌سواران [[جعفی]] در [[جاهلیت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، اسعر (مرثد) بن ابی حمران حارث بن معاویه از شعرای این [[قوم]]<ref>ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۴.</ref> و [[محمد بن حمران بن أبی حمران]] معروف به «[[شویعر بن حمران]]»<ref>آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۳۱۴. نام شویعر نامی است که [[امرؤ القیس بن حجر]] بر [[محمد بن حمران]] نهاد. [[امرؤالقیس]] فردی را به سوی وی فرستاد تا اسبی را بخرد اما [[محمد بن حمران]] مانع شد. (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱.) از این‌رو امرؤالقیس درباره‌اش چنین سرود:
	{{عربی\|أبلغا عنی الشویعر أنی *** عمد عین نکبتهن حزیماً}} (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. و با اندکی [[اختلاف]] در ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.)</ref> هم، از جمله [[رجال]] معروف [[جاهلی]] این [[طایفه]] برشمرده شده‌اند. [[یزید بن مرة بن یزید بن سلمه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عبیداللّه بن حر بن عمرو جعفی]]، از [[شعرا]] و از همراهان [[معاویه]] در [[صفین]] و پسرانش [[صدقه]]، برّه و أشعر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰.</ref>، [[محتمل بن سماعة بن حصین]] از [[اصحاب]] [[عبیدالله بن حر]] و از کناره گیران از [[امام علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، مزید و أختم پسران قیس بن مشجعه از حاضران در [[قادسیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عمرو بن یزید بن شمر بن عمرو بن شمر بن حارث]] از [[محدثان اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲. ابن حزم از او با نام و نسب «عمرو بن شمر بن حارث بن براء» یاد کرده است. (ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰)</ref>، [[قشعم بن عمرو بن یزید بن براء]] از [[قاتلان امام حسین]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰.</ref>، [[عکرمة بن حمیر بن عبدالحارث]] از اشراف [[بنی جعفی]] و پسرش [[مبارک بن عکرمه]] از [[والیان]] [[دولت]] [[بنی امیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳.</ref>، [[تمیم بن عبداللّه بن حطیط]] از تک‌سواران و [[شجاعان]] این [[قوم]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[سلامة بن حری بن جابر بن عوف]] از شعرای [[بنی کعب بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.</ref>، [[أبو الشّعثاء عبداللّه بن وبرة بن قیس]] از شعرای این قوم<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[رحیل بن زهیر بن خیثمة بن أبی حمران]]، [[أبوخیثمه زهیر بن معاویة بن حدیج بن رحیل]] از [[تابعین]] و از [[فقهای اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵؛ ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۵۸۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰؛ الباجی، التعدیل و التجریح، ج۲، ص۶۲۸.</ref>، [[سلم بن حارث بن رحیل]] از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[مهدی عباسی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، عبد الرحمن بن حریّ بن زهیر بن نویرة بن حممة بن أبی حمران از اصحاب و یاران [[عبیداللّه بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، [[فهد بن حلیس بن مسروق بن فهد بن یزید بن حارث بن خنساء]] از اصحاب و یاران [[عبیدالله بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، شریة بن عبد بن کلیب بن خولی بن ربیعة بن عوف بن معاویه از بزرگان و [[معمرین]] [[بنی ناجیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷. برخی دیگر از منابع از او با نام شریة بن عبدالله (شیخ صدوق، کمال الدین و اتمام النعمه، ص۵۶۲) و بعضی دیگر با نام شریة بن عبید بن قلیب (ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۱۰) یاد کردند.</ref>، [[أبو جمیر بن علبة بن حارث بن خنساء]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، [[أبوالجنوب عبدالرحمن بن زیاد]] از [[قاتلان]] [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، صص۴۳۶-۴۳۷ و ۴۵۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲ و ۲۰۴.</ref>، عبداللّه (خلج) بن حارث بن عمرو بن وهب بن حارث بن سعد بن ناجیه<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛</ref>، [[عبداللّه بن مطر]] معروف به «مزلّج»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۴، ص۲۱۷۵.</ref>، [[ابو امیه]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷.</ref> [[سوید بن غفله]] از کبار [[مخضرمین]]<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۶، ص۷۵.</ref> و از [[تابعین]]<ref>العجلی، معرفة الثقات، ج۱، ۴۴۳</ref> و فقهای ایام [[حکومت معاویه]]<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۰.</ref> و پسرش [[حرب بن سوید بن غفله]] از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}}<ref>نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۳۲۲.</ref>، ثبیت [[مولی]] [[سوید]] و از [[راویان]] [[اهل سنت]]<ref>بخاری، التاریخ الکبیر، ج۲، ص۱۸۲.</ref> و [[جعد بن درهم مولی سوید بن غفله]] و [[معلم]] و مؤدب [[مروان]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۸، ص۳۷۹؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۱، ص۲۸۰.</ref> هم، از دیگر [[رجال]] و شخصیت‌های مشهور این [[قوم]] به شمار آمده‌اند. در منابع [[شیعی]] نیز، از [[سوید بن غفله]] در شمار [[اصحاب]]<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۶۶؛ نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۴، ص۱۶۹.</ref> و [[اولیاء]]<ref>برقی، رجال برقی، ص۴.</ref> [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از [[اصحاب امام حسن]]{{ع}}<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۹۴.</ref> یاد شده، احادیثی از او در منابع شیعی از جمله روایاتی در باب احوال [[حضرت زهرا]]{{س}} و [[مصائب]] ایشان<ref>طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۴۶.</ref> و [[فضیلت]]<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۲۰۶.</ref> و [[زهد]] امیرالمؤمنین{{ع}}<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۳۴۷-۳۴۸؛ کلینی، الکافی، ج۳، ص۲۳۱-۲۳۲.</ref> و دیگر موضوعات<ref>من باب نمونه ر.ک: شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۳۲۹.</ref> از طریق او نقل گردیده است. [[بدر بن معقل بن جعونة بن عبداللّه بن حطیط بن عتبة بن کداع]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۸.</ref> و [[حجاج بن مسروق بن مالک بن کتیف بن عتبة بن کداع]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref> از [[شهدای کربلا]] و [[حارث بن حیّان بن ربیعة بن عوف بن معاویة بن ذهل]] از [[اصحاب]] و [[یاران امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از شرکت کنندگان در نبردهای [[جمل]] و [[صفین]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، از دیگر شخصیت‌های ممتاز شیعی‌اند که [[نسب]] از [[قوم]] بنی حریم می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		{{عربی\|أبلغا عنی الشویعر أنی *** عمد عین نکبتهن حزیماً}} (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. و با اندکی [[اختلاف]] در ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.)</ref> هم، از جمله [[رجال]] معروف [[جاهلی]] این [[طایفه]] برشمرده شده‌اند. [[یزید بن مرة بن یزید بن سلمه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عبیداللّه بن حر بن عمرو جعفی]]، از [[شعرا]] و از همراهان [[معاویه]] در [[صفین]] و پسرانش [[صدقه]]، برّه و أشعر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰.</ref>، [[محتمل بن سماعة بن حصین]] از [[اصحاب]] [[عبیدالله بن حر]] و از کناره گیران از [[امام علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، مزید و أختم پسران قیس بن مشجعه از حاضران در [[قادسیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عمرو بن یزید بن شمر بن عمرو بن شمر بن حارث]] از [[محدثان اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲. ابن حزم از او با نام و نسب «عمرو بن شمر بن حارث بن براء» یاد کرده است. (ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰)</ref>، [[قشعم بن عمرو بن یزید بن براء]] از [[قاتلان امام حسین]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰.</ref>، [[عکرمة بن حمیر بن عبدالحارث]] از اشراف [[بنی جعفی]] و پسرش [[مبارک بن عکرمه]] از [[والیان]] [[دولت]] [[بنی امیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳.</ref>، [[تمیم بن عبداللّه بن حطیط]] از تک‌سواران و [[شجاعان]] این [[قوم]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[سلامة بن حری بن جابر بن عوف]] از شعرای [[بنی کعب بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.</ref>، [[أبو الشّعثاء عبداللّه بن وبرة بن قیس]] از شعرای این قوم<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[رحیل بن زهیر بن خیثمة بن أبی حمران]]، [[أبوخیثمه زهیر بن معاویة بن حدیج بن رحیل]] از [[تابعین]] و از [[فقهای اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵؛ ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۵۸۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰؛ الباجی، التعدیل و التجریح، ج۲، ص۶۲۸.</ref>، [[سلم بن حارث بن رحیل]] از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[مهدی عباسی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، [[عبد الرحمن بن حریّ بن زهیر بن نویرة بن حممة بن أبی حمران]] از اصحاب و یاران [[عبیداللّه بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، [[فهد بن حلیس بن مسروق بن فهد بن یزید بن حارث بن خنساء]] از اصحاب و یاران [[عبیدالله بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، شریة بن عبد بن کلیب بن خولی بن ربیعة بن عوف بن معاویه از بزرگان و [[معمرین]] [[بنی ناجیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷. برخی دیگر از منابع از او با نام شریة بن عبدالله (شیخ صدوق، کمال الدین و اتمام النعمه، ص۵۶۲) و بعضی دیگر با نام شریة بن عبید بن قلیب (ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۱۰) یاد کردند.</ref>، [[أبو جمیر بن علبة بن حارث بن خنساء]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، [[أبوالجنوب عبدالرحمن بن زیاد]] از [[قاتلان]] [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، صص۴۳۶-۴۳۷ و ۴۵۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲ و ۲۰۴.</ref>، عبداللّه (خلج) بن حارث بن عمرو بن وهب بن حارث بن سعد بن ناجیه<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛</ref>، [[عبداللّه بن مطر]] معروف به «مزلّج»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۴، ص۲۱۷۵.</ref>، [[ابو امیه]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷.</ref> [[سوید بن غفله]] از کبار [[مخضرمین]]<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۶، ص۷۵.</ref> و از [[تابعین]]<ref>العجلی، معرفة الثقات، ج۱، ۴۴۳</ref> و فقهای ایام [[حکومت معاویه]]<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۰.</ref> و پسرش [[حرب بن سوید بن غفله]] از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}}<ref>نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۳۲۲.</ref>، ثبیت [[مولی]] [[سوید]] و از [[راویان]] [[اهل سنت]]<ref>بخاری، التاریخ الکبیر، ج۲، ص۱۸۲.</ref> و [[جعد بن درهم مولی سوید بن غفله]] و [[معلم]] و مؤدب [[مروان]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۸، ص۳۷۹؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۱، ص۲۸۰.</ref> هم، از دیگر [[رجال]] و شخصیت‌های مشهور این [[قوم]] به شمار آمده‌اند. در منابع [[شیعی]] نیز، از [[سوید بن غفله]] در شمار [[اصحاب]]<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۶۶؛ نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۴، ص۱۶۹.</ref> و [[اولیاء]]<ref>برقی، رجال برقی، ص۴.</ref> [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از [[اصحاب امام حسن]]{{ع}}<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۹۴.</ref> یاد شده، احادیثی از او در منابع شیعی از جمله روایاتی در باب احوال [[حضرت زهرا]]{{س}} و [[مصائب]] ایشان<ref>طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۴۶.</ref> و [[فضیلت]]<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۲۰۶.</ref> و [[زهد]] امیرالمؤمنین{{ع}}<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۳۴۷-۳۴۸؛ کلینی، الکافی، ج۳، ص۲۳۱-۲۳۲.</ref> و دیگر موضوعات<ref>من باب نمونه ر.ک: شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۳۲۹.</ref> از طریق او نقل گردیده است. [[بدر بن معقل بن جعونة بن عبداللّه بن حطیط بن عتبة بن کداع]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۸.</ref> و [[حجاج بن مسروق بن مالک بن کتیف بن عتبة بن کداع]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref> از [[شهدای کربلا]] و [[حارث بن حیّان بن ربیعة بن عوف بن معاویة بن ذهل]] از [[اصحاب]] و [[یاران امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از شرکت کنندگان در نبردهای [[جمل]] و [[صفین]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، از دیگر شخصیت‌های ممتاز شیعی‌اند که [[نسب]] از [[قوم]] بنی حریم می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: /* اعلام و رجال بنی حریم */

2025-12-26T23:14:27Z

اعلام و رجال بنی حریم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۲:۴۴
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	==اعلام و [[رجال]] بنی حریم==		==اعلام و [[رجال]] بنی حریم==
	از بنی حریم معاریف و رجال بسیاری برخاستند که از جمله آنان می‌توان از [[سلمة بن یزید]] معروف به «ابن ملیکه»<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۰۵؛ ابن حبان، تاریخ الصحابه الذین روی عنهم الاخبار، ص۱۱۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲. او و برادر مادری‌اش قیس بن سلمه به نام مادرشان ملیکه، به «ابن ملیکه» شناخته می‌شوند. (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲)</ref> و فرزندانش [[قیس بن سلمه بن یزید]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref> و برادرش [[یزید بن سلمه]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۵۱۸.</ref> در شمار اصحاب و [[وفد]] کنندگان [[بنی کعب]] و [[کریب بن سلمه بن یزید بن مشجعه]] از شرفا<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> نام برد. [[زهیر بن خنساء بن کعب بن حارث بن سعد]] از [[شجاعان]] و تک‌سواران [[جعفی]] در [[جاهلیت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، اسعر (مرثد) بن ابی حمران حارث بن معاویه از شعرای این [[قوم]]<ref>ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۴.</ref> و [[محمد بن حمران بن أبی حمران]] معروف به «[[شویعر بن حمران]]»<ref>آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۳۱۴. نام شویعر نامی است که [[امرؤ القیس بن حجر]] بر [[محمد بن حمران]] نهاد. [[امرؤالقیس]] فردی را به سوی وی فرستاد تا اسبی را بخرد اما [[محمد بن حمران]] مانع شد. (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱.) از این‌رو امرؤالقیس درباره‌اش چنین سرود:		از بنی حریم معاریف و رجال بسیاری برخاستند که از جمله آنان می‌توان از [[سلمة بن یزید]] معروف به «ابن ملیکه»<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۰۵؛ ابن حبان، تاریخ الصحابه الذین روی عنهم الاخبار، ص۱۱۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲. او و برادر مادری‌اش قیس بن سلمه به نام مادرشان ملیکه، به «ابن ملیکه» شناخته می‌شوند. (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲)</ref> و فرزندانش [[قیس بن سلمه بن یزید]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref> و برادرش [[یزید بن سلمه]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۵۱۸.</ref> در شمار اصحاب و [[وفد]] کنندگان [[بنی کعب]] و [[کریب بن سلمه بن یزید بن مشجعه]] از شرفا<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> نام برد. [[زهیر بن خنساء بن کعب بن حارث بن سعد]] از [[شجاعان]] و تک‌سواران [[جعفی]] در [[جاهلیت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، اسعر (مرثد) بن ابی حمران حارث بن معاویه از شعرای این [[قوم]]<ref>ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۴.</ref> و [[محمد بن حمران بن أبی حمران]] معروف به «[[شویعر بن حمران]]»<ref>آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۳۱۴. نام شویعر نامی است که [[امرؤ القیس بن حجر]] بر [[محمد بن حمران]] نهاد. [[امرؤالقیس]] فردی را به سوی وی فرستاد تا اسبی را بخرد اما [[محمد بن حمران]] مانع شد. (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱.) از این‌رو امرؤالقیس درباره‌اش چنین سرود:
	{{عربی\|أبلغا عنی الشویعر أنی *** عمد عین نکبتهن حزیماً}} (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. و با اندکی [[اختلاف]] در ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.)</ref> هم، از جمله [[رجال]] معروف [[جاهلی]] این [[طایفه]] برشمرده شده‌اند. [[یزید بن مرة بن یزید بن سلمه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عبیداللّه بن حر بن عمرو جعفی]]، از [[شعرا]] و از همراهان [[معاویه]] در [[صفین]] و پسرانش [[صدقه]]، برّه و أشعر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰.</ref>، [[محتمل بن سماعة بن حصین]] از [[اصحاب]] [[عبیدالله بن حر]] و از کناره گیران از [[امام علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، مزید و أختم پسران قیس بن مشجعه از حاضران در [[قادسیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عمرو بن یزید بن شمر بن عمرو بن شمر بن حارث]] از [[محدثان اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲. ابن حزم از او با نام و نسب «عمرو بن شمر بن حارث بن براء» یاد کرده است. (ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰)</ref>، [[قشعم بن عمرو بن یزید بن براء]] از [[قاتلان امام حسین]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰.</ref>، [[عکرمة بن حمیر بن عبدالحارث]] از اشراف [[بنی جعفی]] و پسرش [[مبارک بن عکرمه]] از [[والیان]] [[دولت]] [[بنی امیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳.</ref>، [[تمیم بن عبداللّه بن حطیط]] از تک‌سواران و [[شجاعان]] این [[قوم]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[سلامة بن حری بن جابر بن عوف]] از شعرای [[بنی کعب بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.</ref>، [[أبو الشّعثاء عبداللّه بن وبرة بن قیس]] از شعرای این قوم<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[رحیل بن زهیر بن خیثمة بن أبی حمران]]، [[أبوخیثمه زهیر بن معاویة بن حدیج بن رحیل]] از [[تابعین]] و از [[فقهای اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵؛ ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۵۸۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰؛ الباجی، التعدیل و التجریح، ج۲، ص۶۲۸.</ref>، [[سلم بن حارث بن رحیل]] از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[مهدی عباسی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، عبد الرحمن بن حریّ بن زهیر بن نویرة بن حممة بن أبی حمران از اصحاب و یاران [[عبیداللّه بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، [[فهد بن حلیس بن مسروق بن فهد بن یزید بن حارث بن خنساء]] از اصحاب و یاران [[عبیدالله بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، شریة بن عبد بن کلیب بن خولی بن ربیعة بن عوف بن معاویه از بزرگان و [[معمرین]] [[بنی ناجیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷. برخی دیگر از منابع از او با نام شریة بن عبدالله (شیخ صدوق، کمال الدین و اتمام النعمه، ص۵۶۲) و بعضی دیگر با نام شریة بن عبید بن قلیب (ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۱۰) یاد کردند.</ref>، [[أبو جمیر بن علبة بن حارث بن خنساء]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، [[أبوالجنوب عبدالرحمن بن زیاد]] از [[قاتلان]] [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، صص۴۳۶-۴۳۷ و ۴۵۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲ و ۲۰۴.</ref>، عبداللّه (خلج) بن حارث بن عمرو بن وهب بن حارث بن سعد بن ناجیه<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛</ref>، [[عبداللّه بن مطر]] معروف به «مزلّج»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۴، ص۲۱۷۵.</ref>، [[ابو امیه]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷.</ref> [[سوید بن غفله]] از کبار [[مخضرمین]]<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۶، ص۷۵.</ref> و از [[تابعین]]<ref>العجلی، معرفة الثقات، ج۱، ۴۴۳</ref> و فقهای ایام [[حکومت معاویه]]<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۰.</ref> و پسرش [[حرب بن سوید بن غفله]] از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}}<ref>نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۳۲۲.</ref>، ثبیت [[مولی]] [[سوید]] و از [[راویان]] [[اهل سنت]]<ref>بخاری، التاریخ الکبیر، ج۲، ص۱۸۲.</ref> و [[جعد بن درهم مولی سوید بن غفله]] و [[معلم]] و مؤدب [[مروان]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۸، ص۳۷۹؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۱، ص۲۸۰.</ref> هم، از دیگر [[رجال]] و شخصیت‌های مشهور این [[قوم]] به شمار آمده‌اند. در منابع [[شیعی]] نیز، از [[سوید بن غفله]] در شمار [[اصحاب]]<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۶۶؛ نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۴، ص۱۶۹.</ref> و [[اولیاء]]<ref>برقی، رجال برقی، ص۴.</ref> [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از [[اصحاب امام حسن]]{{ع}}<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۹۴.</ref> یاد شده، احادیثی از او در منابع شیعی از جمله روایاتی در باب احوال [[حضرت زهرا]]{{س}} و [[مصائب]] ایشان<ref>طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۴۶.</ref> و [[فضیلت]]<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۲۰۶.</ref> و [[زهد]] امیرالمؤمنین{{ع}}<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۳۴۷-۳۴۸؛ کلینی، الکافی، ج۳، ص۲۳۱-۲۳۲.</ref> و دیگر موضوعات<ref>من باب نمونه ر.ک: شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۳۲۹.</ref> از طریق او نقل گردیده است. بدر بن معقل ~~(مغفل)~~ بن جعونة بن عبداللّه بن حطیط بن عتبة بن کداع<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۸.</ref> و حجاج بن مسروق بن مالک بن کتیف بن عتبة بن کداع<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref> از [[شهدای کربلا]] و حارث بن حیّان بن ربیعة بن عوف بن معاویة بن ذهل از [[اصحاب]] و [[یاران امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از شرکت کنندگان در نبردهای [[جمل]] و [[صفین]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، از دیگر شخصیت‌های ممتاز شیعی‌اند که [[نسب]] از [[قوم]] بنی حریم می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		{{عربی\|أبلغا عنی الشویعر أنی *** عمد عین نکبتهن حزیماً}} (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. و با اندکی [[اختلاف]] در ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.)</ref> هم، از جمله [[رجال]] معروف [[جاهلی]] این [[طایفه]] برشمرده شده‌اند. [[یزید بن مرة بن یزید بن سلمه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عبیداللّه بن حر بن عمرو جعفی]]، از [[شعرا]] و از همراهان [[معاویه]] در [[صفین]] و پسرانش [[صدقه]]، برّه و أشعر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰.</ref>، [[محتمل بن سماعة بن حصین]] از [[اصحاب]] [[عبیدالله بن حر]] و از کناره گیران از [[امام علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، مزید و أختم پسران قیس بن مشجعه از حاضران در [[قادسیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عمرو بن یزید بن شمر بن عمرو بن شمر بن حارث]] از [[محدثان اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲. ابن حزم از او با نام و نسب «عمرو بن شمر بن حارث بن براء» یاد کرده است. (ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰)</ref>، [[قشعم بن عمرو بن یزید بن براء]] از [[قاتلان امام حسین]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰.</ref>، [[عکرمة بن حمیر بن عبدالحارث]] از اشراف [[بنی جعفی]] و پسرش [[مبارک بن عکرمه]] از [[والیان]] [[دولت]] [[بنی امیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳.</ref>، [[تمیم بن عبداللّه بن حطیط]] از تک‌سواران و [[شجاعان]] این [[قوم]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[سلامة بن حری بن جابر بن عوف]] از شعرای [[بنی کعب بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.</ref>، [[أبو الشّعثاء عبداللّه بن وبرة بن قیس]] از شعرای این قوم<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[رحیل بن زهیر بن خیثمة بن أبی حمران]]، [[أبوخیثمه زهیر بن معاویة بن حدیج بن رحیل]] از [[تابعین]] و از [[فقهای اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵؛ ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۵۸۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰؛ الباجی، التعدیل و التجریح، ج۲، ص۶۲۸.</ref>، [[سلم بن حارث بن رحیل]] از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[مهدی عباسی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، عبد الرحمن بن حریّ بن زهیر بن نویرة بن حممة بن أبی حمران از اصحاب و یاران [[عبیداللّه بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، [[فهد بن حلیس بن مسروق بن فهد بن یزید بن حارث بن خنساء]] از اصحاب و یاران [[عبیدالله بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، شریة بن عبد بن کلیب بن خولی بن ربیعة بن عوف بن معاویه از بزرگان و [[معمرین]] [[بنی ناجیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷. برخی دیگر از منابع از او با نام شریة بن عبدالله (شیخ صدوق، کمال الدین و اتمام النعمه، ص۵۶۲) و بعضی دیگر با نام شریة بن عبید بن قلیب (ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۱۰) یاد کردند.</ref>، [[أبو جمیر بن علبة بن حارث بن خنساء]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، [[أبوالجنوب عبدالرحمن بن زیاد]] از [[قاتلان]] [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، صص۴۳۶-۴۳۷ و ۴۵۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲ و ۲۰۴.</ref>، عبداللّه (خلج) بن حارث بن عمرو بن وهب بن حارث بن سعد بن ناجیه<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛</ref>، [[عبداللّه بن مطر]] معروف به «مزلّج»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۴، ص۲۱۷۵.</ref>، [[ابو امیه]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷.</ref> [[سوید بن غفله]] از کبار [[مخضرمین]]<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۶، ص۷۵.</ref> و از [[تابعین]]<ref>العجلی، معرفة الثقات، ج۱، ۴۴۳</ref> و فقهای ایام [[حکومت معاویه]]<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۰.</ref> و پسرش [[حرب بن سوید بن غفله]] از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}}<ref>نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۳۲۲.</ref>، ثبیت [[مولی]] [[سوید]] و از [[راویان]] [[اهل سنت]]<ref>بخاری، التاریخ الکبیر، ج۲، ص۱۸۲.</ref> و [[جعد بن درهم مولی سوید بن غفله]] و [[معلم]] و مؤدب [[مروان]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۸، ص۳۷۹؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۱، ص۲۸۰.</ref> هم، از دیگر [[رجال]] و شخصیت‌های مشهور این [[قوم]] به شمار آمده‌اند. در منابع [[شیعی]] نیز، از [[سوید بن غفله]] در شمار [[اصحاب]]<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۶۶؛ نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۴، ص۱۶۹.</ref> و [[اولیاء]]<ref>برقی، رجال برقی، ص۴.</ref> [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از [[اصحاب امام حسن]]{{ع}}<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۹۴.</ref> یاد شده، احادیثی از او در منابع شیعی از جمله روایاتی در باب احوال [[حضرت زهرا]]{{س}} و [[مصائب]] ایشان<ref>طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۴۶.</ref> و [[فضیلت]]<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۲۰۶.</ref> و [[زهد]] امیرالمؤمنین{{ع}}<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۳۴۷-۳۴۸؛ کلینی، الکافی، ج۳، ص۲۳۱-۲۳۲.</ref> و دیگر موضوعات<ref>من باب نمونه ر.ک: شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۳۲۹.</ref> از طریق او نقل گردیده است. [[بدر بن معقل بن جعونة بن عبداللّه بن حطیط بن عتبة بن کداع]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۸.</ref> و [[حجاج بن مسروق بن مالک بن کتیف بن عتبة بن کداع]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref> از [[شهدای کربلا]] و [[حارث بن حیّان بن ربیعة بن عوف بن معاویة بن ذهل]] از [[اصحاب]] و [[یاران امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از شرکت کنندگان در نبردهای [[جمل]] و [[صفین]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، از دیگر شخصیت‌های ممتاز شیعی‌اند که [[نسب]] از [[قوم]] بنی حریم می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: /* اعلام و رجال بنی حریم */

2025-12-26T22:58:18Z

اعلام و رجال بنی حریم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۲:۲۸
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	==اعلام و [[رجال]] بنی حریم==		==اعلام و [[رجال]] بنی حریم==
	از بنی حریم معاریف و رجال بسیاری برخاستند که از جمله آنان می‌توان از [[سلمة بن یزید]] معروف به «ابن ملیکه»<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۰۵؛ ابن حبان، تاریخ الصحابه الذین روی عنهم الاخبار، ص۱۱۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲. او و برادر مادری‌اش قیس بن سلمه به نام مادرشان ملیکه، به «ابن ملیکه» شناخته می‌شوند. (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲)</ref> و فرزندانش [[قیس بن سلمه بن یزید]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref> و برادرش [[یزید بن سلمه]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۵۱۸.</ref> در شمار اصحاب و [[وفد]] کنندگان [[بنی کعب]] و [[کریب بن سلمه بن یزید بن مشجعه]] از شرفا<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> نام برد. [[زهیر بن خنساء بن کعب بن حارث بن سعد]] از [[شجاعان]] و تک‌سواران [[جعفی]] در [[جاهلیت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، اسعر (مرثد) بن ابی حمران حارث بن معاویه از شعرای این [[قوم]]<ref>ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۴.</ref> و [[محمد بن حمران بن أبی حمران]] معروف به «[[شویعر بن حمران]]»<ref>آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۳۱۴. نام شویعر نامی است که [[امرؤ القیس بن حجر]] بر [[محمد بن حمران]] نهاد. [[امرؤالقیس]] فردی را به سوی وی فرستاد تا اسبی را بخرد اما [[محمد بن حمران]] مانع شد. (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱.) از این‌رو امرؤالقیس درباره‌اش چنین سرود:		از بنی حریم معاریف و رجال بسیاری برخاستند که از جمله آنان می‌توان از [[سلمة بن یزید]] معروف به «ابن ملیکه»<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۰۵؛ ابن حبان، تاریخ الصحابه الذین روی عنهم الاخبار، ص۱۱۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲. او و برادر مادری‌اش قیس بن سلمه به نام مادرشان ملیکه، به «ابن ملیکه» شناخته می‌شوند. (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲)</ref> و فرزندانش [[قیس بن سلمه بن یزید]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref> و برادرش [[یزید بن سلمه]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۶، ص۵۱۸.</ref> در شمار اصحاب و [[وفد]] کنندگان [[بنی کعب]] و [[کریب بن سلمه بن یزید بن مشجعه]] از شرفا<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref> نام برد. [[زهیر بن خنساء بن کعب بن حارث بن سعد]] از [[شجاعان]] و تک‌سواران [[جعفی]] در [[جاهلیت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، اسعر (مرثد) بن ابی حمران حارث بن معاویه از شعرای این [[قوم]]<ref>ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۴.</ref> و [[محمد بن حمران بن أبی حمران]] معروف به «[[شویعر بن حمران]]»<ref>آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و [[الیمن]] [[الکبیر]]، ج‌۱، ص۳۱۴. نام شویعر نامی است که [[امرؤ القیس بن حجر]] بر [[محمد بن حمران]] نهاد. [[امرؤالقیس]] فردی را به سوی وی فرستاد تا اسبی را بخرد اما [[محمد بن حمران]] مانع شد. (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱.) از این‌رو امرؤالقیس درباره‌اش چنین سرود:
	{{عربی\|أبلغا عنی الشویعر أنی *** عمد عین نکبتهن حزیماً}} (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. و با اندکی [[اختلاف]] در ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.)</ref> هم، از جمله [[رجال]] معروف [[جاهلی]] این [[طایفه]] برشمرده شده‌اند. [[یزید بن مرة بن یزید بن سلمه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عبیداللّه بن حر بن عمرو جعفی]]، از [[شعرا]] و از همراهان [[معاویه]] در [[صفین]] و پسرانش [[صدقه]]، برّه و أشعر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰.</ref>، [[محتمل بن سماعة بن حصین]] از [[اصحاب]] [[عبیدالله بن حر]] و از کناره گیران از [[امام علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، مزید و أختم پسران قیس بن مشجعه از حاضران در [[قادسیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عمرو بن یزید بن شمر بن عمرو بن شمر بن حارث]] از [[محدثان اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲. ابن حزم از او با نام و نسب «عمرو بن شمر بن حارث بن براء» یاد کرده است. (ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰)</ref>، [[قشعم بن عمرو بن یزید بن براء]] از [[قاتلان امام حسین]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰.</ref>، [[عکرمة بن حمیر بن عبدالحارث]] از اشراف [[بنی جعفی]] و پسرش [[مبارک بن عکرمه]] از [[والیان]] [[دولت]] [[بنی امیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳.</ref>، [[تمیم بن عبداللّه بن حطیط]] از تک‌سواران و [[شجاعان]] این [[قوم]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[سلامة بن حری بن جابر بن عوف]] از شعرای [[بنی کعب بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.</ref>، أبو الشّعثاء عبداللّه بن وبرة بن قیس از شعرای این قوم<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[رحیل بن زهیر بن خیثمة بن أبی حمران]]، [[أبوخیثمه زهیر بن معاویة بن حدیج بن رحیل]] از [[تابعین]] و از [[فقهای اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵؛ ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۵۸۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰؛ الباجی، التعدیل و التجریح، ج۲، ص۶۲۸.</ref>، [[سلم بن حارث بن رحیل]] از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[مهدی عباسی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، عبد الرحمن بن حریّ بن زهیر بن نویرة بن حممة بن أبی حمران از اصحاب و یاران [[عبیداللّه بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، [[فهد بن حلیس بن مسروق بن فهد بن یزید بن حارث بن خنساء]] از اصحاب و یاران [[عبیدالله بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، شریة بن عبد بن کلیب بن خولی بن ربیعة بن عوف بن معاویه از بزرگان و [[معمرین]] [[بنی ناجیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷. برخی دیگر از منابع از او با نام شریة بن عبدالله (شیخ صدوق، کمال الدین و اتمام النعمه، ص۵۶۲) و بعضی دیگر با نام شریة بن عبید بن قلیب (ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۱۰) یاد کردند.</ref>، [[أبو جمیر بن علبة بن حارث بن خنساء]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، [[أبوالجنوب عبدالرحمن بن زیاد]] از [[قاتلان]] [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، صص۴۳۶-۴۳۷ و ۴۵۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲ و ۲۰۴.</ref>، عبداللّه (خلج) بن حارث بن عمرو بن وهب بن حارث بن سعد بن ناجیه<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛</ref>، [[عبداللّه بن مطر]] معروف به «مزلّج»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۴، ص۲۱۷۵.</ref>، [[ابو امیه]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷.</ref> [[سوید بن غفله]] از کبار [[مخضرمین]]<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۶، ص۷۵.</ref> و از [[تابعین]]<ref>العجلی، معرفة الثقات، ج۱، ۴۴۳</ref> و فقهای ایام [[حکومت معاویه]]<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۰.</ref> و پسرش [[حرب بن سوید بن غفله]] از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}}<ref>نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۳۲۲.</ref>، ثبیت [[مولی]] [[سوید]] و از [[راویان]] [[اهل سنت]]<ref>بخاری، التاریخ الکبیر، ج۲، ص۱۸۲.</ref> و [[جعد بن درهم مولی سوید بن غفله]] و [[معلم]] و مؤدب [[مروان]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۸، ص۳۷۹؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۱، ص۲۸۰.</ref> هم، از دیگر [[رجال]] و شخصیت‌های مشهور این [[قوم]] به شمار آمده‌اند. در منابع [[شیعی]] نیز، از [[سوید بن غفله]] در شمار [[اصحاب]]<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۶۶؛ نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۴، ص۱۶۹.</ref> و [[اولیاء]]<ref>برقی، رجال برقی، ص۴.</ref> [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از [[اصحاب امام حسن]]{{ع}}<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۹۴.</ref> یاد شده، احادیثی از او در منابع شیعی از جمله روایاتی در باب احوال [[حضرت زهرا]]{{س}} و [[مصائب]] ایشان<ref>طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۴۶.</ref> و [[فضیلت]]<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۲۰۶.</ref> و [[زهد]] امیرالمؤمنین{{ع}}<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۳۴۷-۳۴۸؛ کلینی، الکافی، ج۳، ص۲۳۱-۲۳۲.</ref> و دیگر موضوعات<ref>من باب نمونه ر.ک: شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۳۲۹.</ref> از طریق او نقل گردیده است. بدر بن معقل (مغفل) بن جعونة بن عبداللّه بن حطیط بن عتبة بن کداع<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۸.</ref> و حجاج بن مسروق بن مالک بن کتیف بن عتبة بن کداع<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref> از [[شهدای کربلا]] و حارث بن حیّان بن ربیعة بن عوف بن معاویة بن ذهل از [[اصحاب]] و [[یاران امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از شرکت کنندگان در نبردهای [[جمل]] و [[صفین]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، از دیگر شخصیت‌های ممتاز شیعی‌اند که [[نسب]] از [[قوم]] بنی حریم می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		{{عربی\|أبلغا عنی الشویعر أنی *** عمد عین نکبتهن حزیماً}} (آمدی، المؤتلف والمختلف فی اسماء الشعراء، ج۱، ص۱۸۱. و با اندکی [[اختلاف]] در ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.)</ref> هم، از جمله [[رجال]] معروف [[جاهلی]] این [[طایفه]] برشمرده شده‌اند. [[یزید بن مرة بن یزید بن سلمه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عبیداللّه بن حر بن عمرو جعفی]]، از [[شعرا]] و از همراهان [[معاویه]] در [[صفین]] و پسرانش [[صدقه]]، برّه و أشعر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰.</ref>، [[محتمل بن سماعة بن حصین]] از [[اصحاب]] [[عبیدالله بن حر]] و از کناره گیران از [[امام علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، مزید و أختم پسران قیس بن مشجعه از حاضران در [[قادسیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲.</ref>، [[عمرو بن یزید بن شمر بن عمرو بن شمر بن حارث]] از [[محدثان اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲. ابن حزم از او با نام و نسب «عمرو بن شمر بن حارث بن براء» یاد کرده است. (ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰)</ref>، [[قشعم بن عمرو بن یزید بن براء]] از [[قاتلان امام حسین]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۰.</ref>، [[عکرمة بن حمیر بن عبدالحارث]] از اشراف [[بنی جعفی]] و پسرش [[مبارک بن عکرمه]] از [[والیان]] [[دولت]] [[بنی امیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳.</ref>، [[تمیم بن عبداللّه بن حطیط]] از تک‌سواران و [[شجاعان]] این [[قوم]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[سلامة بن حری بن جابر بن عوف]] از شعرای [[بنی کعب بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.</ref>، [[أبو الشّعثاء عبداللّه بن وبرة بن قیس]] از شعرای این قوم<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>، [[رحیل بن زهیر بن خیثمة بن أبی حمران]]، [[أبوخیثمه زهیر بن معاویة بن حدیج بن رحیل]] از [[تابعین]] و از [[فقهای اهل سنت]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵؛ ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۵۸۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰؛ الباجی، التعدیل و التجریح، ج۲، ص۶۲۸.</ref>، [[سلم بن حارث بن رحیل]] از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[مهدی عباسی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، عبد الرحمن بن حریّ بن زهیر بن نویرة بن حممة بن أبی حمران از اصحاب و یاران [[عبیداللّه بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۵.</ref>، [[فهد بن حلیس بن مسروق بن فهد بن یزید بن حارث بن خنساء]] از اصحاب و یاران [[عبیدالله بن حر جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، شریة بن عبد بن کلیب بن خولی بن ربیعة بن عوف بن معاویه از بزرگان و [[معمرین]] [[بنی ناجیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷. برخی دیگر از منابع از او با نام شریة بن عبدالله (شیخ صدوق، کمال الدین و اتمام النعمه، ص۵۶۲) و بعضی دیگر با نام شریة بن عبید بن قلیب (ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۱۰) یاد کردند.</ref>، [[أبو جمیر بن علبة بن حارث بن خنساء]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶.</ref>، [[أبوالجنوب عبدالرحمن بن زیاد]] از [[قاتلان]] [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، صص۴۳۶-۴۳۷ و ۴۵۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۲ و ۲۰۴.</ref>، عبداللّه (خلج) بن حارث بن عمرو بن وهب بن حارث بن سعد بن ناجیه<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛</ref>، [[عبداللّه بن مطر]] معروف به «مزلّج»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۳؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۴، ص۲۱۷۵.</ref>، [[ابو امیه]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷.</ref> [[سوید بن غفله]] از کبار [[مخضرمین]]<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۳۷؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۶، ص۷۵.</ref> و از [[تابعین]]<ref>العجلی، معرفة الثقات، ج۱، ۴۴۳</ref> و فقهای ایام [[حکومت معاویه]]<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۰.</ref> و پسرش [[حرب بن سوید بن غفله]] از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}}<ref>نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۳۲۲.</ref>، ثبیت [[مولی]] [[سوید]] و از [[راویان]] [[اهل سنت]]<ref>بخاری، التاریخ الکبیر، ج۲، ص۱۸۲.</ref> و [[جعد بن درهم مولی سوید بن غفله]] و [[معلم]] و مؤدب [[مروان]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۸، ص۳۷۹؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۱، ص۲۸۰.</ref> هم، از دیگر [[رجال]] و شخصیت‌های مشهور این [[قوم]] به شمار آمده‌اند. در منابع [[شیعی]] نیز، از [[سوید بن غفله]] در شمار [[اصحاب]]<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۶۶؛ نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۴، ص۱۶۹.</ref> و [[اولیاء]]<ref>برقی، رجال برقی، ص۴.</ref> [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از [[اصحاب امام حسن]]{{ع}}<ref>شیخ طوسی، رجال طوسی، ص۹۴.</ref> یاد شده، احادیثی از او در منابع شیعی از جمله روایاتی در باب احوال [[حضرت زهرا]]{{س}} و [[مصائب]] ایشان<ref>طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۴۶.</ref> و [[فضیلت]]<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۲۰۶.</ref> و [[زهد]] امیرالمؤمنین{{ع}}<ref>شیخ طوسی، امالی طوسی، ص۳۴۷-۳۴۸؛ کلینی، الکافی، ج۳، ص۲۳۱-۲۳۲.</ref> و دیگر موضوعات<ref>من باب نمونه ر.ک: شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۳۲۹.</ref> از طریق او نقل گردیده است. بدر بن معقل (مغفل) بن جعونة بن عبداللّه بن حطیط بن عتبة بن کداع<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۸.</ref> و حجاج بن مسروق بن مالک بن کتیف بن عتبة بن کداع<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref> از [[شهدای کربلا]] و حارث بن حیّان بن ربیعة بن عوف بن معاویة بن ذهل از [[اصحاب]] و [[یاران امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از شرکت کنندگان در نبردهای [[جمل]] و [[صفین]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>، از دیگر شخصیت‌های ممتاز شیعی‌اند که [[نسب]] از [[قوم]] بنی حریم می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'سعدالعشیره‌اند' به 'سعدالعشیره هستند'

2024-01-02T20:31:57Z

جایگزینی متن - 'سعدالعشیره‌اند' به 'سعدالعشیره هستند'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۷:		خط ۷:

	==[[نسب]] [[طایفه]]==		==[[نسب]] [[طایفه]]==
	این [[قوم]] از [[اعراب قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۲۳۳؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۶۷؛ زرکلی، الاعلام، ص۲۶۷.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] ~~سعدالعشیره‌اند~~ که نسب از حَریم بن جعفی بن سعد العشیرة بن مالک (مذحج) بن ادد می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳ و ۳۱۰؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۰۹. «حریم» و «مرّان» نام دو مار سمی در عربستان‌اند که حریم و مرّان فرزندان جعفی به نام آنها نامگذاری شده‌اند. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ سمعانی، الانساب، ج۴، ص۱۴۲)</ref>. [[عوف]] و مالک دو فرزند [[حریم]] از همسری به نام محیاة بنت زیدالله بن [[سعدالعشیره]] بودند که [[نسل]] بنی حریم از آنان قوام یافت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>. بنی حریم از [[طوایف]] و شاخه‌های متعددی تشکیل یافتند که از مشهورترین آنها می‌توان از [[بنی کعب بن عوف]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>، [[بنی حنظلة بن کعب]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۳۹۶.</ref>، [[بنی کعب بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>، [[بنی حری بن کعب]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>، [[بنی مجمع بن مالک]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۴۱.</ref>، [[بنی وهب بن منبه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>، [[بنی مالک بن عوف بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.</ref>، [[بنی ناجیة بن مالک]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۳، ص۲۸۷.</ref> و [[بنی ذهل بن مالک بن حریم]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref> یاد کرد. از [[بیت]] بنی عبید اللّه بن حارث بن زیاد بن أبی الجنوب هم به عنوان یکی از مهمترین [[بیوت]] این [[قوم]] نام برده شده است<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		این [[قوم]] از [[اعراب قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۲۳۳؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۶۷؛ زرکلی، الاعلام، ص۲۶۷.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] [[سعدالعشیره]] هستند که نسب از حَریم بن جعفی بن سعد العشیرة بن مالک (مذحج) بن ادد می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳ و ۳۱۰؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۰۹. «حریم» و «مرّان» نام دو مار سمی در عربستان‌اند که حریم و مرّان فرزندان جعفی به نام آنها نامگذاری شده‌اند. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ سمعانی، الانساب، ج۴، ص۱۴۲)</ref>. [[عوف]] و مالک دو فرزند [[حریم]] از همسری به نام محیاة بنت زیدالله بن [[سعدالعشیره]] بودند که [[نسل]] بنی حریم از آنان قوام یافت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>. بنی حریم از [[طوایف]] و شاخه‌های متعددی تشکیل یافتند که از مشهورترین آنها می‌توان از [[بنی کعب بن عوف]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>، [[بنی حنظلة بن کعب]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۲؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۳۹۶.</ref>، [[بنی کعب بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>، [[بنی حری بن کعب]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>، [[بنی مجمع بن مالک]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۷۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۴۱.</ref>، [[بنی وهب بن منبه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref>، [[بنی مالک بن عوف بن سعد]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۴.</ref>، [[بنی ناجیة بن مالک]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۶؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۳، ص۲۸۷.</ref> و [[بنی ذهل بن مالک بن حریم]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref> یاد کرد. از [[بیت]] بنی عبید اللّه بن حارث بن زیاد بن أبی الجنوب هم به عنوان یکی از مهمترین [[بیوت]] این [[قوم]] نام برده شده است<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==منازل و [[مساکن]] بنی حریم==		==منازل و [[مساکن]] بنی حریم==