بنی حزمر بن سلول - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

2025-10-23T20:30:58Z

جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۰
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	واژه «حِزمِر» بر گرفته از کلمه «الحزمره»، به معنای «تنگی و [[سختی]]» است<ref>ابن درید، الاشتقاق، ص۴۶۸؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۸۷.</ref>. این [[طایفه]] [[قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۶۵. برخی علما، آنان را در شمار طوایف مضری (از قبایل عدنانی) و از فرزندان بنو سلول بن کعب بن عمرو بن عامر بن لحیّ بن قُمعَة بن الیاس بن مضر بن نِزِار بن مَعدِ بن عَدنان گفته‌اند. (ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۳۵)</ref>، یکی از سه افخاذ بنی سلول بن کعب -از ~~فروعات~~ [[قبیله خزاعه]]-<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۸.</ref>، و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ [[ازد‌]] هستند که [[نسب]] از حزمر بن سَلول بن کعب بن عمرو بن ربیعة (لحی) بن حارثة بن عمرو بن عامر بن حارثة بن إمریءالقیس بن ثَعلبة بن مازن بن ازد می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۴۰؛. نیز ر.ک: ابن درید، الاشتقاق، ص۴۶۸؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۸۷. ضمن این که برخی منابع از او با نام «حرمز» (نویری، نهایه الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۸؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۶۵) یاد کرده‌اند که به نظر می‌رسد تصحیف «حزمر» و یا ناشی از اشتباه در نسخه‌برداری باشد. همچنین ابن اثیر در کتابش از ایشان با نسبت «الحذمری» (ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج‌۱، ص۳۵۱) یاد نموده، سپس، قول مشهور را تلفظ «حرمز» دانسته است.</ref>. مادر حزمر را زنی از قبیله خزاعه به نام [[تعمر بنت مازن بن عدیّ بن عمرو بن ربیعة بن حارثه]] گفته‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۴۰.</ref>. حزمر بن سلول از [[همسر]] بنی کعب بن عمرو ای خود، به نام [[لیلی بنت سعد بن کعب بن عمرو]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵.</ref> صاحب فرزندانی به اسامی ذراع، عبد و عمرو<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵. حموی از فرزندان حزمر بن سلول با اسامی: رزاح، عبد، عمر و روح نام برده است. (یاقوت حموی، المقتضب من کتاب جمهرة النسب، ص۹۱)</ref> و از [[همسر]] دیگر خود از [[قبیله]] [[قاره]]، دارای پسری به نام وروه شد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵.</ref> که [[نسل]] بنی حزمر بن سلول از طریق آنان انتشار یافت. این [[طایفه]] را نیز بمانند دیگر [[فرزندان]] رَبیعه و أَفصی پسران [[حارثة بن عمرو بن عامر]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۳۹؛ قلقشندی، نهایه الارب فی معرفة الانساب العرب، ص۲۴۴.</ref>، بواسطه سکونت در تهامه و عدم [[همراهی]] با سایر تیره‌های [[ازد]] که به قصد سکونت در [[شام]]، به آن سو [[حرکت]] کرده بودند، در کنار [[قبایل]] منتسب به ایشان یعنی: کعب، فتح، سعد، [[عوف]] و عدیّ فرزندان عمرو بن ربیعة بن حارثة بن عمرو بن عامر همراه با أسلم و ملکان دو فرزند افصی بن حارثة بن عمرو بن عامر، جملگی «[[خزاعی]]» خوانده‌اند<ref>فاسی، شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام، ج‌۲، ص۷۶. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۵۶؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۰؛ ابن عبد البر، الانباه علی قبائل الرواة، ص۸۴.</ref>. از ~~فروعات~~ مشهور این طایفه می‌توان به [[بیت]] [[بنی ضریبة بن عمرو بن حزمر]] که از آن به عنوان [[خاندان]] «بزرگی و [[شرف]]» یاد شده است، نام برد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۴۵؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۹۰.</ref>. به نظر می‌رسد بنی حزمری‌ها نیز، همراه با قبیله [[مادری]] خود [[خزاعه]] پس از کوچیدن از [[یمن]]، در نجد و تهامه وارد شده، این مناطق و نیز [[حجاز]] را محل استقرار و سکونت خود قرار داده باشند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۳۲۸-۳۲۹.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]]، برخی از ایشان به مناطق دیگر از جمله [[عراق]] رفتند و این [[سرزمین]] را [[منزل]] و مأوای خود قرار دادند<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۲، ص۲۸۴؛ ابن حجر عسقلانی، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۳۹۱.</ref>.		واژه «حِزمِر» بر گرفته از کلمه «الحزمره»، به معنای «تنگی و [[سختی]]» است<ref>ابن درید، الاشتقاق، ص۴۶۸؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۸۷.</ref>. این [[طایفه]] [[قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۶۵. برخی علما، آنان را در شمار طوایف مضری (از قبایل عدنانی) و از فرزندان بنو سلول بن کعب بن عمرو بن عامر بن لحیّ بن قُمعَة بن الیاس بن مضر بن نِزِار بن مَعدِ بن عَدنان گفته‌اند. (ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۳۵)</ref>، یکی از سه افخاذ بنی سلول بن کعب -از فروع [[قبیله خزاعه]]-<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۸.</ref>، و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ [[ازد‌]] هستند که [[نسب]] از حزمر بن سَلول بن کعب بن عمرو بن ربیعة (لحی) بن حارثة بن عمرو بن عامر بن حارثة بن إمریءالقیس بن ثَعلبة بن مازن بن ازد می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۴۰؛. نیز ر.ک: ابن درید، الاشتقاق، ص۴۶۸؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۸۷. ضمن این که برخی منابع از او با نام «حرمز» (نویری، نهایه الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۸؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۶۵) یاد کرده‌اند که به نظر می‌رسد تصحیف «حزمر» و یا ناشی از اشتباه در نسخه‌برداری باشد. همچنین ابن اثیر در کتابش از ایشان با نسبت «الحذمری» (ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج‌۱، ص۳۵۱) یاد نموده، سپس، قول مشهور را تلفظ «حرمز» دانسته است.</ref>. مادر حزمر را زنی از قبیله خزاعه به نام [[تعمر بنت مازن بن عدیّ بن عمرو بن ربیعة بن حارثه]] گفته‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۴۰.</ref>. حزمر بن سلول از [[همسر]] بنی کعب بن عمرو ای خود، به نام [[لیلی بنت سعد بن کعب بن عمرو]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵.</ref> صاحب فرزندانی به اسامی ذراع، عبد و عمرو<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵. حموی از فرزندان حزمر بن سلول با اسامی: رزاح، عبد، عمر و روح نام برده است. (یاقوت حموی، المقتضب من کتاب جمهرة النسب، ص۹۱)</ref> و از [[همسر]] دیگر خود از [[قبیله]] [[قاره]]، دارای پسری به نام وروه شد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵.</ref> که [[نسل]] بنی حزمر بن سلول از طریق آنان انتشار یافت. این [[طایفه]] را نیز بمانند دیگر [[فرزندان]] رَبیعه و أَفصی پسران [[حارثة بن عمرو بن عامر]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۳۹؛ قلقشندی، نهایه الارب فی معرفة الانساب العرب، ص۲۴۴.</ref>، بواسطه سکونت در تهامه و عدم [[همراهی]] با سایر تیره‌های [[ازد]] که به قصد سکونت در [[شام]]، به آن سو [[حرکت]] کرده بودند، در کنار [[قبایل]] منتسب به ایشان یعنی: کعب، فتح، سعد، [[عوف]] و عدیّ فرزندان عمرو بن ربیعة بن حارثة بن عمرو بن عامر همراه با أسلم و ملکان دو فرزند افصی بن حارثة بن عمرو بن عامر، جملگی «[[خزاعی]]» خوانده‌اند<ref>فاسی، شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام، ج‌۲، ص۷۶. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۵۶؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۰؛ ابن عبد البر، الانباه علی قبائل الرواة، ص۸۴.</ref>. از فروع مشهور این طایفه می‌توان به [[بیت]] [[بنی ضریبة بن عمرو بن حزمر]] که از آن به عنوان [[خاندان]] «بزرگی و [[شرف]]» یاد شده است، نام برد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۴۵؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۹۰.</ref>. به نظر می‌رسد بنی حزمری‌ها نیز، همراه با قبیله [[مادری]] خود [[خزاعه]] پس از کوچیدن از [[یمن]]، در نجد و تهامه وارد شده، این مناطق و نیز [[حجاز]] را محل استقرار و سکونت خود قرار داده باشند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۳۲۸-۳۲۹.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]]، برخی از ایشان به مناطق دیگر از جمله [[عراق]] رفتند و این [[سرزمین]] را [[منزل]] و مأوای خود قرار دادند<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۲، ص۲۸۴؛ ابن حجر عسقلانی، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۳۹۱.</ref>.

	از [[تاریخ]] [[جاهلی]] حزمر بن سلول خبری در دست نیست کما این که از تاریخ [[اسلامی]] آن هم، جز آنچه که در ذیل [[تراجم]] برخی از افراد این [[طایفه]] آمده، اطلاعی موجود نیست. بر این اساس، مشارکت برخی از اعضای این [[قوم]] در ولایتداری برخی خلفای [[مروانی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵؛ ابن حجر عسقلانی، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۳۹۱.</ref>، تقریباً، تنها آگاهی‌هایمان از این طایفه کوچک است.		از [[تاریخ]] [[جاهلی]] حزمر بن سلول خبری در دست نیست کما این که از تاریخ [[اسلامی]] آن هم، جز آنچه که در ذیل [[تراجم]] برخی از افراد این [[طایفه]] آمده، اطلاعی موجود نیست. بر این اساس، مشارکت برخی از اعضای این [[قوم]] در ولایتداری برخی خلفای [[مروانی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵؛ ابن حجر عسقلانی، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۳۹۱.</ref>، تقریباً، تنها آگاهی‌هایمان از این طایفه کوچک است.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = ازد | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== واژه «حِزمِر» بر گرفته از کلمه «الحزمره»، به معنای «تنگی و سختی» استابن درید، الاشتقاق، ص۴۶۸؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۸۷.. این طایفه [[قحطانی]...» ایجاد کرد

2024-11-26T04:56:40Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = ازد | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== واژه «حِزمِر» بر گرفته از کلمه «الحزمره»، به معنای «تنگی و سختی» است<ref>ابن درید، الاشتقاق، ص۴۶۸؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۸۷.</ref>. این طایفه [[قحطانی]...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = ازد
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
واژه «حِزمِر» بر گرفته از کلمه «الحزمره»، به معنای «تنگی و [[سختی]]» است<ref>ابن درید، الاشتقاق، ص۴۶۸؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۸۷.</ref>. این [[طایفه]] [[قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۶۵. برخی علما، آنان را در شمار طوایف مضری (از قبایل عدنانی) و از فرزندان بنو سلول بن کعب بن عمرو بن عامر بن لحیّ بن قُمعَة بن الیاس بن مضر بن نِزِار بن مَعدِ بن عَدنان گفته‌اند. (ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۳۵)</ref>، یکی از سه افخاذ بنی سلول بن کعب -از فروعات [[قبیله خزاعه]]-<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۸.</ref>، و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ [[ازد‌]] هستند که [[نسب]] از حزمر بن سَلول بن کعب بن عمرو بن ربیعة (لحی) بن حارثة بن عمرو بن عامر بن حارثة بن إمریءالقیس بن ثَعلبة بن مازن بن ازد می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۴۰؛. نیز ر.ک: ابن درید، الاشتقاق، ص۴۶۸؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۸۷. ضمن این که برخی منابع از او با نام «حرمز» (نویری، نهایه الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۸؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۲۶۵) یاد کرده‌اند که به نظر می‌رسد تصحیف «حزمر» و یا ناشی از اشتباه در نسخه‌برداری باشد. همچنین ابن اثیر در کتابش از ایشان با نسبت «الحذمری» (ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج‌۱، ص۳۵۱) یاد نموده، سپس، قول مشهور را تلفظ «حرمز» دانسته است.</ref>. مادر حزمر را زنی از قبیله خزاعه به نام [[تعمر بنت مازن بن عدیّ بن عمرو بن ربیعة بن حارثه]] گفته‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۴۰.</ref>. حزمر بن سلول از [[همسر]] بنی کعب بن عمرو ای خود، به نام [[لیلی بنت سعد بن کعب بن عمرو]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵.</ref> صاحب فرزندانی به اسامی ذراع، عبد و عمرو<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵. حموی از فرزندان حزمر بن سلول با اسامی: رزاح، عبد، عمر و روح نام برده است. (یاقوت حموی، المقتضب من کتاب جمهرة النسب، ص۹۱)</ref> و از [[همسر]] دیگر خود از [[قبیله]] [[قاره]]، دارای پسری به نام وروه شد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵.</ref> که [[نسل]] بنی حزمر بن سلول از طریق آنان انتشار یافت. این [[طایفه]] را نیز بمانند دیگر [[فرزندان]] رَبیعه و أَفصی پسران [[حارثة بن عمرو بن عامر]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۳۹؛ قلقشندی، نهایه الارب فی معرفة الانساب العرب، ص۲۴۴.</ref>، بواسطه سکونت در تهامه و عدم [[همراهی]] با سایر تیره‌های [[ازد]] که به قصد سکونت در [[شام]]، به آن سو [[حرکت]] کرده بودند، در کنار [[قبایل]] منتسب به ایشان یعنی: کعب، فتح، سعد، [[عوف]] و عدیّ فرزندان عمرو بن ربیعة بن حارثة بن عمرو بن عامر همراه با أسلم و ملکان دو فرزند افصی بن حارثة بن عمرو بن عامر، جملگی «[[خزاعی]]» خوانده‌اند<ref>فاسی، شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام، ج‌۲، ص۷۶. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۵۶؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۰؛ ابن عبد البر، الانباه علی قبائل الرواة، ص۸۴.</ref>. از فروعات مشهور این طایفه می‌توان به [[بیت]] [[بنی ضریبة بن عمرو بن حزمر]] که از آن به عنوان [[خاندان]] «بزرگی و [[شرف]]» یاد شده است، نام برد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۲، ص۴۴۵؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۵۹۰.</ref>. به نظر می‌رسد بنی حزمری‌ها نیز، همراه با قبیله [[مادری]] خود [[خزاعه]] پس از کوچیدن از [[یمن]]، در نجد و تهامه وارد شده، این مناطق و نیز [[حجاز]] را محل استقرار و سکونت خود قرار داده باشند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۳۲۸-۳۲۹.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]]، برخی از ایشان به مناطق دیگر از جمله [[عراق]] رفتند و این [[سرزمین]] را [[منزل]] و مأوای خود قرار دادند<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۲، ص۲۸۴؛ ابن حجر عسقلانی، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۳۹۱.</ref>.

از [[تاریخ]] [[جاهلی]] حزمر بن سلول خبری در دست نیست کما این که از تاریخ [[اسلامی]] آن هم، جز آنچه که در ذیل [[تراجم]] برخی از افراد این [[طایفه]] آمده، اطلاعی موجود نیست. بر این اساس، مشارکت برخی از اعضای این [[قوم]] در ولایتداری برخی خلفای [[مروانی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵؛ ابن حجر عسقلانی، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۳۹۱.</ref>، تقریباً، تنها آگاهی‌هایمان از این طایفه کوچک است.
این قوم نیز به‌سان دیگر [[قبایل عرب]] زادگاه معاریف و [[رجال]] چندی است که از جمله مهمترین آنان می‌توان به نام افرادی چون: [[عبداللّه بن عمرو بن سعد بن ذراع]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵.</ref>، [[مسروح بن قیس بن ضریبه]] از [[شاعران]] این قوم<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵.</ref>، [[نضلة بن عبداللَّه بن عمرو]] از سران و بزرگان بنی حرمز<ref>ابن حجر عسقلانی، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۳۹۱.</ref> و پسرش محمد بن فضیلة (نضلة) بن عبداللّه بن عمرو بن عبداللّه بن حزمر از اشراف [[عراق]] و از [[والیان]] و [[کارگزاران]] [[بنی مروان]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۴۵؛ ابن حجر عسقلانی، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۳۹۱.</ref> اشاره کرد. همچنین از [[زنان]] معروف این قوم هم می‌توان از آمنه بنت عقیل بن کلاب بن عمرو بن ضریبة بن حزمر بن سلول‌، از مادربزرگ‌های [[عمر بن خطاب]] نام برد<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

{{قبایل عرب}}

[[رده:قبیله‌های عرب]]
[[رده:ازد]]