بنی سعد بن منبه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* مقدمه */

2024-01-16T08:20:28Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۰
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	~~این [[قوم]]~~ در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>ر.ک: زرکلی، الاعلام، ج۷، ص۲۸۹.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] سعدالعشیره‌اند که [[نسب]] از سعد بن مُنَبَّه بن اود بن صعب بن [[سعدالعشیره]] می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۱.</ref>. سعد بن مُنَبَّه فرزندانی به اسامی مالک، [[حرب]]، [[عوف]] معروف به «قِرْفَه»، عبد، زید و [[عائذ]] داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲.</ref>. از [[عبد بن سعد]]، کعب و أود و از [[کعب بن عبد بن سعد]]، عبداللّه، زیاب، مالک و عبد یغوث و از [[عبداللّه بن کعب]]، عبدالحارث و از [[عبدالحارث بن عبداللّه بن کعب]]، عمرو معروف به «أبو المعزی» متولد شدند. ضمن این که از [[حرب بن سعد بن منبّه]] هم، عامر معروف به «زعافر» و از زعافر بن حرب بن سعد، حلاوه، [[حسیب]] و مرحه به [[دنیا]] آمدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] بنی سعد بن منبه در [[زمین]] [[توسعه]] یافت و [[طایفه]] بزرگ بنی سعد بن منبه شکل گرفت. از معروف‌ترین شاخه‌های این طایفه، می‌توان به تیره «بنی زعافر»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۱.</ref> و «بنی [[اسامه]]»<ref>ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل ومؤتلفها، ج۱، ص۲۵.</ref> اشاره کرد.		بنی سعد بن منبه در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>ر.ک: زرکلی، الاعلام، ج۷، ص۲۸۹.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] سعدالعشیره‌اند که [[نسب]] از سعد بن مُنَبَّه بن اود بن صعب بن [[سعدالعشیره]] می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۱.</ref>. سعد بن مُنَبَّه فرزندانی به اسامی مالک، [[حرب]]، [[عوف]] معروف به «قِرْفَه»، عبد، زید و [[عائذ]] داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲.</ref>. از [[عبد بن سعد]]، کعب و أود و از [[کعب بن عبد بن سعد]]، عبداللّه، زیاب، مالک و عبد یغوث و از [[عبداللّه بن کعب]]، عبدالحارث و از [[عبدالحارث بن عبداللّه بن کعب]]، عمرو معروف به «أبو المعزی» متولد شدند. ضمن این که از [[حرب بن سعد بن منبّه]] هم، عامر معروف به «زعافر» و از زعافر بن حرب بن سعد، حلاوه، [[حسیب]] و مرحه به [[دنیا]] آمدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] بنی سعد بن منبه در [[زمین]] [[توسعه]] یافت و [[طایفه]] بزرگ بنی سعد بن منبه شکل گرفت. از معروف‌ترین شاخه‌های این طایفه، می‌توان به تیره «بنی زعافر»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۱.</ref> و «بنی [[اسامه]]»<ref>ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل ومؤتلفها، ج۱، ص۲۵.</ref> اشاره کرد.
	خاستگاه و موطن اصلی این طایفه [[یمن]] و به طور خاص [[سرزمین]] بزرگ [[مذحج]] موسوم به «سرو مَذحج» که امروزه «[[بیضاء]]» نامیده می‌شود، و از [[تثلیث]] و [[نجران]] در شمال تا [[مأرب]] و دَثینه را در برمی‌گرفت<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۹۰-۹۶.</ref>، بوده است. آنان در [[جاهلیت]]، در این سرزمین وسیع و در مناطقی همچون [[وادی]] «نعوه» که منزلگاه مشترک بنی منبه و [[بنی قیس]] - از شاخه‌های [[بنی اود]] - بود، [[منزل]] داشتند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۹۰.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]] و انجام [[فتوحات اسلامی]]، جماعتی از آنان همراه با دیگر [[مردم]] [[طوایف]] [[اود بن صعب بن سعد العشیره]] به [[عراق]] کوچ کردند و در مناطقی از آن، بخصوص [[کوفه]] ساکن شدند<ref>بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۲، ص۴۷۳. نیز ر.ک: ابن حبان، الثقات، ج۵، ص۵۴۲ و ج۶، ص۷۸؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۸، ص۴۱۱ و ج۳۲، ص۱۸۶.</ref>.		خاستگاه و موطن اصلی این طایفه [[یمن]] و به طور خاص [[سرزمین]] بزرگ [[مذحج]] موسوم به «سرو مَذحج» که امروزه «[[بیضاء]]» نامیده می‌شود، و از [[تثلیث]] و [[نجران]] در شمال تا [[مأرب]] و دَثینه را در برمی‌گرفت<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۹۰-۹۶.</ref>، بوده است. آنان در [[جاهلیت]]، در این سرزمین وسیع و در مناطقی همچون [[وادی]] «نعوه» که منزلگاه مشترک بنی منبه و [[بنی قیس]] - از شاخه‌های [[بنی اود]] - بود، [[منزل]] داشتند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۹۰.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]] و انجام [[فتوحات اسلامی]]، جماعتی از آنان همراه با دیگر [[مردم]] [[طوایف]] [[اود بن صعب بن سعد العشیره]] به [[عراق]] کوچ کردند و در مناطقی از آن، بخصوص [[کوفه]] ساکن شدند<ref>بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۲، ص۴۷۳. نیز ر.ک: ابن حبان، الثقات، ج۵، ص۵۴۲ و ج۶، ص۷۸؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۸، ص۴۱۱ و ج۳۲، ص۱۸۶.</ref>.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی‌سعدالعشیره | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این قوم در شمار قبایل قحطانیر.ک: زرکلی، الاعلام، ج۷، ص۲۸۹. و از شاخه‌های قبیله سعدالعشیره‌اند که نسب از سعد بن مُنَبَّه بن اود بن...» ایجاد کرد

2024-01-16T05:13:36Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی‌سعدالعشیره | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این قوم در شمار قبایل قحطانی<ref>ر.ک: زرکلی، الاعلام، ج۷، ص۲۸۹.</ref> و از شاخه‌های قبیله سعدالعشیره‌اند که نسب از سعد بن مُنَبَّه بن اود بن...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = بنی‌سعدالعشیره
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
این [[قوم]] در شمار [[قبایل قحطانی]]<ref>ر.ک: زرکلی، الاعلام، ج۷، ص۲۸۹.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله]] سعدالعشیره‌اند که [[نسب]] از سعد بن مُنَبَّه بن اود بن صعب بن [[سعدالعشیره]] می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۱.</ref>. سعد بن مُنَبَّه فرزندانی به اسامی مالک، [[حرب]]، [[عوف]] معروف به «قِرْفَه»، عبد، زید و [[عائذ]] داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲.</ref>. از [[عبد بن سعد]]، کعب و أود و از [[کعب بن عبد بن سعد]]، عبداللّه، زیاب، مالک و عبد یغوث و از [[عبداللّه بن کعب]]، عبدالحارث و از [[عبدالحارث بن عبداللّه بن کعب]]، عمرو معروف به «أبو المعزی» متولد شدند. ضمن این که از [[حرب بن سعد بن منبّه]] هم، عامر معروف به «زعافر» و از زعافر بن حرب بن سعد، حلاوه، [[حسیب]] و مرحه به [[دنیا]] آمدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] بنی سعد بن منبه در [[زمین]] [[توسعه]] یافت و [[طایفه]] بزرگ بنی سعد بن منبه شکل گرفت. از معروف‌ترین شاخه‌های این طایفه، می‌توان به تیره «بنی زعافر»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۱.</ref> و «بنی [[اسامه]]»<ref>ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل ومؤتلفها، ج۱، ص۲۵.</ref> اشاره کرد.
خاستگاه و موطن اصلی این طایفه [[یمن]] و به طور خاص [[سرزمین]] بزرگ [[مذحج]] موسوم به «سرو مَذحج» که امروزه «[[بیضاء]]» نامیده می‌شود، و از [[تثلیث]] و [[نجران]] در شمال تا [[مأرب]] و دَثینه را در برمی‌گرفت<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۹۰-۹۶.</ref>، بوده است. آنان در [[جاهلیت]]، در این سرزمین وسیع و در مناطقی همچون [[وادی]] «نعوه» که منزلگاه مشترک بنی منبه و [[بنی قیس]] - از شاخه‌های [[بنی اود]] - بود، [[منزل]] داشتند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۹۰.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]] و انجام [[فتوحات اسلامی]]، جماعتی از آنان همراه با دیگر [[مردم]] [[طوایف]] [[اود بن صعب بن سعد العشیره]] به [[عراق]] کوچ کردند و در مناطقی از آن، بخصوص [[کوفه]] ساکن شدند<ref>بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۲، ص۴۷۳. نیز ر.ک: ابن حبان، الثقات، ج۵، ص۵۴۲ و ج۶، ص۷۸؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۸، ص۴۱۱ و ج۳۲، ص۱۸۶.</ref>.

از حضور مستقل این [[طایفه]] در وقایع و رخدادهای ایام [[جاهلی]] خبری در دست نیست؛ ضمن این که مشارکت در برخی [[فتوحات اسلامی]] از جمله [[قادسیه]] ([[سال ۱۴ هجری]]) نیز، تقریباً تنها آگاهی‌مان از این [[قوم]] در دوران [[اسلامی]] است. گفته شده که [[مذحج]] با [[ریاست]] ابوالمعزی عمرو بن عبدالحارث بن عبداللّه بن کعب بن عبد بن سعد بن منبه در این [[نبرد]] حضور داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲.</ref>. از نکات قابل توجه این طایفه و دیگر [[طوایف]] [[بنی اود]] ساکن کوفه، بر [[مذهب]] [[عثمانی]] این طوایف است. چندان که گفته شده هیچگاه در قومشان به [[عثمان]] [[ناسزا]] گفته نشده است<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۴۴؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۶۱؛ ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۸۴۲-۲۸۳.</ref>. آنان با [[بنی امیه]] - بخصوص شاخه [[مروانی]] آن - نیز، ارتباط وثیقی برقرار نمودند. آنان نسبت به بنی امیه به شدت [[متعصب]] و از علی{{ع}} بیزار بودند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۱.</ref>؛ چندان که جز یک نفر، همگی در [[صفین]]، در [[حمایت]] از [[معاویه]] وارد [[کارزار]] با [[سپاه امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} شدند<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۴۴؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۶۱؛ ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۸۴۲-۲۸۳.</ref>. [[دشمنی]] و [[کینه]] ریشه‌دار بنی اود با علی{{ع}} و [[فرزندان]] ایشان تا قرن‌ها بعد هم ادامه یافت. چندان که [[مسعودی]] در توصیف این [[خصومت]] می‌نویسد: «من تا کنون که [[سال ۳۳۲ هجری]] است به مناطق بسیار [[سفر]] کرده‌ام و سرزمین‌های ناآشنای بسیاری را در نوردیده‌ام؛ هر یک از [[مردمان]] اود را دیده‌ام –پس از دقت و جستجو- مشخص شد که [[ناصبی]] است و [[دوستدار]] [[آل مروان]] و حزبش»<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۲۵۳.</ref>.

علاوه بر [[ابوالمعزی عمرو بن عبدالحارث]]، از حجیّه و [[عمار]] پسران مرّة بن صفوان بن حارث بن عبداللّه بن کعب از همراهان [[جعفر بن کلاب]] - از سران [[جاهلی]] و از رؤسای [[قبیله]] [[بنی عامر بن صعصعه]] - <ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۲.</ref> می‌توان در شمار یکی دیگر از مشاهیر و [[رجال]] بنی سعد بن منبه یاد کرد. ضمن این که از [[محدثان]] و [[راویان]] معروف این [[قوم]] هم می‌توان از [[یزید بن عبدالرحمن بن اسود اودی زعافری]]<ref>ابن حبان، الثقات، ج۵، ص۵۴۲؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۳۲، ص۱۸۶.</ref> و پسرانش داوود<ref>ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۴۲۷؛ بخاری، تاریخ الکبیر، ج۳، ص۲۴۰؛ سمعانی، الانساب، ج۶، ص۲۹۶.</ref> و [[ادریس بن یزید بن عبدالرحمن]]<ref>ابن حبان، الثقات، ج۶، ص۷۸؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۲، ص۲۹۹-۳۰۰.</ref>، [[عبدالله بن ادریس بن یزید زعافری]]<ref>ابن حبان، الثقات، ج۷، ص۵۹-۶۰؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۹، ص۴۲۲؛ سمعانی، الانساب، ج۶، ص۲۹۶.</ref>، نام برد. [[خالد بن سلیمان زعافری]]<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۱۶، ص۲۴۵.</ref> و [[داوود بن عبدالله زعافری کوفی]]<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۸، ص۴۱۱.</ref> هم از دیگر محدثان این [[طایفه]] به شمار رفته‌اند.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

{{قبایل عرب}}
[[رده:بنی‌سعدالعشیره]]
[[رده:مذحج]]