بنی عائذالله بن سعدالعشیره - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - '،-' به ' -'

2025-05-29T20:30:44Z

جایگزینی متن - '،-' به ' -'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۰
خط ۷:		خط ۷:

	==نام و نسب==		==نام و نسب==
	[[قبیله عائذ الله]] از زیر شاخه‌های قبائل «[[مذحج]]» و در شمار [[قبایل قحطانی]] است<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۳۴؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۳۹.</ref> که [[مردم]] آن نسب از عائذ الله بن سعد العشیرة بن مالک (مذحج) بن أُدد بن زید بن یشجب بن عریب بن زَید بن کهلان بن سبأ می‌برند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۷.</ref> "عائذ الله"<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹؛ ابن قتیبه، المعارف، ص۱۰۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹</ref> - که در برخی منابع از آن با نام "عیذ الله" یاد شده<ref>حمید بن احمد محلی، الحدائق الوردیه فی مناقب الائمة الزیدیه، ج۱، ص۲۱۱؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۳، ص۱۵۲۱-۱۵۲۲؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۶، ص۷۸-۷۹.</ref> و منتسبین قبیله‌اش را "العیذی" ~~خوانده‌اند،~~- <ref>سمعانی، الانساب، ج۹، ص۴۲۳؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۶۸.</ref> دو فرزند بنام [[عبد]] [[مناة]] و [[اوس]] مناة معروف به "ماقان" داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که [[نسل]] او از طریق آنان استمرار یافت. عبد مناة، شش فرزند به اسامی [[عوف]]، اسد، غنم، [[ایاس]] و اوس داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که از نسل آنها شعبه‌هایی پدید آمدند که از میان آنان [[بنی عوف]] و بنی ایاس از [[شهرت]] بیشتری بر خوردار شدند.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۰.</ref>اوس مناة (ماقان) بن عائذ [[اللّه]] نیز صاحب پنج پسر به نام‌های [[ذهل]]، مالک، [[عبید]]، [[عمر]] و [[معاویه]] گردید<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref> که از [[دودمان]] آن، [[بنی معاویه]] از شهرت بیشتری نسبت به بقیه بر خوردار گردید.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref>		[[قبیله عائذ الله]] از زیر شاخه‌های قبائل «[[مذحج]]» و در شمار [[قبایل قحطانی]] است<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۳۴؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۳۹.</ref> که [[مردم]] آن نسب از عائذ الله بن سعد العشیرة بن مالک (مذحج) بن أُدد بن زید بن یشجب بن عریب بن زَید بن کهلان بن سبأ می‌برند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۷.</ref> "عائذ الله"<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹؛ ابن قتیبه، المعارف، ص۱۰۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹</ref> - که در برخی منابع از آن با نام "عیذ الله" یاد شده<ref>حمید بن احمد محلی، الحدائق الوردیه فی مناقب الائمة الزیدیه، ج۱، ص۲۱۱؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۳، ص۱۵۲۱-۱۵۲۲؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۶، ص۷۸-۷۹.</ref> و منتسبین قبیله‌اش را "العیذی" خوانده‌اند - <ref>سمعانی، الانساب، ج۹، ص۴۲۳؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۶۸.</ref> دو فرزند بنام [[عبد]] [[مناة]] و [[اوس]] مناة معروف به "ماقان" داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که [[نسل]] او از طریق آنان استمرار یافت. عبد مناة، شش فرزند به اسامی [[عوف]]، اسد، غنم، [[ایاس]] و اوس داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که از نسل آنها شعبه‌هایی پدید آمدند که از میان آنان [[بنی عوف]] و بنی ایاس از [[شهرت]] بیشتری بر خوردار شدند.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۰.</ref>اوس مناة (ماقان) بن عائذ [[اللّه]] نیز صاحب پنج پسر به نام‌های [[ذهل]]، مالک، [[عبید]]، [[عمر]] و [[معاویه]] گردید<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref> که از [[دودمان]] آن، [[بنی معاویه]] از شهرت بیشتری نسبت به بقیه بر خوردار گردید.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref>
	از نکات قابل توجه، ارتباط نسبی [[رسول خدا]]{{صل}} با این [[طایفه]] از طریق نسبت برخی از [[مادران]] و جدات خود است چندان که گفته شده رقاش بنت اسحم بن منبه بن اسد بن [[عبدمناف بن عائذ الله بن سعد العشیره]] جده مادری [[هاشم بن عبدمناف]] به این [[قوم]] منتسب بوده است.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۳. نیز ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۱۰۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		از نکات قابل توجه، ارتباط نسبی [[رسول خدا]]{{صل}} با این [[طایفه]] از طریق نسبت برخی از [[مادران]] و جدات خود است چندان که گفته شده رقاش بنت اسحم بن منبه بن اسد بن [[عبدمناف بن عائذ الله بن سعد العشیره]] جده مادری [[هاشم بن عبدمناف]] به این [[قوم]] منتسب بوده است.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۳. نیز ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۱۰۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

خط ۱۹:		خط ۱۹:

	===نقش‌آفرینی در رخدادهای تاریخی===		===نقش‌آفرینی در رخدادهای تاریخی===
	از [[اخبار]] [[دوران جاهلیت]]، خبری که به صراحت دلالت بر نقش این طایفه در حوادث و رویدادهای دوران [[جاهلی]] داشته باشد، به دست نیامده است اما از [[نقش مردم]] این طایفه در وقایع و حوادث مهم [[تاریخی]] [[دوره اسلامی]] اخبار معدودی در دست است، که حضور برخی از افراد این [[قبیله]] در بعض [[جنگ‌ها]] از جمله مشارکت حصین بن أبی أوس بن عبداللّه بن أبی عمرو بن قیس بن عتبة بن إیاس در [[نبرد]] [[قادسیّه]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> و نیز حضور در آغاز خیزش مردمی [[کوفه]] علیه عثمان از جمله آنان است. بر پایه برخی گزارشات، [[فسق]] و فجورهای بی‌شمار [[ولید بن عقبه]] - فرماندار نامدار عثمان در کوفه - و در پی آن شکوائیه‌ها و [[اعتراضات]] بسیار [[کوفیان]] از ولید نزد عثمان، وی مجبور به [[عزل ولید]] و [[جانشینی]] [[سعید بن عاص]] به جای وی گردید.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۲</ref> با ورود سعید به کوفه، جنگاوران و [[قاریان کوفه]] - از جمله [[مالک بن کعب ارحبی]]، [[صعصعة بن صوحان]] و برادرش زید، [[کمیل بن زیاد]]، [[مالک اشتر]]،<ref>ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۳۸؛ ابن‌خلدون، تاریخ ابن‌خلدون، ج۲، ص۵۸۹.</ref> [[یزید بن قیس ارحبی]] و [[حارث بن عبدالله اعور همدانی]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۲.</ref>- به عنوان طبقه برگزیده با وی دیدار کردند.<ref>شهاب‌الدین احمد نویری، نهایة الارب فی فنون ادب، ج۵، ص۵۱.</ref> در پی این [[دیدارها]]، این گروه، [[مخالفت]] خود را با سعید و عثمان علنی کردند. از این‌رو، [[حاکم کوفه]] آنان را به [[شام]] [[تبعید]] کرد.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۲.</ref> حضور این معترضان در شام و افشاگری‌های آنان، [[معاویه]] را به شدت ترساند؛ از این‌رو [[نگرانی]] خود را از این واقعه از طریق [[نامه]] به عثمان اطلاع داد.<ref>شهاب‌الدین احمد نویری، نهایة الارب فی فنون ادب، ج۵، ص۵۵-۵۷؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۲۵.</ref> بدین جهت، عثمان آنان را به [[حمص]] تبعید نمود.<ref>شهاب‌الدین احمد نویری، نهایة الارب فی فنون ادب، ج۵، ص۵۷؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۳۳۲.</ref> با فراخوان عاملان عثمان در بلاد و سرزمین‌های مختلف [[اسلامی]] به [[مدینه]] از سوی [[خلیفه]] - در [[سال یازدهم]] [[خلافت]] وی - <ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref> مخالفان و معترضانی که در کوفه بودند، رفتن سعید بن عاص را مغتنم شمردند و طی نامه‌ای - که به وسیله "[[هانی بن خطاب ارحبی همدانی]]" به سوی تبعیدیان حمص فرستاده ~~شد،~~- از آنان جهت آمدن به [[کوفه]] [[دعوت]] به عمل آوردند تا بدین سبب از بازگشت سعید به کوفه جلوگیری نمایند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۴.</ref> با بازگشت تبعیدیان به کوفه، خیزش مردمی در کوفه قوت گرفت. [[مالک اشتر]] با در دست گرفتن [[فرماندهی]] [[جنبش]] [[کوفیان]]، گروههایی را به اطراف کوفه فرستاد تا مانع ورود [[سعید بن عاص]] - فرماندار [[عثمان]] در کوفه - به این [[شهر]] شوند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۴-۵۳۵.</ref> از جمله این گروه‌ها، فوجی پانصد نفره از سواران به فرماندهی [[مالک بن کعب ارحبی]] بود که مالک، آنان را جهت جلوگیری از ورود سعید بن عاص روانه "[[عذیب]]" کرده بود.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۵.</ref> این گروه - که [[عبدالله بن کباثه عائذی]] از جمله بود،<ref>یاقوت حموی در کتاب «المقتضب من کتاب جمهرة النسب» (ص۲۸۶) از وی با نام "عبدالله بن کنانه" و ابن حزم در کتاب «جمهرة انساب العرب» (ص۴۰۸) از او با نام "[[عبید بن هجان]]" یاد کرده، وی را عامل بازگرداندن سعید بن عاص از کوفه معرفی کرده‌اند.</ref> - در میانه راه کوفه، با سعید و همراهانش برخوردند و آنان را مجبور به بازگشت به [[مدینه]] نمودند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۵.</ref> سپس معترضین، طی نامه‌ای به عثمان، خواستار گماشتن [[ابوموسی اشعری]] بر [[امارت کوفه]] و [[حذیفة بن یمان]] بر [[خراج]] این شهر شدند و این [[نامه]] را افرادی که [[یزید بن قیس ارحبی]] و [[مسروق بن اجدع همدانی]] از جمله آنان بودند، نزد عثمان فرستادند. عثمان نیز خواسته‌های معترضین را بالاجبار پذیرفت.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۵-۵۳۶.</ref>		از [[اخبار]] [[دوران جاهلیت]]، خبری که به صراحت دلالت بر نقش این طایفه در حوادث و رویدادهای دوران [[جاهلی]] داشته باشد، به دست نیامده است اما از [[نقش مردم]] این طایفه در وقایع و حوادث مهم [[تاریخی]] [[دوره اسلامی]] اخبار معدودی در دست است، که حضور برخی از افراد این [[قبیله]] در بعض [[جنگ‌ها]] از جمله مشارکت حصین بن أبی أوس بن عبداللّه بن أبی عمرو بن قیس بن عتبة بن إیاس در [[نبرد]] [[قادسیّه]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> و نیز حضور در آغاز خیزش مردمی [[کوفه]] علیه عثمان از جمله آنان است. بر پایه برخی گزارشات، [[فسق]] و فجورهای بی‌شمار [[ولید بن عقبه]] - فرماندار نامدار عثمان در کوفه - و در پی آن شکوائیه‌ها و [[اعتراضات]] بسیار [[کوفیان]] از ولید نزد عثمان، وی مجبور به [[عزل ولید]] و [[جانشینی]] [[سعید بن عاص]] به جای وی گردید.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۲</ref> با ورود سعید به کوفه، جنگاوران و [[قاریان کوفه]] - از جمله [[مالک بن کعب ارحبی]]، [[صعصعة بن صوحان]] و برادرش زید، [[کمیل بن زیاد]]، [[مالک اشتر]]،<ref>ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۳۸؛ ابن‌خلدون، تاریخ ابن‌خلدون، ج۲، ص۵۸۹.</ref> [[یزید بن قیس ارحبی]] و [[حارث بن عبدالله اعور همدانی]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۲.</ref>- به عنوان طبقه برگزیده با وی دیدار کردند.<ref>شهاب‌الدین احمد نویری، نهایة الارب فی فنون ادب، ج۵، ص۵۱.</ref> در پی این [[دیدارها]]، این گروه، [[مخالفت]] خود را با سعید و عثمان علنی کردند. از این‌رو، [[حاکم کوفه]] آنان را به [[شام]] [[تبعید]] کرد.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۲.</ref> حضور این معترضان در شام و افشاگری‌های آنان، [[معاویه]] را به شدت ترساند؛ از این‌رو [[نگرانی]] خود را از این واقعه از طریق [[نامه]] به عثمان اطلاع داد.<ref>شهاب‌الدین احمد نویری، نهایة الارب فی فنون ادب، ج۵، ص۵۵-۵۷؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۲۵.</ref> بدین جهت، عثمان آنان را به [[حمص]] تبعید نمود.<ref>شهاب‌الدین احمد نویری، نهایة الارب فی فنون ادب، ج۵، ص۵۷؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۳۳۲.</ref> با فراخوان عاملان عثمان در بلاد و سرزمین‌های مختلف [[اسلامی]] به [[مدینه]] از سوی [[خلیفه]] - در [[سال یازدهم]] [[خلافت]] وی - <ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref> مخالفان و معترضانی که در کوفه بودند، رفتن سعید بن عاص را مغتنم شمردند و طی نامه‌ای - که به وسیله "[[هانی بن خطاب ارحبی همدانی]]" به سوی تبعیدیان حمص فرستاده شد - از آنان جهت آمدن به [[کوفه]] [[دعوت]] به عمل آوردند تا بدین سبب از بازگشت سعید به کوفه جلوگیری نمایند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۴.</ref> با بازگشت تبعیدیان به کوفه، خیزش مردمی در کوفه قوت گرفت. [[مالک اشتر]] با در دست گرفتن [[فرماندهی]] [[جنبش]] [[کوفیان]]، گروههایی را به اطراف کوفه فرستاد تا مانع ورود [[سعید بن عاص]] - فرماندار [[عثمان]] در کوفه - به این [[شهر]] شوند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۴-۵۳۵.</ref> از جمله این گروه‌ها، فوجی پانصد نفره از سواران به فرماندهی [[مالک بن کعب ارحبی]] بود که مالک، آنان را جهت جلوگیری از ورود سعید بن عاص روانه "[[عذیب]]" کرده بود.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۵.</ref> این گروه - که [[عبدالله بن کباثه عائذی]] از جمله بود،<ref>یاقوت حموی در کتاب «المقتضب من کتاب جمهرة النسب» (ص۲۸۶) از وی با نام "عبدالله بن کنانه" و ابن حزم در کتاب «جمهرة انساب العرب» (ص۴۰۸) از او با نام "[[عبید بن هجان]]" یاد کرده، وی را عامل بازگرداندن سعید بن عاص از کوفه معرفی کرده‌اند.</ref> - در میانه راه کوفه، با سعید و همراهانش برخوردند و آنان را مجبور به بازگشت به [[مدینه]] نمودند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۵.</ref> سپس معترضین، طی نامه‌ای به عثمان، خواستار گماشتن [[ابوموسی اشعری]] بر [[امارت کوفه]] و [[حذیفة بن یمان]] بر [[خراج]] این شهر شدند و این [[نامه]] را افرادی که [[یزید بن قیس ارحبی]] و [[مسروق بن اجدع همدانی]] از جمله آنان بودند، نزد عثمان فرستادند. عثمان نیز خواسته‌های معترضین را بالاجبار پذیرفت.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۵-۵۳۶.</ref>
	حضور [[مجمع بن عبدالله عائذی]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹.</ref> و پسرش [[عائذ]]<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۴۷.</ref> در [[کربلا]] و [[شهادت]] هر دو آنان در این [[سرزمین]] و نیز شهادت پسر دیگر وی به نام عبدالله در [[قیام مختار]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> از دیگر معدود [[اخبار]] حضور این [[قبیله]] در حوادث و وقایع مهم [[تاریخی]] سده نخست [[اسلامی]] است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		حضور [[مجمع بن عبدالله عائذی]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹.</ref> و پسرش [[عائذ]]<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۴۷.</ref> در [[کربلا]] و [[شهادت]] هر دو آنان در این [[سرزمین]] و نیز شهادت پسر دیگر وی به نام عبدالله در [[قیام مختار]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> از دیگر معدود [[اخبار]] حضور این [[قبیله]] در حوادث و وقایع مهم [[تاریخی]] سده نخست [[اسلامی]] است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Bahmani: /* پانویس */

2024-01-13T10:28:01Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۸
خط ۳۴:		خط ۳۴:

	[[رده:بنی‌سعدالعشیره]]		[[رده:بنی‌سعدالعشیره]]
	~~[[رده:قبیله‌های عرب]]~~

Jaafari: /* پانویس */

2023-10-06T15:26:45Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۳۴:		خط ۳۴:

	[[رده:بنی‌سعدالعشیره]]		[[رده:بنی‌سعدالعشیره]]
			[[رده:قبیله‌های عرب]]

Jaafari در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۰

2023-10-06T15:20:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط = بنی‌سعدالعشیره
	\| عنوان مدخل = بنی عائذالله بن سعدالعشیره		\| عنوان مدخل = بنی عائذالله بن سعدالعشیره
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:بنی‌سعدالعشیره]]

Wasity: /* ورود به اسلام */

2023-10-06T10:35:45Z

ورود به اسلام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۵
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	==تاریخ دوره اسلام==		==تاریخ دوره اسلام==
	===ورود به اسلام===		===ورود به اسلام===
	از [[تاریخ]] دقیق [[پذیرش اسلام]] [[بنی عائذ الله]] خبری در دست نیست؛ ضمن این که [[وفد]] مستقلی هم، از سوی آنها گزارش نشده است. اما به نظر می‌‌رسد اسلام آنها نیز همچون دیگر [[مردمان]] [[قبایل]] [[سعد العشیره]] و مذحج بین سالهای نهم تا [[دهم هجری]] و در پی ارسال [[سرایا]] از سوی [[نبی اکرم]]{{صل}} و [[وفود]] [[قبایل مذحجی]] به [[مدینه]] اتفاق افتاده باشد. پس از سرایای [[حضرت علی]]{{ع}} در [[یمن]] در سالهای نهم<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۵۸-۱۶۱.</ref> و دهم هجری،<ref>واقدی، المغازی، ج۲، ص۱۰۷۹. ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۲۸-۱۲۹.</ref> هیئات متعددی از [[بنی سعد العشیره]] خود را به مدینه رساندند و به [[رسول خدا]]{{صل}} اظهار [[وفاداری]] کردند. این وفود که از [[سال نهم هجری]] آغاز و تا [[سال دهم هجری]] ادامه یافت، پس از وفد مردم صداء، نخستین وفود قبایل مذحجی دانسته شده‌اند که به مدینه انجام گرفته است.<ref>الموسوعة العربیه، مقاله مذحج.</ref> نقل است در وفدی که از سوی [[جعفی‌ها]] به [[ریاست]] دو نفر از بزرگان شان به نام‌های «[[قیس بن سلمة بن شراحیل]]» و «[[~~سلمةبن~~ یزید بن مشجعه]]» به [[مدینه]] انجام گرفت، [[رسول خدا]]{{صل}} پس از فرا خواندن آنان به [[یکتاپرستی]] و [[ابلاغ]] [[تکالیف]] [[ایمانی]]، دستور دادند تا نوشته‌ای را برای [[قیس بن سلمة بن شراحیل]] مکتوب کردند که بر اساس آن قیس به عنوان [[نماینده]] ایشان بر [[قبایل]] «مُرّان» و «حَریم» و «کُلاب» و وابستگان آنان گماشته شده بود.<ref>ابن‌سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۴۶؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۱۴.</ref> [[ابن سعد]] در ادامه، [[کلاب]] را قبیله‌ای متشکل از خاندان‌های بزرگ اود، [[زبید]]، [[جزء بن سعد العشیره]]، [[زید الله بن سعد العشیره]]، [[عائذالله بن سعد العشیره]] و بنی صلاءه از [[بنی حارث بن کعب]] عنوان کرده است.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۴۶؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۱۴.</ref>		از [[تاریخ]] دقیق [[پذیرش اسلام]] [[بنی عائذ الله]] خبری در دست نیست؛ ضمن این که [[وفد]] مستقلی هم، از سوی آنها گزارش نشده است. اما به نظر می‌‌رسد اسلام آنها نیز همچون دیگر [[مردمان]] [[قبایل]] [[سعد العشیره]] و مذحج بین سالهای نهم تا [[دهم هجری]] و در پی ارسال [[سرایا]] از سوی [[نبی اکرم]]{{صل}} و [[وفود]] [[قبایل مذحجی]] به [[مدینه]] اتفاق افتاده باشد. پس از سرایای [[حضرت علی]]{{ع}} در [[یمن]] در سالهای نهم<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۵۸-۱۶۱.</ref> و دهم هجری،<ref>واقدی، المغازی، ج۲، ص۱۰۷۹. ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۲۸-۱۲۹.</ref> هیئات متعددی از [[بنی سعد العشیره]] خود را به مدینه رساندند و به [[رسول خدا]]{{صل}} اظهار [[وفاداری]] کردند. این وفود که از [[سال نهم هجری]] آغاز و تا [[سال دهم هجری]] ادامه یافت، پس از وفد مردم صداء، نخستین وفود قبایل مذحجی دانسته شده‌اند که به مدینه انجام گرفته است.<ref>الموسوعة العربیه، مقاله مذحج.</ref> نقل است در وفدی که از سوی [[جعفی‌ها]] به [[ریاست]] دو نفر از بزرگان شان به نام‌های «[[قیس بن سلمة بن شراحیل]]» و «[[سلمة بن یزید بن مشجعه]]» به [[مدینه]] انجام گرفت، [[رسول خدا]]{{صل}} پس از فرا خواندن آنان به [[یکتاپرستی]] و [[ابلاغ]] [[تکالیف]] [[ایمانی]]، دستور دادند تا نوشته‌ای را برای [[قیس بن سلمة بن شراحیل]] مکتوب کردند که بر اساس آن قیس به عنوان [[نماینده]] ایشان بر [[قبایل]] «مُرّان» و «حَریم» و «کُلاب» و وابستگان آنان گماشته شده بود.<ref>ابن‌سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۴۶؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۱۴.</ref> [[ابن سعد]] در ادامه، [[کلاب]] را قبیله‌ای متشکل از خاندان‌های بزرگ اود، [[زبید]]، [[جزء بن سعد العشیره]]، [[زید الله بن سعد العشیره]]، [[عائذالله بن سعد العشیره]] و بنی صلاءه از [[بنی حارث بن کعب]] عنوان کرده است.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۴۶؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۱۴.</ref>
	اما آنچه که باید در این باره مورد توجه قرار گیرد این است که برخی مترجمان در ذیل عناوین برخی از [[اصحاب]] این [[طایفه]] - مانند [[مالک بن مشوف بن اسد سعدی عائذی]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۲۷۴</ref> و [[عبیدة بن هبار بن معاویه]]<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref> - آنان را از [[وفود]] کنندگان به مدینه برشمردند که این امر نیز می‌‌تواند از یک سو، مؤیدی بر [[پذیرش اسلام]] عمومی این طایفه در بین سال‌های هشتم و نهم [[هجری]] و از سوی دیگر، دلیلی بر حضور غیر مستقل [[مردم]] بنی عائذ الله در هیئات اعزامی [[قبیله مذحج]] به مدینه باشد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		اما آنچه که باید در این باره مورد توجه قرار گیرد این است که برخی مترجمان در ذیل عناوین برخی از [[اصحاب]] این [[طایفه]] - مانند [[مالک بن مشوف بن اسد سعدی عائذی]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۲۷۴</ref> و [[عبیدة بن هبار بن معاویه]]<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref> - آنان را از [[وفود]] کنندگان به مدینه برشمردند که این امر نیز می‌‌تواند از یک سو، مؤیدی بر [[پذیرش اسلام]] عمومی این طایفه در بین سال‌های هشتم و نهم [[هجری]] و از سوی دیگر، دلیلی بر حضور غیر مستقل [[مردم]] بنی عائذ الله در هیئات اعزامی [[قبیله مذحج]] به مدینه باشد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Wasity: /* نام و نسب */

2023-10-06T10:33:43Z

نام و نسب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۳
خط ۷:		خط ۷:

	==نام و نسب==		==نام و نسب==
	~~قبیله~~ [[عائذ الله]] از زیر شاخه‌های قبائل [[مذحج]] و در شمار [[قبایل قحطانی]] است<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۳۴؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۳۹.</ref> که [[مردم]] آن نسب از عائذ الله بن سعد العشیرة بن مالک (مذحج) بن أُدد بن زید بن یشجب بن عریب بن زَید بن کهلان بن سبأ می‌برند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۷.</ref> "عائذ الله"<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹؛ ابن قتیبه، المعارف، ص۱۰۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹</ref> - که در برخی منابع از آن با نام "عیذ الله" یاد شده<ref>حمید بن احمد محلی، الحدائق الوردیه فی مناقب الائمة الزیدیه، ج۱، ص۲۱۱؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۳، ص۱۵۲۱-۱۵۲۲؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۶، ص۷۸-۷۹.</ref> و منتسبین قبیله‌اش را "العیذی" خوانده‌اند،- <ref>سمعانی، الانساب، ج۹، ص۴۲۳؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۶۸.</ref> دو فرزند بنام [[عبد]] [[مناة]] و [[اوس]] مناة معروف به "ماقان" داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که [[نسل]] او از طریق آنان استمرار یافت. عبد مناة، شش فرزند به اسامی [[عوف]]، اسد، غنم، [[ایاس]] و اوس داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که از نسل آنها شعبه‌هایی پدید آمدند که از میان آنان [[بنی عوف]] و بنی ایاس از [[شهرت]] بیشتری بر خوردار شدند.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۰.</ref>اوس مناة (ماقان) بن عائذ [[اللّه]] نیز صاحب پنج پسر به نام‌های [[ذهل]]، مالک، [[عبید]]، [[عمر]] و [[معاویه]] گردید<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref> که از [[دودمان]] آن، [[بنی معاویه]] از شهرت بیشتری نسبت به بقیه بر خوردار گردید.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref>		[[قبیله عائذ الله]] از زیر شاخه‌های قبائل «[[مذحج]]» و در شمار [[قبایل قحطانی]] است<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۳۴؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۳۹.</ref> که [[مردم]] آن نسب از عائذ الله بن سعد العشیرة بن مالک (مذحج) بن أُدد بن زید بن یشجب بن عریب بن زَید بن کهلان بن سبأ می‌برند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۷.</ref> "عائذ الله"<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹؛ ابن قتیبه، المعارف، ص۱۰۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹</ref> - که در برخی منابع از آن با نام "عیذ الله" یاد شده<ref>حمید بن احمد محلی، الحدائق الوردیه فی مناقب الائمة الزیدیه، ج۱، ص۲۱۱؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۳، ص۱۵۲۱-۱۵۲۲؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۶، ص۷۸-۷۹.</ref> و منتسبین قبیله‌اش را "العیذی" خوانده‌اند،- <ref>سمعانی، الانساب، ج۹، ص۴۲۳؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۶۸.</ref> دو فرزند بنام [[عبد]] [[مناة]] و [[اوس]] مناة معروف به "ماقان" داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که [[نسل]] او از طریق آنان استمرار یافت. عبد مناة، شش فرزند به اسامی [[عوف]]، اسد، غنم، [[ایاس]] و اوس داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که از نسل آنها شعبه‌هایی پدید آمدند که از میان آنان [[بنی عوف]] و بنی ایاس از [[شهرت]] بیشتری بر خوردار شدند.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۰.</ref>اوس مناة (ماقان) بن عائذ [[اللّه]] نیز صاحب پنج پسر به نام‌های [[ذهل]]، مالک، [[عبید]]، [[عمر]] و [[معاویه]] گردید<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref> که از [[دودمان]] آن، [[بنی معاویه]] از شهرت بیشتری نسبت به بقیه بر خوردار گردید.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref>
	از نکات قابل توجه، ارتباط نسبی [[رسول خدا]]{{صل}} با این [[طایفه]] از طریق نسبت برخی از [[مادران]] و جدات خود است چندان که گفته شده رقاش بنت اسحم بن منبه بن اسد بن [[عبدمناف بن عائذ الله بن سعد العشیره]] جده مادری [[هاشم بن عبدمناف]] به این [[قوم]] منتسب بوده است.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۳. نیز ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۱۰۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		از نکات قابل توجه، ارتباط نسبی [[رسول خدا]]{{صل}} با این [[طایفه]] از طریق نسبت برخی از [[مادران]] و جدات خود است چندان که گفته شده رقاش بنت اسحم بن منبه بن اسد بن [[عبدمناف بن عائذ الله بن سعد العشیره]] جده مادری [[هاشم بن عبدمناف]] به این [[قوم]] منتسب بوده است.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۳. نیز ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۱۰۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Ali: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = بنی عائذالله بن سعدالعشیره | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==نام و نسب== قبیله عائذ الله از زیر شاخه‌های قبائل مذحج و در شمار قبایل قحطانی استقلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۳۴...» ایجاد کرد

2023-08-05T15:03:53Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = بنی عائذالله بن سعدالعشیره | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==نام و نسب== قبیله عائذ الله از زیر شاخه‌های قبائل مذحج و در شمار قبایل قحطانی است<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۳۴...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل = بنی عائذالله بن سعدالعشیره
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==نام و نسب==
قبیله [[عائذ الله]] از زیر شاخه‌های قبائل [[مذحج]] و در شمار [[قبایل قحطانی]] است<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۳۳۴؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۳۹.</ref> که [[مردم]] آن نسب از عائذ الله بن سعد العشیرة بن مالک (مذحج) بن أُدد بن زید بن یشجب بن عریب بن زَید بن کهلان بن سبأ می‌برند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۷.</ref> "عائذ الله"<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹؛ ابن قتیبه، المعارف، ص۱۰۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹</ref> - که در برخی منابع از آن با نام "عیذ الله" یاد شده<ref>حمید بن احمد محلی، الحدائق الوردیه فی مناقب الائمة الزیدیه، ج۱، ص۲۱۱؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۳، ص۱۵۲۱-۱۵۲۲؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۶، ص۷۸-۷۹.</ref> و منتسبین قبیله‌اش را "العیذی" خوانده‌اند،- <ref>سمعانی، الانساب، ج۹، ص۴۲۳؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۳۶۸.</ref> دو فرزند بنام [[عبد]] [[مناة]] و [[اوس]] مناة معروف به "ماقان" داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که [[نسل]] او از طریق آنان استمرار یافت. عبد مناة، شش فرزند به اسامی [[عوف]]، اسد، غنم، [[ایاس]] و اوس داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۹.</ref> که از نسل آنها شعبه‌هایی پدید آمدند که از میان آنان [[بنی عوف]] و بنی ایاس از [[شهرت]] بیشتری بر خوردار شدند.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۰.</ref>اوس مناة (ماقان) بن عائذ [[اللّه]] نیز صاحب پنج پسر به نام‌های [[ذهل]]، مالک، [[عبید]]، [[عمر]] و [[معاویه]] گردید<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref> که از [[دودمان]] آن، [[بنی معاویه]] از شهرت بیشتری نسبت به بقیه بر خوردار گردید.<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref>
از نکات قابل توجه، ارتباط نسبی [[رسول خدا]]{{صل}} با این [[طایفه]] از طریق نسبت برخی از [[مادران]] و جدات خود است چندان که گفته شده رقاش بنت اسحم بن منبه بن اسد بن [[عبدمناف بن عائذ الله بن سعد العشیره]] جده مادری [[هاشم بن عبدمناف]] به این [[قوم]] منتسب بوده است.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۳. نیز ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۱۰۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

==منازل و مساکن==
از خاستگاه این [[قبیله]] و منازل و مساکن [[جاهلی]] این [[طایفه]]، چیزی در [[اخبار]] گذشتگان ذکر نشده است اما به نظر می‌‌رسد [[سکونت‌گاه]] آنان نیز در قسمتی از [[سرزمین]] [[مذحج]] موسوم به "سرو مَذحج" که امروزه «[[بیضاء]]» نامیده می‌شود، و از [[تثلیث]] و [[نجران]] در شمال تا [[مأرب]] و فِدَثینه را در برمی‌گرفت،<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۸۵ و ۱۷۵ و ۲۳۷.</ref> قرار داشته است. پس از [[فتوحات اسلامی]] برخی از [[مردم]] آن در مناطق مفتوحه از جمله [[عراق]] به‌ویژه [[کوفه]] ساکن شدند.<ref>ر.ک: هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

==تاریخ دوره اسلام==
===ورود به اسلام===
از [[تاریخ]] دقیق [[پذیرش اسلام]] [[بنی عائذ الله]] خبری در دست نیست؛ ضمن این که [[وفد]] مستقلی هم، از سوی آنها گزارش نشده است. اما به نظر می‌‌رسد اسلام آنها نیز همچون دیگر [[مردمان]] [[قبایل]] [[سعد العشیره]] و مذحج بین سالهای نهم تا [[دهم هجری]] و در پی ارسال [[سرایا]] از سوی [[نبی اکرم]]{{صل}} و [[وفود]] [[قبایل مذحجی]] به [[مدینه]] اتفاق افتاده باشد. پس از سرایای [[حضرت علی]]{{ع}} در [[یمن]] در سالهای نهم<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۵۸-۱۶۱.</ref> و دهم هجری،<ref>واقدی، المغازی، ج۲، ص۱۰۷۹. ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۲۸-۱۲۹.</ref> هیئات متعددی از [[بنی سعد العشیره]] خود را به مدینه رساندند و به [[رسول خدا]]{{صل}} اظهار [[وفاداری]] کردند. این وفود که از [[سال نهم هجری]] آغاز و تا [[سال دهم هجری]] ادامه یافت، پس از وفد مردم صداء، نخستین وفود قبایل مذحجی دانسته شده‌اند که به مدینه انجام گرفته است.<ref>الموسوعة العربیه، مقاله مذحج.</ref> نقل است در وفدی که از سوی [[جعفی‌ها]] به [[ریاست]] دو نفر از بزرگان شان به نام‌های «[[قیس بن سلمة بن شراحیل]]» و «[[سلمةبن یزید بن مشجعه]]» به [[مدینه]] انجام گرفت، [[رسول خدا]]{{صل}} پس از فرا خواندن آنان به [[یکتاپرستی]] و [[ابلاغ]] [[تکالیف]] [[ایمانی]]، دستور دادند تا نوشته‌ای را برای [[قیس بن سلمة بن شراحیل]] مکتوب کردند که بر اساس آن قیس به عنوان [[نماینده]] ایشان بر [[قبایل]] «مُرّان» و «حَریم» و «کُلاب» و وابستگان آنان گماشته شده بود.<ref>ابن‌سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۴۶؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۱۴.</ref> [[ابن سعد]] در ادامه، [[کلاب]] را قبیله‌ای متشکل از خاندان‌های بزرگ اود، [[زبید]]، [[جزء بن سعد العشیره]]، [[زید الله بن سعد العشیره]]، [[عائذالله بن سعد العشیره]] و بنی صلاءه از [[بنی حارث بن کعب]] عنوان کرده است.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۴۶؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۱۴.</ref>
اما آنچه که باید در این باره مورد توجه قرار گیرد این است که برخی مترجمان در ذیل عناوین برخی از [[اصحاب]] این [[طایفه]] - مانند [[مالک بن مشوف بن اسد سعدی عائذی]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۲۷۴</ref> و [[عبیدة بن هبار بن معاویه]]<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۲۱.</ref> - آنان را از [[وفود]] کنندگان به مدینه برشمردند که این امر نیز می‌‌تواند از یک سو، مؤیدی بر [[پذیرش اسلام]] عمومی این طایفه در بین سال‌های هشتم و نهم [[هجری]] و از سوی دیگر، دلیلی بر حضور غیر مستقل [[مردم]] بنی عائذ الله در هیئات اعزامی [[قبیله مذحج]] به مدینه باشد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

===نقش‌آفرینی در رخدادهای تاریخی===
از [[اخبار]] [[دوران جاهلیت]]، خبری که به صراحت دلالت بر نقش این طایفه در حوادث و رویدادهای دوران [[جاهلی]] داشته باشد، به دست نیامده است اما از [[نقش مردم]] این طایفه در وقایع و حوادث مهم [[تاریخی]] [[دوره اسلامی]] اخبار معدودی در دست است، که حضور برخی از افراد این [[قبیله]] در بعض [[جنگ‌ها]] از جمله مشارکت حصین بن أبی أوس بن عبداللّه بن أبی عمرو بن قیس بن عتبة بن إیاس در [[نبرد]] [[قادسیّه]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> و نیز حضور در آغاز خیزش مردمی [[کوفه]] علیه عثمان از جمله آنان است. بر پایه برخی گزارشات، [[فسق]] و فجورهای بی‌شمار [[ولید بن عقبه]] - فرماندار نامدار عثمان در کوفه - و در پی آن شکوائیه‌ها و [[اعتراضات]] بسیار [[کوفیان]] از ولید نزد عثمان، وی مجبور به [[عزل ولید]] و [[جانشینی]] [[سعید بن عاص]] به جای وی گردید.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۲</ref> با ورود سعید به کوفه، جنگاوران و [[قاریان کوفه]] - از جمله [[مالک بن کعب ارحبی]]، [[صعصعة بن صوحان]] و برادرش زید، [[کمیل بن زیاد]]، [[مالک اشتر]]،<ref>ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۳۸؛ ابن‌خلدون، تاریخ ابن‌خلدون، ج۲، ص۵۸۹.</ref> [[یزید بن قیس ارحبی]] و [[حارث بن عبدالله اعور همدانی]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۲.</ref>- به عنوان طبقه برگزیده با وی دیدار کردند.<ref>شهاب‌الدین احمد نویری، نهایة الارب فی فنون ادب، ج۵، ص۵۱.</ref> در پی این [[دیدارها]]، این گروه، [[مخالفت]] خود را با سعید و عثمان علنی کردند. از این‌رو، [[حاکم کوفه]] آنان را به [[شام]] [[تبعید]] کرد.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۲.</ref> حضور این معترضان در شام و افشاگری‌های آنان، [[معاویه]] را به شدت ترساند؛ از این‌رو [[نگرانی]] خود را از این واقعه از طریق [[نامه]] به عثمان اطلاع داد.<ref>شهاب‌الدین احمد نویری، نهایة الارب فی فنون ادب، ج۵، ص۵۵-۵۷؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۲۵.</ref> بدین جهت، عثمان آنان را به [[حمص]] تبعید نمود.<ref>شهاب‌الدین احمد نویری، نهایة الارب فی فنون ادب، ج۵، ص۵۷؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۳۳۲.</ref> با فراخوان عاملان عثمان در بلاد و سرزمین‌های مختلف [[اسلامی]] به [[مدینه]] از سوی [[خلیفه]] - در [[سال یازدهم]] [[خلافت]] وی - <ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref> مخالفان و معترضانی که در کوفه بودند، رفتن سعید بن عاص را مغتنم شمردند و طی نامه‌ای - که به وسیله "[[هانی بن خطاب ارحبی همدانی]]" به سوی تبعیدیان حمص فرستاده شد،- از آنان جهت آمدن به [[کوفه]] [[دعوت]] به عمل آوردند تا بدین سبب از بازگشت سعید به کوفه جلوگیری نمایند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۴.</ref> با بازگشت تبعیدیان به کوفه، خیزش مردمی در کوفه قوت گرفت. [[مالک اشتر]] با در دست گرفتن [[فرماندهی]] [[جنبش]] [[کوفیان]]، گروههایی را به اطراف کوفه فرستاد تا مانع ورود [[سعید بن عاص]] - فرماندار [[عثمان]] در کوفه - به این [[شهر]] شوند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۴-۵۳۵.</ref> از جمله این گروه‌ها، فوجی پانصد نفره از سواران به فرماندهی [[مالک بن کعب ارحبی]] بود که مالک، آنان را جهت جلوگیری از ورود سعید بن عاص روانه "[[عذیب]]" کرده بود.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۵.</ref> این گروه - که [[عبدالله بن کباثه عائذی]] از جمله بود،<ref>یاقوت حموی در کتاب «المقتضب من کتاب جمهرة النسب» (ص۲۸۶) از وی با نام "عبدالله بن کنانه" و ابن حزم در کتاب «جمهرة انساب العرب» (ص۴۰۸) از او با نام "[[عبید بن هجان]]" یاد کرده، وی را عامل بازگرداندن سعید بن عاص از کوفه معرفی کرده‌اند.</ref> - در میانه راه کوفه، با سعید و همراهانش برخوردند و آنان را مجبور به بازگشت به [[مدینه]] نمودند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۵.</ref> سپس معترضین، طی نامه‌ای به عثمان، خواستار گماشتن [[ابوموسی اشعری]] بر [[امارت کوفه]] و [[حذیفة بن یمان]] بر [[خراج]] این شهر شدند و این [[نامه]] را افرادی که [[یزید بن قیس ارحبی]] و [[مسروق بن اجدع همدانی]] از جمله آنان بودند، نزد عثمان فرستادند. عثمان نیز خواسته‌های معترضین را بالاجبار پذیرفت.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۵-۵۳۶.</ref>
حضور [[مجمع بن عبدالله عائذی]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹.</ref> و پسرش [[عائذ]]<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۴۷.</ref> در [[کربلا]] و [[شهادت]] هر دو آنان در این [[سرزمین]] و نیز شهادت پسر دیگر وی به نام عبدالله در [[قیام مختار]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> از دیگر معدود [[اخبار]] حضور این [[قبیله]] در حوادث و وقایع مهم [[تاریخی]] سده نخست [[اسلامی]] است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

==مشاهیر و چهره‌ها==
از اعلام و [[رجال]] معروف این [[طایفه]] می‌‌توان از اصحابی چون [[عبیدة بن هبار بن معاویه]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۱.</ref> [[مالک بن مشوف بن اسد سعدی عائذی]]<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۲۷۴.</ref> و [[عبید بن هجان]]<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۸.</ref> یاد کرد. ضمن این که [[عمرو بن عبیدالله بن عمرو بن جابر عائذی]] - از [[والیان کوفه]] در [[عهد]] [[اموی]] - <ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> [[سوید بن عبداللّه]] از شرفای این [[قوم]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> [[مازن بن عبدالله بن عمرو بن مازن بن إیاس]] از [[محدثان اهل سنت]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> [[أبوعمیر عروة بن جابر بن بادیة بن الدّول بن إیاس]] از عباد بنی عائذ الله،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> [[خیشنة بن جابر]] از علمای این طایفه<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> و [[عبداللّه بن کنانة بن عبداللّه]] از [[شجاعان]] [[مذحج]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۱.</ref> هم، از دیگر چهره‌های شاخص این قومند که نامشان در [[تاریخ]] به ثبت و ضبط رسیده است. همچنین، [[زیاد بن شبیب بن لقیط]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref>[[حکم بن أبی بدل بن عمرو]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> [[إبراهیم بن ناجیة بن عمرو]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> [[زیاد بن ولید بن عبیدة بن هبار]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۱.</ref> [[جهم بن شداد بن شریح بن الأخصر]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۱.</ref> و [[حسین بن محمد بن جریر بن حریم]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۱.</ref> از دیگر اسامی [[رجال]] معروف عائذ الله‌اند که در منابع بدان اشاره شده است. به علاوه این که از رجال [[شیعی]] این [[قوم]] هم باید از [[مجمّع بن عبدالله عائذی]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۹۹.</ref> و پسرش عائذ<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۴۷.</ref> - شهدای واقعه دلخراش [[کربلا]] - و [[عبدالله بن مجمع بن عبدالله بن مجمع]] - از همراهان و شهدای [[قیام مختار]] -<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۰.</ref> و نیز [[عبدالرحمن بن عمرو عائذی]] از [[راویان احادیث]] [[شیعه]] نام برد.<ref>نجاشی، رجال، ص۲۳۸.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}