بنی عامر بن مالک بن جشم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۵

2024-06-22T05:25:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۵
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	این [[طایفه]] از [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۱۳. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های [[بنی حاشد بن همدان]] هستند که [[نسب]] از عامر بن مالک بن جشم بن حاشد بن جشم بن خیوان (خیران) بن نوف بن أوسله (همدان) می‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۳۰۶؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۸.</ref>. حضور در برخی [[فتوحات اسلامی]]<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۹؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴۷؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۹۷.</ref>، حضور برخی از آنان در [[واقعه کربلا]] و مشارکت در به [[شهادت]] رساندن [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}}<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۵۸؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۰۹؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰.</ref> و نیز مشارکت در برخی جریانات مهم [[اسلامی]] از جمله [[شورش]] [[محمد ~~بن عبدالرحمن~~ بن اشعث]] در [[سال ۸۳ هجری]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۳۷۸؛ مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۵۴-۱۵۵؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۷، ص۹۷-۹۸.</ref> از جمله مهمترین حوادث این [[قوم]] در دوران پس از [[اسلام]] برشمرده شده است. از [[رجال]] مطرح و نام آشنای این قوم می‌توان از عبدالرحمن بن عبدالله بن حارث بن نظام بن جشم بن عمرو بن مالک معروف به «اعشی همدان» - از شعرای بنام [[عرب]] - اشاره کرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۴؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲ ص۴۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۳۰۶.</ref>. اعشی از شعرای [[فصیح]] [[کوفه]] و از [[فقها]] و [[قراء]] این [[شهر]] بود اما همه را ترک گفت و تنها به امر [[شعر]] و [[شاعری]] پرداخت<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۷۸.</ref>. وی در [[سال ۶۱ هجری]]، با لشکری که از سوی [[یزید بن معاویه]] به [[فرماندهی]] [[سلم بن زیاد]] به [[خراسان]] و سیستان جهت [[نبرد]] با [[کفار]] و امر [[فتوحات]] روانه شده بود، همراه گردید. در این [[لشکرکشی]]، [[سلم]]، او را همراه با لشکری به خُجَندَه<ref>از شهرهای مشهور ماوراء النهر بر ساحل سیحون. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴۷)</ref> فرستاد، اما آنها از [[دشمن]] [[شکست]] خوردند و اعشی در [[تأسف]] این واقعه اشعاری سرود<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۹؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴۷؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۹۷.</ref>. اعشی در [[زمان]] [[قیام مختار]] به [[سال ۶۶ هجری]] در [[کوفه]] حضور داشت. اما از اشعاری که از او در این دوران نقل شده است، چنین بر می‌آید که وی از این [[قیام]] [[دل]] [[خوشی]] نداشته است<ref>دینوری، الاخبار الطوال، ص۳۰۱.</ref>. اعشی در این واقعه، دست‌کم یک یا دو پسرعموی خود به نام‌های [[عبدالله بن وهب همدانی]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۵۸؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰.</ref> و به [[نقلی]] عبدالله و عبدالرحمن بن وهب همدانی<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۰۹.</ref> را که در [[واقعه عاشورا]] با [[لشکر]] [[عبیدالله بن زیاد]] [[همکاری]] داشتند، از دست داد. «اعشی همدان» در دوران [[حکومت]] [[مروان]] به [[شام]] [[سفر]] کرد اما بهره‌ای از این سفر عایدش نشد پس به [[حمص]] نزد [[نعمان بن بشیر]] - عامل حمص - رفت و پس از رد و بدل شدن سخنانی، چهل هزار دینار از [[بیت المال]] حمص به اعشی بخشیده شد. اعشی پس از دریافت این مبلغ، [[خرسندی]] خود را از این موضوع ضمن ابیاتی اعلام نمود<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۸۰. ابن عبدالبر اندلسی زمان این واقعه را - که با توجه به سال کشته شدنش، به واقع نزدیکتر است، - دوران حکومت یزید بن معاویه عنوان کرده است. (ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۴، ص۱۴۹۸).</ref>. اعشی به هنگام آغاز [[شورش]] [[محمد ~~بن عبدالرحمن~~ بن اشعث]] ([[سال ۸۳ هجری]]) در سیستان حضور داشت. او در سیستان نخستین فردی بود که در حضور ابن [[اشعث]]، [[خلع]] [[عبدالملک بن مروان]] و حجاج را اعلام نمود<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۵۴.</ref>. وی در [[زمان]] [[حرکت]] ابن اشعث به سوی [[عراق]]، با او همراه شد و ضمن اشعاری به [[مدح]] ابن اشعث و ذمّ حجاج پرداخت<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۱۵-۳۱۶؛ ابن خلدون، تاریخ، ج۳، ص۶۱.</ref>. اعشی پس از [[شکست]] [[شورش ابن اشعث]] همراه با جمع زیادی به [[اسارت]] قوای [[اموی]] در آمد و پس از گفتگویی کوتاه، به دستور [[حجاج بن یوسف ثقفی]] گردن زده شد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۳۷۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۷، ص۹۷-۹۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۷۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.		این [[طایفه]] از [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۱۳. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های [[بنی حاشد بن همدان]] هستند که [[نسب]] از عامر بن مالک بن جشم بن حاشد بن جشم بن خیوان (خیران) بن نوف بن أوسله (همدان) می‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۳۰۶؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۸.</ref>. حضور در برخی [[فتوحات اسلامی]]<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۹؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴۷؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۹۷.</ref>، حضور برخی از آنان در [[واقعه کربلا]] و مشارکت در به [[شهادت]] رساندن [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}}<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۵۸؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۰۹؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰.</ref> و نیز مشارکت در برخی جریانات مهم [[اسلامی]] از جمله [[شورش]] [[عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] در [[سال ۸۱ هجری]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۳۷۸؛ مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۵۴-۱۵۵؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۷، ص۹۷-۹۸.</ref> از جمله مهمترین حوادث این [[قوم]] در دوران پس از [[اسلام]] برشمرده شده است. از [[رجال]] مطرح و نام آشنای این قوم می‌توان از عبدالرحمن بن عبدالله بن حارث بن نظام بن جشم بن عمرو بن مالک معروف به «اعشی همدان» - از شعرای بنام [[عرب]] - اشاره کرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۴؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲ ص۴۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۳۰۶.</ref>. اعشی از شعرای [[فصیح]] [[کوفه]] و از [[فقها]] و [[قراء]] این [[شهر]] بود اما همه را ترک گفت و تنها به امر [[شعر]] و [[شاعری]] پرداخت<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۷۸.</ref>. وی در [[سال ۶۱ هجری]]، با لشکری که از سوی [[یزید بن معاویه]] به [[فرماندهی]] [[سلم بن زیاد]] به [[خراسان]] و سیستان جهت [[نبرد]] با [[کفار]] و امر [[فتوحات]] روانه شده بود، همراه گردید. در این [[لشکرکشی]]، [[سلم]]، او را همراه با لشکری به خُجَندَه<ref>از شهرهای مشهور ماوراء النهر بر ساحل سیحون. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴۷)</ref> فرستاد، اما آنها از [[دشمن]] [[شکست]] خوردند و اعشی در [[تأسف]] این واقعه اشعاری سرود<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۹؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴۷؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۹۷.</ref>. اعشی در [[زمان]] [[قیام مختار]] به [[سال ۶۶ هجری]] در [[کوفه]] حضور داشت. اما از اشعاری که از او در این دوران نقل شده است، چنین بر می‌آید که وی از این [[قیام]] [[دل]] [[خوشی]] نداشته است<ref>دینوری، الاخبار الطوال، ص۳۰۱.</ref>. اعشی در این واقعه، دست‌کم یک یا دو پسرعموی خود به نام‌های [[عبدالله بن وهب همدانی]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۵۸؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰.</ref> و به [[نقلی]] عبدالله و عبدالرحمن بن وهب همدانی<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۰۹.</ref> را که در [[واقعه عاشورا]] با [[لشکر]] [[عبیدالله بن زیاد]] [[همکاری]] داشتند، از دست داد. «اعشی همدان» در دوران [[حکومت]] [[مروان]] به [[شام]] [[سفر]] کرد اما بهره‌ای از این سفر عایدش نشد پس به [[حمص]] نزد [[نعمان بن بشیر]] - عامل حمص - رفت و پس از رد و بدل شدن سخنانی، چهل هزار دینار از [[بیت المال]] حمص به اعشی بخشیده شد. اعشی پس از دریافت این مبلغ، [[خرسندی]] خود را از این موضوع ضمن ابیاتی اعلام نمود<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۸۰. ابن عبدالبر اندلسی زمان این واقعه را - که با توجه به سال کشته شدنش، به واقع نزدیکتر است، - دوران حکومت یزید بن معاویه عنوان کرده است. (ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۴، ص۱۴۹۸).</ref>. اعشی به هنگام آغاز [[شورش]] [[عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] ([[سال ۸۱ هجری]]) در سیستان حضور داشت. او در سیستان نخستین فردی بود که در حضور ابن [[اشعث]]، [[خلع]] [[عبدالملک بن مروان]] و حجاج را اعلام نمود<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۵۴.</ref>. وی در [[زمان]] [[حرکت]] ابن اشعث به سوی [[عراق]]، با او همراه شد و ضمن اشعاری به [[مدح]] ابن اشعث و ذمّ حجاج پرداخت<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۱۵-۳۱۶؛ ابن خلدون، تاریخ، ج۳، ص۶۱.</ref>. اعشی پس از [[شکست]] [[شورش ابن اشعث]] همراه با جمع زیادی به [[اسارت]] قوای [[اموی]] در آمد و پس از گفتگویی کوتاه، به دستور [[حجاج بن یوسف ثقفی]] گردن زده شد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۳۷۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۷، ص۹۷-۹۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۷۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی حاشد بن همدان | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه از اعراب قحطانیعمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۱۳. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲. و از شاخه‌های بنی حاش...» ایجاد کرد

2024-05-29T06:00:05Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی حاشد بن همدان | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه از اعراب قحطانی<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۱۳. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های بنی حاش...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = بنی حاشد بن همدان
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
این [[طایفه]] از [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۱۳. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های [[بنی حاشد بن همدان]] هستند که [[نسب]] از عامر بن مالک بن جشم بن حاشد بن جشم بن خیوان (خیران) بن نوف بن أوسله (همدان) می‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۳۰۶؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۸.</ref>. حضور در برخی [[فتوحات اسلامی]]<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۹؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴۷؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۹۷.</ref>، حضور برخی از آنان در [[واقعه کربلا]] و مشارکت در به [[شهادت]] رساندن [[سید]] و [[سالار شهیدان]]{{ع}}<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۵۸؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۰۹؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰.</ref> و نیز مشارکت در برخی جریانات مهم [[اسلامی]] از جمله [[شورش]] [[محمد بن عبدالرحمن بن اشعث]] در [[سال ۸۳ هجری]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۳۷۸؛ مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۵۴-۱۵۵؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۷، ص۹۷-۹۸.</ref> از جمله مهمترین حوادث این [[قوم]] در دوران پس از [[اسلام]] برشمرده شده است. از [[رجال]] مطرح و نام آشنای این قوم می‌توان از عبدالرحمن بن عبدالله بن حارث بن نظام بن جشم بن عمرو بن مالک معروف به «اعشی همدان» - از شعرای بنام [[عرب]] - اشاره کرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۴؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲ ص۴۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۳۰۶.</ref>. اعشی از شعرای [[فصیح]] [[کوفه]] و از [[فقها]] و [[قراء]] این [[شهر]] بود اما همه را ترک گفت و تنها به امر [[شعر]] و [[شاعری]] پرداخت<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۷۸.</ref>. وی در [[سال ۶۱ هجری]]، با لشکری که از سوی [[یزید بن معاویه]] به [[فرماندهی]] [[سلم بن زیاد]] به [[خراسان]] و سیستان جهت [[نبرد]] با [[کفار]] و امر [[فتوحات]] روانه شده بود، همراه گردید. در این [[لشکرکشی]]، [[سلم]]، او را همراه با لشکری به خُجَندَه<ref>از شهرهای مشهور ماوراء النهر بر ساحل سیحون. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴۷)</ref> فرستاد، اما آنها از [[دشمن]] [[شکست]] خوردند و اعشی در [[تأسف]] این واقعه اشعاری سرود<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۹؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴۷؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۹۷.</ref>. اعشی در [[زمان]] [[قیام مختار]] به [[سال ۶۶ هجری]] در [[کوفه]] حضور داشت. اما از اشعاری که از او در این دوران نقل شده است، چنین بر می‌آید که وی از این [[قیام]] [[دل]] [[خوشی]] نداشته است<ref>دینوری، الاخبار الطوال، ص۳۰۱.</ref>. اعشی در این واقعه، دست‌کم یک یا دو پسرعموی خود به نام‌های [[عبدالله بن وهب همدانی]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۵۸؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۴۰.</ref> و به [[نقلی]] عبدالله و عبدالرحمن بن وهب همدانی<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۰۹.</ref> را که در [[واقعه عاشورا]] با [[لشکر]] [[عبیدالله بن زیاد]] [[همکاری]] داشتند، از دست داد. «اعشی همدان» در دوران [[حکومت]] [[مروان]] به [[شام]] [[سفر]] کرد اما بهره‌ای از این سفر عایدش نشد پس به [[حمص]] نزد [[نعمان بن بشیر]] - عامل حمص - رفت و پس از رد و بدل شدن سخنانی، چهل هزار دینار از [[بیت المال]] حمص به اعشی بخشیده شد. اعشی پس از دریافت این مبلغ، [[خرسندی]] خود را از این موضوع ضمن ابیاتی اعلام نمود<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۸۰. ابن عبدالبر اندلسی زمان این واقعه را - که با توجه به سال کشته شدنش، به واقع نزدیکتر است، - دوران حکومت یزید بن معاویه عنوان کرده است. (ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۴، ص۱۴۹۸).</ref>. اعشی به هنگام آغاز [[شورش]] [[محمد بن عبدالرحمن بن اشعث]] ([[سال ۸۳ هجری]]) در سیستان حضور داشت. او در سیستان نخستین فردی بود که در حضور ابن [[اشعث]]، [[خلع]] [[عبدالملک بن مروان]] و حجاج را اعلام نمود<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۵۴.</ref>. وی در [[زمان]] [[حرکت]] ابن اشعث به سوی [[عراق]]، با او همراه شد و ضمن اشعاری به [[مدح]] ابن اشعث و ذمّ حجاج پرداخت<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۳۱۵-۳۱۶؛ ابن خلدون، تاریخ، ج۳، ص۶۱.</ref>. اعشی پس از [[شکست]] [[شورش ابن اشعث]] همراه با جمع زیادی به [[اسارت]] قوای [[اموی]] در آمد و پس از گفتگویی کوتاه، به دستور [[حجاج بن یوسف ثقفی]] گردن زده شد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۳۷۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۷، ص۹۷-۹۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۷۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

{{قبایل عرب}}

[[رده:قبیله‌های عرب]]