بنی عبدالله بن عبدالمدان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'مذحج‌اند' به 'مذحج هستند'

2024-01-30T20:30:38Z

جایگزینی متن - 'مذحج‌اند' به 'مذحج هستند'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۰
خط ۷:		خط ۷:

	==بنی‌عبدالله بن عنس==		==بنی‌عبدالله بن عنس==
	[[بنی‌عبدالله]] از خاندان‌های [[طایفه]] «[[بنی‌عبدالمدان]]» و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ ~~مذحج‌اند~~ که [[نسب]] از [[عبدالله بن عبدالمدان بن دیان]] می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان - سر سلسله این [[خاندان]]، - از بزرگان [[عرب]] در [[یمن]] بود<ref>زرکلی، الاعلام، ج۴، ص۱۰۰. وی در ادامه، عبدالله را از والیان حضرت در یمن نام برده است.</ref>. وی که در [[جاهلیت]]، «عبدالحجر» نامیده می‌شد، در پی وفدی به [[مدینه]] در [[سال دهم هجری]]، [[مسلمان]] شد و [[پیامبر]]{{صل}}، نام او را به «عبدالله» [[تغییر]] داد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۶۰؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۵؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۳، ص۸۹۳.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان در [[سال ۴۰ هجری]]، در جریان [[غارت]] [[بسر بن ارطاة]] به یمن و [[حجاز]]، پس از آنکه دامادش [[عبیدالله بن عباس]] - [[فرماندار امام علی]]{{ع}} در یمن - به [[کوفه]] گریخت، [[جانشین]] وی در یمن شد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>. بسر، پس از ورود به یمن، عبدالله و پسرش مالک را - که او هم در [[شرف]]، مانند پدرش بود و وی را «مالک یمن» می‌گفتند، - به [[شهادت]] رساند<ref>ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۶۱۶-۶۱۷. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹-۱۴۰.</ref>. پس از آن، بسر به پسران خردسال عبیدالله بن عباس - که از [[نوادگان]] دختری عبدالله بن عبدالمدان]] و از [[فرزندان]] [[عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان بودند، - [[حمله]] برد و آنان را نیز به [[قتل]] رساند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۴۰؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>، که این امر، به [[جنون]] عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان - مادر این خردسالان - انجامید<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۴.</ref>.		[[بنی‌عبدالله]] از خاندان‌های [[طایفه]] «[[بنی‌عبدالمدان]]» و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ [[مذحج]] هستند که [[نسب]] از [[عبدالله بن عبدالمدان بن دیان]] می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان - سر سلسله این [[خاندان]]، - از بزرگان [[عرب]] در [[یمن]] بود<ref>زرکلی، الاعلام، ج۴، ص۱۰۰. وی در ادامه، عبدالله را از والیان حضرت در یمن نام برده است.</ref>. وی که در [[جاهلیت]]، «عبدالحجر» نامیده می‌شد، در پی وفدی به [[مدینه]] در [[سال دهم هجری]]، [[مسلمان]] شد و [[پیامبر]]{{صل}}، نام او را به «عبدالله» [[تغییر]] داد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۶۰؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۵؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۳، ص۸۹۳.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان در [[سال ۴۰ هجری]]، در جریان [[غارت]] [[بسر بن ارطاة]] به یمن و [[حجاز]]، پس از آنکه دامادش [[عبیدالله بن عباس]] - [[فرماندار امام علی]]{{ع}} در یمن - به [[کوفه]] گریخت، [[جانشین]] وی در یمن شد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>. بسر، پس از ورود به یمن، عبدالله و پسرش مالک را - که او هم در [[شرف]]، مانند پدرش بود و وی را «مالک یمن» می‌گفتند، - به [[شهادت]] رساند<ref>ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۶۱۶-۶۱۷. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹-۱۴۰.</ref>. پس از آن، بسر به پسران خردسال عبیدالله بن عباس - که از [[نوادگان]] دختری عبدالله بن عبدالمدان]] و از [[فرزندان]] [[عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان بودند، - [[حمله]] برد و آنان را نیز به [[قتل]] رساند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۴۰؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>، که این امر، به [[جنون]] عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان - مادر این خردسالان - انجامید<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۴.</ref>.

	از عبدالله، پسرانی به نام بِشر، مالک، عبیدالله و دخترانی به اسامی عائشه و عالیه متولد شدند. عائشه به همسری عبیدالله بن عباس در آمد و عالیه هم، با عَرابَه [[اوسی]] و سپس با [[خلف بن عثمان بن عفان]] [[ازدواج]] کرد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. [[عبیدالله]] - معروف‌ترین فرزند ذکور عبدالله - فرزندانی به نام‌های ربیع، مالک، یزید، زیاد و رَیطَه داشت. از ربیع بن عبیدالله، علی، عبدالله و حُباب متولد شدند و از [[یزید بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، محمد، رِزام، [[بشر]] و سلیمان. از مالک بن عبیدالله هم، جعفر پدید آمد و از [[بشر بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، [[ابوعلی]] تولد یافت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴-۲۷۵.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] [[عبدالله بن عبدالمدان]] [[توسعه]] یافت.		از عبدالله، پسرانی به نام بِشر، مالک، عبیدالله و دخترانی به اسامی عائشه و عالیه متولد شدند. عائشه به همسری عبیدالله بن عباس در آمد و عالیه هم، با عَرابَه [[اوسی]] و سپس با [[خلف بن عثمان بن عفان]] [[ازدواج]] کرد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. [[عبیدالله]] - معروف‌ترین فرزند ذکور عبدالله - فرزندانی به نام‌های ربیع، مالک، یزید، زیاد و رَیطَه داشت. از ربیع بن عبیدالله، علی، عبدالله و حُباب متولد شدند و از [[یزید بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، محمد، رِزام، [[بشر]] و سلیمان. از مالک بن عبیدالله هم، جعفر پدید آمد و از [[بشر بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، [[ابوعلی]] تولد یافت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴-۲۷۵.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] [[عبدالله بن عبدالمدان]] [[توسعه]] یافت.

Wasity: /* بنی‌عبدالله بن عنس */

2024-01-30T17:28:02Z

بنی‌عبدالله بن عنس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۸
خط ۷:		خط ۷:

	==بنی‌عبدالله بن عنس==		==بنی‌عبدالله بن عنس==
	[[بنی‌عبدالله]] از خاندان‌های [[طایفه]] بنی‌عبدالمدان و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ مذحج‌اند که [[نسب]] از [[عبدالله بن عبدالمدان بن دیان]] می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان - سر سلسله این [[خاندان]]، - از بزرگان [[عرب]] در [[یمن]] بود<ref>زرکلی، الاعلام، ج۴، ص۱۰۰. وی در ادامه، عبدالله را از والیان حضرت در یمن نام برده است.</ref>. وی که در [[جاهلیت]]، «عبدالحجر» نامیده می‌شد، در پی وفدی به [[مدینه]] در [[سال دهم هجری]]، [[مسلمان]] شد و [[پیامبر]]{{صل}}، نام او را به «عبدالله» [[تغییر]] داد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۶۰؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۵؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۳، ص۸۹۳.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان در [[سال ۴۰ هجری]]، در جریان [[غارت]] [[بسر بن ارطاة]] به یمن و [[حجاز]]، پس از آنکه دامادش [[عبیدالله بن عباس]] - [[فرماندار امام علی]]{{ع}} در یمن - به [[کوفه]] گریخت، [[جانشین]] وی در یمن شد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>. بسر، پس از ورود به یمن، عبدالله و پسرش مالک را - که او هم در [[شرف]]، مانند پدرش بود و وی را «مالک یمن» می‌گفتند، - به [[شهادت]] رساند<ref>ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۶۱۶-۶۱۷. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹-۱۴۰.</ref>. پس از آن، بسر به پسران خردسال عبیدالله بن عباس - که از [[نوادگان]] دختری عبدالله بن عبدالمدان]] و از [[فرزندان]] [[عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان بودند، - [[حمله]] برد و آنان را نیز به [[قتل]] رساند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۴۰؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>، که این امر، به [[جنون]] عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان - مادر این خردسالان - انجامید<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۴.</ref>.		[[بنی‌عبدالله]] از خاندان‌های [[طایفه]] «[[بنی‌عبدالمدان]]» و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ مذحج‌اند که [[نسب]] از [[عبدالله بن عبدالمدان بن دیان]] می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان - سر سلسله این [[خاندان]]، - از بزرگان [[عرب]] در [[یمن]] بود<ref>زرکلی، الاعلام، ج۴، ص۱۰۰. وی در ادامه، عبدالله را از والیان حضرت در یمن نام برده است.</ref>. وی که در [[جاهلیت]]، «عبدالحجر» نامیده می‌شد، در پی وفدی به [[مدینه]] در [[سال دهم هجری]]، [[مسلمان]] شد و [[پیامبر]]{{صل}}، نام او را به «عبدالله» [[تغییر]] داد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۶۰؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۵؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۳، ص۸۹۳.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان در [[سال ۴۰ هجری]]، در جریان [[غارت]] [[بسر بن ارطاة]] به یمن و [[حجاز]]، پس از آنکه دامادش [[عبیدالله بن عباس]] - [[فرماندار امام علی]]{{ع}} در یمن - به [[کوفه]] گریخت، [[جانشین]] وی در یمن شد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>. بسر، پس از ورود به یمن، عبدالله و پسرش مالک را - که او هم در [[شرف]]، مانند پدرش بود و وی را «مالک یمن» می‌گفتند، - به [[شهادت]] رساند<ref>ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۶۱۶-۶۱۷. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹-۱۴۰.</ref>. پس از آن، بسر به پسران خردسال عبیدالله بن عباس - که از [[نوادگان]] دختری عبدالله بن عبدالمدان]] و از [[فرزندان]] [[عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان بودند، - [[حمله]] برد و آنان را نیز به [[قتل]] رساند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۴۰؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>، که این امر، به [[جنون]] عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان - مادر این خردسالان - انجامید<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۴.</ref>.

	از عبدالله، پسرانی به نام بِشر، مالک، عبیدالله و دخترانی به اسامی عائشه و عالیه متولد شدند. عائشه به همسری عبیدالله بن عباس در آمد و عالیه هم، با عَرابَه [[اوسی]] و سپس با [[خلف بن عثمان بن عفان]] [[ازدواج]] کرد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. [[عبیدالله]] - معروف‌ترین فرزند ذکور عبدالله - فرزندانی به نام‌های ربیع، مالک، یزید، زیاد و رَیطَه داشت. از ربیع بن عبیدالله، علی، عبدالله و حُباب متولد شدند و از [[یزید بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، محمد، رِزام، [[بشر]] و سلیمان. از مالک بن عبیدالله هم، جعفر پدید آمد و از [[بشر بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، [[ابوعلی]] تولد یافت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴-۲۷۵.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] [[عبدالله بن عبدالمدان]] [[توسعه]] یافت.		از عبدالله، پسرانی به نام بِشر، مالک، عبیدالله و دخترانی به اسامی عائشه و عالیه متولد شدند. عائشه به همسری عبیدالله بن عباس در آمد و عالیه هم، با عَرابَه [[اوسی]] و سپس با [[خلف بن عثمان بن عفان]] [[ازدواج]] کرد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. [[عبیدالله]] - معروف‌ترین فرزند ذکور عبدالله - فرزندانی به نام‌های ربیع، مالک، یزید، زیاد و رَیطَه داشت. از ربیع بن عبیدالله، علی، عبدالله و حُباب متولد شدند و از [[یزید بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، محمد، رِزام، [[بشر]] و سلیمان. از مالک بن عبیدالله هم، جعفر پدید آمد و از [[بشر بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، [[ابوعلی]] تولد یافت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴-۲۷۵.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] [[عبدالله بن عبدالمدان]] [[توسعه]] یافت.

Ali: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مذحج | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==بنی‌عبدالله بن عنس== بنی‌عبدالله از خاندان‌های طایفه بنی‌عبدالمدان و از شاخه‌های قبیله بزرگ مذحج‌اند که نسب از عبدالله بن عبدالمدان بن دیان می‌برند...» ایجاد کرد

2023-11-26T08:14:57Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مذحج | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==بنی‌عبدالله بن عنس== بنی‌عبدالله از خاندان‌های طایفه بنی‌عبدالمدان و از شاخه‌های قبیله بزرگ مذحج‌اند که نسب از عبدالله بن عبدالمدان بن دیان می‌برند...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = مذحج
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==بنی‌عبدالله بن عنس==
[[بنی‌عبدالله]] از خاندان‌های [[طایفه]] بنی‌عبدالمدان و از شاخه‌های [[قبیله]] بزرگ مذحج‌اند که [[نسب]] از [[عبدالله بن عبدالمدان بن دیان]] می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان - سر سلسله این [[خاندان]]، - از بزرگان [[عرب]] در [[یمن]] بود<ref>زرکلی، الاعلام، ج۴، ص۱۰۰. وی در ادامه، عبدالله را از والیان حضرت در یمن نام برده است.</ref>. وی که در [[جاهلیت]]، «عبدالحجر» نامیده می‌شد، در پی وفدی به [[مدینه]] در [[سال دهم هجری]]، [[مسلمان]] شد و [[پیامبر]]{{صل}}، نام او را به «عبدالله» [[تغییر]] داد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۶۰؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۵۵؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۳، ص۸۹۳.</ref>. عبدالله بن عبدالمدان در [[سال ۴۰ هجری]]، در جریان [[غارت]] [[بسر بن ارطاة]] به یمن و [[حجاز]]، پس از آنکه دامادش [[عبیدالله بن عباس]] - [[فرماندار امام علی]]{{ع}} در یمن - به [[کوفه]] گریخت، [[جانشین]] وی در یمن شد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>. بسر، پس از ورود به یمن، عبدالله و پسرش مالک را - که او هم در [[شرف]]، مانند پدرش بود و وی را «مالک یمن» می‌گفتند، - به [[شهادت]] رساند<ref>ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۶۱۶-۶۱۷. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹-۱۴۰.</ref>. پس از آن، بسر به پسران خردسال عبیدالله بن عباس - که از [[نوادگان]] دختری عبدالله بن عبدالمدان]] و از [[فرزندان]] [[عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان بودند، - [[حمله]] برد و آنان را نیز به [[قتل]] رساند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۴۰؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۳.</ref>، که این امر، به [[جنون]] عائشه بنت عبدالله بن عبدالمدان - مادر این خردسالان - انجامید<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۳۸۴.</ref>.

از عبدالله، پسرانی به نام بِشر، مالک، عبیدالله و دخترانی به اسامی عائشه و عالیه متولد شدند. عائشه به همسری عبیدالله بن عباس در آمد و عالیه هم، با عَرابَه [[اوسی]] و سپس با [[خلف بن عثمان بن عفان]] [[ازدواج]] کرد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴.</ref>. [[عبیدالله]] - معروف‌ترین فرزند ذکور عبدالله - فرزندانی به نام‌های ربیع، مالک، یزید، زیاد و رَیطَه داشت. از ربیع بن عبیدالله، علی، عبدالله و حُباب متولد شدند و از [[یزید بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، محمد، رِزام، [[بشر]] و سلیمان. از مالک بن عبیدالله هم، جعفر پدید آمد و از [[بشر بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان]]، [[ابوعلی]] تولد یافت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴-۲۷۵.</ref> و بدین ترتیب، [[نسل]] [[عبدالله بن عبدالمدان]] [[توسعه]] یافت.

از میان [[فرزندان]] [[عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان بن دیان]]، [[ربیع بن عبیدالله]] و زیاد و خواهرشان رَیطَه از [[شهرت]] بیشتری نسبت به دیگر فرزندان وی برخوردار بودند. ربیع بن عبیدالله را از [[راویان]] و اشراف بنی‌عبد المَدَان گفته‌اند<ref>ابن درید، الاشتقاق، ج۱، ص۳۹۸؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۱، ص۳۷۳. به نظر می‌رسد امر بر ابن درید و صحاری در نسبت دادن قتل به ربیع مذکور مشتبه شده،؛ چراکه ابن کلبی دیگران از عبدالله بن عبدالمدان و پسرش مالک به عنوان کسانی که به دست بشر به شهادت رسیدند نام برده‌اند. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۲۷۴؛ ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۶۱۶-۶۱۷. نیز ر.ک: طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۳۹-۱۴۰).</ref> و نقل روایتی را در باب تولد [[کودک]] نورسیده و [[میزان]] اعطایی‌های او، بدو نسبت داده‌اند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۴، ص۱۹۷.</ref>. ریطه هم به همسری [[عبدالله بن عبدالملک بن مروان]] در آمد و بعد از [[مرگ]] او، با حجاج بن [[عبدالملک]] [[عقد]] [[زناشویی]] بست اما پیش از آنکه کار به ازدواج بکشد، از او [[طلاق]] گرفت و با پسر عمه‌اش [[محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] ازدواج کرد، که حاصل این ازدواج، تولد [[ابوالعباس سفّاح]] - اولین [[خلیفه عباسی]] - در [[سال ۱۰۰ هجری]] بود<ref>بلاذری‌، انساب الاشراف، ج‌۴، ص۸۲؛ یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۳۰۷. نیز ر.ک: ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۳۳.</ref>. این [[قرابت]] باعث شد که اخوال و اقربای بنی‌عبدالمدانی سفاح، در دربار وی جایگاهی ویژه یابند<ref>بلاذری‌، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۶۶؛ ابن‌حزم‌، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref>. چندان که سفاح در [[سال ۱۳۳ هجری]] [[ولایت مکه]]، [[مدینه]]، [[طائف]] و یمامه را به زیاد بن [[عبیدالله بن عبدالله]] بن عبدالمدان - دایی خود - و امارت [[یمن]] را به محمد بن یزید بن عبدالله بن عبدالمدان سپرد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۷، ص۴۵۹؛ ابن اثیر، الکامل، ج۵، ص۴۴۸؛ ابن خلدون، تاریخ، ج۳، ص۲۵۲.</ref>. ضمن این که زیاد بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان، [[امیر الحاج]] سفاح را در یکی از سال‌های [[حکومت]] وی بر عهده داشت<ref>مسعودی، مروج الذهب، ج۴، ص۳۰۶.</ref>. علاوه بر زیاد بن عبیدالله، [[پسران]] او یحیی<ref>ابن خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۴، ص۱۱۱؛ مرزبانی، معجم الشعراء، ص۵۶۱. ابوالفضل یحیی بن زیاد در شمار شعرا و ادباء شهر کوفه و متهم به زندقه بود. (مرزبانی، معجم الشعراء، ص۵۶۱).</ref> و [[منصور بن زیاد]] و نیز محمد و فضل و زیاد - [[فرزندان]] منصور -<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۷.</ref> از جمله [[رجال]] بنی‌عبدالله بودند که در دربار [[عباسیان]] جایگاهی داشتند. [[حارث بن زیاد بن ربیع]] - از [[نوادگان]] [[ربیع بن زیاد بن انس]] -<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۸۱.</ref> و نیز [[علی بن ربیع بن عبیدالله]] - پسر دایی سفاح - هم، از دیگر افراد صاحب [[نفوذ]] در دربار عباسیان بودند. علی بن ربیع در [[سال ۱۳۴ هجری]] و در پی [[مرگ]] محمد بن یزید بن عبیدالله بن عبدالله بن عبدالمدان - [[فرماندار]] عباسیان در یمن - عهده دار [[حکمرانی]] یمن بعد از او گردید<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۷، ص۴۶۴؛ ابن اثیر، الکامل، ج۵، ص۴۵۴؛ ابن جوزی، المنتظم، ج۷، ص۳۲۵.</ref>. علاوه بر علی، عبدالله پسر دیگر ربیع بن عبیدالله هم، در دستگاه عباسیان جایگاه و منزلتی داشت. وی در [[زمان قیام]] [[محمد نفس زکیه]] در [[سال ۱۴۵ هجری]]، در جمع [[سپاهیان]] [[منصور دوانیقی]] حضور داشت و زمانی که منصور، او را در این باب به مشاوره‌طلبید، با دلگرم کردن [[خلیفه عباسی]] به ادامه [[مبارزه]]، با ذکر روایتی از [[سعید بن عمرو بن جعده مخزومی]]، [[شکست]] [[قیام نفس زکیه]] و دوام [[حکومت عباسیان]] را به منصور [[بشارت]] داد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۷، ص۵۶۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

==جستارهای وابسته==
* [[عبدالله بن عبد مدان حارثی]]
== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

{{قبایل عرب}}
[[رده:مذحج]]