بنی عمرو بن جشم بن حاشد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:33:23Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۳
خط ۹:		خط ۹:
	این [[طایفه]]، مردمانی از [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۸۳۰. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و در شمار [[طوایف]] [[بنی حاشد بن همدان]] هستند که [[نسب]] از عمرو بن بن جُشَم بن حاشد می‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. شراحیل، عبد و [[ناجیه]] را در شمار [[فرزندان]] عمرو بن جشم گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. از شراحیل، کعب معروف به «[[صائد]]» متولد شد که سرشاخه طایفه معروف «بنی صائد» به شمار می‌رود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. [[بنی ناجیة بن عمرو بن جشم]]<ref>ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل و مؤتلفها، ج۱، ص۶۹.</ref> و [[یریم بن عبد بن کعب]] (صائد)<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref> نیز از دیگر شعب و طوایف بنی عمرو بن جشم بن حاشد به شمار رفته‌اند.		این [[طایفه]]، مردمانی از [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۸۳۰. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و در شمار [[طوایف]] [[بنی حاشد بن همدان]] هستند که [[نسب]] از عمرو بن بن جُشَم بن حاشد می‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. شراحیل، عبد و [[ناجیه]] را در شمار [[فرزندان]] عمرو بن جشم گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. از شراحیل، کعب معروف به «[[صائد]]» متولد شد که سرشاخه طایفه معروف «بنی صائد» به شمار می‌رود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. [[بنی ناجیة بن عمرو بن جشم]]<ref>ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل و مؤتلفها، ج۱، ص۶۹.</ref> و [[یریم بن عبد بن کعب]] (صائد)<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref> نیز از دیگر شعب و طوایف بنی عمرو بن جشم بن حاشد به شمار رفته‌اند.

	خاستگاه این [[قوم]] [[یمن]] بود ~~لیکن~~ در پی [[ظهور اسلام]] و پس از انجام [[فتوحات اسلامی]] جمعی از آنان به مناطق مختلف از جمله [[کوفه]] کوچیدند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref>. بنی عمرو که در پی ارسال [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}} [[ایمان]] پذیرفته بودند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵.</ref>، نقش‌آفرین برخی از وقایع مهم سده نخست [[اسلامی]] بودند که از مهمترین این حوادث، علاوه بر [[همراهی]] برخی از ایشان با [[امام علی]]{{ع}} و حضور در [[جنگ نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، می‌توان به حضور برخی از آنان در هر دو سوی میدان [[کارزار]] [[کربلا]] اشاره کرد. چهره بارز آنها در این حادثه، ابو ثمامه زیاد بن عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم بن عبدالله بن کعب صائدی بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. [[ابوثمامه]] از [[اهالی کوفه]] و مردی [[شجاع]]، [[محترم]] و صاحب [[نفوذ]] در [[کوفه]] و از شخصیت‌های سرشناس [[شیعه]] در این [[شهر]] به شمار می‌رفت<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. ابوثمامه از جمله شیعیانی بود که پس از [[مرگ معاویه]]، به [[امام حسین]]{{ع}} [[نامه]] نوشته بود و او را به کوفه [[دعوت]] کرد<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. با ورود [[سفیر]] امام حسین{{ع}} - [[مسلم بن عقیل]] - با او [[بیعت]] کرد مسلم بن عقیل او را مسؤول [[امور مالی]] خود قرار داد و با توجه به [[شناختی]] که او در امر [[سلاح]] داشت، به او [[تکلیف]] نموده بود تا جهت [[رویارویی]] با [[ابن زیاد]] سلاح فراهم آورد<ref>شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۴۶؛ عبدالرزاق موسوی مقرم، مقتل الحسین{{ع}}، ص۱۵۴.</ref>. پس از [[شهادت مسلم]] او تحت تعقیب مأموران ابن زیاد قرار گرفت از این‌رو مدتی مخفی شد؛ اما سرانجام موفق شد از کوفه خارج شود به سوی [[امام]]{{ع}} [[حرکت]] کند. در بین راه با [[نافع بن هلال بجلی]] برخورد کرد و با هم به کاروان امام{{ع}} ملحق شدند<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، صص۱۱۹- ۱۲۰.</ref>. او در بعد از [[ظهر عاشورا]]، قدم به میدان رزم نهاد و نبردی سخت انجام داد تا این که به شدت مجروح شد. در این هنگام پسر عموی ابوثمامه - [[قیس بن عبدالله صائدی]] - که در [[سپاه]] ابن‌سعد بود و با او سابقه [[دشمنی]] داشت پیش رفت و او را به [[شهادت]] رساند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۷۱؛ ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۸۴.</ref>.<ref>حسینی ایمنی، سید علی اکبر، مقاله «قاتلان امام حسین{{ع}}، ش۱»، پایگاه پژوهه.</ref> [[قیس بن عبدالله]] علاوه بر به [[شهادت]] رساندن پسر عموی خود – ابوثمامه ائدی - در تعقیب [[ضحاک بن عبداللَّه مشرقی]] نیز نقش داشت<ref>از ضحاک بن عبدالله نقل شده که می‌گفت: «همین که امام{{ع}} به من اجازه رفتن داد اسب خود را از خیمه بیرون آوردم و بر آن نشستم و بر سپاه عمر بن سعد حمله‌ور شدم و از میانشان راهی باز کرده گریختم. پانزده نفر از کوفیان، پیاده به تعقیبم پرداختند. من به سرعت می‌تاختم اما آنان در کنار دهکده‌ای نزدیک ساحل فرات به من رسیدند چاره‌ای جز جنگ نداشتم پس خواستم به آنان حمله برم. در این هنگام [[کثیر بن عبداللَّه شعبی]] و [[ایوب بن مشرح خیوانی]] و [[قیس بن عبداللَّه صائدی]] که جزء آن پانزده نفر بودند مرا شناختند و گفتند: «این ضحاک بن عبداللَّه مشرقی است، این پسر عموی ماست شما را به خدا او را رها کنید». در این هنگام سه نفر دیگر آنها که از بنی‌تمیم بودند نیز گفتند: «باشد ما شفاعت برادران و هم‌پیمانان خود را می‌پذیریم و از کشتن خویشاوندشان خودداری می‌کنیم». با این سخن دیگران نیز از تصمیم خود منصرف شدند و رهایم کردند». (محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۵).</ref>. مشارکت در قیام [[مختار بن ابوعبیده ثقفی]] در [[سال ۶۶ هجری]] هم از دیگر حوادث بزرگ [[تاریخی]] است که حضور مردان طایفه [[بنی صائد بن شرحبیل]] در آن به ثبت و ضبط رسیده است<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>.		خاستگاه این [[قوم]] [[یمن]] بود لکن در پی [[ظهور اسلام]] و پس از انجام [[فتوحات اسلامی]] جمعی از آنان به مناطق مختلف از جمله [[کوفه]] کوچیدند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref>. بنی عمرو که در پی ارسال [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}} [[ایمان]] پذیرفته بودند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵.</ref>، نقش‌آفرین برخی از وقایع مهم سده نخست [[اسلامی]] بودند که از مهمترین این حوادث، علاوه بر [[همراهی]] برخی از ایشان با [[امام علی]]{{ع}} و حضور در [[جنگ نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، می‌توان به حضور برخی از آنان در هر دو سوی میدان [[کارزار]] [[کربلا]] اشاره کرد. چهره بارز آنها در این حادثه، ابو ثمامه زیاد بن عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم بن عبدالله بن کعب صائدی بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. [[ابوثمامه]] از [[اهالی کوفه]] و مردی [[شجاع]]، [[محترم]] و صاحب [[نفوذ]] در [[کوفه]] و از شخصیت‌های سرشناس [[شیعه]] در این [[شهر]] به شمار می‌رفت<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. ابوثمامه از جمله شیعیانی بود که پس از [[مرگ معاویه]]، به [[امام حسین]]{{ع}} [[نامه]] نوشته بود و او را به کوفه [[دعوت]] کرد<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. با ورود [[سفیر]] امام حسین{{ع}} - [[مسلم بن عقیل]] - با او [[بیعت]] کرد مسلم بن عقیل او را مسؤول [[امور مالی]] خود قرار داد و با توجه به [[شناختی]] که او در امر [[سلاح]] داشت، به او [[تکلیف]] نموده بود تا جهت [[رویارویی]] با [[ابن زیاد]] سلاح فراهم آورد<ref>شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۴۶؛ عبدالرزاق موسوی مقرم، مقتل الحسین{{ع}}، ص۱۵۴.</ref>. پس از [[شهادت مسلم]] او تحت تعقیب مأموران ابن زیاد قرار گرفت از این‌رو مدتی مخفی شد؛ اما سرانجام موفق شد از کوفه خارج شود به سوی [[امام]]{{ع}} [[حرکت]] کند. در بین راه با [[نافع بن هلال بجلی]] برخورد کرد و با هم به کاروان امام{{ع}} ملحق شدند<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، صص۱۱۹- ۱۲۰.</ref>. او در بعد از [[ظهر عاشورا]]، قدم به میدان رزم نهاد و نبردی سخت انجام داد تا این که به شدت مجروح شد. در این هنگام پسر عموی ابوثمامه - [[قیس بن عبدالله صائدی]] - که در [[سپاه]] ابن‌سعد بود و با او سابقه [[دشمنی]] داشت پیش رفت و او را به [[شهادت]] رساند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۷۱؛ ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۸۴.</ref>.<ref>حسینی ایمنی، سید علی اکبر، مقاله «قاتلان امام حسین{{ع}}، ش۱»، پایگاه پژوهه.</ref> [[قیس بن عبدالله]] علاوه بر به [[شهادت]] رساندن پسر عموی خود – ابوثمامه ائدی - در تعقیب [[ضحاک بن عبداللَّه مشرقی]] نیز نقش داشت<ref>از ضحاک بن عبدالله نقل شده که می‌گفت: «همین که امام{{ع}} به من اجازه رفتن داد اسب خود را از خیمه بیرون آوردم و بر آن نشستم و بر سپاه عمر بن سعد حمله‌ور شدم و از میانشان راهی باز کرده گریختم. پانزده نفر از کوفیان، پیاده به تعقیبم پرداختند. من به سرعت می‌تاختم اما آنان در کنار دهکده‌ای نزدیک ساحل فرات به من رسیدند چاره‌ای جز جنگ نداشتم پس خواستم به آنان حمله برم. در این هنگام [[کثیر بن عبداللَّه شعبی]] و [[ایوب بن مشرح خیوانی]] و [[قیس بن عبداللَّه صائدی]] که جزء آن پانزده نفر بودند مرا شناختند و گفتند: «این ضحاک بن عبداللَّه مشرقی است، این پسر عموی ماست شما را به خدا او را رها کنید». در این هنگام سه نفر دیگر آنها که از بنی‌تمیم بودند نیز گفتند: «باشد ما شفاعت برادران و هم‌پیمانان خود را می‌پذیریم و از کشتن خویشاوندشان خودداری می‌کنیم». با این سخن دیگران نیز از تصمیم خود منصرف شدند و رهایم کردند». (محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۵).</ref>. مشارکت در قیام [[مختار بن ابوعبیده ثقفی]] در [[سال ۶۶ هجری]] هم از دیگر حوادث بزرگ [[تاریخی]] است که حضور مردان طایفه [[بنی صائد بن شرحبیل]] در آن به ثبت و ضبط رسیده است<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>.

	علاوه بر نام [[ابوثمامه صائدی]] و پسر عمویش [[قیس بن عبدالله صائدی]]، -که در متن به نامشان پرداخته شد - از پدر [[ابوثمامه]] یعنی [[عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم]] - از بزرگان بنی صائد -<ref>ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۱۱۵.</ref>، عبد خیر بن یحمد بن خولی (حولی) بن عبد عمرو بن عبد یغوث بن کعب صائدی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. برخی مصادر نیز، به نقلی او را «عبدخیر بن یزید» و به نقلی دیگر «عبدخیر بن محمد بن حولی» ذکر کرده‌اند. (خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۶؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲).</ref> و از شرکت‌کنندگان و همراهان [[امام علی]]{{ع}} در [[جنگ با خوارج]] در [[نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، و نیز از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[محمد بن حنفیه]] و از همراهان [[قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>، و پسرش [[معقل بن عبد خیر بن خولی]] از شعرای این [[قوم]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. کنیه او با اختلاف، ابوالحریدق (حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲)، ابوالجرنعق (هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲) و ابو الجرندق (ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۴۹۳) ذکر شده است.</ref>، محمد بن یزید بن مرعل بن عبدود بن أفد بن کعب صائدی از اصحاب و یاران محمد بن حنفیه و از همراهان قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲.</ref> و [[عبدالرحمن بن عبد رب الکعبه صائدی]] از [[محدثان]] و [[رجال]] [[حدیثی بنی صائد]]<ref>سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.		علاوه بر نام [[ابوثمامه صائدی]] و پسر عمویش [[قیس بن عبدالله صائدی]]، -که در متن به نامشان پرداخته شد - از پدر [[ابوثمامه]] یعنی [[عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم]] - از بزرگان بنی صائد -<ref>ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۱۱۵.</ref>، عبد خیر بن یحمد بن خولی (حولی) بن عبد عمرو بن عبد یغوث بن کعب صائدی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. برخی مصادر نیز، به نقلی او را «عبدخیر بن یزید» و به نقلی دیگر «عبدخیر بن محمد بن حولی» ذکر کرده‌اند. (خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۶؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲).</ref> و از شرکت‌کنندگان و همراهان [[امام علی]]{{ع}} در [[جنگ با خوارج]] در [[نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، و نیز از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[محمد بن حنفیه]] و از همراهان [[قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>، و پسرش [[معقل بن عبد خیر بن خولی]] از شعرای این [[قوم]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. کنیه او با اختلاف، ابوالحریدق (حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲)، ابوالجرنعق (هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲) و ابو الجرندق (ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۴۹۳) ذکر شده است.</ref>، محمد بن یزید بن مرعل بن عبدود بن أفد بن کعب صائدی از اصحاب و یاران محمد بن حنفیه و از همراهان قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲.</ref> و [[عبدالرحمن بن عبد رب الکعبه صائدی]] از [[محدثان]] و [[رجال]] [[حدیثی بنی صائد]]<ref>سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - '،-' به ' -'

2025-05-29T20:31:46Z

جایگزینی متن - '،-' به ' -'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	خاستگاه این [[قوم]] [[یمن]] بود لیکن در پی [[ظهور اسلام]] و پس از انجام [[فتوحات اسلامی]] جمعی از آنان به مناطق مختلف از جمله [[کوفه]] کوچیدند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref>. بنی عمرو که در پی ارسال [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}} [[ایمان]] پذیرفته بودند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵.</ref>، نقش‌آفرین برخی از وقایع مهم سده نخست [[اسلامی]] بودند که از مهمترین این حوادث، علاوه بر [[همراهی]] برخی از ایشان با [[امام علی]]{{ع}} و حضور در [[جنگ نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، می‌توان به حضور برخی از آنان در هر دو سوی میدان [[کارزار]] [[کربلا]] اشاره کرد. چهره بارز آنها در این حادثه، ابو ثمامه زیاد بن عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم بن عبدالله بن کعب صائدی بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. [[ابوثمامه]] از [[اهالی کوفه]] و مردی [[شجاع]]، [[محترم]] و صاحب [[نفوذ]] در [[کوفه]] و از شخصیت‌های سرشناس [[شیعه]] در این [[شهر]] به شمار می‌رفت<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. ابوثمامه از جمله شیعیانی بود که پس از [[مرگ معاویه]]، به [[امام حسین]]{{ع}} [[نامه]] نوشته بود و او را به کوفه [[دعوت]] کرد<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. با ورود [[سفیر]] امام حسین{{ع}} - [[مسلم بن عقیل]] - با او [[بیعت]] کرد مسلم بن عقیل او را مسؤول [[امور مالی]] خود قرار داد و با توجه به [[شناختی]] که او در امر [[سلاح]] داشت، به او [[تکلیف]] نموده بود تا جهت [[رویارویی]] با [[ابن زیاد]] سلاح فراهم آورد<ref>شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۴۶؛ عبدالرزاق موسوی مقرم، مقتل الحسین{{ع}}، ص۱۵۴.</ref>. پس از [[شهادت مسلم]] او تحت تعقیب مأموران ابن زیاد قرار گرفت از این‌رو مدتی مخفی شد؛ اما سرانجام موفق شد از کوفه خارج شود به سوی [[امام]]{{ع}} [[حرکت]] کند. در بین راه با [[نافع بن هلال بجلی]] برخورد کرد و با هم به کاروان امام{{ع}} ملحق شدند<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، صص۱۱۹- ۱۲۰.</ref>. او در بعد از [[ظهر عاشورا]]، قدم به میدان رزم نهاد و نبردی سخت انجام داد تا این که به شدت مجروح شد. در این هنگام پسر عموی ابوثمامه - [[قیس بن عبدالله صائدی]] - که در [[سپاه]] ابن‌سعد بود و با او سابقه [[دشمنی]] داشت پیش رفت و او را به [[شهادت]] رساند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۷۱؛ ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۸۴.</ref>.<ref>حسینی ایمنی، سید علی اکبر، مقاله «قاتلان امام حسین{{ع}}، ش۱»، پایگاه پژوهه.</ref> [[قیس بن عبدالله]] علاوه بر به [[شهادت]] رساندن پسر عموی خود – ابوثمامه ائدی - در تعقیب [[ضحاک بن عبداللَّه مشرقی]] نیز نقش داشت<ref>از ضحاک بن عبدالله نقل شده که می‌گفت: «همین که امام{{ع}} به من اجازه رفتن داد اسب خود را از خیمه بیرون آوردم و بر آن نشستم و بر سپاه عمر بن سعد حمله‌ور شدم و از میانشان راهی باز کرده گریختم. پانزده نفر از کوفیان، پیاده به تعقیبم پرداختند. من به سرعت می‌تاختم اما آنان در کنار دهکده‌ای نزدیک ساحل فرات به من رسیدند چاره‌ای جز جنگ نداشتم پس خواستم به آنان حمله برم. در این هنگام [[کثیر بن عبداللَّه شعبی]] و [[ایوب بن مشرح خیوانی]] و [[قیس بن عبداللَّه صائدی]] که جزء آن پانزده نفر بودند مرا شناختند و گفتند: «این ضحاک بن عبداللَّه مشرقی است، این پسر عموی ماست شما را به خدا او را رها کنید». در این هنگام سه نفر دیگر آنها که از بنی‌تمیم بودند نیز گفتند: «باشد ما شفاعت برادران و هم‌پیمانان خود را می‌پذیریم و از کشتن خویشاوندشان خودداری می‌کنیم». با این سخن دیگران نیز از تصمیم خود منصرف شدند و رهایم کردند». (محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۵).</ref>. مشارکت در قیام [[مختار بن ابوعبیده ثقفی]] در [[سال ۶۶ هجری]] هم از دیگر حوادث بزرگ [[تاریخی]] است که حضور مردان طایفه [[بنی صائد بن شرحبیل]] در آن به ثبت و ضبط رسیده است<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>.		خاستگاه این [[قوم]] [[یمن]] بود لیکن در پی [[ظهور اسلام]] و پس از انجام [[فتوحات اسلامی]] جمعی از آنان به مناطق مختلف از جمله [[کوفه]] کوچیدند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref>. بنی عمرو که در پی ارسال [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}} [[ایمان]] پذیرفته بودند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵.</ref>، نقش‌آفرین برخی از وقایع مهم سده نخست [[اسلامی]] بودند که از مهمترین این حوادث، علاوه بر [[همراهی]] برخی از ایشان با [[امام علی]]{{ع}} و حضور در [[جنگ نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، می‌توان به حضور برخی از آنان در هر دو سوی میدان [[کارزار]] [[کربلا]] اشاره کرد. چهره بارز آنها در این حادثه، ابو ثمامه زیاد بن عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم بن عبدالله بن کعب صائدی بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. [[ابوثمامه]] از [[اهالی کوفه]] و مردی [[شجاع]]، [[محترم]] و صاحب [[نفوذ]] در [[کوفه]] و از شخصیت‌های سرشناس [[شیعه]] در این [[شهر]] به شمار می‌رفت<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. ابوثمامه از جمله شیعیانی بود که پس از [[مرگ معاویه]]، به [[امام حسین]]{{ع}} [[نامه]] نوشته بود و او را به کوفه [[دعوت]] کرد<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. با ورود [[سفیر]] امام حسین{{ع}} - [[مسلم بن عقیل]] - با او [[بیعت]] کرد مسلم بن عقیل او را مسؤول [[امور مالی]] خود قرار داد و با توجه به [[شناختی]] که او در امر [[سلاح]] داشت، به او [[تکلیف]] نموده بود تا جهت [[رویارویی]] با [[ابن زیاد]] سلاح فراهم آورد<ref>شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۴۶؛ عبدالرزاق موسوی مقرم، مقتل الحسین{{ع}}، ص۱۵۴.</ref>. پس از [[شهادت مسلم]] او تحت تعقیب مأموران ابن زیاد قرار گرفت از این‌رو مدتی مخفی شد؛ اما سرانجام موفق شد از کوفه خارج شود به سوی [[امام]]{{ع}} [[حرکت]] کند. در بین راه با [[نافع بن هلال بجلی]] برخورد کرد و با هم به کاروان امام{{ع}} ملحق شدند<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، صص۱۱۹- ۱۲۰.</ref>. او در بعد از [[ظهر عاشورا]]، قدم به میدان رزم نهاد و نبردی سخت انجام داد تا این که به شدت مجروح شد. در این هنگام پسر عموی ابوثمامه - [[قیس بن عبدالله صائدی]] - که در [[سپاه]] ابن‌سعد بود و با او سابقه [[دشمنی]] داشت پیش رفت و او را به [[شهادت]] رساند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۷۱؛ ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۸۴.</ref>.<ref>حسینی ایمنی، سید علی اکبر، مقاله «قاتلان امام حسین{{ع}}، ش۱»، پایگاه پژوهه.</ref> [[قیس بن عبدالله]] علاوه بر به [[شهادت]] رساندن پسر عموی خود – ابوثمامه ائدی - در تعقیب [[ضحاک بن عبداللَّه مشرقی]] نیز نقش داشت<ref>از ضحاک بن عبدالله نقل شده که می‌گفت: «همین که امام{{ع}} به من اجازه رفتن داد اسب خود را از خیمه بیرون آوردم و بر آن نشستم و بر سپاه عمر بن سعد حمله‌ور شدم و از میانشان راهی باز کرده گریختم. پانزده نفر از کوفیان، پیاده به تعقیبم پرداختند. من به سرعت می‌تاختم اما آنان در کنار دهکده‌ای نزدیک ساحل فرات به من رسیدند چاره‌ای جز جنگ نداشتم پس خواستم به آنان حمله برم. در این هنگام [[کثیر بن عبداللَّه شعبی]] و [[ایوب بن مشرح خیوانی]] و [[قیس بن عبداللَّه صائدی]] که جزء آن پانزده نفر بودند مرا شناختند و گفتند: «این ضحاک بن عبداللَّه مشرقی است، این پسر عموی ماست شما را به خدا او را رها کنید». در این هنگام سه نفر دیگر آنها که از بنی‌تمیم بودند نیز گفتند: «باشد ما شفاعت برادران و هم‌پیمانان خود را می‌پذیریم و از کشتن خویشاوندشان خودداری می‌کنیم». با این سخن دیگران نیز از تصمیم خود منصرف شدند و رهایم کردند». (محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۵).</ref>. مشارکت در قیام [[مختار بن ابوعبیده ثقفی]] در [[سال ۶۶ هجری]] هم از دیگر حوادث بزرگ [[تاریخی]] است که حضور مردان طایفه [[بنی صائد بن شرحبیل]] در آن به ثبت و ضبط رسیده است<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>.

	علاوه بر نام [[ابوثمامه صائدی]] و پسر عمویش [[قیس بن عبدالله صائدی]]، -که در متن به نامشان پرداخته ~~شد،~~- از پدر [[ابوثمامه]] یعنی [[عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم]] - از بزرگان بنی صائد -<ref>ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۱۱۵.</ref>، عبد خیر بن یحمد بن خولی (حولی) بن عبد عمرو بن عبد یغوث بن کعب صائدی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. برخی مصادر نیز، به نقلی او را «عبدخیر بن یزید» و به نقلی دیگر «عبدخیر بن محمد بن حولی» ذکر کرده‌اند. (خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۶؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲).</ref> و از شرکت‌کنندگان و همراهان [[امام علی]]{{ع}} در [[جنگ با خوارج]] در [[نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، و نیز از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[محمد بن حنفیه]] و از همراهان [[قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>، و پسرش [[معقل بن عبد خیر بن خولی]] از شعرای این [[قوم]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. کنیه او با اختلاف، ابوالحریدق (حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲)، ابوالجرنعق (هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲) و ابو الجرندق (ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۴۹۳) ذکر شده است.</ref>، محمد بن یزید بن مرعل بن عبدود بن أفد بن کعب صائدی از اصحاب و یاران محمد بن حنفیه و از همراهان قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲.</ref> و [[عبدالرحمن بن عبد رب الکعبه صائدی]] از [[محدثان]] و [[رجال]] [[حدیثی بنی صائد]]<ref>سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.		علاوه بر نام [[ابوثمامه صائدی]] و پسر عمویش [[قیس بن عبدالله صائدی]]، -که در متن به نامشان پرداخته شد - از پدر [[ابوثمامه]] یعنی [[عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم]] - از بزرگان بنی صائد -<ref>ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۱۱۵.</ref>، عبد خیر بن یحمد بن خولی (حولی) بن عبد عمرو بن عبد یغوث بن کعب صائدی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. برخی مصادر نیز، به نقلی او را «عبدخیر بن یزید» و به نقلی دیگر «عبدخیر بن محمد بن حولی» ذکر کرده‌اند. (خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۶؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲).</ref> و از شرکت‌کنندگان و همراهان [[امام علی]]{{ع}} در [[جنگ با خوارج]] در [[نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، و نیز از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[محمد بن حنفیه]] و از همراهان [[قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>، و پسرش [[معقل بن عبد خیر بن خولی]] از شعرای این [[قوم]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. کنیه او با اختلاف، ابوالحریدق (حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲)، ابوالجرنعق (هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲) و ابو الجرندق (ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۴۹۳) ذکر شده است.</ref>، محمد بن یزید بن مرعل بن عبدود بن أفد بن کعب صائدی از اصحاب و یاران محمد بن حنفیه و از همراهان قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲.</ref> و [[عبدالرحمن بن عبد رب الکعبه صائدی]] از [[محدثان]] و [[رجال]] [[حدیثی بنی صائد]]<ref>سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی حاشد بن همدان | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه، مردمانی از اعراب قحطانیعمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۸۳۰. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲. و در شمار طوا...» ایجاد کرد

2024-05-27T05:55:09Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی حاشد بن همدان | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه، مردمانی از اعراب قحطانی<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۸۳۰. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و در شمار طوا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = بنی حاشد بن همدان
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
این [[طایفه]]، مردمانی از [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۸۳۰. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و در شمار [[طوایف]] [[بنی حاشد بن همدان]] هستند که [[نسب]] از عمرو بن بن جُشَم بن حاشد می‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. شراحیل، عبد و [[ناجیه]] را در شمار [[فرزندان]] عمرو بن جشم گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. از شراحیل، کعب معروف به «[[صائد]]» متولد شد که سرشاخه طایفه معروف «بنی صائد» به شمار می‌رود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. [[بنی ناجیة بن عمرو بن جشم]]<ref>ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل و مؤتلفها، ج۱، ص۶۹.</ref> و [[یریم بن عبد بن کعب]] (صائد)<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref> نیز از دیگر شعب و طوایف بنی عمرو بن جشم بن حاشد به شمار رفته‌اند.

خاستگاه این [[قوم]] [[یمن]] بود لیکن در پی [[ظهور اسلام]] و پس از انجام [[فتوحات اسلامی]] جمعی از آنان به مناطق مختلف از جمله [[کوفه]] کوچیدند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref>. بنی عمرو که در پی ارسال [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}} [[ایمان]] پذیرفته بودند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵.</ref>، نقش‌آفرین برخی از وقایع مهم سده نخست [[اسلامی]] بودند که از مهمترین این حوادث، علاوه بر [[همراهی]] برخی از ایشان با [[امام علی]]{{ع}} و حضور در [[جنگ نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، می‌توان به حضور برخی از آنان در هر دو سوی میدان [[کارزار]] [[کربلا]] اشاره کرد. چهره بارز آنها در این حادثه، ابو ثمامه زیاد بن عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم بن عبدالله بن کعب صائدی بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>. [[ابوثمامه]] از [[اهالی کوفه]] و مردی [[شجاع]]، [[محترم]] و صاحب [[نفوذ]] در [[کوفه]] و از شخصیت‌های سرشناس [[شیعه]] در این [[شهر]] به شمار می‌رفت<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. ابوثمامه از جمله شیعیانی بود که پس از [[مرگ معاویه]]، به [[امام حسین]]{{ع}} [[نامه]] نوشته بود و او را به کوفه [[دعوت]] کرد<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۱۱۹.</ref>. با ورود [[سفیر]] امام حسین{{ع}} - [[مسلم بن عقیل]] - با او [[بیعت]] کرد مسلم بن عقیل او را مسؤول [[امور مالی]] خود قرار داد و با توجه به [[شناختی]] که او در امر [[سلاح]] داشت، به او [[تکلیف]] نموده بود تا جهت [[رویارویی]] با [[ابن زیاد]] سلاح فراهم آورد<ref>شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۴۶؛ عبدالرزاق موسوی مقرم، مقتل الحسین{{ع}}، ص۱۵۴.</ref>. پس از [[شهادت مسلم]] او تحت تعقیب مأموران ابن زیاد قرار گرفت از این‌رو مدتی مخفی شد؛ اما سرانجام موفق شد از کوفه خارج شود به سوی [[امام]]{{ع}} [[حرکت]] کند. در بین راه با [[نافع بن هلال بجلی]] برخورد کرد و با هم به کاروان امام{{ع}} ملحق شدند<ref>محمد السماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، صص۱۱۹- ۱۲۰.</ref>. او در بعد از [[ظهر عاشورا]]، قدم به میدان رزم نهاد و نبردی سخت انجام داد تا این که به شدت مجروح شد. در این هنگام پسر عموی ابوثمامه - [[قیس بن عبدالله صائدی]] - که در [[سپاه]] ابن‌سعد بود و با او سابقه [[دشمنی]] داشت پیش رفت و او را به [[شهادت]] رساند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۷۱؛ ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۸۴.</ref>.<ref>حسینی ایمنی، سید علی اکبر، مقاله «قاتلان امام حسین{{ع}}، ش۱»، پایگاه پژوهه.</ref> [[قیس بن عبدالله]] علاوه بر به [[شهادت]] رساندن پسر عموی خود – ابوثمامه ائدی - در تعقیب [[ضحاک بن عبداللَّه مشرقی]] نیز نقش داشت<ref>از ضحاک بن عبدالله نقل شده که می‌گفت: «همین که امام{{ع}} به من اجازه رفتن داد اسب خود را از خیمه بیرون آوردم و بر آن نشستم و بر سپاه عمر بن سعد حمله‌ور شدم و از میانشان راهی باز کرده گریختم. پانزده نفر از کوفیان، پیاده به تعقیبم پرداختند. من به سرعت می‌تاختم اما آنان در کنار دهکده‌ای نزدیک ساحل فرات به من رسیدند چاره‌ای جز جنگ نداشتم پس خواستم به آنان حمله برم. در این هنگام [[کثیر بن عبداللَّه شعبی]] و [[ایوب بن مشرح خیوانی]] و [[قیس بن عبداللَّه صائدی]] که جزء آن پانزده نفر بودند مرا شناختند و گفتند: «این ضحاک بن عبداللَّه مشرقی است، این پسر عموی ماست شما را به خدا او را رها کنید». در این هنگام سه نفر دیگر آنها که از بنی‌تمیم بودند نیز گفتند: «باشد ما شفاعت برادران و هم‌پیمانان خود را می‌پذیریم و از کشتن خویشاوندشان خودداری می‌کنیم». با این سخن دیگران نیز از تصمیم خود منصرف شدند و رهایم کردند». (محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۴۵).</ref>. مشارکت در قیام [[مختار بن ابوعبیده ثقفی]] در [[سال ۶۶ هجری]] هم از دیگر حوادث بزرگ [[تاریخی]] است که حضور مردان طایفه [[بنی صائد بن شرحبیل]] در آن به ثبت و ضبط رسیده است<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>.

علاوه بر نام [[ابوثمامه صائدی]] و پسر عمویش [[قیس بن عبدالله صائدی]]، -که در متن به نامشان پرداخته شد،- از پدر [[ابوثمامه]] یعنی [[عمرو بن عریب بن حنظلة بن دارم]] - از بزرگان بنی صائد -<ref>ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۱۱۵.</ref>، عبد خیر بن یحمد بن خولی (حولی) بن عبد عمرو بن عبد یغوث بن کعب صائدی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. برخی مصادر نیز، به نقلی او را «عبدخیر بن یزید» و به نقلی دیگر «عبدخیر بن محمد بن حولی» ذکر کرده‌اند. (خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۶؛ سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲).</ref> و از شرکت‌کنندگان و همراهان [[امام علی]]{{ع}} در [[جنگ با خوارج]] در [[نهروان]]<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۲۷.</ref>، و نیز از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[محمد بن حنفیه]] و از همراهان [[قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲.</ref>، و پسرش [[معقل بن عبد خیر بن خولی]] از شعرای این [[قوم]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲. کنیه او با اختلاف، ابوالحریدق (حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۲)، ابوالجرنعق (هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲) و ابو الجرندق (ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۵؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۴۹۳) ذکر شده است.</ref>، محمد بن یزید بن مرعل بن عبدود بن أفد بن کعب صائدی از اصحاب و یاران محمد بن حنفیه و از همراهان قیام مختار بن ابوعبیده ثقفی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۲۲.</ref> و [[عبدالرحمن بن عبد رب الکعبه صائدی]] از [[محدثان]] و [[رجال]] [[حدیثی بنی صائد]]<ref>سمعانی، الانساب، ج۸، ص۲۶۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۲، ص۲۳۲.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

{{قبایل عرب}}

[[رده:قبیله‌های عرب]]