بنی مران بن جعفی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* معاریف و مشاهیر بنی مرّان */

2025-10-29T11:00:35Z

معاریف و مشاهیر بنی مرّان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۳۰
خط ۵۰:		خط ۵۰:

	==معاریف و مشاهیر بنی مرّان==		==معاریف و مشاهیر بنی مرّان==
	این [[قوم]] زادگاه معاریف و شخصیت‌های بزرگی در [[جاهلیت]] و [[اسلام]] بوده که از جمله [[رجال]] معروف آنان می‌توان از حرثان بن جابر بن جزیّ بن کعب بن حارث بن معاویة بن وائل بن مران<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹.</ref>، [[یزید بن عمار بن حرثان بن جابر]] - از اشراف [[جاهلی]] -<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹.</ref>، [[دبیر بن بادیة بن عبد یغوث بن کعب]] شاعر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹.</ref>، [[جعال بن حلیلة بن کعب]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹.</ref>، [[حجر بن حلیلة بن کعب]]، معروف به «الفغّار»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹-۳۱۰.</ref>، [[حارث بن عمیر]]، از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[یوسف بن عمر ثقفی]] - از امرای [[بنی امیه]] در [[عراق]]- و از [[والیان]] او<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref> و [[دینار بن بادیه]] - از شعرای [[بنی جعفی]] -<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۴۴۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۱۰۷.</ref> نام برد. [[دهر بن حداء بن ذهل جعفی]] از جرّاران [[یمن]]<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۲۵۲؛ مرزبانی، معجم الشعراء، ص۵۰۹؛ ابن سلّام، طبقات فحول الشعراء، ج۲، ص۷۷۰-۷۷۱.</ref>، [[عمرو بن دهر]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳.</ref>، [[سلمة بن عمرو]] - [[رییس]] این [[قوم]] در [[جاهلیت]] -<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴.</ref>، أبوسبره یزید بن مالک بن عبداللّه بن ذویب بن سلمه و پسرانش سبره و عبدالرحمن از وفود کنندگان بر [[پیامبر]]{{صل}}<ref>ابن عبد البر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۶۶۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۵، ص۱۳۳.</ref>، [[خیثمة بن عبد الرحمن]] - از [[راویان]] و [[فقهای اهل سنت]] -<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۲۹۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ سمعانی، الانساب، ج۱۲، ص۱۷۶.</ref>، [[محمد بن عبدالرحمن]] از [[شجاعان]] [[عرب]] و [[امیر]] مسالح [[ری]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۱، ص۳۴۱.</ref>، [[شراحیل بن شیطان بن حارث بن أصهب]] از رؤسای بنی جعفی در جاهلیت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref>، [[حراب بن مالک بن حجر بن حارث بن أصهب]] [[رییس قبیله]] بعد از شراحیل<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵؛ ابن درید، الاشتقاق، ج۱، ص۴۰۶.</ref>، [[قیس بن سلمة بن شراحیل]] فرزند ملیکه بنت الحاف از اصحاب و وفود کنندگان نزد پیامبر{{صل}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴-۳۰۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸.</ref>، و از شعرای بنام این [[قوم]] که به نام مادرش - ملیکه - به «ابن ملیکه» معروف بود<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref>، [[سلامة بن ثمامة بن شراحیل]] از [[اصحاب]] و وفود کنندگان به [[مدینه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵؛ ابونعیم اصفهانی، معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۶۰؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۶۳.</ref>، [[ایاس بن شراحیل بن شیطان]] که [[عمر]] با او بر [[مذحج]] و همدان [[پیمان]] بست<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref>، [[عبدالله بن شراحیل]] از شعرای [[بنی جعفی]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref>، [[قتادة بن شراحیل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵.</ref>، [[حمامة بن شریح بن مرة بن عمرو بن جابر بن أصهب]] از شعرای این [[طایفه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref>، [[شریح بن یزید بن مره]] از [[یاران علی]]{{ع}} در [[صفین]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref>، [[حنبص بن حصین بن ربیعة بن سلامان]] از [[شجاعان]] این قوم و از حاضران در [[نبرد قادسیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref>، [[عبدالله بن ارطاة بن شراحیل بن شیطان]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref>، [[رباب بن مسعود بن بجدان]] از اشراف بنی جعفی<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref>، [[زحر بن قیس جعفی]] از [[کارگزاران]] [[عثمان]] و بزرگان [[سپاه امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از جان‌نثاران و [[فرماندهان]] و حامیان بزرگ [[امویان]]<ref>ر.ک: بلاذری، انساب الاشراف، ج۸، ص۲۳؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۹۷ و ۲۴۳؛ دینوری، الاخبار الطوال، ص۱۵۶.</ref> و فرزندانش [[جهم بن زحر جعفی]] از فرماندهان و [[امراء]] [[اموی]]<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۸؛ بلاذری، فتوح البلدان، ج۳، ص۵۳۴-۵۳۵ و ۴۱۴؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref>، [[جبله بن زحر بن قیس جعفی]] از فرماندهان و اشراف [[شجاع]] [[جعفی]] که با [[قیام]] علیه [[حجاج بن یوسف ثقفی]]، فریاد [[خلع]] [[عبدالملک مروان]] از [[خلافت]] سر داد و سرانجام در [[دیر الجماجم]] کشته شد<ref>زرکلی، الاعلام، ج۲، ص۱۱۲.</ref>، [[فرات]] بن [[زحر]] از کشته شدگان «یوم جبّانة سبیع»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۵۲۴؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref> و [[جمال بن زحر]] از اشراف و [[شجاعان]] [[بنی جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۸؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۷.</ref>، [[خلیفة بن عبداللّه بن حارث]] یا همان [[مثلم بن قیس بن معاویة بن سیجان بن بداء جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۱۲۹.</ref>، [[مغیرة بن خلیفه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۶.</ref>، مغمض (قیس) بن مثلّم<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۷؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۷.</ref>، هبیره (عقّار) بن نعمان بن قیس بن مالک بن معاویة بن سعنة بن بدّاء از اشراف و از [[امراء]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و [[کارگزار]] آن حضرت در [[مدائن]]<ref>ابن حجر، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۴۴۶. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۷.</ref>، و پسرش حصین از شجاعان بنی جعفی<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۷.</ref>، [[عودة بن عبداللّه بن قیس بن معاویة بن سعنه[[ از [[محدثان]] و [[راویان حدیث]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۸.</ref>، [[جراح بن حصین جعفی]] - [[فرماندار]] بنی [[زبیر]] در [[وادی القری]] -<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۱۷۴.</ref> و [[عمرو بن خلیفه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۶.</ref> از نام‌آوران بنی بدّاء در [[نبرد صفین]] از دیگر [[رجال]] مشهور این [[قوم]] معرفی شده‌اند.		این [[قوم]] زادگاه معاریف و شخصیت‌های بزرگی در [[جاهلیت]] و [[اسلام]] بوده که از جمله [[رجال]] معروف آنان می‌توان از حرثان بن جابر بن جزیّ بن کعب بن حارث بن معاویة بن وائل بن مران<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹.</ref>، [[یزید بن عمار بن حرثان بن جابر]] - از اشراف [[جاهلی]] -<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹.</ref>، [[دبیر بن بادیة بن عبد یغوث بن کعب]] شاعر<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹.</ref>، [[جعال بن حلیلة بن کعب]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹.</ref>، [[حجر بن حلیلة بن کعب]]، معروف به «الفغّار»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹-۳۱۰.</ref>، [[حارث بن عمیر]]، از [[اصحاب]] و [[یاران]] [[یوسف بن عمر ثقفی]] - از امرای [[بنی امیه]] در [[عراق]]- و از [[والیان]] او<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref> و [[دینار بن بادیه]] - از شعرای [[بنی جعفی]] -<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۴۴۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۱۰۷.</ref> نام برد. [[دهر بن حداء بن ذهل جعفی]] از جرّاران [[یمن]]<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۲۵۲؛ مرزبانی، معجم الشعراء، ص۵۰۹؛ ابن سلّام، طبقات فحول الشعراء، ج۲، ص۷۷۰-۷۷۱.</ref>، [[عمرو بن دهر]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳.</ref>، [[سلمة بن عمرو]] - [[رییس]] این [[قوم]] در [[جاهلیت]] -<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴.</ref>، أبوسبره یزید بن مالک بن عبداللّه بن ذویب بن سلمه و پسرانش سبره و عبدالرحمن از وفود کنندگان بر [[پیامبر]]{{صل}}<ref>ابن عبد البر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۶۶۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۵، ص۱۳۳.</ref>، [[خیثمة بن عبد الرحمن]] - از [[راویان]] و [[فقهای اهل سنت]] -<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۲۹۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۱۰؛ سمعانی، الانساب، ج۱۲، ص۱۷۶.</ref>، [[محمد بن عبدالرحمن]] از [[شجاعان]] [[عرب]] و [[امیر]] مسالح [[ری]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۹؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۱، ص۳۴۱.</ref>، [[شراحیل بن شیطان بن حارث بن أصهب]] از رؤسای بنی جعفی در جاهلیت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref>، [[حراب بن مالک بن حجر بن حارث بن أصهب]] [[رییس قبیله]] بعد از شراحیل<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵؛ ابن درید، الاشتقاق، ج۱، ص۴۰۶.</ref>، [[قیس بن سلمة بن شراحیل]] فرزند ملیکه بنت الحاف از اصحاب و وفود کنندگان نزد پیامبر{{صل}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴-۳۰۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۱۲۸.</ref>، و از شعرای بنام این [[قوم]] که به نام مادرش - ملیکه - به «ابن ملیکه» معروف بود<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref>، [[سلامة بن ثمامة بن شراحیل]] از [[اصحاب]] و وفود کنندگان به [[مدینه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵؛ ابونعیم اصفهانی، معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۶۰؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۶۳.</ref>، [[ایاس بن شراحیل بن شیطان]] که [[عمر]] با او بر [[مذحج]] و همدان [[پیمان]] بست<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref>، [[عبدالله بن شراحیل]] از شعرای [[بنی جعفی]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref>، [[قتادة بن شراحیل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵.</ref>، [[حمامة بن شریح بن مرة بن عمرو بن جابر بن أصهب]] از شعرای این [[طایفه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref>، [[شریح بن یزید بن مره]] از [[یاران علی]]{{ع}} در [[صفین]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref>، [[حنبص بن حصین بن ربیعة بن سلامان]] از [[شجاعان]] این قوم و از حاضران در [[نبرد قادسیه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref>، [[عبدالله بن ارطاة بن شراحیل بن شیطان]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۵، ص۳۶۳.</ref>، [[رباب بن مسعود بن بجدان]] از اشراف بنی جعفی<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref>، [[زحر بن قیس جعفی]] از [[کارگزاران]] [[عثمان]] و بزرگان [[سپاه امیرالمؤمنین]]{{ع}} و از جان‌نثاران و [[فرماندهان]] و حامیان بزرگ [[امویان]]<ref>ر.ک: بلاذری، انساب الاشراف، ج۸، ص۲۳؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۹۷ و ۲۴۳؛ دینوری، الاخبار الطوال، ص۱۵۶.</ref> و فرزندانش [[جهم بن زحر جعفی]] از فرماندهان و [[امراء]] [[اموی]]<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۸؛ بلاذری، فتوح البلدان، ج۳، ص۵۳۴-۵۳۵ و ۴۱۴؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref>، [[جبله بن زحر بن قیس جعفی]] از فرماندهان و اشراف [[شجاع]] [[جعفی]] که با [[قیام]] علیه [[حجاج بن یوسف ثقفی]]، فریاد [[خلع]] [[عبدالملک مروان]] از [[خلافت]] سر داد و سرانجام در [[دیر الجماجم]] کشته شد<ref>زرکلی، الاعلام، ج۲، ص۱۱۲.</ref>، [[فرات]] بن [[زحر]] از کشته شدگان «یوم جبّانة سبیع»<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۵۲۴؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref> و [[جمال بن زحر]] از اشراف و [[شجاعان]] [[بنی جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۸؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۷.</ref>، [[خلیفة بن عبداللّه بن حارث]] یا همان [[مثلم بن قیس بن معاویة بن سیجان بن بداء جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۱۲۹.</ref>، [[مغیرة بن خلیفه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۶.</ref>، مغمض (قیس) بن مثلّم<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۷؛ ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۷.</ref>، هبیره (عقّار) بن نعمان بن قیس بن مالک بن معاویة بن سعنة بن بدّاء از اشراف و از [[امراء]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و [[کارگزار]] آن حضرت در [[مدائن]]<ref>ابن حجر، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۴۴۶. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۷.</ref>، و پسرش حصین از شجاعان بنی جعفی<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۷.</ref>، [[عودة بن عبداللّه بن قیس بن معاویة بن سعنه]] از [[محدثان]] و [[راویان حدیث]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۸.</ref>، [[جراح بن حصین جعفی]] - [[فرماندار بنی زبیر]] در [[وادی القری]] -<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۱۷۴.</ref> و [[عمرو بن خلیفه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۶.</ref> از نام‌آوران [[بنی بدّاء]] در [[نبرد صفین]] از دیگر [[رجال]] مشهور این [[قوم]] معرفی شده‌اند.

	ضمن این که هَمّام بن شریح بن یزید بن مرة بن عمرو بن جابر عوف اصهبی از عباد و [[پرهیزگاران]] و [[اصحاب امیرالمؤمنین]]{{ع}} و مخاطب [[خطبه]] اوصاف المتقین [[نهج البلاغه]]<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۰، ص۱۳۴؛ امین، اعیان الشیعه، ج۱۰، ص۳۷۱.</ref> و [[جابر بن یزید بن حارث بن عبد یغوث بن کعب]]، از [[راویان]] و [[اصحاب]] [[امام محمد باقر]]{{ع}} و [[امام]] [[جعفر صادق]]{{ع}}<ref>شیخ طوسی، رجال، ص۱۲۹ و۱۷۶؛ نجاشی، رجال، ص۱۲۸. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰.</ref>، هم، از جمله [[رجال]] و شخصیت‌های مشهور [[شیعی]] این [[قوم]] به شمار آمده‌اند.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		ضمن این که هَمّام بن شریح بن یزید بن مرة بن عمرو بن جابر عوف اصهبی از عباد و [[پرهیزگاران]] و [[اصحاب امیرالمؤمنین]]{{ع}} و مخاطب [[خطبه]] اوصاف المتقین [[نهج البلاغه]]<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۰، ص۱۳۴؛ امین، اعیان الشیعه، ج۱۰، ص۳۷۱.</ref> و [[جابر بن یزید بن حارث بن عبد یغوث بن کعب]]، از [[راویان]] و [[اصحاب]] [[امام محمد باقر]]{{ع}} و [[امام]] [[جعفر صادق]]{{ع}}<ref>شیخ طوسی، رجال، ص۱۲۹ و۱۷۶؛ نجاشی، رجال، ص۱۲۸. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۰.</ref>، هم، از جمله [[رجال]] و شخصیت‌های مشهور [[شیعی]] این [[قوم]] به شمار آمده‌اند.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Wasity: /* بنی مرّان و دولت زبیری */

2025-10-29T10:53:22Z

بنی مرّان و دولت زبیری

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۳
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	با توجه به مواضع [[قبیله]] [[جعفی]] در [[قیام امام حسین]]{{ع}} و دیگر [[جنبش‌های اجتماعی]] همسو با آن، نبود قراین و شواهدی مبنی بر [[همراهی]] این قبیله با مختار و هم‌زمانی [[شورش عبیدالله جعفی]] با [[قیام مختار]]، به نظر می‌رسد مواضع اشراف و [[رهبران]] این قبیله و [[طوایف]] آن بیشتر در جهت [[تقابل]] با مختار بوده باشد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۴۹۸-۴۹۹.</ref>. گزارش‌های موجود از حضور فعال [[زحر بن قیس جعفی]] در [[بسیج]] قبایل در برابر مختار در جنگ‌های [[کوفه]] و [[نبرد]] سبیع خبر می‌دهد. وی با آغاز قیام [[مختار بن ابوعبیده ثقفی]] به ابن [[مطیع]] - [[کارگزار]] [[زبیری]] کوفه - پیوست و کوشید تا مانع به ثمر رسیدن قیام مختار شود. ابن‌مطیع او را همراه با عده‌ای به سوی محله کنده فرستاد تا از پیشروی مختار و یارانش ممانعت به عمل آورد؛ اما [[زحر]] - به مانند دیگر اشراف [[کوفی]] [[هوادار]] [[ابن‌زبیر]]، - کاری از پیش نبرد و قیام مختار به [[پیروزی]] رسید<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۸۹؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۳۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۱۷.</ref>. [[زحر بن قیس]] و بسیاری از [[اشراف کوفه]]، همواره مترصد فرصتی برای در هم شکستن این [[قیام]] بودند تا اینکه پس از خروج [[ابراهیم بن مالک اشتر]] از کوفه، فرصتی دست داد تا علیه مختار سر به [[شورش]] بردارند. او در این شورش، [[مسئولیت]] [[جنگ]] در محله کنده را عهده‌دار بود. اما دیری نپایید که این شورش هم با [[شکست]] مواجه شد و [[زحر بن قیس]] و بسیاری از اشراف و [[قتله]] [[امام حسین]]{{ع}} در [[کوفه]] به [[بصره]] گریختند و به [[مصعب بن زبیر]] ملحق شدند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۹۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، صص۴۵-۵۲.</ref>. این [[نبرد]] که به نبرد «[[یوم]] جبّانة السبیع» [[شهرت]] دارد بسیاری از [[شورشیان]] از جمله [[فرات]] پسر [[زحر بن قیس جعفی]] کشته شدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۵۲۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		با توجه به مواضع [[قبیله]] [[جعفی]] در [[قیام امام حسین]]{{ع}} و دیگر [[جنبش‌های اجتماعی]] همسو با آن، نبود قراین و شواهدی مبنی بر [[همراهی]] این قبیله با مختار و هم‌زمانی [[شورش عبیدالله جعفی]] با [[قیام مختار]]، به نظر می‌رسد مواضع اشراف و [[رهبران]] این قبیله و [[طوایف]] آن بیشتر در جهت [[تقابل]] با مختار بوده باشد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۴۹۸-۴۹۹.</ref>. گزارش‌های موجود از حضور فعال [[زحر بن قیس جعفی]] در [[بسیج]] قبایل در برابر مختار در جنگ‌های [[کوفه]] و [[نبرد]] سبیع خبر می‌دهد. وی با آغاز قیام [[مختار بن ابوعبیده ثقفی]] به ابن [[مطیع]] - [[کارگزار]] [[زبیری]] کوفه - پیوست و کوشید تا مانع به ثمر رسیدن قیام مختار شود. ابن‌مطیع او را همراه با عده‌ای به سوی محله کنده فرستاد تا از پیشروی مختار و یارانش ممانعت به عمل آورد؛ اما [[زحر]] - به مانند دیگر اشراف [[کوفی]] [[هوادار]] [[ابن‌زبیر]]، - کاری از پیش نبرد و قیام مختار به [[پیروزی]] رسید<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۸۹؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۳۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۱۷.</ref>. [[زحر بن قیس]] و بسیاری از [[اشراف کوفه]]، همواره مترصد فرصتی برای در هم شکستن این [[قیام]] بودند تا اینکه پس از خروج [[ابراهیم بن مالک اشتر]] از کوفه، فرصتی دست داد تا علیه مختار سر به [[شورش]] بردارند. او در این شورش، [[مسئولیت]] [[جنگ]] در محله کنده را عهده‌دار بود. اما دیری نپایید که این شورش هم با [[شکست]] مواجه شد و [[زحر بن قیس]] و بسیاری از اشراف و [[قتله]] [[امام حسین]]{{ع}} در [[کوفه]] به [[بصره]] گریختند و به [[مصعب بن زبیر]] ملحق شدند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۹۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، صص۴۵-۵۲.</ref>. این [[نبرد]] که به نبرد «[[یوم]] جبّانة السبیع» [[شهرت]] دارد بسیاری از [[شورشیان]] از جمله [[فرات]] پسر [[زحر بن قیس جعفی]] کشته شدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۵۲۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	===بنی مرّان و [[دولت~~]] [[~~زبیری]]===		===بنی مرّان و [[دولت زبیری]]===
	مواضع [[قبیله]] [[جعفی]] و طوایفش در برابر دولت زبیریان دارای دورویه، [[همراهی]] و [[رویارویی]] بود. اشراف و جنگاوران قبیله جعفی برای بر پایی دولت زبیریان بسیار کوشیدند. حرکت مختار و [[سیاست]] او در [[همدلی]] با [[موالی]]، [[خشم]] روسای [[قبایل]] را برانگیخت و آنان را در پیوستن به زبیریان تحریک کرد. زحر بن قیس و بسیاری از [[اشراف کوفه]] در پی [[قیام مختار]]، نخست با ابن‌مطیع - [[کارگزار]] [[عبدالله بن زبیر]] در کوفه - همراه شدند و کوشیدند تا از قیام مختار جلوگیری کنند. اما با شکست در مقابل مختار و یارانش، با [[اکراه]] تمام به [[امید]] دستیابی به فرصتی دیگر، به ثمر نشستن قیام مختار را نظاره‌گر شدند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۸۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۳۱.</ref>. زحر بن قیس و دیگر اشراف و قتله امام حسین{{ع}} در کوفه، پس از شکست [[مجدد]] در «یوم السبیع»<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۹۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، صص۴۵-۵۲.</ref> به بصره گریختند و به مصعب بن زبیر پیوستند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۹۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، صص۴۵-۵۲.</ref>. [[زحر]]، در نبرد زبیریان با مختار، با [[سپاه]] مصعب بن زبیر همراه شد و پس از شکست [[سپاه مختار]] در [[حروراء]]، از سوی مصعب بن زبیر [[مأمور]] [[تصرف]] محله [بنی] مراد کوفه گردید<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۳۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۰۵.</ref>. [[زحر]] همواره از [[فرماندهان]] [[سپاه]] [[مصعب]] بود و حتی در [[جنگ]] سپاه [[زبیری]] با [[خوارج]]، سالاری [[قبایل]] [[مذحج]] و اسد در سپاه وی را بر عهده داشت<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۹۷.</ref>. [[بنی جعفی]] و در رأس آن [[رجال]] بنی مرّان، همچنین در [[اداره ولایات]] [[سرسپرده]] با زبیریان [[همکاری]] داشتند که [[جراح بن حصین جعفی]] - [[فرماندار]] بنی [[زبیر]] در [[وادی القری]] - از این نمونه‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۱۷۴.</ref>. اما پیوند [[منافع]] [[سیاسی]] زبیری با منافع اشراف و رؤسای قبایل دیری نپایید و تذبذب قبیله‌گرایی و تحرکات هواداران [[اموی]]، پایه‌های [[دولت]] زبیری را در [[عراق]] [[سست]] کرد. در این زمینه نیز همانند بسیاری دیگر از دگرگونی‌های [[اجتماعی]] عراق، چرخش قبایل به [[سود]] [[امویان]] خاتمه یافت و کسانی چون [[زحر بن قیس]] در [[بسیج نیروها]] و [[احیاء]] دوباره [[قدرت]] آنان نقش بسزایی ایفا کردند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴-۶.</ref>. اقدام جراح بن حصین جُعفی در واگذاری «وادی القری» به امویان<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷. نیز ر.ک: ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۷؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۱۷۴.</ref> و [[ناسپاسی]] [[زحر بن قیس جعفی]] به مصعب از این نمونه است<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۳۲۷-۳۲۸.</ref>. زحر بن قیس که در جنگ [[مصعب بن زبیر]] با [[عبدالملک بن مروان]] نیز، حضور داشت و در کنار مصعب تا آستانه جنگ با [[عبدالملک]] پیش رفت، اما با [[وعده]] عبدالملک در سپردن امارت [[اصفهان]]، او و بسیاری از سران سپاه مصعب، به زبیریان پشت کردند و با [[خیانت]] به ایشان، اسباب [[شکست]] سپاه مصعب را فراهم آوردند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۵۶؛ ابوعلی مسکویه، تجارب الامم، ج۲، صص۲۳۴-۲۳۵.</ref>. در این میان، امویان [[فرصت]] یافته و با تحریک [[عصبیت]] قبیله‌ای [[اعراب]]، بر رقبای خود [[پیروز]] شدند<ref>ابن حبیب، المحبر، ص۴۹۲.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		مواضع [[قبیله]] [[جعفی]] و طوایفش در برابر دولت زبیریان دارای دورویه، [[همراهی]] و [[رویارویی]] بود. اشراف و جنگاوران قبیله جعفی برای بر پایی دولت زبیریان بسیار کوشیدند. حرکت مختار و [[سیاست]] او در [[همدلی]] با [[موالی]]، [[خشم]] روسای [[قبایل]] را برانگیخت و آنان را در پیوستن به زبیریان تحریک کرد. زحر بن قیس و بسیاری از [[اشراف کوفه]] در پی [[قیام مختار]]، نخست با ابن‌مطیع - [[کارگزار]] [[عبدالله بن زبیر]] در کوفه - همراه شدند و کوشیدند تا از قیام مختار جلوگیری کنند. اما با شکست در مقابل مختار و یارانش، با [[اکراه]] تمام به [[امید]] دستیابی به فرصتی دیگر، به ثمر نشستن قیام مختار را نظاره‌گر شدند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۸۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۳۱.</ref>. زحر بن قیس و دیگر اشراف و قتله امام حسین{{ع}} در کوفه، پس از شکست [[مجدد]] در «یوم السبیع»<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۹۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، صص۴۵-۵۲.</ref> به بصره گریختند و به مصعب بن زبیر پیوستند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۹۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، صص۴۵-۵۲.</ref>. [[زحر]]، در نبرد زبیریان با مختار، با [[سپاه]] مصعب بن زبیر همراه شد و پس از شکست [[سپاه مختار]] در [[حروراء]]، از سوی مصعب بن زبیر [[مأمور]] [[تصرف]] محله [بنی] مراد کوفه گردید<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۳۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۰۵.</ref>. [[زحر]] همواره از [[فرماندهان]] [[سپاه]] [[مصعب]] بود و حتی در [[جنگ]] سپاه [[زبیری]] با [[خوارج]]، سالاری [[قبایل]] [[مذحج]] و اسد در سپاه وی را بر عهده داشت<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۹۷.</ref>. [[بنی جعفی]] و در رأس آن [[رجال]] بنی مرّان، همچنین در [[اداره ولایات]] [[سرسپرده]] با زبیریان [[همکاری]] داشتند که [[جراح بن حصین جعفی]] - [[فرماندار]] بنی [[زبیر]] در [[وادی القری]] - از این نمونه‌اند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۱۷۴.</ref>. اما پیوند [[منافع]] [[سیاسی]] زبیری با منافع اشراف و رؤسای قبایل دیری نپایید و تذبذب قبیله‌گرایی و تحرکات هواداران [[اموی]]، پایه‌های [[دولت]] زبیری را در [[عراق]] [[سست]] کرد. در این زمینه نیز همانند بسیاری دیگر از دگرگونی‌های [[اجتماعی]] عراق، چرخش قبایل به [[سود]] [[امویان]] خاتمه یافت و کسانی چون [[زحر بن قیس]] در [[بسیج نیروها]] و [[احیاء]] دوباره [[قدرت]] آنان نقش بسزایی ایفا کردند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۴-۶.</ref>. اقدام جراح بن حصین جُعفی در واگذاری «وادی القری» به امویان<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷. نیز ر.ک: ابن درید، الاشتقاق، ج‌۱، ص۴۰۷؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۱۷۴.</ref> و [[ناسپاسی]] [[زحر بن قیس جعفی]] به مصعب از این نمونه است<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۳۲۷-۳۲۸.</ref>. زحر بن قیس که در جنگ [[مصعب بن زبیر]] با [[عبدالملک بن مروان]] نیز، حضور داشت و در کنار مصعب تا آستانه جنگ با [[عبدالملک]] پیش رفت، اما با [[وعده]] عبدالملک در سپردن امارت [[اصفهان]]، او و بسیاری از سران سپاه مصعب، به زبیریان پشت کردند و با [[خیانت]] به ایشان، اسباب [[شکست]] سپاه مصعب را فراهم آوردند<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۶، ص۱۵۶؛ ابوعلی مسکویه، تجارب الامم، ج۲، صص۲۳۴-۲۳۵.</ref>. در این میان، امویان [[فرصت]] یافته و با تحریک [[عصبیت]] قبیله‌ای [[اعراب]]، بر رقبای خود [[پیروز]] شدند<ref>ابن حبیب، المحبر، ص۴۹۲.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Wasity: /* قیام مختار ثقفی */

2025-10-29T10:44:59Z

قیام مختار ثقفی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۴
خط ۳۸:		خط ۳۸:

	===[[قیام مختار ثقفی]]===		===[[قیام مختار ثقفی]]===
	با توجه به مواضع [[قبیله]] [[جعفی]] در [[قیام امام حسین]]{{ع}} و دیگر [[جنبش‌های اجتماعی]] همسو با آن، نبود قراین و شواهدی مبنی بر [[همراهی]] این قبیله با مختار و هم‌زمانی [[شورش]] ~~عبیدالله جعفی~~ با [[قیام مختار]]، به نظر می‌رسد مواضع اشراف و [[رهبران]] این قبیله و [[طوایف]] آن بیشتر در جهت [[تقابل]] با مختار بوده باشد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۴۹۸-۴۹۹.</ref>. گزارش‌های موجود از حضور فعال [[زحر بن قیس جعفی]] در [[بسیج]] قبایل در برابر مختار در جنگ‌های [[کوفه]] و [[نبرد]] سبیع خبر می‌دهد. وی با آغاز قیام [[مختار بن ابوعبیده ثقفی]] به ابن [[مطیع]] - [[کارگزار]] [[زبیری]] کوفه - پیوست و کوشید تا مانع به ثمر رسیدن قیام مختار شود. ابن‌مطیع او را همراه با عده‌ای به سوی محله کنده فرستاد تا از پیشروی مختار و یارانش ممانعت به عمل آورد؛ اما [[زحر]] - به مانند دیگر اشراف [[کوفی]] [[هوادار]] [[ابن‌زبیر]]، - کاری از پیش نبرد و قیام مختار به [[پیروزی]] رسید<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۸۹؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۳۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۱۷.</ref>. [[زحر بن قیس]] و بسیاری از [[اشراف کوفه]]، همواره مترصد فرصتی برای در هم شکستن این [[قیام]] بودند تا اینکه پس از خروج [[ابراهیم بن مالک اشتر]] از کوفه، فرصتی دست داد تا علیه مختار سر به [[شورش]] بردارند. او در این شورش، [[مسئولیت]] [[جنگ]] در محله کنده را عهده‌دار بود. اما دیری نپایید که این شورش هم با [[شکست]] مواجه شد و [[زحر بن قیس]] و بسیاری از اشراف و [[قتله]] [[امام حسین]]{{ع}} در [[کوفه]] به [[بصره]] گریختند و به [[مصعب بن زبیر]] ملحق شدند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۹۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، صص۴۵-۵۲.</ref>. این [[نبرد]] که به نبرد «[[یوم]] جبّانة السبیع» [[شهرت]] دارد بسیاری از [[شورشیان]] از جمله [[فرات]] پسر [[زحر بن قیس جعفی]] کشته شدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۵۲۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		با توجه به مواضع [[قبیله]] [[جعفی]] در [[قیام امام حسین]]{{ع}} و دیگر [[جنبش‌های اجتماعی]] همسو با آن، نبود قراین و شواهدی مبنی بر [[همراهی]] این قبیله با مختار و هم‌زمانی [[شورش عبیدالله جعفی]] با [[قیام مختار]]، به نظر می‌رسد مواضع اشراف و [[رهبران]] این قبیله و [[طوایف]] آن بیشتر در جهت [[تقابل]] با مختار بوده باشد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۴۹۸-۴۹۹.</ref>. گزارش‌های موجود از حضور فعال [[زحر بن قیس جعفی]] در [[بسیج]] قبایل در برابر مختار در جنگ‌های [[کوفه]] و [[نبرد]] سبیع خبر می‌دهد. وی با آغاز قیام [[مختار بن ابوعبیده ثقفی]] به ابن [[مطیع]] - [[کارگزار]] [[زبیری]] کوفه - پیوست و کوشید تا مانع به ثمر رسیدن قیام مختار شود. ابن‌مطیع او را همراه با عده‌ای به سوی محله کنده فرستاد تا از پیشروی مختار و یارانش ممانعت به عمل آورد؛ اما [[زحر]] - به مانند دیگر اشراف [[کوفی]] [[هوادار]] [[ابن‌زبیر]]، - کاری از پیش نبرد و قیام مختار به [[پیروزی]] رسید<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۸۹؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۳۱؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۱۷.</ref>. [[زحر بن قیس]] و بسیاری از [[اشراف کوفه]]، همواره مترصد فرصتی برای در هم شکستن این [[قیام]] بودند تا اینکه پس از خروج [[ابراهیم بن مالک اشتر]] از کوفه، فرصتی دست داد تا علیه مختار سر به [[شورش]] بردارند. او در این شورش، [[مسئولیت]] [[جنگ]] در محله کنده را عهده‌دار بود. اما دیری نپایید که این شورش هم با [[شکست]] مواجه شد و [[زحر بن قیس]] و بسیاری از اشراف و [[قتله]] [[امام حسین]]{{ع}} در [[کوفه]] به [[بصره]] گریختند و به [[مصعب بن زبیر]] ملحق شدند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۹۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۶، صص۴۵-۵۲.</ref>. این [[نبرد]] که به نبرد «[[یوم]] جبّانة السبیع» [[شهرت]] دارد بسیاری از [[شورشیان]] از جمله [[فرات]] پسر [[زحر بن قیس جعفی]] کشته شدند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۵۲۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	===بنی مرّان و [[دولت]] [[زبیری]]===		===بنی مرّان و [[دولت]] [[زبیری]]===

Wasity: /* قیام حجر بن عدی */

2025-10-29T10:43:56Z

قیام حجر بن عدی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۳
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	==بنی مرّان و تعامل با [[قیام‌ها]] و جریانات [[فکری]] دوران [[اموی]]==		==بنی مرّان و تعامل با [[قیام‌ها]] و جریانات [[فکری]] دوران [[اموی]]==
	===[[قیام حجر بن عدی]]===		===[[قیام حجر بن عدی]]===
	در پی قیام حجر بن عدی در [[سال ۵۱ هجری]] و در جریان مقابله [[حکومت]] با [[حجر]]، استشهادی پس از [[دستگیری]] حجر، علیه وی فراهم آمد که در میان امضاء کنندگان آن نام برخی از سران بنی مران؛ نظیر: [[زحر بن قیس]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۷۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۲۵۵.</ref> و [[عبدالرحمن]] بن ابی سبره<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۷۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۱۵۹-۱۶۰.</ref> به چشم می‌خورد. بر اساس این متن، [[شاهدان]] [[تأیید]] کردند که حجر، علیه [[عثمان]] سخن گفته، [[خلیفه]] را [[خلع]] کرده، به [[خدا]] [[کفر]] ورزیده<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۲۵۴.</ref> و مردم را به [[فتنه‌جویی]] و شکستن [[بیعت با خلیفه]] [[دعوت]] کرده است<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		در پی قیام حجر بن عدی در [[سال ۵۱ هجری]] و در جریان مقابله [[حکومت]] با [[حجر]]، استشهادی پس از [[دستگیری]] حجر، علیه وی فراهم آمد که در میان امضاء کنندگان آن نام برخی از سران بنی مران؛ نظیر: [[زحر بن قیس]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۷۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۲۵۵.</ref> و [[عبدالرحمن بن ابی سبره]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۷۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۱۵۹-۱۶۰.</ref> به چشم می‌خورد. بر اساس این متن، [[شاهدان]] [[تأیید]] کردند که حجر، علیه [[عثمان]] سخن گفته، [[خلیفه]] را [[خلع]] کرده، به [[خدا]] [[کفر]] ورزیده<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۲۵۴.</ref> و مردم را به [[فتنه‌جویی]] و شکستن [[بیعت با خلیفه]] [[دعوت]] کرده است<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	===[[قیام امام حسین]]{{ع}}===		===[[قیام امام حسین]]{{ع}}===

Wasity: /* قیام حجر بن عدی */

2025-10-29T10:43:30Z

قیام حجر بن عدی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۳
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	==بنی مرّان و تعامل با [[قیام‌ها]] و جریانات [[فکری]] دوران [[اموی]]==		==بنی مرّان و تعامل با [[قیام‌ها]] و جریانات [[فکری]] دوران [[اموی]]==
	===[[قیام حجر بن عدی]]===		===[[قیام حجر بن عدی]]===
	در پی قیام حجر بن عدی در [[سال ۵۱ هجری]] و در جریان مقابله [[حکومت]] با [[حجر]]، استشهادی پس از [[دستگیری]] حجر، علیه وی فراهم آمد که در میان امضاء کنندگان آن نام برخی از سران [[~~بنی مران نظیر~~ زحر بن قیس]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۷۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۲۵۵.</ref> و [[عبدالرحمن]] بن ابی سبره<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۷۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۱۵۹-۱۶۰.</ref> به چشم می‌خورد. بر اساس این متن، [[شاهدان]] [[تأیید]] کردند که حجر، علیه [[عثمان]] سخن گفته، [[خلیفه]] را [[خلع]] کرده، به [[خدا]] [[کفر]] ورزیده<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۲۵۴.</ref> و مردم را به [[فتنه‌جویی]] و شکستن [[بیعت با خلیفه]] [[دعوت]] کرده است<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		در پی قیام حجر بن عدی در [[سال ۵۱ هجری]] و در جریان مقابله [[حکومت]] با [[حجر]]، استشهادی پس از [[دستگیری]] حجر، علیه وی فراهم آمد که در میان امضاء کنندگان آن نام برخی از سران بنی مران؛ نظیر: [[زحر بن قیس]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۷۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۲۵۵.</ref> و [[عبدالرحمن]] بن ابی سبره<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۷۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۱۵۹-۱۶۰.</ref> به چشم می‌خورد. بر اساس این متن، [[شاهدان]] [[تأیید]] کردند که حجر، علیه [[عثمان]] سخن گفته، [[خلیفه]] را [[خلع]] کرده، به [[خدا]] [[کفر]] ورزیده<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۲۵۴.</ref> و مردم را به [[فتنه‌جویی]] و شکستن [[بیعت با خلیفه]] [[دعوت]] کرده است<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	===[[قیام امام حسین]]{{ع}}===		===[[قیام امام حسین]]{{ع}}===

Wasity: /* بنی مرّان و تعامل با دولت علوی{{ع}} */

2025-10-29T10:42:21Z

بنی مرّان و تعامل با دولت علوی{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۲
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	گزارشاتی در دست است که بیانگر [[همسویی]] [[جعفی‌ها]] و قبایل تابعه آن، با [[امام علی]]{{ع}} در صحنه‌های مختلف است. هر چند این گزارش‌ها دلیلی بر گرایش‌های [[شیعی]] آنها نیست. بر اساس این گزارشات، علی{{ع}} پس از [[انتصاب به خلافت]] و در پی ورود به [[کوفه]]، به [[زحر بن قیس جعفی]] [[مأموریت]] داد تا [[والی]] همدان و [[مردم]] آن را برای [[بیعت]] با آن حضرت [[ترغیب]] کند<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۱۵. او در زمان خلافت خلیفه سوم هم، به همراه جریر بن عبدالله بجلی کارگزار عثمان در سرزمین‌های جبل بود و در اداره امور آنجا به او کمک می‌کرد. (دینوری، الاخبار الطوال، ص۱۵۶.)</ref>. [[زحر]] در این مأموریت، طی سخنانی از [[فضایل علی]]{{ع}} گفت و [[بیعت مردم]] با ایشان را سبب تقویت پایه‌های [[قدرت]] [[خلافت]] و [[اقتدار]] بیشتر آن حضرت عنوان کرد<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة الصفین، ص۱۷-۱۸؛ ابن اعثم، الفتوح، ج۲، ص۵۰۱-۵۰۲.</ref>. وی در [[نبرد جمل]] نیز حضور یافت و از جمله افرادی بود که [[باور]] داشتند علی{{ع}} [[وصی رسول خدا]]{{صل}} است<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۱۴۳-۱۵۰.</ref>. پس از وقوع [[جنگ جمل]]، [[امام علی]]{{ع}}، او را همراه با نامه‌ای به [[شهر کوفه]] فرستادند. حضرت{{ع}} در این [[نامه]] ضمن توضیحاتی در باب علت وقوع این حادثه، از [[مردم کوفه]] خواستند تا اگر سؤالی درباره این [[جنگ]] دارند از [[زحر بن قیس]] بپرسند<ref>شیخ مفید، الجمل، ص۳۹۸-۳۹۹؛ نصر بن مزاحم منقری، وقعة الصفین، صص۱۵-۱۶.</ref>. زحر بن قیس در [[صفین]] نیز حاضر بود<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۱۲۹.</ref>. وی در جریان [[حکمیت]] اگرچه خواستار [[صلح]] بود<ref>ابن قتیبه، الامامه و السیاسه، ج۱، ص۱۴۸.</ref> اما در [[دومة الجندل]] حضور یافت<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۶۷-۶۸.</ref> و ناظر و [[نماینده]] [[عراقی‌ها]] در اجرای امر حکمیت بود<ref>ابن قتیبه، الامامه والسیاسه، ج۱، ص۱۲۸-۱۳۳.</ref>. با آغاز غارات [[معاویه]] علیه سرزمین‌هایی حاکمیتی [[امیرالمؤمنین]]{{ع}}، وی در دفع غارات معاویه کوشید<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۴۸۹-۴۹۰.</ref>. او در اواخر [[حیات]] امیرالمؤمنین{{ع}} از سوی ایشان جهت [[تأمین امنیت]] منطقه [[مدائن]] در مقابل حملات [[شامیان]] فرستاده شد<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۴۸۸.</ref>. هر چند در روایتی دیگر، دلیل حضور وی در مدائن، امارت او بر این منطقه دانسته شده است<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۲، ص۶۳۱.</ref>. [[زحر]]، فردی [[جاه‌طلب]] و زیاده‌خواه بود و تلاش‌های او همان‌گونه که [[عتبة بن ابی‌سفیان]] نیز در سخنانش بدان اشاره کرده بود در راستای کسب [[منافع]] مادی‌اش بود. [[عتبة بن ابی‌سفیان]] در سخنان خود با [[قیس بن اشعث]] در [[جنگ صفین]] به این امر تصریح کرده و گفته بود: «او فردی است که جز منافع شخصی‌اش به چیز دیگری نمی‌اندیشد»<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۴۰۸؛ ابن قتیبه، الامامه و السیاسه، ج۱، ص۱۳۷.</ref>.		گزارشاتی در دست است که بیانگر [[همسویی]] [[جعفی‌ها]] و قبایل تابعه آن، با [[امام علی]]{{ع}} در صحنه‌های مختلف است. هر چند این گزارش‌ها دلیلی بر گرایش‌های [[شیعی]] آنها نیست. بر اساس این گزارشات، علی{{ع}} پس از [[انتصاب به خلافت]] و در پی ورود به [[کوفه]]، به [[زحر بن قیس جعفی]] [[مأموریت]] داد تا [[والی]] همدان و [[مردم]] آن را برای [[بیعت]] با آن حضرت [[ترغیب]] کند<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۱۵. او در زمان خلافت خلیفه سوم هم، به همراه جریر بن عبدالله بجلی کارگزار عثمان در سرزمین‌های جبل بود و در اداره امور آنجا به او کمک می‌کرد. (دینوری، الاخبار الطوال، ص۱۵۶.)</ref>. [[زحر]] در این مأموریت، طی سخنانی از [[فضایل علی]]{{ع}} گفت و [[بیعت مردم]] با ایشان را سبب تقویت پایه‌های [[قدرت]] [[خلافت]] و [[اقتدار]] بیشتر آن حضرت عنوان کرد<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة الصفین، ص۱۷-۱۸؛ ابن اعثم، الفتوح، ج۲، ص۵۰۱-۵۰۲.</ref>. وی در [[نبرد جمل]] نیز حضور یافت و از جمله افرادی بود که [[باور]] داشتند علی{{ع}} [[وصی رسول خدا]]{{صل}} است<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۱۴۳-۱۵۰.</ref>. پس از وقوع [[جنگ جمل]]، [[امام علی]]{{ع}}، او را همراه با نامه‌ای به [[شهر کوفه]] فرستادند. حضرت{{ع}} در این [[نامه]] ضمن توضیحاتی در باب علت وقوع این حادثه، از [[مردم کوفه]] خواستند تا اگر سؤالی درباره این [[جنگ]] دارند از [[زحر بن قیس]] بپرسند<ref>شیخ مفید، الجمل، ص۳۹۸-۳۹۹؛ نصر بن مزاحم منقری، وقعة الصفین، صص۱۵-۱۶.</ref>. زحر بن قیس در [[صفین]] نیز حاضر بود<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۱۲۹.</ref>. وی در جریان [[حکمیت]] اگرچه خواستار [[صلح]] بود<ref>ابن قتیبه، الامامه و السیاسه، ج۱، ص۱۴۸.</ref> اما در [[دومة الجندل]] حضور یافت<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۶۷-۶۸.</ref> و ناظر و [[نماینده]] [[عراقی‌ها]] در اجرای امر حکمیت بود<ref>ابن قتیبه، الامامه والسیاسه، ج۱، ص۱۲۸-۱۳۳.</ref>. با آغاز غارات [[معاویه]] علیه سرزمین‌هایی حاکمیتی [[امیرالمؤمنین]]{{ع}}، وی در دفع غارات معاویه کوشید<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۴۸۹-۴۹۰.</ref>. او در اواخر [[حیات]] امیرالمؤمنین{{ع}} از سوی ایشان جهت [[تأمین امنیت]] منطقه [[مدائن]] در مقابل حملات [[شامیان]] فرستاده شد<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۴۸۸.</ref>. هر چند در روایتی دیگر، دلیل حضور وی در مدائن، امارت او بر این منطقه دانسته شده است<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۲، ص۶۳۱.</ref>. [[زحر]]، فردی [[جاه‌طلب]] و زیاده‌خواه بود و تلاش‌های او همان‌گونه که [[عتبة بن ابی‌سفیان]] نیز در سخنانش بدان اشاره کرده بود در راستای کسب [[منافع]] مادی‌اش بود. [[عتبة بن ابی‌سفیان]] در سخنان خود با [[قیس بن اشعث]] در [[جنگ صفین]] به این امر تصریح کرده و گفته بود: «او فردی است که جز منافع شخصی‌اش به چیز دیگری نمی‌اندیشد»<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۴۰۸؛ ابن قتیبه، الامامه و السیاسه، ج۱، ص۱۳۷.</ref>.

	همین مصلحت‌اندیشی‌ها و توجه به [[منافع مادی]] باعث شده بود تا زحر بن قیس از کسانی باشد که موضوع [[صلح با معاویه]] را به شدت دنبال کند و به برقراری این [[صلح]] تأکید بورزد<ref>ابن قتیبه دینوری، الامامه و السیاسه، ج۱، ص۱۴۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۴، ص۲۰۷.</ref>. علاوه بر [[زحر بن قیس]]، [[هبیرة بن نعمان]]<ref>ابن حجر، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۴۴۶.</ref>، [[شریح بن یزید بن مره]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۶.</ref> و [[عمرو بن خلیفه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۶.</ref> از دیگر نام‌آوران بنی مرّان در [[نبرد صفین]] به شمار آمده‌اند. با این حال، گزارشاتی هم در دست است که از اعتزال برخی دیگر از آنان مانند [[سلامة بن ثمامة بن شراحیل]] از حضرت و سکونت در [[رقّه]] خبر می‌دهد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵. ابن حجر به نقل از ابن کلبی آورده که او و عده‌ای از مردم از جنگ [صفین] که آن را فتنه می‌خواندند، از امیرالمؤمنین{{ع}} کناره گرفت و در رقّه ساکن شدند. علی{{ع}} هدایایی برای آنها فرستاد و فرمود: «شما را از گرفتن حقتان از غنایم جنگی منع‌تان نمی‌کنم،؛ چراکه مسلمانید؛ گرچه ما را یاری ندادید». (ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۱۱۶) برخی دیگر از منابع هم، ضمن نقل گزارشی متفاوت، از این فرد با نام سلمان بن ثمامة بن شراحیل یاد کردند و از حضور و همراهی او با امام علی{{ع}} در جنگ صفین خبر داده، آورده‌اند که وی پس از جنگ، در رقّه ساکن شده است. (ابونعیم اصفهانی، معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۶۰؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۶۳ به نقل از ابن منده؛ مامقانی، تنقیح المقال فی علم الرجال، ج۳۲، ص۲۱۸.)</ref>. ضمن این که از هبیرة بن نعمان، در شمار اشراف و [[امراء]] [[امام علی]]{{ع}} و از [[کارگزاران]] ایشان در [[مدائن]] نام برده‌اند<ref>ابن حجر، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۴۴۶.</ref>. [[ازدواج]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۱۲۹.</ref> و به [[نقلی]] [[امام حسین]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref> با [[عائشه]] دختر [[مثلم بن قیس بن معاویة بن سیحان]] از دیگر حوادث مرتبط با بنی مرّان در دوران [[حکومت~~]] [[مولی الموحدین~~]]{{ع}} یاد شده است.		همین مصلحت‌اندیشی‌ها و توجه به [[منافع مادی]] باعث شده بود تا زحر بن قیس از کسانی باشد که موضوع [[صلح با معاویه]] را به شدت دنبال کند و به برقراری این [[صلح]] تأکید بورزد<ref>ابن قتیبه دینوری، الامامه و السیاسه، ج۱، ص۱۴۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۴، ص۲۰۷.</ref>. علاوه بر [[زحر بن قیس]]، [[هبیرة بن نعمان]]<ref>ابن حجر، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۴۴۶.</ref>، [[شریح بن یزید بن مره]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۶.</ref> و [[عمرو بن خلیفه]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۰۶.</ref> از دیگر نام‌آوران بنی مرّان در [[نبرد صفین]] به شمار آمده‌اند. با این حال، گزارشاتی هم در دست است که از اعتزال برخی دیگر از آنان مانند [[سلامة بن ثمامة بن شراحیل]] از حضرت و سکونت در [[رقّه]] خبر می‌دهد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵. ابن حجر به نقل از ابن کلبی آورده که او و عده‌ای از مردم از جنگ [صفین] که آن را فتنه می‌خواندند، از امیرالمؤمنین{{ع}} کناره گرفت و در رقّه ساکن شدند. علی{{ع}} هدایایی برای آنها فرستاد و فرمود: «شما را از گرفتن حقتان از غنایم جنگی منع‌تان نمی‌کنم،؛ چراکه مسلمانید؛ گرچه ما را یاری ندادید». (ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۱۱۶) برخی دیگر از منابع هم، ضمن نقل گزارشی متفاوت، از این فرد با نام سلمان بن ثمامة بن شراحیل یاد کردند و از حضور و همراهی او با امام علی{{ع}} در جنگ صفین خبر داده، آورده‌اند که وی پس از جنگ، در رقّه ساکن شده است. (ابونعیم اصفهانی، معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۶۰؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۶۳ به نقل از ابن منده؛ مامقانی، تنقیح المقال فی علم الرجال، ج۳۲، ص۲۱۸.)</ref>. ضمن این که از هبیرة بن نعمان، در شمار اشراف و [[امراء]] [[امام علی]]{{ع}} و از [[کارگزاران]] ایشان در [[مدائن]] نام برده‌اند<ref>ابن حجر، الإصابه فی تمییز الصحابه، ج‌۶، ص۴۴۶.</ref>. [[ازدواج]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۱۲۹.</ref> و به [[نقلی]] [[امام حسین]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۶.</ref> با [[عائشه دختر مثلم بن قیس بن معاویة بن سیحان]] از دیگر حوادث مرتبط با بنی مرّان در دوران [[حکومت امیرالمؤمنین]]{{ع}} یاد شده است.
	[[پس از شهادت علی]]{{ع}} و در دوران [[حکومت امام حسن]]{{ع}} هم، از معدود مواردی که نامی از این [[قوم]] در گزارشات [[تاریخی]] به ثبت رسیده است می‌توان به ارسال نامه‌ای از [[امام حسن]]{{ع}} به [[زحر بن قیس]] اشاره کرد. در این [[نامه]]، حضرت از او خواستند تا ضمن [[اعلان]] موقعیت خود، خود و همراهانش با [[امام]]{{ع}} [[بیعت]] کنند<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۴۸۸؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۸۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		[[پس از شهادت علی]]{{ع}} و در دوران [[حکومت امام حسن]]{{ع}} هم، از معدود مواردی که نامی از این [[قوم]] در گزارشات [[تاریخی]] به ثبت رسیده است می‌توان به ارسال نامه‌ای از [[امام حسن]]{{ع}} به [[زحر بن قیس]] اشاره کرد. در این [[نامه]]، حضرت از او خواستند تا ضمن [[اعلان]] موقعیت خود، خود و همراهانش با [[امام]]{{ع}} [[بیعت]] کنند<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۴۸۸؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۸۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Wasity: /* نسب */

2025-10-29T10:33:15Z

نسب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۳
خط ۷:		خط ۷:

	==[[نسب]]==		==[[نسب]]==
	بنی مران از [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۶۹.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله سعدالعشیره]] هستند که نسب از مرّان بن جعفی بن سعد العشیرة بن مالک (مذحج) بن ادد می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۰۸. نام «مرّان» و برادرش «حریم» برگرفته از نام دو مار سمی در عربستان است. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ سمعانی، الانساب، ج۴، ص۱۴۲)</ref>. [[ذهل]] و [[وائل]] از [[فرزندان]] مرّان بودند که از همسری به نام [[صخره بنت زیدالله بن سعدالعشیره]] متولد گردیدند و توانستند [[نسل]] وی را در [[زمین]] استمرار بخشند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳.</ref>. بنی مران از [[طوایف]] و شاخه‌های متعددی تشکیل یافتند که از مشهورترین آنها می‌توان از بنی وائل بن مرّان<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۴۴۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۱۰۷.</ref>، [[بنی ابال بن حنیف بن مران]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳.</ref>، [[بنی حداء بن ذهل]]<ref>ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل و مؤتلفها، ج۱، ص۷۱؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۲، ص۸۱۲؛ ابن ماکولا، إکمال الکمال، ج۲، ص۴۰۷.</ref>، [[بنی ذهل بن حارث بن ذهل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۵۳۶.</ref>، [[بنی سلمة بن عمرو بن ذهل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۳۸. و با اندکی اختلاف: قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۲۹۲.</ref>، [[بنی حارث بن سعد بن عمرو بن ذهل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۴۷.</ref> و [[بنی بداء بن سعد بن عمرو]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۱۲۹. برخی منابع از او با نام و نسب بدّا بن سعد بن عمرو بن ذهل بن مران بن جعفی یاد کردند. (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۱۷۴؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۶۷)</ref> یاد کرد. از دیگر زیر شاخه‌های این [[طایفه]] هم می‌توان از [[بنی شراحیل بن شیطان]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۸۶.</ref>، بنی اصهب (عوف) بن کعب<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۷۱.</ref> و [[بنی محلّق بن بکر بن وائل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		بنی مران از [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۰۶۹.</ref> و از شاخه‌های [[قبیله سعدالعشیره]] هستند که نسب از مرّان بن جعفی بن سعد العشیرة بن مالک (مذحج) بن ادد می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۰۸. نام «مرّان» و برادرش «حریم» برگرفته از نام دو مار سمی در عربستان است. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ سمعانی، الانساب، ج۴، ص۱۴۲)</ref>. [[ذهل]] و [[وائل]] از [[فرزندان]] مرّان بودند که از همسری به نام [[صخره بنت زیدالله بن سعدالعشیره]] متولد گردیدند و توانستند [[نسل]] وی را در [[زمین]] استمرار بخشند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳.</ref>. بنی مران از [[طوایف]] و شاخه‌های متعددی تشکیل یافتند که از مشهورترین آنها می‌توان از: [[بنی وائل بن مرّان]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۴۴۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۱۰۷.</ref>، [[بنی ابال بن حنیف بن مران]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳.</ref>، [[بنی حداء بن ذهل]]<ref>ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل و مؤتلفها، ج۱، ص۷۱؛ دار قطنی، المؤتلف و المختلف، ج۲، ص۸۱۲؛ ابن ماکولا، إکمال الکمال، ج۲، ص۴۰۷.</ref>، [[بنی ذهل بن حارث بن ذهل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۵۳۶.</ref>، [[بنی سلمة بن عمرو بن ذهل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۳۸. و با اندکی اختلاف: قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۲۹۲.</ref>، [[بنی حارث بن سعد بن عمرو بن ذهل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۴۷.</ref> و [[بنی بداء بن سعد بن عمرو]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۱، ص۱۲۹. برخی منابع از او با نام و نسب بدّا بن سعد بن عمرو بن ذهل بن مران بن جعفی یاد کردند. (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۱۷۴؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۶۷)</ref> یاد کرد. از دیگر زیر شاخه‌های این [[طایفه]] هم می‌توان از [[بنی شراحیل بن شیطان]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۸۶.</ref>، بنی اصهب (عوف) بن کعب<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۷۱.</ref> و [[بنی محلّق بن بکر بن وائل]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۱۰.</ref> نام برد.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==مواطن و منازل بنی مرّان==		==مواطن و منازل بنی مرّان==

Wasity: /* بنی مَرّان و تاریخ جاهلیت */

2025-10-29T10:32:31Z

بنی مَرّان و تاریخ جاهلیت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۲
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	==بنی مَرّان و [[تاریخ]] [[جاهلیت]]==		==بنی مَرّان و [[تاریخ]] [[جاهلیت]]==
	تاریخ [[جاهلی]] بنی مران بن جعفی هم، - چونان غالب [[قبایل]] و [[طوایف]] جاهلی، - بیشتر به [[جنگ]] و زد و خوردهای نظامی گذشت. آنان به خصوص با [[قبیله]] [[بنی عامر بن صعصعه]] مناسبات خصمانه‌ای را [[تجربه]] کردند. [[شراحیل بن شیطان بن حارث بن أصهب]] از رؤسای [[بنی جعفی]] - که غارات بسیاری را علیه [[اقوام]] دیگر به راه انداخته بود، - در یکی از همین [[نبردها]]، توسط [[بنی جعدة بن کعب]] از [[بنی عامر بن صعصعه]] کشته شد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref>. حرّاب (علقمه) بن مالک بن حجر بن حارث بن أصهب هم دیگر [[رییس قبیله]] بنی جعفی بعد از شراحیل بود که در [[نبرد]] با [[بنی عامر]] [[جان]] سپرد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵؛ ابن درید، الاشتقاق، ج۱، ص۴۰۷.</ref>. کشته شدن این دو بزرگ جعفی، بازتاب وسیعی در اشعار [[شاعران]] بزرگ جاهلی آن عصر، از جمله [[نابغه جعدی]]<ref>{{عربی\|أرحنا معدّا من شراحیل بعدما * أراهم مع الشّمس الکواکب مظهرا}} (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴-۳۰۵؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۱۱۶)</ref> و [[عمرو بن معدی کرب]]<ref>{{عربی\|و هم قتلوا بذی قلع ثقیفا * فما عقلوا و ما فاءوا بزند * و هم سحبوا علی الدهنا جیوشا * یعید بهم شراحیل و یبدی * و هم ترکوا القبائل من معدّ * ضبابا مجحرین بکل حقد}} (دیوان عمرو بن معدی کرب، ص۸۰)</ref> داشت. [[دهر بن حداء بن ذهل جعفی]] هم از دیگر جرّاران [[یمن]] بود<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۲۵۲.</ref> که در نبردی که همراه با [[قبایل]] [[مذحج]] و همدان علیه [[بنی عقیل]] ~~بن کعب~~ - از [[طوایف]] [[عامر بن صعصعه]] - داشت<ref>مرزبانی، معجم الشعراء، ص۵۰۹؛ ابن سلّام، طبقات فحول الشعراء، ج۲، ص۷۷۰-۷۷۱.</ref>، در «[[یوم النخیل]]»<ref>ابن سلّام، طبقات فحول الشعراء، ج۲، ص۷۷۰.</ref> به دست آنان کشته شد<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۲۵۲. نیز ر.ک: مرزبانی، معجم الشعراء، ص۵۰۹. ابن درید و قلقشندی از این فرد با نام «[[أسماء بن دهر بن حداء]]» یاد کرده و آورده‌اند که او از شجاعان و از رؤسای قوم خود بود که به دست بنی جَعْدة بن کعب کشته شد. (ابن درید، الاشتقاق، ج۱، ص۴۰۶؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۴۰۶.) این شخص در کتاب ابن کلبی با نام «ابو دهر» نام برده شده است. ابن کلبی، ابو دهر را از رؤسای بنی جعفی به شمار آورده و از کشته شدن او توسط بنی عقیل بن کعب بن ربیعة بن عامر بن صعصعه خبر داده است. از آنجا که ابن کلبی در این کتاب، از ابو دهر و أسماء بن دهر بن الحدّاء بن ذهل با دو عنوان جدا از هم نام برده، چنین برداشت می‌شود که او، آنها را شخصیت واحدی نمی‌دانسته است. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳.)</ref>. چنین به نظر می‌رسد که بنی مرّانی‌ها هم، - مانند دیگر [[جعفی‌ها]] و مذحجی‌ها، - در [[جاهلیت]]، به [[پرستش]] [[بت‌ها]] [[اشتغال]] داشتند و به احتمال، بتی به نام «فراض» - [[بت]] [[قوم]] مادری‌شان [[سعد العشیره]] - را می‌پرستیدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۵۷؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۳۸.</ref>. آنان در این دوره، مانند بسیاری دیگر از [[اعراب]]، به [[عادات]] و رسومی تن داده بودند که اجتناب از خوردن [[قلب]] حیوانات از آن جمله بود<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۴۵-۲۴۶؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۱۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		تاریخ [[جاهلی]] بنی مران بن جعفی هم، - چونان غالب [[قبایل]] و [[طوایف]] جاهلی، - بیشتر به [[جنگ]] و زد و خوردهای نظامی گذشت. آنان به خصوص با [[قبیله]] [[بنی عامر بن صعصعه]] مناسبات خصمانه‌ای را [[تجربه]] کردند. [[شراحیل بن شیطان بن حارث بن أصهب]] از رؤسای [[بنی جعفی]] - که غارات بسیاری را علیه [[اقوام]] دیگر به راه انداخته بود، - در یکی از همین [[نبردها]]، توسط [[بنی جعدة بن کعب]] از [[بنی عامر بن صعصعه]] کشته شد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹.</ref>. حرّاب (علقمه) بن مالک بن حجر بن حارث بن أصهب هم دیگر [[رییس قبیله]] بنی جعفی بعد از شراحیل بود که در [[نبرد]] با [[بنی عامر]] [[جان]] سپرد<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۵؛ ابن درید، الاشتقاق، ج۱، ص۴۰۷.</ref>. کشته شدن این دو بزرگ جعفی، بازتاب وسیعی در اشعار [[شاعران]] بزرگ جاهلی آن عصر، از جمله [[نابغه جعدی]]<ref>{{عربی\|أرحنا معدّا من شراحیل بعدما * أراهم مع الشّمس الکواکب مظهرا}} (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۴-۳۰۵؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۱۱۶)</ref> و [[عمرو بن معدی کرب]]<ref>{{عربی\|و هم قتلوا بذی قلع ثقیفا * فما عقلوا و ما فاءوا بزند * و هم سحبوا علی الدهنا جیوشا * یعید بهم شراحیل و یبدی * و هم ترکوا القبائل من معدّ * ضبابا مجحرین بکل حقد}} (دیوان عمرو بن معدی کرب، ص۸۰)</ref> داشت. [[دهر بن حداء بن ذهل جعفی]] هم از دیگر جرّاران [[یمن]] بود<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۲۵۲.</ref> که در نبردی که همراه با [[قبایل]] [[مذحج]] و همدان علیه [[بنی عقیل بن کعب]] - از [[طوایف]] [[عامر بن صعصعه]] - داشت<ref>مرزبانی، معجم الشعراء، ص۵۰۹؛ ابن سلّام، طبقات فحول الشعراء، ج۲، ص۷۷۰-۷۷۱.</ref>، در «[[یوم النخیل]]»<ref>ابن سلّام، طبقات فحول الشعراء، ج۲، ص۷۷۰.</ref> به دست آنان کشته شد<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۲۵۲. نیز ر.ک: مرزبانی، معجم الشعراء، ص۵۰۹. ابن درید و قلقشندی از این فرد با نام «[[أسماء بن دهر بن حداء]]» یاد کرده و آورده‌اند که او از شجاعان و از رؤسای قوم خود بود که به دست بنی جَعْدة بن کعب کشته شد. (ابن درید، الاشتقاق، ج۱، ص۴۰۶؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ج۱، ص۴۰۶.) این شخص در کتاب ابن کلبی با نام «ابو دهر» نام برده شده است. ابن کلبی، ابو دهر را از رؤسای بنی جعفی به شمار آورده و از کشته شدن او توسط بنی عقیل بن کعب بن ربیعة بن عامر بن صعصعه خبر داده است. از آنجا که ابن کلبی در این کتاب، از ابو دهر و أسماء بن دهر بن الحدّاء بن ذهل با دو عنوان جدا از هم نام برده، چنین برداشت می‌شود که او، آنها را شخصیت واحدی نمی‌دانسته است. (ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۳.)</ref>. چنین به نظر می‌رسد که بنی مرّانی‌ها هم، - مانند دیگر [[جعفی‌ها]] و مذحجی‌ها، - در [[جاهلیت]]، به [[پرستش]] [[بت‌ها]] [[اشتغال]] داشتند و به احتمال، بتی به نام «فراض» - [[بت]] [[قوم]] مادری‌شان [[سعد العشیره]] - را می‌پرستیدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۵۷؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۳۸.</ref>. آنان در این دوره، مانند بسیاری دیگر از [[اعراب]]، به [[عادات]] و رسومی تن داده بودند که اجتناب از خوردن [[قلب]] حیوانات از آن جمله بود<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۴۵-۲۴۶؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۶، ص۳۱۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==[[اسلام]] بنی مرّان==		==[[اسلام]] بنی مرّان==

Bahmani: /* پانویس */

2024-01-11T08:43:36Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	{{قبایل عرب}}		{{قبایل عرب}}
	[[رده:مذحج]]		[[رده:مذحج]]
	[[رده:~~بنی‌سعدالعشیره~~]]		[[رده:قبیله‌های عرب]]

Wasity: /* بنی مرّان و تعامل با شورش ابن اشعث */

2024-01-08T11:34:33Z

بنی مرّان و تعامل با شورش ابن اشعث

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۰۴
خط ۴۷:		خط ۴۷:

	===بنی مرّان و تعامل با [[شورش ابن اشعث]]===		===بنی مرّان و تعامل با [[شورش ابن اشعث]]===
	مشارکت در شورش ابن اشعث کندی در [[سال ۸۲ هجری]] هم، از دیگر حوادثی است که نام بنی مرّان در کنار [[قبیله]] مادری‌اش [[بنی جعفی]] در آن به ثبت و ضبط رسیده است. در این واقعه، گروهی از اشراف و روسای قبیله [[جعفی]]، بیشتر به واسطه [[عصبیت]] و [[ناخشنودی]] از سیاست‌های تبعیض‌گرایانه [[امویان]]، از [[محمد بن اشعث بن قیس]] [[پشتیبانی]] کردند که از جمله آنان می‌توان به نام [[جبله بن زحر بن قیس جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۵۸.</ref> و [[خیثمة]] بن [[عبدالرحمن]] ~~جعفی~~<ref>خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۲۶۷.</ref> اشاره کرد. جبله، [[سرپرستی]] [[قاریان]] [[سپاه]] ابن اشعث را بر عهده داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۵۸.</ref> و پس از [[شکست]] سپاه ابن اشعث در «[[دیر جماجم]]»، به [[فرمان]] [[حجاج بن یوسف ثقفی]] کشته شد<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		مشارکت در شورش ابن اشعث کندی در [[سال ۸۲ هجری]] هم، از دیگر حوادثی است که نام بنی مرّان در کنار [[قبیله]] مادری‌اش [[بنی جعفی]] در آن به ثبت و ضبط رسیده است. در این واقعه، گروهی از اشراف و روسای قبیله [[جعفی]]، بیشتر به واسطه [[عصبیت]] و [[ناخشنودی]] از سیاست‌های تبعیض‌گرایانه [[امویان]]، از [[محمد بن اشعث بن قیس]] [[پشتیبانی]] کردند که از جمله آنان می‌توان به نام [[جبله بن زحر بن قیس جعفی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۵۸.</ref> و [[خیثمة بن عبدالرحمن جعفی]]<ref>خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۲۶۷.</ref> اشاره کرد. جبله، [[سرپرستی]] [[قاریان]] [[سپاه]] ابن اشعث را بر عهده داشت<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۱۵۸.</ref> و پس از [[شکست]] سپاه ابن اشعث در «[[دیر جماجم]]»، به [[فرمان]] [[حجاج بن یوسف ثقفی]] کشته شد<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۴۰۹. نیز ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==معاریف و مشاهیر بنی مرّان==		==معاریف و مشاهیر بنی مرّان==