بنی معمر بن حارث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

2025-10-23T20:31:24Z

جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	این [[طایفه]] در شمار [[اقوام]] [[قحطانی]]<ref>ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های بنی حاشد بن همدان محسوب می‌‌شوند که [[نسب]] از مُعمِر بن حارث بن سعد بن عبدالله (عبدود) بن وادعة بن عمرو بن عامر بن دافع بن مالک بن جشم بن حاشد می‌‌برند.<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۷؛ زرکلی، الاعلام، ج۷، ص۲۷۱.</ref> از [[معمر]] فرزندانی به نام‌های [[حریم]]، [[سلمان]]، [[مطرف]]، [[عریف]] و سعد متولد شدند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> که از [[نسل]] بنی معمر بن حارث که از آنان با نسبت «المعمری» یاد می‌‌شود،<ref>سمعانی، الانساب، ج۵، ص۳۴۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۳، ص۲۳۷.</ref> بر پایه آنان شکل گرفت. از مهمترین شعب و ~~فروعات~~ این طایفه می‌‌توان به [[بنی مالک بن مطرف بن معمر]]<ref>زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۵.</ref> و [[بنی سلمان بن معمر]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> اشاره کرد.		این [[طایفه]] در شمار [[اقوام]] [[قحطانی]]<ref>ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های بنی حاشد بن همدان محسوب می‌‌شوند که [[نسب]] از مُعمِر بن حارث بن سعد بن عبدالله (عبدود) بن وادعة بن عمرو بن عامر بن دافع بن مالک بن جشم بن حاشد می‌‌برند.<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۷؛ زرکلی، الاعلام، ج۷، ص۲۷۱.</ref> از [[معمر]] فرزندانی به نام‌های [[حریم]]، [[سلمان]]، [[مطرف]]، [[عریف]] و سعد متولد شدند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> که از [[نسل]] بنی معمر بن حارث که از آنان با نسبت «المعمری» یاد می‌‌شود،<ref>سمعانی، الانساب، ج۵، ص۳۴۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۳، ص۲۳۷.</ref> بر پایه آنان شکل گرفت. از مهمترین شعب و فروع این طایفه می‌‌توان به [[بنی مالک بن مطرف بن معمر]]<ref>زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۵.</ref> و [[بنی سلمان بن معمر]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> اشاره کرد.
	بنی معمر اصالتی [[یمنی]] داشتند. از «طمؤ» به عنوان یکی از مهمترین مواطن آنها در این [[سرزمین]] یاد شده است.<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۲۴۴.</ref> پس از [[فتوحات اسلامی]]، جمعی از معمری‌ها، نخست در [[اردن]] و سپس به [[عراق]] وارد شده،<ref>بامطرف، الجامع(جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۴، ص۵۰۴.</ref> در مناطقی از آن به‌ویژه [[کوفه]] سکنی گزیدند.<ref>ر.ک: المزی، تهذیب الکمال، ج۲۶، ص۴۹۶؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۵۷، ص۳۹۶.</ref> از گذشته [[تاریخی]] این [[قوم]] در دوران [[جاهلی]] جز آنچه در ذیل شرح [[حال]] بزرگانی از این قوم همچون [[اجدع بن مالک]] آمده، تقریباً خبری در دست نیست. بر این اساس، اجدع، [[قاتل]] سه تن از مردم [[بنی الحصین]] معرفی شده<ref>عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.</ref> و آمده است وی به دلیلی نامعلوم، از [[بیم]] گزند [[حمیریان]]، از [[بنی زبید]] در خواست جوار کرد، اما زبیدی‌ها از پذیرش جوار او خودداری کردند، از این روی مورد هجمه بعضی از [[اعراب]] قرار گرفتند.<ref>عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.</ref> اجدع نیز ضمن شعری به این موضوع پرداخته، ناخرسندی خود را از این واقعه اعلام نموده است.<ref>{{عربی\|أتانا بأقصي الأرض من شرّ حمير *** و لم يمنع الأخيار من دارنا البعد		بنی معمر اصالتی [[یمنی]] داشتند. از «طمؤ» به عنوان یکی از مهمترین مواطن آنها در این [[سرزمین]] یاد شده است.<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۲۴۴.</ref> پس از [[فتوحات اسلامی]]، جمعی از معمری‌ها، نخست در [[اردن]] و سپس به [[عراق]] وارد شده،<ref>بامطرف، الجامع(جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۴، ص۵۰۴.</ref> در مناطقی از آن به‌ویژه [[کوفه]] سکنی گزیدند.<ref>ر.ک: المزی، تهذیب الکمال، ج۲۶، ص۴۹۶؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۵۷، ص۳۹۶.</ref> از گذشته [[تاریخی]] این [[قوم]] در دوران [[جاهلی]] جز آنچه در ذیل شرح [[حال]] بزرگانی از این قوم همچون [[اجدع بن مالک]] آمده، تقریباً خبری در دست نیست. بر این اساس، اجدع، [[قاتل]] سه تن از مردم [[بنی الحصین]] معرفی شده<ref>عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.</ref> و آمده است وی به دلیلی نامعلوم، از [[بیم]] گزند [[حمیریان]]، از [[بنی زبید]] در خواست جوار کرد، اما زبیدی‌ها از پذیرش جوار او خودداری کردند، از این روی مورد هجمه بعضی از [[اعراب]] قرار گرفتند.<ref>عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.</ref> اجدع نیز ضمن شعری به این موضوع پرداخته، ناخرسندی خود را از این واقعه اعلام نموده است.<ref>{{عربی\|أتانا بأقصي الأرض من شرّ حمير *** و لم يمنع الأخيار من دارنا البعد
	بأنّ الموالي من زبيد تهضّموا *** و قد وهصوهم وهصة ما لها ورد}} (عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.)</ref> تقاضای جوار اجدع از [[بنی زبید]] و نیز [[ازدواج]] او با [[کبشه]] بنت [[معدی]] [[کرب]] [[زبیدی]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> حکایت از [[ارتباطات]] و پیوند‌های وثیق طایفه [[بنی معمر]] و [[قبیله]] بنی زبید - در [[عهد]] [[جاهلی]] و سپس اوایل دوران [[اسلامی]] - با هم دارد.		بأنّ الموالي من زبيد تهضّموا *** و قد وهصوهم وهصة ما لها ورد}} (عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.)</ref> تقاضای جوار اجدع از [[بنی زبید]] و نیز [[ازدواج]] او با [[کبشه]] بنت [[معدی]] [[کرب]] [[زبیدی]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> حکایت از [[ارتباطات]] و پیوند‌های وثیق طایفه [[بنی معمر]] و [[قبیله]] بنی زبید - در [[عهد]] [[جاهلی]] و سپس اوایل دوران [[اسلامی]] - با هم دارد.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی حاشد بن همدان | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه در شمار اقوام قحطانیابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲. و از شاخه‌های بنی حاشد بن همدان محسوب می‌‌شوند که نسب از مُعمِر...» ایجاد کرد

2024-07-23T05:56:00Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی حاشد بن همدان | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه در شمار اقوام قحطانی<ref>ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های بنی حاشد بن همدان محسوب می‌‌شوند که نسب از مُعمِر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = بنی حاشد بن همدان
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
این [[طایفه]] در شمار [[اقوام]] [[قحطانی]]<ref>ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های بنی حاشد بن همدان محسوب می‌‌شوند که [[نسب]] از مُعمِر بن حارث بن سعد بن عبدالله (عبدود) بن وادعة بن عمرو بن عامر بن دافع بن مالک بن جشم بن حاشد می‌‌برند.<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۷؛ زرکلی، الاعلام، ج۷، ص۲۷۱.</ref> از [[معمر]] فرزندانی به نام‌های [[حریم]]، [[سلمان]]، [[مطرف]]، [[عریف]] و سعد متولد شدند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> که از [[نسل]] بنی معمر بن حارث که از آنان با نسبت «المعمری» یاد می‌‌شود،<ref>سمعانی، الانساب، ج۵، ص۳۴۷؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الأنساب، ج۳، ص۲۳۷.</ref> بر پایه آنان شکل گرفت. از مهمترین شعب و فروعات این طایفه می‌‌توان به [[بنی مالک بن مطرف بن معمر]]<ref>زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۶۵.</ref> و [[بنی سلمان بن معمر]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> اشاره کرد.
بنی معمر اصالتی [[یمنی]] داشتند. از «طمؤ» به عنوان یکی از مهمترین مواطن آنها در این [[سرزمین]] یاد شده است.<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۲۴۴.</ref> پس از [[فتوحات اسلامی]]، جمعی از معمری‌ها، نخست در [[اردن]] و سپس به [[عراق]] وارد شده،<ref>بامطرف، الجامع(جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۴، ص۵۰۴.</ref> در مناطقی از آن به‌ویژه [[کوفه]] سکنی گزیدند.<ref>ر.ک: المزی، تهذیب الکمال، ج۲۶، ص۴۹۶؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۵۷، ص۳۹۶.</ref> از گذشته [[تاریخی]] این [[قوم]] در دوران [[جاهلی]] جز آنچه در ذیل شرح [[حال]] بزرگانی از این قوم همچون [[اجدع بن مالک]] آمده، تقریباً خبری در دست نیست. بر این اساس، اجدع، [[قاتل]] سه تن از مردم [[بنی الحصین]] معرفی شده<ref>عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.</ref> و آمده است وی به دلیلی نامعلوم، از [[بیم]] گزند [[حمیریان]]، از [[بنی زبید]] در خواست جوار کرد، اما زبیدی‌ها از پذیرش جوار او خودداری کردند، از این روی مورد هجمه بعضی از [[اعراب]] قرار گرفتند.<ref>عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.</ref> اجدع نیز ضمن شعری به این موضوع پرداخته، ناخرسندی خود را از این واقعه اعلام نموده است.<ref>{{عربی|أتانا بأقصي الأرض من شرّ حمير *** و لم يمنع الأخيار من دارنا البعد
بأنّ الموالي من زبيد تهضّموا *** و قد وهصوهم وهصة ما لها ورد}} (عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.)</ref> تقاضای جوار اجدع از [[بنی زبید]] و نیز [[ازدواج]] او با [[کبشه]] بنت [[معدی]] [[کرب]] [[زبیدی]]<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> حکایت از [[ارتباطات]] و پیوند‌های وثیق طایفه [[بنی معمر]] و [[قبیله]] بنی زبید - در [[عهد]] [[جاهلی]] و سپس اوایل دوران [[اسلامی]] - با هم دارد.

از [[نقش مردم]] بنی معمر در وقایع و حوادث دوران اسلامی می‌‌توان به خبر [[وفد]] [[اجدع بن مالک]] در دوران [[خلافت عمر بن خطاب]] و [[تغییر]] نام او در این وفد از اجدع به «عبدالرحمن» از سوی عمر و نیز [[مخالفت]] [[مسروق بن اجدع]] با [[عمار یاسر]] - که از سوی [[امام علی]]{{ع}} به همراه [[امام حسن]]{{ع}} و [[عبدالله بن عباس]] برای جمع‌آوری نیرو به [[کوفه]] رفته بودند - و متهم کردنشان به [[قتل عثمان]] در جریان [[جنگ جمل]] اشاره کرد.<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۴۸۲.</ref> حضور [[هانی بن ابی حیه]] در بعضی حوادث و وقایع [[تاریخی]] [[صدر اسلام]] و [[همراهی]] با برخی [[جریانات سیاسی]] و [[اجتماعی]] آن دوران، دیگر آگاهی‌های مان از این [[خاندان]] است. نقل است که در پی [[اعتراض]] جمعی از از بزرگان و [[قرّاء]] کوفه همچون [[مالک اشتر]]، [[زید بن صوحان]] و [[برادر]] او [[صعصعه]]، [[حارث بن عبدالله الاعور]]، [[جندب بن کعب ازدی]]، [[عروة بن جعد]] و [[عمرو بن حمق خزاعی]] و دیگران، به [[انتصاب]] [[سعید بن عاص]] - [[والی]] [[انتصابی]] عثمان در کوفه - و [[انتقاد]] علنی از عملکرد او، که منجر به [[تبعید]] آنان ابتدا به [[شام]] و سپس [[حمص]] گردید،<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۲۳-۳۲۶؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۲۹-۵۳۰؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۳۷-۱۴۴؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۲، ص۳۸۶-۳۸۷.</ref> معترضان و مخالفان [[کوفه]]، رفتن [[سعید بن عاص]] به [[مدینه]] را جهت حضور در فراخوان [[عاملان عثمان]] در بلاد و سرزمینهای مختلف [[اسلامی]] در مدینه - در [[سال یازدهم]] [[خلافت]] وی - <ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref> را [[غنیمت]] شمردند و بواسطه [[نامه]] از تبعیدی‌ها جهت بازگشت به کوفه [[دعوت]] به عمل آوردند تا بدین سبب از بازگشت سعید به کوفه جلوگیری نمایند. با آمدن تبعیدی‌ها به کوفه، [[مالک اشتر]] [[اداره امور]] را به دست گرفت و گروههایی را جهت جلوگیری از ورود سعید بن عاص به کوفه به مناطق اطراف فرستاد. از جمله این گروهها، هزار سوار به [[فرماندهی]] [[هانی بن ابی‌حیة بن علقمه همدانی]] بود که مالک آنها را برای [[حفاظت]] از [[منطقه جبل]] به [[حلوان]] در ناحیه دینور فرستاد. هانی در دینور با گروهی از [[شورشیان]] [[کُرد]] روبرو شد و پس از درگیری [[سختی]] که بین شان واقع شد، کردها [[شکست]] خوردند و جمع زیادی از آنان کشته شدند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۳۴-۵۳۵.</ref> پس از به [[قدرت]] رسیدن [[بنی امیه]]، هانی از همراهان و [[پیروان]] بنی امیه بدل شد. او [[شهادت]] نامه [[دروغین]] [[زیاد بن ابیه]] علیه [[حجر بن عدی]] را [[امضا]] کرد<ref>بلاذری، انساب الأشراف، ج۴، ص۲۵۴؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵ ص۲۷۰.</ref> و در جریان واقعه [[قیام]] [[اباعبدالله الحسین]]{{ع}} به معاونت و [[همکاری]] با [[عبیدالله بن زیاد]] پرداخت. نقل است که او در غروب روزی که مسلم قیام کرد، مختار را -که پس از اطلاع از قیام پیش از موعد مسلم به سرعت خود را همراه با غلامانش به کوفه رسانده بود- در [[باب الفیل]] دید و به او گفت: چرا اینجا ایستاده ای نه با مردمی نه در [[خانه]] [[خویشی]]. مختار گفت: از [[آشفتگی]] رای خود از بزرگی [[گناه]] آنها در اینجا ایستاده است. هانی با این سخن که: «به [[خدا]]، [[گمان]] دارم خود را به کشتن می‌‌دهی»، خود را به [[عمرو بن حریث]] - [[نماینده]] [[عبیدالله بن زیاد]] - رساند و سخن خود با مختار و جواب او را باز گفت. عمرو نیز پسرعموی مختار را نزد مختار فرستاد و به او پیغام داد عبیدالله از مکان او اطلاع ندارد، پس خود را به دردسر نیندازد و [[تسلیم]] شود.<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۵۶۹-۵۷۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۷۶-۳۷۷.</ref> در همین راستا و در جهت [[خدمت رسانی]] به دستگاه [[ظالم]] [[اموی]]، هانی بن ابی‌حیه [[همدانی]] همراه با [[زبیر]] بن اروح، سرهای [[مسلم بن عقیل]] و [[هانی بن عروه]] را پس از [[شهادت]]، به دستور عبیدالله بن زیاد، به [[شام]] نزد یزید بردند.<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۸۰؛ دینوری، الاخبار الطوال، ص۲۴۲؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۸۵.</ref> عبیدالله نامه‌ای نیز خطاب به یزید نوشته بود و آن را با آنها همراه کرده بود تا به دست [[خلیفه]] برسانند؛ در این [[نامه]]، ابن‌زیاد پس از [[نوشتن]] چگونگی [[اسارت]] و [[شهادت مسلم]] و هانی، نوشت: «من سرهای آن دو را به همراه هانی بن ابی‌حیه وادعی و زبیر بن أروح تمیمی برای تو فرستادم. این دو نفر، هر دو از فرمانبران و [[پیروان]] ما و [[خیرخواهان]] [[بنی‌امیه]] هستند، پس [[امیرالمؤمنین]] هر پرسشی که از جریان کار هانی و مسلم دارند از این دو نفر بپرسند،؛ چراکه اطلاع کافی همراه با [[صداقت]] و پارسائی در این دو گرد آمده است و [[السلام]]».<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۳۸۰؛ شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۶۵؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص۶۲-۶۳.</ref> یزید نیز فرستادگان ابن‌زیاد را مورد تقدیر قرار داد و خطاب به [[عبیدالله بن زیاد]] نوشت: «....من این دو فرستاده‌ات را پیش خواندم و از آن دو در پنهانی و غیر پنهانی جویای امور شدم و از اوضاع [[کوفه]] پرسیدم؛ دیدم در [[اندیشه]] و [[فضیلت]] همچنان بودند که تو نوشته بودی، پس درباره ایشان [[نیکی]] کن.»...<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۳۸۰؛ شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۲، ص۶۵؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص۶۲-۶۳.</ref> برحذر داشتن [[مختار بن ابی عبیده ثقفی]] از [[قیام]]، از دیگر اقداماتی بود که به [[هانی بن ابی حیه همدانی]] نسبت داده‌اند. گفته شده که پیش از [[قیام مختار]] و زمانی که مختار در [[مکه]] با زبیریان همراه بود، هانی بن ابی حیه به قصد انجام [[عمره]] [[رمضان]] به مکه رفت. مختار از او جویای [[حال]] وی و حال و وضع کوفه شد. هانی نیز گفت: [[کوفیان]] بر [[اطاعت]] ابن زبیرند اما گروهی از [[مردم]] هستند که [[جماعت]] [[شهر]] [[دل]] به آنها داده‌اند و اگر [[فرماندهی]] داشتند که آنها را فراهم آورد، به کمکشان [[زمین]] را [[تسخیر]] خواهند کرد. چون مختار، خود را همان فرد معرفی کرد و [[عزم]] خود را به قیام اعلام کرد. هانی او را از این کار باز داشت و آن را [[گمراهی]] و [[فتنه]] گری دانست و از مختار خواست به دنبال فتنه‌گری نباشد.<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۳۷۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۰۷.</ref>

از مشاهیر و [[رجال]] برجسته و نامی بسیاری که از بنی [[معمر بن حارث]] برخاستند علاوه بر هانی بن ابی حیة بن علقمة بن سلمان بن مالک<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۸.</ref> - که در متن به نام او پرداخته شد، - می‌‌توان از شعرایی نظیر أجدع بن مالک بن أُمیة بن عبدالله بن مرَّ بن سلامان بن معمر،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۷-۵۱۸؛ ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۲؛ ابن درید، الاشتقاق، ص۴۲۵.</ref> [[مغیرة بن منتشر بن أجدع]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۸؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۴، حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۸.</ref> و جُشیش (وازع) بن عبدالله بن مرّ بن سلمان بن معمر معروف به «شَرْقیّ»<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۸؛ ابن درید، الاشتقاق، ص۴۲۴.</ref> یاد کرد. کبیر<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۸؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۸. همدانی از شهرت او به «المدیوب» خبر داده است.</ref> و به [[نقلی]] کثیر<ref>ابن درید، الاشتقاق، ص۴۲۵؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج۲، ص۴۹۳.</ref> بن ابی حیّه معروف به «المذبوب»، ابن ظهیر معمری از [[نسب‌شناسان]] بزرگ همدان،<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۹.</ref> [[مسروق بن اجدع کوفی]] از [[محدثان]] و [[تابعان]]<ref>ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۸، ص۳۹۶؛ سمعانی، الانساب، ج۱۳، ص۲۴۹.</ref> و از [[فقهای اهل سنت]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۸؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۴؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۱۷.</ref> ابوعائشه محمد بن منتشر بن أجدع از [[اشراف کوفه]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۸؛ ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۸، ص۹۹؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۲۶، ص۴۹۶.</ref> و پسرش [[ابراهیم بن محمد بن منتشر]] از [[راویان]] و [[محدثان اهل سنت]]،<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۴.</ref> دیگر معاریف و [[رجال]] برجسته این [[قوم]] به شمار رفته‌اند.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}
{{قبایل عرب}}

[[رده:قبیله‌های عرب]]
[[رده:بنی حاشد بن همدان]]